110. bölüm / 122

107.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 107.Bölüm

Nişan günü sonunda gelmişti.
Sabahın erken saatlerinden itibaren herkes ayaktaydı.
Azra'nın evinde tam bir koşuşturma vardı.
Kuaför.
Makyaj.
Kıyafetler.
Takılar.
Sürekli birileri bir şey soruyordu.
Azra bir ara odasına kaçıp kapıyı kapattı.
Sadece beş dakika sessizlik istemişti.
Tam o sırada telefonu çaldı.
Yiğit.
Azra gülümseyerek açtı.
"Merhaba."
"Merhaba."
İkisi de birkaç saniye sustu.
Sonra aynı anda konuşmaya başladılar.
"Heyecanlı mısın?"
Bir an durdular.
Sonra ikisi de gülmeye başladı.
"Sen söyle."
dedi Azra.
"Felaket derecede."
"Ben de."
Öğleden sonra salon yavaş yavaş dolmaya başladı.
Aileler geliyordu.
Akrabalar geliyordu.
Arkadaşlar geliyordu.
Ve tabii ki Berat çok erken gelmişti.
Hatta görevlilerden önce.
"Niye bu kadar erken geldin?"
diye sordu Efe.
"Ön sırada oturacağım."
"Bu sinema değil."
"Yine de."
Bir süre sonra Emir ve Ece de geldi.
Ece heyecandan yerinde duramıyordu.
"İnanamıyorum."
dedi.
"Daha dün mezuniyet balosundaydık."
Emir başını salladı.
"Zaman çok hızlı geçti."
Akşam üzeri Yiğit salona geldi.
Lisedeki çocuk gitmişti artık.
Karşılarında duran kişi yetişkin bir adamdı.
Ama Efe onu görünce yine aynı şeyi söyledi.
"Heyecandan rengin gitmiş."
"Sus."
"Gerçekleri söylüyorum."
Bir süre sonra herkes yerini aldı.
Salondaki uğultu yavaş yavaş azaldı.
Sonra kapılar açıldı.
Azra içeri girdi.
Bir anda bütün salon ona döndü.
Yiğit birkaç saniye gözlerini ondan ayıramadı.
Yıllardır onu seviyordu.
Ama o an yine ilk kez görüyormuş gibi hissetti.
Azra da onu gördü.
Ve gülümsedi.
Yiğit'in bütün heyecanı bir anda kayboldu.
Çünkü ne zaman Azra'ya baksa...
Her şey daha kolay geliyordu.
Yüzükler getirildi.
Aileler yanlarına geldi.
Fotoğraflar çekildi.
Konuşmalar yapıldı.
Ve sonunda yüzükler takıldı.
Salonu alkış sesleri doldurdu.
Azra ve Yiğit birbirlerine baktılar.
Yıllar önce lise koridorlarında başlayan hikâye...
Artık resmen yeni bir aşamaya geçmişti.
Tam o sırada mikrofona uzanan bir el görüldü.
Herkes dönüp baktı.
Berat.
Efe gözlerini kapattı.
"Hayır."
dedi.
Ama artık çok geçti.
Berat mikrofonu eline almıştı.
Ve bütün salon onun ne söyleyeceğini merak ediyordu.Berat'ın konuşması beklendiği kadar felaket olmadı.
Hatta şaşırtıcı şekilde duygusaldı.
Birkaç komik anı anlattı.
Azra ve Yiğit'le ilgili lise zamanlarından bahsetti.
Salon hem güldü hem alkışladı.
Nişandan sonraki günler çok hızlı geçti.
Aile ziyaretleri yapıldı.
Fotoğraflar paylaşıldı.
Kutlamalar devam etti.
Ama bütün bu mutluluğun içinde yaklaşan bir tarih vardı.
Yiğit'in İspanya'ya dönme günü.
İzin süresi bitiyordu.
Ve yıllar önce olduğu gibi...
Yine ayrılık vakti gelmişti.
Son akşam Azra ve Yiğit sahilde yürüyordu.
Hava sakindi.
Deniz sessizdi.
İkisi de yaklaşan vedadan bahsetmek istemiyordu.
Ama sonunda Azra durdu.
"Gitmeni hiç sevmiyorum."
dedi.
Yiğit hafifçe gülümsedi.
"Ben de."
"Eskisi kadar kolay değil."
"Hiç kolay olmadı zaten."
Azra başını omzuna yasladı.
Bu kez durum farklıydı.
Artık sevgili değillerdi.
Artık nişanlıydılar.
Bu yüzden ayrılık daha da zor geliyordu.
Ertesi sabah havaalanına birlikte gittiler.
Ece.
Emir.
Efe.
Berat.
Aileler.
Herkes oradaydı.
Berat yine ağlamamaya çalışıyordu.
Ama başarılı olamıyordu.
"Benim gözüme bir şey kaçtı."
dedi.
"İki saattir mi?"
diye sordu Efe.
Anons yapıldı.
Uçağa biniş başlamıştı.
Yiğit önce ailesine sarıldı.
Sonra arkadaşlarına.
En son Azra'nın karşısında durdu.
Birkaç saniye birbirlerine baktılar.
"Bir yıl."
dedi Azra.
Çünkü mezun olmasına bir yıl kalmıştı.
Yiğit başını salladı.
"Bir yıl."
"Sonra ben geleceğim."
"Bekliyor olacağım."
Azra gülümsedi.
"Başka seçeneğin yok."
Yiğit güldü.
Sonra onu kendine çekip sıkıca sarıldı.
"Seninle gurur duyuyorum."
dedi.
"Ben de seninle."
Son anons yapıldı.
Artık gitmesi gerekiyordu.
Yiğit son kez herkese baktı.
Sonra valizini aldı.
Ve terminal kapısından içeri girdi.
Azra onu gözden kaybolana kadar izledi.
İçi burkulmuştu.
Ama bu kez farklı hissediyordu.
Çünkü artık beklediği şey belirsiz değildi.
Önünde net bir hedef vardı.
Hukuk fakültesindeki son yılını bitirecekti.
Ve sonra...
Yıllardır yarım kalan hikâyeleri aynı şehirde devam edecekti.
İspanya'ya dönen Yiğit ise uçakta pencereye bakarken gülümsedi.
Çünkü bu kez ayrılık bir son değildi.
Sadece düğüne giden yolun bir parçasıydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.