116. bölüm / 122

113.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 113.Bölüm

Kutunun kapağı açıldı.
Balonlar tavana doğru yükselmeye başladı.
İlk birkaç saniye kimse konuşamadı.
Sonra herkes aynı anda balonların rengine baktı.
Mavi.
Tamamen mavi.
Salon bir anda alkış ve çığlıklarla doldu.
"ERKEK!"
diye bağırdı Berat.
Sanki bebeğin babası kendisiymiş gibi sevinmeye başlamıştı.
Efe başını iki yana salladı.
"Berat, sakin ol."
"Sakin olamam."
"Niye?"
"Yiğit'in miniği geliyor."
Azra'nın gözleri dolmuştu.
Yiğit ise birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedi.
Sadece tavana yükselen mavi balonları izliyordu.
Bir oğulları olacaktı.
Sonunda gerçek gibi hissetmeye başlamıştı.
Azra dönüp Yiğit'e baktı.
Yiğit'in gözlerinin de dolduğunu gördü.
"Baba oluyorsun."
dedi gülümseyerek.
Yiğit başını salladı.
"Hâlâ inanamıyorum."
Sonra eğilip Azra'ya sarıldı.
Salondaki herkes onları alkışladı.
Azra'nın annesi ağlıyordu.
Yiğit'in annesi de ağlıyordu.
Ece ağlıyordu.
Emir onları sakinleştirmeye çalışıyordu.
Başarısız oluyordu.
Çünkü kendisinin de gözleri dolmuştu.
Kutlama devam ederken Berat eline mikrofon aldı.
Herkes aynı anda:
"Hayır."
dedi.
Ama artık çok geçti.
"Bence adını Yiğit Junior koyalım."
Salondan kahkahalar yükseldi.
"Kesinlikle hayır."
dedi Azra.
"Niye?"
"Çünkü hayır."
Yiğit de gülmeye başladı.
Gece sonunda herkes yavaş yavaş evlerine döndü.
Azra ve Yiğit eve geldiklerinde oturma odasında sessizce oturdular.
Kutlamanın heyecanı hâlâ üzerlerindeydi.
Bir süre sonra Yiğit elini Azra'nın karnının üzerine koydu.
"Duydun mu küçük adam?"
dedi.
"Bugün bütün aile seni kutladı."
Azra gülümsedi.
"Ve daha doğmadan Berat tarafından travmatize edildin."
Yiğit kahkahaya boğuldu.
Sonra ikisi de sessizleşti.
Çünkü ilk kez bunu yüksek sesle söyleyebiliyorlardı.
Bir oğulları olacaktı.
Ve birkaç ay sonra...
Küçük çocukları ilk kez kollarında olacaktı.Baby shower'dan sonraki günlerde ev tamamen değişmeye başladı.
Artık her yerde bebek eşyaları vardı.
Küçük kıyafetler.
Oyuncaklar.
Battaniyeler.
Azra bir gün salona girdiğinde koltuğun üzerinde duran minicik bir forma gördü.
Kaşlarını kaldırdı.
"Yiğit."
"Efendim?"
"Bu ne?"
Yiğit son derece normal bir şey söylüyormuş gibi cevap verdi.
"Oğlumuzun ilk Barcelona forması."
"Henüz doğmadı."
"Erken davranıyorum."
Azra gülmeye başladı.
Aylar ilerledikçe heyecan da artıyordu.
Artık doğuma çok az kalmıştı.
Azra'nın bürodaki çalışma saatleri azaltılmıştı.
Çalışanları sürekli dinlenmesini söylüyordu.
Yiğit ise sezon öncesi hazırlıklarına başlamıştı.
Ama mümkün olan her anını evde geçiriyordu.
Bir akşam birlikte bebek odasında oturuyorlardı.
Oda neredeyse tamamen hazırdı.
Duvarlarda küçük süsler vardı.
Beşik yerleştirilmişti.
Oyuncaklar raflara dizilmişti.
Yiğit beşiğe bakarken gülümsedi.
"Sence kime benzeyecek?"
Azra düşündü.
"Bana."
"Olmaz."
"Niye?"
"Çünkü ben daha yakışıklıyım."
Azra yastığı alıp ona fırlattı.
Tam o sırada telefon çaldı.
Arayan Berat'tı.
Yiğit açtı.
"Ne oldu?"
"Önemli bir mesele."
"Ne?"
"Amca olacağım için bana özel bir koltuk hazırlanacak mı?"
Sessizlik oldu.
Sonra Azra ile Yiğit aynı anda gülmeye başladı.
Günler geçtikçe herkesin heyecanı büyüyordu.
Aileler sürekli arıyordu.
Ece ve Emir neredeyse her hafta görüntülü konuşuyordu.
Efe bile merakla bekliyordu.
Bir gece Azra ve Yiğit balkonda oturuyordu.
Barcelona'nın ışıkları uzakta parlıyordu.
Hava sakindi.
Yiğit elini Azra'nın elinin üzerine koydu.
"Fark ettin mi?"
dedi.
"Neyi?"
"Hayatımız ne kadar değişti."
Azra gülümsedi.
"İyi ki değişti."
Yiğit başını salladı.
Yıllar önce lise koridorlarında başlayan hikâyeleri...
Şimdi onları anne ve baba olmaya kadar getirmişti.
Ve ikisi de bunun en güzel kısmının henüz başlamadığını biliyordu.
Çünkü çok yakında...
Küçük oğullarıyla tanışacaklardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.