106. bölüm / 122

103.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 103.Bölüm

Seçmelere iki gün kalmıştı.
İlk kez herkes gerçekten gergindi.
Özellikle Yiğit.
Dışarıdan bakınca sakin görünüyordu.
Şakalar yapıyordu.
Gülüyordu.
Normal davranıyordu.
Ama onu yakından tanıyanlar bunun doğru olmadığını anlayabiliyordu.
Azra da anlıyordu.
O gün akşam üzeri Yiğit tek başına antrenman sahasına gitti.
Resmî antrenman yoktu.
Saha boştu.
Tribünler boştu.
Rüzgâr hafif hafif esiyordu.
Yiğit topu önüne aldı.
Bir süre tek başına çalıştı.
Şut çekti.
Koştu.
Tekrar şut çekti.
Ama kafasının içindeki düşünceleri susturamıyordu.
Ya yeterli olmazsa?
Ya hata yaparsa?
Ya beklediği gibi gitmezse?
Tam o sırada tribünlerden bir ses geldi.
"Çok kötü vuruyorsun."
Yiğit kafasını kaldırdı.
Azra.
Tribünde durmuş ona bakıyordu.
Yiğit istemeden güldü.
"Sen ne zaman geldin?"
"On dakika önce."
"On dakikadır mı izliyorsun?"
"Maalesef."
Yiğit başını salladı.
Sonra tribünlere doğru yürüdü.
Azra yanına oturdu.
Bir süre ikisi de sahaya baktı.
Sessizlik vardı.
Ama rahatsız edici değildi.
Sonunda Azra konuştu.
"Korkuyorsun."
Yiğit cevap vermedi.
Çünkü yalan söylemeye gerek yoktu.
"Evet."
Azra başını salladı.
"Normal."
"Ya olmazsa?"
Azra birkaç saniye düşündü.
Sonra ona döndü.
"Olmazsa yine denersin."
"Bu kadar basit mi?"
"Hayır."
"Canın yanar."
"Üzülürsün."
"Ama yine denersin."
Yiğit sustu.
Çünkü ihtiyacı olan şey tam olarak buydu.
Birinin ona mükemmel olmak zorunda olmadığını söylemesi.
Hava kararmaya başlamıştı.
Sahanın ışıkları yandı.
Azra ayağa kalktı.
"Haydi."
"Nereye?"
"Dondurma almaya."
"Bu konuşmadan sonra mı?"
"Evet."
"Niye?"
"Çünkü moral konuşmalarından sonra dondurma yenir."
Yiğit güldü.
İlk kez bütün gün boyunca gerçekten rahatlamıştı.
Ve ikisi birlikte sahadan ayrıldı.
Seçmelere iki gün kalmıştı.
Ama o gece...
Yiğit ilk kez sonucu düşünmeden uyuyabildi.Yiğit seçmelere gittiği gün herkes heyecanlıydı.

Azra, Ece, Emir, Efe ve Berat saatlerce haber bekledi.

Ama o gün hiçbir şey kesinleşmedi.

Sonra günler geçti.

Haftalar geçti.

Aylar geçti.

Ve hayat devam etti.

Yiğit seçmelerden sonra İspanya'ya gitti.

Önce denemeler.

Sonra kamplar.

Sonra alt kadro.

Sonra profesyonel sözleşme.

Kolay olmadı.

Bazen haftalarca konuşamadılar.

Bazen sadece birkaç mesajla idare ettiler.

Bazen özlemek çok zor geldi.

Ama vazgeçmediler.

Aradan yıllar geçti.

Azra hukuk fakültesini bitirmek üzereydi.

Artık son sınıftaydı.

Mezun olmasına sadece bir yıl kalmıştı.

Sınavlar.

Stajlar.

Dosyalar.

Duruşmalar.

Hayatı tamamen değişmişti.

Bir akşam üniversiteden çıktığında arkadaşlarıyla yürüyordu.

Telefonuna baktı.

Yiğit'ten mesaj yoktu.

Aslında buna alışmıştı.

Çünkü sezon devam ediyordu.

Antrenmanlar yoğundu.

Muhtemelen müsait değildi.

Azra telefonu çantasına koydu.

Hiç bilmediği şey ise...

O sırada Yiğit'in Türkiye'ye inmiş olduğuydu.

Çanakkale Havalimanı.

Yiğit valizini aldı.

Yüzünde heyecanlı bir gülümseme vardı.

Yıllardır beklediği haber birkaç gün önce gelmişti.

Artık resmiydi.

İspanya'daki kulüple uzun süreli profesyonel sözleşme imzalamıştı.

Hayali gerçek olmuştu.

Ve bunu Azra'ya yüz yüze söylemek istiyordu.

Kimseye haber vermedi.

Ne Ece'ye.

Ne Emir'e.

Ne Efe'ye.

Ne de Berat'a.

Sadece uçak biletini aldı.

Ve Türkiye'ye geldi.

Ertesi gün...

Azra üniversiteden çıkıyordu.

Elinde notlar vardı.

Yorgundu.

Kampüs kapısından dışarı çıktı.

Sonra bir anda durdu.

Çünkü karşı kaldırımda duran kişiyi tanıdı.

İlk başta inanamadı.

Birkaç kez gözlerini kırpıştırdı.

Ama değişen hiçbir şey olmadı.

Yiğit gerçekten oradaydı.

Siyah bir mont giymişti.

Ellerini cebine koymuştu.

Ve gülümsüyordu.

Azra'nın elindeki dosyalar yere düştü.

"Yok artık."

Yiğit gülmeye başladı.

"Merhaba."

Azra koşmaya başladı.

Aradaki yolu neredeyse fark etmedi.

Birkaç saniye sonra kendini Yiğit'e sarılmış halde buldu.

"Sen burada ne arıyorsun?"

"Ben de seni özledim."

"Yiğit."

"Tamam."

Azra geri çekildi.

"Hemen anlat."

Yiğit gözlerinin içine baktı.

Sonra yıllardır beklediği cümleyi söyledi.

"Başardım."

Azra sustu.

"Ne?"

"Profesyonel sözleşme."

Azra'nın gözleri doldu.

Çünkü bu sadece bir sözleşme değildi.

Yılların emeğiydi.

Fedakârlıktı.

Hayaldi.

Ve şimdi gerçek olmuştu.

Yiğit gülümseyerek ona baktı.

"İlk sana söylemek istedim."

Azra gözyaşlarını silmeye çalıştı.

"Sen gerçekten delisin."

"Neden?"

"Bunu telefonda söyleyebilirdin."

Yiğit başını salladı.

"Hayır."

"Bu haberi sana sarılarak vermek istedim."

Ve yıllar geçmesine rağmen...

Bazı şeylerin hiç değişmediğini ikisi de o anda anladı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.