61.Bölüm

Uçak piste indiğinde Azra camdan dışarı bakıyordu.
Güneş parlıyordu.
Palmiye ağaçları görünüyordu.
Ve uzakta şehir...
"İnanamıyorum."
diye mırıldandı.
Yiğit yan koltuktan gülümsedi.
"İspanya'ya hoş geldin."
Azra heyecandan yerinde duramıyordu.
Bir süre sonra valizlerini alıp havalimanından çıktılar.
Sıcak hava yüzlerine çarptı.
Azra etrafına bakıyordu.
Her şey farklıydı.
İnsanlar...
Binalar...
Dil...
Her şey.
Tam o sırada kamp görevlilerinden biri Yiğit'i çağırdı.
"Yiğit!"
Yiğit döndü.
Adam ona doğru yürüdü.
"Hoş geldin."
Sonra Azra'yı fark etti.
"Ve bu da misafirimiz olmalı."
Azra hafifçe gülümsedi.
"Merhaba."
Bir süre sonra kampın bulunduğu tesise geldiler.
Burası Azra'nın beklediğinden çok daha büyüktü.
Dev futbol sahaları...
Antrenman alanları...
Spor salonları...
Azra şaşkınlıkla etrafa bakıyordu.
"Buraya okul sahası demeye utanırım."
Yiğit güldü.
"Ben de."
O gün öğleden sonra kampın açılış toplantısı vardı.
Farklı ülkelerden genç futbolcular gelmişti.
Azra tribünlerde otururken Yiğit aşağıdaydı.
Bir anda anons yapıldı.
Türkçe değil.
İspanyolca.
Azra hiçbir şey anlamadı.
Yanındaki kız güldü.
"İlk gün mü?"
Azra döndü.
Sarışın bir kızdı.
"Bu kadar belli mi?"
"Biraz."
İkisi de güldü.
Kızın adı Sofia'ydı.
O da başka bir oyuncunun yakını olarak gelmişti.
Sohbet etmeye başladılar.
Aynı sırada aşağıda...
Yiğit göz ucuyla tribüne baktı.
Azra'nın biriyle konuştuğunu gördü.
Önce önemsemedi.
Sonra tekrar baktı.
Azra gülüyordu.
Yiğit hafifçe gülümsedi.
En azından sıkılmıyordu.
Ama birkaç dakika sonra...
Başka biri Azra'nın yanına geldi.
Uzun boylu bir çocuk.
Muhtemelen kamp sporcularından biriydi.
Bir şey söyledi.
Azra da cevap verdi.
Sonra üçü birlikte gülmeye başladı.
Yiğit'in kaşı kalktı.
"Tamam."
Yanındaki takım arkadaşı ona baktı.
"Ne oldu?"
"Hiç."
Ama olmuştu.
Çünkü o tanıdık his geri gelmişti.
Kıskançlık.
Akşamüstü antrenman bittiğinde Yiğit doğrudan tribünlere çıktı.
Azra onu görünce ayağa kalktı.
"Nasıl geçti?"
"İyi."
"Harika."
Azra bir şeylerin garip olduğunu fark etti.
"Ne oldu?"
"Bir şey olmadı."
"Yiğit."
"Ne?"
"Yüzünden belli oluyor."
Yiğit birkaç saniye sustu.
Sonra başını tribünlere doğru salladı.
"Şu çocuk kimdi?"
Azra bir an durdu.
Sonra anlamıştı.
Ve kahkahayı bastı.
"Sen ciddi misin?"
Yiğit'in cevabı hazırdı.
"Hayır."
"Yalancı."
"Biraz."
Azra artık gülmekten konuşamıyordu.
Barselona'ya geleli sadece birkaç saat olmuştu.
Ve Yiğit şimdiden kıskanmaya başlamıştı.
Azra başını salladı.
"Merak etme kaptan."
"Kimse senin yerini alamaz."
Yiğit bunu duyunca istemsizce gülümsedi.
Ama yine de mırıldandı:
"Yine de kim olduğunu öğrenmek istiyorum."
