23. bölüm / 122

20.Bolum

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 20.Bolum

Azra ertesi hafta okul panosuna küçük bir ilan astı:
“Matematik ve İngilizce özel ders – iletişim: Azra.”
Aslında paraya çok ihtiyacı yoktu. Ama kafasını dağıtması gerekiyordu.
Son günlerde Yiğit’le olan her şey…
Soyunma odasındaki tartışma, o anlık yakınlık, ilk öpücük…
Sonra onun bir anda soğuması. Mesafe koyması.
Sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi davranması.
Azra bunu hazmedemiyordu. O yüzden kendini meşgul edecek bir şey arıyordu.
İlanı astıktan iki gün sonra telefonu çaldı.
“Merhaba, Azra mı?”
“Evet.”
“Oğlum için özel ders düşünüyorduk. Ortaokulda. Matematikte zorlanıyor. Uygun musun?”
Azra kısa bir an düşündü.
“Uygunum. Adres?”
Kadın adresi verdi.
Azra not aldı.
Kapattıktan sonra adres tanıdık gelmişti ama üstünde durmadı.
Akşamüstü verilen adrese gitti. Büyük, bahçeli bir siteydi.
Kapıya geldiğinde içinden tuhaf bir his geçti.
Zili çaldı.
Kapı açıldı.
Ve Azra donup kaldı.
Karşısında Yiğit vardı.
Yiğit de en az onun kadar şaşkındı. Kapıyı yarı aralık tutmuştu.
“...Sen?”
Azra kaşlarını çattı.
“Şaka mı bu?”
İçeriden küçük bir erkek sesi geldi.
“Abi kim geldi?”
Yiğit arkasına bakmadan cevap verdi.
“Öğretmenin.”
Sonra tekrar Azra’ya döndü.
“Demek… sen.”
Azra kollarını bağladı.
“Ben de bilmiyordum burası sizin ev. İstersen başka öğretmen bul.”
Yiğit kapıyı tamamen açtı.
“Hayır. Girdin bir kere. Annemle konuştun mu?”
“Telefonda konuştuk. Senin annen miydi?”
“Evet.”
Kısa bir sessizlik oldu.
İkisi de ne yapacağını bilmiyordu.
En sonunda Yiğit yana çekildi.
“Gir.”
Azra içeri girdi. Ev geniş ve düzenliydi.
Salonda küçük bir çocuk oturuyordu. Yiğit’in kardeşi.
Gözlüklü, sevimli bir çocuk.
“Merhaba!” dedi heyecanla.
“Sen Azra abla mısın?”
Azra’nın yüzü yumuşadı.
“Evet. Sen de mi benim öğrencimsin?”
Çocuk başını salladı.
“Matematikten nefret ediyorum ama annem kurtar dedi.”
Azra güldü.
“Merak etme. Kurtaracağız.”
Yiğit kapının kenarında duruyordu. Kolları bağlı. Sessiz.
Onları izliyordu.
Azra çocuğun yanına oturdu, defterleri açtılar.
Ders başladı.
Ama Azra’nın fark ettiği bir şey vardı:
Yiğit gitmemişti.
Mutfağa falan da geçmemişti.
Salonda, uzakta, koltuğun kenarına yaslanmış duruyordu.
Sanki özellikle kalıyordu.
Azra bir süre sonra başını kaldırdı.
“İzlemek zorunda değilsin.”
Yiğit omuz silkti.
“Ev benim.”
Azra gözlerini devirdi.
“Rahatsız ediyorsun.”
“Alışırsın.”
Küçük çocuk ikisine bakıp sırıtıyordu.
“Abi, siz kavga mı ediyorsunuz?”
Azra hemen yumuşadı.
“Hayır. Dersimize bakalım.”
Ders bittiğinde çocuk odasına gitti.
Evde kısa bir sessizlik kaldı.
Azra çantasını topladı.
“Ben çıkayım.”
Kapıya yöneldi.
Tam kapıyı açacakken Yiğit konuştu.
“Efe senden hoşlandığını söyledi.”
Azra dondu.
Yavaşça döndü.
Yiğit’in sesi sertti ama gözleri öyle değildi.
Daha karışıktı.
“Biliyorum.” dedi Azra sakin bir şekilde.
Bu cevap Yiğit’i daha çok gerdi.
Çenesini sıktı.
“Ve?”
“Ve ne?”
“Ne düşünüyorsun?”
Azra bir adım yaklaştı.
“Beni neden ilgilendiriyor?”
Yiğit de yaklaştı.
Aralarındaki mesafe çok azaldı.
“Çünkü…”
Durdu.
“…çünkü o benim kardeşim gibi.”
Azra gözlerini kısmıştı.
“Evet. O yüzden mi benden kaçıyorsun?”
Yiğit cevap vermedi.
Azra fısıldadı.
“Yoksa… başka bir sebep mi var?”
Sessizlik.
Hava ağırlaştı.
Yiğit bir an sanki elini uzatacak gibi oldu.
Sonra kendini durdurdu.
Geri çekildi.
“Ders saatini annemle konuşursun.” dedi soğuk bir sesle.
Azra onu birkaç saniye izledi.
Sonra kapıyı açtı.
Ama çıkmadan önce durdu.
Arkasını dönmeden konuştu.
“Benden uzak durmaya çalıştıkça… daha çok yaklaşıyorsun, farkında mısın?”
Ve çıktı.
Kapı kapandı.
Yiğit olduğu yerde kaldı.
Elini saçlarından geçirdi.
Sinirle nefes verdi.
Bu… hiç planladığı gibi gitmiyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

37okunma 3beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

20.Bolum

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138