Bölümler 56Şu an: XXXV. Bölüm — Gizli Korku
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime · Okuduğun bölüm
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXV. Bölüm
Gizli Korku
Adam için yoğun bir dönemdi: Kasım başından Şubat başına kadar süren bu zaman boyunca Hetty’yi pazar günleri dışında pek göremiyordu. Yine de mutluydu; çünkü evlenecekleri Mart ayına her geçen gün biraz daha yaklaşıyordu ve yeni ev düzenleri için yapılan ufak tefek hazırlıkların her biri, özlemle beklenen o güne doğru atılmış bir adımdı. Sonunda annesiyle Seth de onlarla yaşayacaktı; eski eve iki yeni oda eklenmişti. Lisbeth, Adam’dan ayrılacağı düşüncesiyle öyle acı acı ağlamıştı ki Adam, Hetty’ye gidip kendisi için annesinin huylarına katlanıp onunla yaşamaya razı olup olmayacağını sormuştu. Hetty’nin “Olur; bizimle yaşasa da olur, yaşamasa da,” demesi onu çok sevindirmişti. O sırada Hetty’nin zihnini, zavallı Lisbeth’in huylarından daha ağır bir dert eziyordu; bu yüzden o huyları önemseyemiyordu. Böylece, Snowfield ziyaretinden dönen Seth’in “Olmadı; Dinah’nın gönlü evlenmeye yatmamış,” demesiyle duyduğu hayal kırıklığına rağmen Adam teselli buldu. Annesine Hetty’nin hepsinin bir arada yaşamasına razı olduğunu ve artık ayrılmayı düşünmelerine gerek kalmadığını söyleyince, Lisbeth, evleneceği kesinleştiğinden beri Adam’ın duymadığı kadar huzurlu bir sesle şöyle dedi: “Ah oğlum, yaşlı tekir kedi gibi sessiz sedasız dururum; o yapmak istemediği ufak tefek işleri yapmaktan başka bir şey istemem. Hem sen doğmadan önce yan yana dizilmiş tabak çanağı da artık ayırmamız gerekmez.”
Adam’ın güneşli günlerine ara sıra düşen tek gölge, Hetty’nin bazen mutsuz görünmesiydi. Endişeli, şefkatli sorularına, gayet memnun olduğunu ve hiçbir şeyi değiştirmek istemediğini söyleyerek karşılık veriyor; Adam onu bir sonraki görüşünde de her zamankinden daha neşeli buluyordu. Belki işlerin ve kaygıların yükü onu biraz fazla yormuştu; Noel’den kısa süre sonra Bayan Poyser yeniden soğuk algınlığına yakalanmış, bu da iltihaba yol açmıştı. Hastalık, Ocak ayı boyunca onu odasına hapsetmişti. Hetty aşağıdaki bütün işleri çekip çevirmek, iyi yürekli Molly’nin işlerinin de yarısını üstlenmek zorunda kalmıştı; Molly de hanımına bakıyordu. Hetty yeni görevlerine öyle bütünüyle sarılmış, kendisinde daha önce görülmemiş ciddi bir kararlılıkla çalışmıştı ki Bay Poyser, Adam’a sık sık, nasıl iyi bir ev kadını olacağını göstermek istediğini söylüyordu. Ama kızcağızın kendini fazla yorduğundan kuşkulanıyor, “Teyzesi aşağı inince biraz dinlenmesi gerek,” diyordu.
Bayan Poyser’in aşağı inebilecek duruma gelmesi, Binton Tepeleri’ndeki son kar parçasını eriten ılık havaların yaşandığı Şubat başında gerçekleşti. Teyzesi aşağı indikten kısa süre sonra, o günlerden birinde, Hetty eksik kalan bazı düğün eşyalarını almak için Treddleston’a gitti. Bayan Poyser, Hetty’yi bunları ihmal ettiği için azarlamış, “Herhalde dışarıda giyilecek şeyler olmadığı için böyle; yoksa çoktan alırdı,” diye eklemişti.