Azra yeniden kahkahaya boğuldu.Ertesi sabah kampın ilk resmi antrenman günüydü.
Yiğit sabah erkenden sahaya inmişti.
Azra ise tribünlerde yerini almıştı.
Dün akşamki kıskançlık meselesi yüzünden hâlâ gülüyordu.
Tam o sırada yanında Sofia belirdi.
"Bugün karışık geçecek."
dedi.
Azra şaşırdı.
"Neden?"
Sofia sahayı işaret etti.
"Çünkü bugün karma maç var."
"Karma maç?"
"Farklı ülkelerden gelen oyuncuları karıştırıyorlar."
Azra aşağı baktı.
Yiğit takım arkadaşlarıyla ısınıyordu.
Derken dikkatini biri çekti.
Dün gördüğü çocuk.
Uzun boylu.
Kumral.
Ve top ayağına geldiği anda herkes ona dönüp bakıyordu.
"Kim o?"
diye sordu Azra.
Sofia gülümsedi.
"Lucas."
"Çok mu iyi?"
"Çok."
Azra'nın gözleri sahaya döndü.
Lucas gerçekten etkileyici görünüyordu.
Maç başladığında tribünler dolmuştu.
İlk dakikalarda herkes birbirini tartıyordu.
Ama sonra...
Lucas topu aldı.
Bir oyuncuyu geçti.
Sonra birini daha.
Ve mükemmel bir pas çıkardı.
Tribünlerden alkış yükseldi.
Azra bile etkilenmişti.
"Vay be."
Tam o sırada sahada Yiğit'in yüzü gerildi.
Çünkü Lucas yine topu almıştı.
Ve bu kez doğrudan onun üzerine geliyordu.
İkisi karşı karşıya kaldı.
Bir anlık sessizlik.
Sonra Lucas gülümsedi.
"Gel bakalım."
Yiğit de geri adım atmadı.
Topa sert ama temiz bir müdahaleyle girdi.
Topu kazandı.
Tribünlerden alkış yükseldi.
Bu kez Lucas şaşırmıştı.
Yiğit topu takım arkadaşına gönderirken hafifçe gülümsedi.
Mesaj açıktı.
Burada tek yıldız o değildi.
Maçın sonunda iki takım da alkış aldı.
Oyuncular sahadan çıkarken Lucas doğrudan Yiğit'in yanına geldi.
Azra uzaktan onları izliyordu.
"İyi oynadın."
dedi Lucas.
Yiğit başını salladı.
"Sen de."
Lucas tribünlere baktı.
Sonra Azra'yı gördü.
Gülümsedi.
Ve el salladı.
Azra da nezaketen karşılık verdi.
Kötü bir niyeti yoktu.
Ama...
Yiğit bunu gördü.
Ve yüz ifadesi değişti.
Lucas fark etmiş gibi sırıttı.
"Sevgilin mi?"
Yiğit birkaç saniye sustu.
Sonra hiç düşünmeden cevap verdi.
"Evet."
Lucas'ın sırıtışı büyüdü.
"Şanslısın."
Bu normal bir iltifattı.
Ama nedense Yiğit'in kalbi bir anda hızlandı.
Akşam sahilde yürürlerken Azra olanları anlattı.
"Lucas gerçekten iyi oynuyor."
Yiğit'in cevabı anında geldi.
"Fena değil."
Azra kaş kaldırdı.
"Fena değil mi?"
"Abartılıyor biraz."
"Yiğit."
"Ne?"
Azra birkaç saniye ona baktı.
Sonra kahkahayı bastı.
"Yine kıskandın."
"Hayır."
"Yine."
"Hayır."
"Yiğit."
"Tamam biraz."
Azra gülmekten yürüyemiyordu artık.
İspanya'ya geleli iki gün olmuştu.
Ve kampın en iyi oyuncularından biriyle...
Yiğit sessiz bir rekabete girmişti.
Üstelik Lucas'ın bundan çok eğlendiği belliydi.İspanya'daki üçüncü gün...
