107. bölüm / 122

104.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 104.Bölüm

Azra hâlâ olanlara inanamıyordu.
Yiğit yıllar sonra karşısında durmuştu.
Hem de haber vermeden.
Üstelik profesyonel sözleşme imzaladığını söylemişti.
Bir süre kampüsün yakınındaki bir kafede oturdular.
Azra bir yandan Yiğit'i dinliyor bir yandan da ona bakıyordu.
Çünkü yıllar içinde değişmişti.
Daha olgun görünüyordu.
Ama gülüşü aynıydı.
Azra'nın sevdiği o gülüş.
"Ne bakıyorsun?" diye sordu Yiğit.
"Bir şey yok."
"Yalan."
Azra güldü.
"Sadece özlemişim."
Yiğit de gülümsedi.
"Ben daha çok özledim."
O gün saatlerce konuştular.
İspanya'da yaşadıklarını.
Azra'nın okulunu.
Arkadaşlarını.
Yıllar içinde kaçırdıkları şeyleri.
Akşam olduğunda Yiğit'in başka bir sürprizi daha vardı.
"Bu akşam boş musun?"
"Niye?"
"Bir yere gideceğiz."
"Nereye?"
"Görünce anlarsın."
Azra gözlerini devirdi.
"Sen hiç değişmemişsin."
Bir saat sonra Yiğit onu sahile götürdü.
Ama sahilde yalnız değillerdi.
Ece vardı.
Emir vardı.
Efe vardı.
Ve tabii ki Berat vardı.
Azra onları görünce şaşırdı.
"Ne oluyor?"
Ece koşup ona sarıldı.
"Sonunda geldi."
Emir gülüyordu.
Efe ise Yiğit'e bakıp başını salladı.
"Yıllardır bunun olmasını bekliyorduk."
Berat ayağa kalktı.
"Ben en başından beri biliyordum."
Kimse onu dinlemedi.
O gece yıllar sonra ilk kez bütün grup yeniden bir araya geldi.
Sanki lise yıllarına dönmüşlerdi.
Saatlerce sohbet ettiler.
Eski anıları anlattılar.
Güldüler.
Tartıştılar.
Gece geç saatlere kadar sahilde kaldılar.
Herkes dağıldığında sahilde sadece Azra ve Yiğit kaldı.
Denizin sesi geliyordu.
Bir süre sessizce yürüdüler.
Sonra Yiğit durdu.
"Bir şey söyleyeceğim."
Azra ona döndü.
"Ney?"
Yiğit cebinden eski bir kutu çıkardı.
Azra kutuyu görünce tanıdı.
Yıllar önce mezuniyet balosunda kullandığı kutuydu.
Azra şaşkınlıkla ona baktı.
"Yiğit..."
Yiğit gülümsedi.
"Yıllar önce sana bir söz vermiştim."
Azra'nın kalbi hızlandı.
"Hatırlıyorum."
"Ben de."
Yiğit bir an sustu.
Sonra gözlerinin içine baktı.
"Ve şimdi o sözü gerçekten yerine getirebilecek durumdayım."
Azra nefesini tuttu.
Çünkü Yiğit'in ne söyleyeceğini hissetmeye başlamıştı.
Ve bu kez...
Bu bir lise balosundaki gençlik heyecanı değildi.
Bu kez her şey çok daha gerçekti.Azra'nın kalbi hızla atıyordu.
Yiğit elindeki kutuya baktı.
Sonra tekrar Azra'ya.
Bu kez yıllar önceki gibi heyecanlı görünüyordu ama artık ikisi de çocuk değildi.
"Balodaki geceyi hatırlıyor musun?"
diye sordu Yiğit.
Azra hafifçe güldü.
"Nasıl unutabilirim?"
"Ben de unutamadım."
Denizden gelen rüzgâr saçlarını hafifçe savurdu.
Yiğit birkaç saniye sustu.
"Orada sana bir söz vermiştim."
"Önümüzde yıllar olduğunu söylemiştim."
"Önce hayallerimizi gerçekleştireceğimizi söylemiştim."
Azra sessizce dinliyordu.
"Sen hukuk okumak istiyordun."
"Ve başardın."
"Ben futbolcu olmak istiyordum."
"Ben de başardım."
Azra'nın gözleri dolmaya başladı.
Yiğit gülümsedi.
"Kolay olmadı."
"Olmadı."
dedi Azra.
"Çok kavga ettik."
"Evet."
"Çok özledik."
"Evet."
"Bazen olmayacak sandık."
Azra başını salladı.
Çünkü doğruydu.
Bazı geceler sadece birkaç mesaj konuşabilmişlerdi.
Bazı zamanlar aylarca yüz yüze görüşememişlerdi.
Ama yine de buradaydılar.
Birlikte.
Yiğit derin bir nefes aldı.
Sonra yavaşça diz çöktü.
Azra'nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
Çünkü bu kez ne olacağını biliyordu.
Yiğit kutuyu açtı.
İçinde yıllar önceki yüzük değil...
Yeni bir yüzük vardı.
"Bu kez lise öğrencisi değilim."
dedi gülümseyerek.
"Bu kez mezuniyet balosunda değiliz."
"Bu kez gerçekten soruyorum."
Azra ağlıyordu.
Yiğit'in sesi hafifçe titredi.
"Hayatımın geri kalanını seninle geçirmek istiyorum."
"Başarılarımı seninle kutlamak istiyorum."
"Kötü günlerimde yanımda seni görmek istiyorum."
"Sabah uyandığımda ilk seni görmek istiyorum."
Azra gözlerini kapattı.
Yıllar.
Onca bekleyiş.
Onca özlem.
Hepsi bir anda gözünün önünden geçti.
Yiğit gözlerinin içine baktı.
"Azra."
"Bu kez gerçekten..."
"Benimle evlenir misin?"
Azra ağlayarak güldü.
"Yıllardır bu anı bekliyorum."
dedi.
Yiğit de gülmeye başladı.
"Bu evet mi demek?"
Azra başını salladı.
"Tabii ki evet."
Yiğit gözlerini kapattı.
Sanki yıllardır taşıdığı bir yük omuzlarından kalkmıştı.
Sonra yüzüğü Azra'nın parmağına taktı.
Azra ona sarıldı.
Denizin sesi dışında hiçbir şey duymuyorlardı.
Birkaç metre ötede ise...
Çalıların arkasından kafalar yükseldi.
Ece.
Emir.
Efe.
Ve Berat.
"EVET DEDİ!"
diye bağırdı Berat.
Azra ve Yiğit aynı anda dönüp baktılar.
"Siz burada ne arıyorsunuz?"
Ece suçlu suçlu gülümsedi.
"Şey..."
Emir omuz silkti.
"Merak ettik."
Efe başını salladı.
"Özellikle Berat."
"Ben tarihî bir ana tanıklık ettim."
dedi Berat gururla.
Azra gülmeye başladı.
Yiğit de dayanamadı.
Yıllar önce mezuniyet balosunda başlayan hikâye...
O gece, deniz kenarında, gerçekten yeni bir başlangıca dönüşmüştü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.