54. bölüm / 122

51.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 51.Bölüm

Ece ve Emir'in afiş kavgası tam üç gün sürmüştü.
Üç gün boyunca:
"Bu renk kötü."
"Hayır değil."
"Yazı tipi berbat."
"Sen anlamıyorsun."
"Sen de tasarımdan anlamıyorsun."
Sonunda öğretmen dayanamadı.
"İkiniz de susun ve bitirin şu afişi."
Şaşırtıcı şekilde...
Ortaya gerçekten güzel bir afiş çıkmıştı.
Emir gururla afişe baktı.
"Yüzde sekseni benim."
Ece gözlerini devirdi.
"En fazla yüzde otuzu."
"Yüzde yetmiş."
"Otuz."
Yanlarındaki Azra gülerken Yiğit bile istemsizce başını salladı.
Öğretmen afişleri gösterdi.
"Tamam."
"Şimdi bunları okulun her yerine dağıtacağız."
Sonra listelere baktı.
"Azra ve Yiğit."
İkisi aynı anda başlarını kaldırdı.
"Siz de afişleri öğrencilere dağıtacaksınız."
Berat arkada oturuyordu.
Yüzündeki sırıtış anında ortaya çıktı.
"Eyvah."
Yiğit ona sert sert baktı.
"Kes."
Bir süre sonra okul bahçesinde...
Azra ve Yiğit ellerinde afişlerle dolaşıyordu.
Aralarında garip bir sessizlik vardı.
Ne kavga ediyorlardı.
Ne de normal konuşabiliyorlardı.
Tam o sırada birkaç erkek öğrenci yanlarına geldi.
"Azra!"
Azra dönüp baktı.
"Efendim?"
Çocuklardan biri afiş aldı.
Ama gözleri afişte değildi.
"Sen de turnuva ekibinde misin?"
"Evet."
"Vay."
Yanındaki arkadaşı dirseğiyle dürttü.
"Ben demiştim."
Azra anlam veremedi.
"Bir şey mi oldu?"
"Yok yok."
Çocuklar gülmeye başladı.
Yiğit birkaç metre öteden bütün konuşmayı izliyordu.
Nedense hoşuna gitmemişti.
Hiç hoşuna gitmemişti.
Azra afişleri uzatırken başka bir grup daha geldi.
Sonra bir grup daha.
Sonra bir tane daha.
Ve işin garip yanı...
Kimsenin afişle ilgilendiği yoktu.
Hepsinin ilgisi Azra'daydı.
Yiğit'in çenesi gerildi.
Tam o sırada bir çocuk afişi alırken sordu:
"Azra, Instagram kullanıyor musun?"
Azra şaşkınlıkla gözlerini açtı.
"Ne?"
Çocuk utanarak güldü.
"O şey yani..."
Yiğit dayanamadı.
Hızlı adımlarla yanlarına geldi.
Elindeki afişleri çocuğun kucağına bıraktı.
"Al kardeşim."
Çocuk afalladı.
"Ne?"
"Beş tane al."
"Niye?"
"Turnuvaya destek olursun."
Çocuk ne olduğunu anlamamıştı.
Arkadaşları gülmeye başladı.
Yiğit ise yüzünde hiçbir ifade olmadan Azra'nın yanına geçti.
Azra onu birkaç saniye izledi.
Sonra...
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Sen kıskandın mı?"
Yiğit anında ona döndü.
"Hayır."
"Kesin mi?"
"Kesin."
"Yüzde yüz?"
"Azra."
"Efendim?"
"Sus."
Azra bu kez kahkahayı bastı.
Haftalar sonra ilk kez...
Yiğit'in verdiği tepki hoşuna gitmişti.
Ama Yiğit'in bilmediği bir şey vardı.
Bahçenin diğer tarafında Ece ve Emir onları izliyordu.
Emir sırıttı.
"Gördün mü?"
Ece başını salladı.
"Neyi?"
"Çocuk kıskançlıktan afiş bombardımanı yaptı."
Ece istemeden güldü.
"Biraz yaptı galiba."
Emir zafer kazanmış gibi sırıttı.
"İşte."
Ece gözlerini devirdi.
Ama ilk kez...
İkisi aynı şeye gülüyordu.
Afiş dağıtımı devam ediyordu.
Azra hâlâ biraz önce yaşananları düşünüyordu.
Yiğit'in o çocuğa beş afiş birden vermesi...
Sonra da:
"Turnuvaya destek olursun."
demesi...
Düşündükçe gülesi geliyordu.
Yiğit ise hiçbir şey olmamış gibi yürüyordu.
"Niye gülüyorsun?"
diye sordu.
"Bir şey yok."
"Kesin vardır."
"Yok."
Ama yüzündeki sırıtış kaybolmuyordu.
Tam o sırada karşıdan birkaç kız öğrenci geldi.
"Yiğit!"
Azra dönüp baktı.
Kızlardan biri heyecanla konuştu.
"Final maçındaki gol pozisyonun efsaneydi."
Diğeri hemen araya girdi.
"Fotoğraf çekilebilir miyiz?"
Yiğit şaşırdı.
"Benimle mi?"
"Tabii seninle."
Kızlar gülmeye başladı.
Yiğit kısa bir tereddütten sonra:
"Olur."
dedi.
Azra'nın yüzündeki gülümseme yavaş yavaş kayboldu.
Nedense hoşuna gitmemişti.
Hiç hoşuna gitmemişti.
Birkaç dakika sonra başka kızlar geldi.
Sonra başka bir grup daha.
Hepsi turnuvadan bahsediyordu.
Ama Azra onların neden geldiğini anlayabiliyordu.
Yiğit yüzünden.
Bir kız afişi alırken sordu:
"Yiğit, hafta sonu maçınız var mı?"
"Var."
"Gelip izlesek sorun olur mu?"
Yiğit omuz silkti.
"Olmaz."
Azra afişleri biraz daha sert tutmaya başladı.
Yiğit bunu fark etmedi.
Ama Emir fark etti.
Uzaktan Ece'yle birlikte izliyorlardı.
Emir'in yüzünde kocaman bir sırıtış vardı.
"Tamam."
dedi.
Ece kaş kaldırdı.
"Ne tamam?"
"Sıra Azra'da."
Ece durumu anlayınca istemsizce güldü.
Gerçekten de Azra'nın yüzü değişmişti.
Tam o sırada bir kız öğrenci Yiğit'e dönüp:
"Bu arada çok yakışıklısın."
dedi.
Ortam bir anda sessizleşti.
Yiğit afalladı.
Azra'nın ise gözleri büyüdü.
Kız arkadaşlarının yanına koşarak giderken gülüyordu.
Yiğit başını iki yana salladı.
Tam döndüğünde Azra'yla göz göze geldi.
Azra'nın yüzündeki ifadeyi görünce duraksadı.
"Kızgın mısın?"
"Hayır."
"Kesin mi?"
"Kesin."
Yiğit birkaç saniye baktı.
Sonra dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Yalancısın."
Azra'nın gözleri açıldı.
"Ne?"
"Biraz önce benim dediğimi söyledin."
Bu kez gülen taraf Yiğit olmuştu.
Azra ona ters ters baktı.
"Komik değil."
"Biraz komik."
Haftalar sonra ilk kez...
Aralarındaki konuşma kavga gibi değil, eskisi gibi hissettirmişti.
Ve bu kez kıskanan taraf...
Azra olmuştu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

51.Bölüm

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138