108. bölüm / 122

105.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 105.Bölüm

Uzun zamandır ilk kez ikisinin de programı aynı güne denk gelmişti.
Yiğit akşam Azra'yı almaya geldi.
"Bu akşam hiçbir plan yapmadın değil mi?"
diye sordu.
Azra gülümsedi.
"Yapmadım."
"Harika."
"Nereye gidiyoruz?"
"Bu sefer sürpriz değil."
Birlikte şık bir restorana gittiler.
Uzun zamandır bu kadar sakin bir akşam geçirmemişlerdi.
Ne ders notları vardı.
Ne maçlar.
Ne antrenmanlar.
Ne de gelecek planlarıyla ilgili stres.
Saatlerce konuştular.
İlk tanıştıkları günlerden.
Liseden.
Berat'ın hâlâ değişmeyen hâllerinden.
Ece ve Emir'den.
Hayallerinden.
Yemekten sonra sahilde kısa bir yürüyüş yaptılar.
Hava serindi.
Deniz sakindi.
Azra bir ara durup Yiğit'e baktı.
"Fark ettin mi?"
dedi.
"Neyi?"
"Yıllarca geleceği konuştuk."
Yiğit gülümsedi.
"Şimdi ise gelecek geldi."
Azra da gülümsedi.
Gece ilerlediğinde Yiğit'in evine geçtiler.
Birlikte oturup eski fotoğraflara baktılar.
Lise mezuniyetindeki fotoğraf.
Sahilde çekilen grup fotoğrafı.
Üniversitenin ilk yılı.
İspanya'daki maçlardan görüntüler.
Saat ilerledikçe sohbet daha sakin bir hâl aldı.
Bir noktada ikisi de konuşmayı bıraktı.
Sadece yan yana oturuyorlardı.
Bazen uzun bir ilişkinin en güzel yanı buydu.
Sessizlik bile rahatsız etmiyordu.
Yiğit Azra'nın elini tuttu.
"İyi ki varsın."
dedi.
Azra başını omzuna yasladı.
"Sen de."
Yiğit, mutfaktan elinde iki fincan çayla salona geçtiğinde, Azra’yı pencere kenarındaki geniş koltukta otururken buldu. Ev, dışarıdaki şehrin ışıklarından uzak, loş ve huzurlu bir atmosfere sahipti. Yiğit, çayları sehpaya bırakıp yanına oturduğunda, dışarının soğuğuna inat içeride yoğun bir sıcaklık vardı.
Yiğit, battaniyeyi nazikçe Azra’nın omuzlarına örttü. Bir süre sadece fonda çalan hafif müziğin sesi duyuldu; konuşmaya ihtiyaç duymadan, birbirlerinin varlığından aldıkları güvenle sadece yan yana durdular. Yiğit elini uzatıp Azra’nın elini tuttuğunda, parmakları birbirine kenetlendi. Azra başını Yiğit’in omzuna yasladı, Yiğit ise onun saçlarına derin bir öpücük bıraktı. "Seninle olduğum sürece, hiçbir şey yapmamak bile yeterli," diye fısıldadı Yiğit.
Zaman ilerledikçe aralarındaki çekim, salonun huzurundan yatak odasının mahremiyetine taşındı. Oda, pencereden süzülen ay ışığıyla hafifçe aydınlanıyordu. Yiğit, Azra’nın yüzünü avuçlarının arasına aldı; başparmakları onun elmacık kemiklerinde yavaşça gezindi. "Bana bak," dedi Yiğit, sesi alışılmadık derecede kısık ve pürüzlüydü. "Burada, sadece ikimiz varken... hiçbir şeyin aceleye gelmesini istemiyorum."
Azra, Yiğit’in sıcaklığına kendini bırakarak, "Seni hissediyorum," diye fısıldadı. "Her anını, her nefesini..."
Yiğit, Azra’yı yavaşça yatağa bıraktığında, ikisi de birbirlerinin gözlerinin içine bakarak anın ağırlığını paylaştılar. Kıyafetlerin oluşturduğu engeller, aralarındaki o yoğun arzunun yanında önemini yitirmişti. Azra, Yiğit’in tişörtünü yavaşça sıyırıp ellerini onun sıcak teninde gezdirdiğinde, Yiğit derin bir nefes alarak gözlerini kapattı.
"Beni delirtiyorsun," dedi Yiğit, sesi odanın sessizliğinde yankılanırken.
Azra, parmaklarını Yiğit’in saçlarına daldırıp onu kendine daha çok yaklaştırırken, "Sadece sen ve ben. Başka hiçbir şey yok," diye karşılık verdi.
Yiğit, ellerini Azra’nın beline yerleştirdiğinde, ikisi de dış dünyadan tamamen kopmuşlardı. Tenlerinin birbirine sürtünmesi, her hareketin getirdiği o kontrolsüz ritim, aralarındaki bağı daha da derinleştiriyordu. Odanın sessizliği, birbirlerinin tenlerinde buldukları huzur ve tutkuyla doluydu. Birbirlerinin kalp atışlarını duyabiliyor, tenlerinin ısısıyla birbirlerini ısıtıyorlardı. Bu, sadece fiziksel bir birleşme değil, aynı zamanda birbirlerine duydukları tutkunun en derin ve en aidiyet dolu ifadesiydi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.