8. bölüm · Karanlığın içindeki ışık
7. Bölüm Part 2
Okulda sabah anonsu yapıldı:
“Cuma günü 11. sınıflar için doğa yürüyüşü ve kamp gezisi vardır.”
Sınıf bir anda hareketlendi.
Ece heyecanlandı.
“Orman, kamp, ateş… çok iyi.”
Azra omuz silkti.
“Fena değil.”
Efe:
“Ben geliyorum.”
Arka sıradan Yiğit’in sesi:
“Ben de.”
Azra dönmedi.
Ama duydu.
Tam o sırada Naz sınıfa girdi.
Geçmiş gibi davranıyordu ama herkes biliyordu: bilerek geri dönmüştü.
Naz öğretmene:
“Ben de geziye yazıldım.”
Sınıfta birkaç kişi bakıştı.
Gerilim seviyesi ↑
Teneffüs.
Koridorda Naz, Yiğit’in yanına geldi.
“Geziye gidiyoruz demek.”
Yiğit:
“Evet.”
Naz:
“Yeni kız da geliyor.”
Yiğit:
“Evet.”
Naz yaklaştı.
“Onunla uğraşmayı bırak. Sıkılırsın.”
Yiğit:
“Uğraşmıyorum.”
Naz:
“Kendini kandır.”
Naz uzaklaşırken Azra’yı gördü.
Göz göze geldiler.
Sessiz savaş.
Kantinde.
Ece:
“Gezi çok iyi olacak.”
Azra:
“Umarım drama olmaz.”
Ece güldü.
“Bu okulda mı? İmkânsız.”
Efe oturdu.
“Çadırlar ikili olacakmış.”
Ece:
“Ooooo.”
Azra:
“Saçmalama.”
Efe:
“Şaka.”
Ama uzaktan Yiğit duydu.
Ve nedensiz sinirlendi.
Bahçe.
Naz, bilerek Yiğit’le konuşuyordu.
Gülüyor, koluna dokunuyordu.
Azra bunu gördü.
Umursamadı.
En azından… belli etmedi.
Ece:
“Sinir oldum.”
Azra:
“Bana ne.”
Ama Yiğit Azra’nın baktığını fark etti.
Ve içinden garip bir tatmin geçti.
Bu da onu sinirlendirdi.
Çıkışta.
Azra ve Efe yürüyordu.
Gezi planı konuşuyorlardı.
Yiğit uzaktan gördü.
Berat:
“Oğlum rahatla.”
Yiğit:
“Rahatım.”
Ama değildi.
Naz yanına geldi.
“Onları izleme.”
Yiğit:
“İzlemiyorum.”
Naz:
“İzliyorsun.”
Gülümsedi.
“Gezide eğleneceğiz.”
Bu gülümseme… plan kokuyordu.