Hetty saat ona doğru yola çıktı. Sabahın erken saatlerinde çitleri beyaza bürüyen hafif kırağı, güneş bulutsuz gökyüzünde yükselirken eriyip gitmişti. Şubatın aydınlık günlerinde, yılın başka hiçbir zamanında duyulmayan güçlü bir umut çekiciliği vardır. İnsan ılık güneş ışınlarında durup kapıların üzerinden sabırla tarlanın sonundaki çizgiye dönen saban atlarını seyretmek, güzel yılın henüz önünde olduğunu düşünmek ister. Kuşlar da aynı şeyi hissediyor gibidir: sesleri, hava kadar berraktır. Ağaçlarda ve çitlerde yaprak yoktur; yine de çimenli tarlalar ne kadar yeşildir! Sürülmüş toprağın koyu morumsu kahverengisiyle çıplak dallar da güzeldir. Vadilerden ve tepelerden geçerken arabayla ya da at üstünde ilerleyince insanın karşısına ne neşeli bir dünya çıkar! Yabancı ülkelerde, tarlalarla ormanların bana İngiltere’deki Loamshire’ı hatırlattığı zamanlarda bunu sık sık düşünmüşümdür: aynı özenle işlenen verimli toprak, yumuşak yamaçlardan yeşil çayırlara inen ormanlar… Sonra yol kenarında, Loamshire’da olmadığımı hatırlatan bir şeye rastlamışımdır: büyük bir ıstırabın, Haç’taki ıstırabın tasvirine. Belki elma ağaçlarının kümelenmiş çiçekleri yanında, belki mısır tarlasının geniş güneşliğinde, belki de berrak bir derenin aşağıda şırıldadığı orman yolunun dönemecinde duruyordur. Şu dünyaya insanın öyküsünü hiç bilmeden gelen bir yolcu, böylesi bir ıstırap tasvirini bu neşeli doğanın ortasında yadırgamaz mıydı? Elma çiçeklerinin ardında, altın rengi mısırların arasında ya da ormanın örtücü dalları altında, kederle ağır ağır atan bir insan yüreğinin bulunabileceğini bilmezdi; belki de utanç hızla üzerine gelirken nereye sığınacağını bilemeyen genç, körpe bir kızın yüreğini. O kız, bu hayat hakkında, akşam çökerken ıssız fundalıkta gittikçe daha uzağa yürüyen şaşkın, kayıp bir kuzudan daha fazlasını bilmiyordur; ama hayatın en acı acısını tadıyordur.
Böyle şeyler bazen güneşli tarlalarda, çiçek açmış meyve bahçelerinin ardında saklıdır. Küçük bir çalının ardındaki bir noktaya yaklaşırsanız, şırıldayan derenin sesi kulağınıza umutsuz bir insan hıçkırığıyla karışır. İnsan dininin içinde bunca keder bulunmasına şaşmamalı; acı çeken bir Tanrı’ya ihtiyaç duymasına da.
