121. bölüm / 122

118.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 118.Bölüm

Aras'ın doğumundan sonra zaman eskisinden daha hızlı geçmeye başladı.
Bir gün gözlerini açıyorlardı.
Bir bakıyorlardı bir hafta geçmiş.
Sonra bir ay.
Sonra birkaç ay.
Küçük Aras artık eskisi kadar küçük değildi.
Gülüyordu.
Oyuncaklarına uzanıyordu.
Etrafındaki insanları tanımaya başlamıştı.
Ve en çok da babasını görünce heyecanlanıyordu.
Bir akşam Yiğit deplasmandan döndü.
Kapıyı açar açmaz doğruca salona gitti.
Aras yerdeki oyun halısının üzerinde oturuyordu.
Yiğit'i görünce gözleri büyüdü.
Sonra kollarını kaldırdı.
Yiğit olduğu yerde dondu.
"Azra!"
Azra mutfaktan seslendi.
"Ne oldu?"
"Bak!"
Aras hâlâ kollarını ona doğru uzatıyordu.
Yiğit hemen oğlunu kucağına aldı.
Sanki Şampiyonlar Ligi kupasını kazanmış gibi seviniyordu.
Azra salona geldiğinde manzarayı görünce gülmeye başladı.
"Abartıyorsun."
"Hayır."
"Biraz."
"Hayır."
Aras büyüdükçe karakteri de ortaya çıkmaya başlamıştı.
İnatçıydı.
Meraklıydı.
Ve kesinlikle çok hareketliydi.
Bu konuda hem Azra'ya hem de Yiğit'e çekmişti.
Bir gün Azra bürodan döndüğünde ev sessizdi.
Bu durum normal değildi.
Çünkü Aras'ın olduğu evde sessizlik pek olmazdı.
Azra hemen salona geçti.
Sonra gördüğü manzara karşısında gülmemek için kendini zor tuttu.
Yiğit koltukta uyuyakalmıştı.
Aras ise babasının göğsünde uyuyordu.
Küçük eli Yiğit'in formasını tutuyordu.
Azra telefonunu çıkarıp fotoğraf çekti.
Bu fotoğraf daha sonra aile grubuna gönderildi.
Ece ağladı.
Yiğit'in annesi ağladı.
Berat da ağladı.
Kimse şaşırmadı.
Bir pazar günü bütün ekip yeniden görüntülü konuşuyordu.
Ece.
Emir.
Efe.
Berat.
Herkes Aras'ı görmek istiyordu.
Berat kameraya doğru eğildi.
"Aras."
Bebek ekrana baktı.
"Amcanı tanıdın mı?"
Aras birkaç saniye baktı.
Sonra hiçbir şey olmamış gibi başka tarafa döndü.
Efe kahkahaya boğuldu.
"Reddedildin."
Berat bozuldu.
"Henüz küçük."
O gece Aras uyuduktan sonra Azra ve Yiğit balkona çıktılar.
Barcelona'nın ışıkları yine uzakta parlıyordu.
Yıllar boyunca birçok kez bu balkonda oturmuşlardı.
Ama artık aralarında küçük bir fark vardı.
Bebek telsizinden ara sıra gelen minik nefes sesleri.
Yiğit gülümsedi.
"Bir gün büyüyecek."
Azra başını salladı.
"Evet."
"Bir gün okula gidecek."
"Evet."
"Bir gün futbolcu olmak istediğini söyleyecek."
Azra güldü.
"Belki avukat olmak ister."
Yiğit yüzünü buruşturdu.
"Bu ihtimali konuşmayalım."
Azra kahkahaya boğuldu.
İkisi de biliyordu.
Aras ne olmak isterse istesin...
Yanında olacaklardı.
Çünkü yıllar önce birbirlerine verdikleri bütün sözlerden sonra...
Şimdi verecekleri en önemli söz buydu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.