Yiğit sabah antrenmanına giderken her şey normal görünüyordu.
En azından ilk on dakika.
Sonra Lucas ortaya çıktı.
Her zamanki rahat tavrıyla.
"Günaydın."
Yiğit başını salladı.
"Günaydın."
Lucas etrafa bakındı.
"Azra gelmedi mi?"
Yiğit durdu.
"Ne?"
"Azra."
"Ne olmuş ona?"
Lucas omuz silkti.
"Bir şey olmadı."
"Merak ettim."
Yiğit birkaç saniye ona baktı.
"Niye?"
Lucas gülmeye başladı.
"Rahat ol dostum."
Ama Yiğit hiç rahat değildi.
Öğleden sonra antrenman bitince Azra ve Sofia şehir merkezine gitmişti.
Küçük hediyelik eşya dükkanlarını geziyorlardı.
Tam o sırada bir ses duyuldu.
"Azra!"
Azra döndü.
Lucas.
El sallıyordu.
Sofia'nın yüzünde muzip bir gülümseme oluştu.
"İşte başlıyor."
"Ne başlıyor?"
"Hiç."
Lucas yanlarına geldi.
"Merhaba."
"Merhaba."
"Şehir turuna mı çıktınız?"
"Biraz."
Lucas da onlarla yürümeye başladı.
Sadece arkadaşça sohbet ediyordu.
Ama uzaktan gören biri...
Yanlış anlayabilirdi.
Ve tabii ki...
Yanlış anlayan biri vardı.
Yiğit.
Yiğit ve birkaç takım arkadaşı da aynı bölgede dolaşıyordu.
Bir anda gözleri karşı kaldırıma takıldı.
Azra.
Yanında Sofia.
Ve Lucas.
Lucas bir şey anlatıyor...
Azra gülüyordu.
Yiğit durdu.
Takım arkadaşı omzuna vurdu.
"Ne oldu?"
"Hiç."
"Oğlum yüz ifaden değişti."
"Değişmedi."
"Değişti."
Yiğit cevap vermedi.
Çünkü gerçekten değişmişti.
Akşam sahilde...
Azra bankta otururken Yiğit yanına geldi.
"Nasıl geçti günün?"
"Güzeldi."
"Ne yaptınız?"
"Şehir merkezini gezdik."
Yiğit başını salladı.
"Başka?"
Azra gülümsemeye başladı.
Çünkü sorguya çekiliyormuş gibi hissediyordu.
"Başka ne?"
"Lucas da vardı."
Yiğit'in yüzü anında değişti.
Azra artık gülmemek için kendini zor tutuyordu.
"Bak yine başladı."
"Ney başladı?"
"Kıskançlık."
"Yok öyle bir şey."
"Yiğit."
"Ne?"
"Üç gündür çocukla yarışıyorsun."
"Yarışmıyorum."
"Yarışıyorsun."
"Kanıtla."
Azra kahkaha attı.
Tam o sırada arkadan bir ses geldi.
"Azra!"
İkisi de döndü.
Lucas.
Koşarak geliyordu.
Yiğit'in sabrı son kırıntılarına kadar zorlandı.
Lucas yanlarına geldi.
"Nihayet buldum."
"Ne oldu?"
dedi Azra.
Lucas elindeki küçük poşeti uzattı.
"Bugün dükkanda bunu unutmuşsun."
Poşetin içinde Azra'nın aldığı bileklik vardı.
Azra şaşırdı.
"Ben bunu kaybettiğimi sanıyordum."
"Şanslısın."
"Teşekkür ederim."
Lucas gülümsedi.
"Rica ederim."
Sonra Yiğit'e döndü.
Ve hafifçe sırıtıp şöyle dedi:
"Bu arada dostum, rahatla."
Yiğit kaşlarını çattı.
"Ne?"
Lucas güldü.
"Senin sevgiline yürümüyorum."
Azra bir anda kahkahaya boğuldu.
Yiğit'in yüzü kıpkırmızı olmuştu.
Çünkü...
Yakalanmıştı.