Kırmızı pelerini ve sıcak tutan şapkası, elinde sepetiyle Hetty Treddleston yolunun yanındaki bir kapıya yöneliyor; ama bunu güneş ışığının tadını daha uzun çıkarmak, önünde uzanan yılın umut verici açılışını düşünmek için yapmıyor. Güneşin parladığının neredeyse farkında değil. Son haftalarda umut ettiği tek şey, kendisinin bile korkup ürperdiği bir şey olmuştu. Yüksek yoldan çıkmak, yavaşça yürüyüp perişan düşüncelere dalarken yüzünün nasıl göründüğünü umursamamak istiyordu yalnızca. Bu kapıdan geçerse sık çitlerin arkasındaki tarla yoluna çıkabilirdi. İri, koyu gözleri, kimsesiz, evsiz, sevilmeyen; cesur ve şefkatli bir adamın evlenmeyi vadettiği kadın olmayan birinin gözleri gibi, boş boş tarlalarda dolaşıyordu. Ama gözlerinde yaş yoktu; uyumadan önceki bitkin gece boyunca bütün gözyaşlarını tüketmişti. Bir sonraki basamaklı geçitte yol ikiye ayrılıyordu: biri çit boyunca gidiyor, sonunda yeniden yola çıkıyordu; diğeri tarlaları kesip onu yoldan çok daha uzağa, kimseyi görmeyeceği alçak ve örtülü Çorak Çayırlara götürüyordu. İkinci yolu seçti ve sanki ansızın acele etmeye değer bir hedef aklına gelmiş gibi biraz hızlandı. Çok geçmeden çimenlik arazinin yavaşça alçaldığı Çorak Çayırlara vardı; düzlüğü bırakıp yamaçtan aşağı yürüdü. İleride alçak yerde bir ağaç kümesi vardı; oraya doğru ilerliyordu. Hayır, o bir ağaç kümesi değil, karanlık ve örtülü bir su birikintisiydi. Kış yağmurlarıyla öyle dolmuştu ki mürver çalılarının alt dalları suya değecek kadar sarkıyordu. Koyu suyun üzerine eğilmiş büyük meşenin sarkan gövdesine yaslanarak çimenli kıyıya oturdu. Geçen ayın gecelerinde bu su birikintisini sık sık düşünmüştü; şimdi nihayet onu görmeye gelmişti. Ellerini dizlerinin çevresinde kenetleyip öne eğildi, genç, yuvarlak bedenine nasıl bir yatak olacağını anlamaya çalışır gibi dikkatle suya baktı.
Hayır, o soğuk, sulu yatağa atlayacak cesareti yoktu. Atlayabilse bile onu bulabilirlerdi; kendini neden boğduğunu da öğrenebilirlerdi. Geriye tek bir şey kalmıştı: Gitmeliydi, bulamayacakları bir yere gitmeliydi.
Adam’la nişanlandıktan birkaç hafta sonra, o büyük korku ilk kez baş gösterdiğinde, korkusundan kurtulmasını sağlayacak bir şey olur diye kör, belirsiz bir umutla bekleyip durmuştu; artık daha fazla bekleyemezdi. Bütün gücü, sırrını gizleme çabasında toplanmıştı. Zavallı sırrının açığa çıkmasına yol açabilecek her şeyden karşı konulmaz bir korkuyla kaçınmıştı. Arthur’a mektup yazma düşüncesi aklına her gelişinde bundan vazgeçmişti. Arthur, bir zamanlar bütün dünyası olan akrabalarıyla komşularının gözündeki utançtan ve keşfedilmekten onu koruyamazdı. Uçucu düşü artık yok olmuştu; hayal gücü Arthur’la mutluluğu görmez olmuştu, çünkü Arthur onun gururunu doyuracak ya da yatıştıracak hiçbir şey yapamazdı. Hayır, bu korkudan kurtulması için başka bir şey olacaktı; mutlaka olmalıydı. Genç, çocuk ruhlu, bilgisiz insanların şekilsiz bir ihtimale körü körüne güvenmesi olağandır: Bir erkek ya da kız çocuğu için büyük bir felaketin gerçekten başlarına geleceğine inanmak, öleceklerine inanmak kadar zordur.
Ama şimdi zorunluluk kapısına dayanmıştı; evlilik günü yaklaşmıştı. Artık bu kör güvene sığınıp rahat edemezdi. Kaçmalı, tanıdık hiçbir gözün onu bulamayacağı bir yere saklanmalıydı. Ne var ki hakkında hiçbir şey bilmediği dünyada başıboş dolaşma korkusu, Arthur’a gitme ihtimalini ona bir parça teselli veren bir düşünceye dönüştürüyordu. Kendini öylesine çaresiz, geleceğini biçimlendirmekten öylesine yoksun hissediyordu ki kendini Arthur’a bırakma düşüncesi, gururundan daha ağır basan bir rahatlama getiriyordu. Su birikintisinin yanında oturup karanlık, soğuk sudan ürperirken, Arthur’un onu şefkatle karşılayacağına, ona bakıp onun adına düşüneceğine dair umut, içini yatıştıran ılık bir duygu gibiydi. O an için başka hiçbir şeyi umursamaz oldu; artık tek düşündüğü, nasıl kaçacağına dair tasarıydı.
Dinah’dan kısa süre önce, Seth’ten duyduğu yaklaşan evlilikle ilgili güzel dileklerle dolu bir mektup almıştı. Hetty mektubu eniştesine yüksek sesle okuyunca adam, “Dinah şimdi yeniden gelse keşke; sen gidince teyzenin içini rahatlatır. Ne dersin kızım, ilk fırsatta onu görmeye gitmeye ve seninle dönmesi için ikna etmeye? Gelemeyeceğini yazıp dursa da teyzesinin onu istediğini söylersen belki ikna edersin,” demişti. Hetty Snowfield’a gitme düşüncesinden hoşlanmamış, Dinah’yı görmeye de hiç can atmıyordu; yalnızca, “Çok uzak, enişte,” demişti. Ama şimdi, önerilen ziyaretin kaçmak için bahane olabileceğini düşünüyordu. Eve dönünce teyzesine, bir haftalığına ya da on günlüğüne Snowfield’a gitmenin değişiklik olacağını söyleyecekti. Sonra, kimsenin onu tanımadığı Stoniton’a varınca Windsor yoluna çıkacak arabayı soracaktı. Arthur Windsor’daydı; onun yanına gidecekti.
Hetty bu tasarıya karar verir vermez çimenli kıyıdan kalktı, sepetini aldı ve Treddleston’a doğru yola koyuldu. Bir daha hiç kullanmayacak olsa da, almak için çıktığı düğün eşyalarını satın almalıydı. Kaçmaya hazırlandığına dair kimsenin kuşkulanmasına meydan vermemeliydi.
Hetty’nin Dinah’yı görmeye gidip düğüne kadar kalması için onu geri getirmeye çalışacağını öğrenen Bayan Poyser çok sevindi. Hava şimdi güzel olduğuna göre ne kadar erken giderse o kadar iyiydi. Akşam eve gelen Adam, Hetty ertesi gün yola çıkabilirse onunla Treddleston’a gidip Stoniton arabasına güvenle bindiğini görecek kadar zaman ayırabileceğini söyledi.
“Seninle gelip sana göz kulak olmayı isterdim, Hetty,” dedi ertesi sabah arabanın kapısından içeri eğilerek. “Ama bir haftadan fazla kalmazsın; o süre bana çok uzun gelecek.”
Ona sevgiyle bakıyor, güçlü eli Hetty’nin elini kavrıyordu. Adam’ın yanındayken kendini güvende hissediyordu; artık bu duyguya alışmıştı. Keşke geçmişi geri alabilse ve Adam’a duyduğu sessiz sevgiden başka hiçbir sevgiyi tanımamış olsaydı! Son kez ona bakarken gözleri yaşardı.
“Beni sevdiği için Tanrı onu korusun,” dedi Adam, Gyp peşinde, yeniden işine giderken.
Ama Hetty’nin gözyaşları Adam için değildi; onun sonsuza dek terk edildiğini öğrendiğinde çekeceği ıstırap için de değildi. Gözyaşları, bütün hayatını ona sunan bu cesur, şefkatli adamdan uzaklaşıp onu, kendisine tutunmasını bir talihsizlik sayacak adama, çaresiz ve yoksul bir yalvaran olarak götüren kendi yazgısının sefaleti içindi.
O gün saat üçte, kendisini dediklerine göre Windsor’a uzanan upuzun yolun bir kısmını kat ederek Leicester’a götürecek arabaya bindiğinde, bu yorucu yolculuğun sonunda yeni bir sefaletin başlangıcına varabileceğini belli belirsiz hissetti.
Yine de Arthur Windsor’daydı; ona kızacak değildi elbet. Artık eskisi gibi onu önemsemese bile, ona iyi davranacağına söz vermişti.
Bölüm etkileşimi
