Bölümler 56Şu an: XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime · Okuduğun bölüm
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXII. Bölüm
Bayan Poyser “İçini Döker”
Ertesi cumartesi akşamı Donnithorne Arms’ta, daha o gün yaşanmış bir olay hararetle tartışılıyordu: parlak çizmeli şık adam ikinci kez görünmüştü. Kimilerine göre Chase Çiftliği için pazarlık eden sıradan bir çiftçiydi, kimilerine göre geleceğin kâhyasıydı; yabancının gelişine bizzat tanık olan Bay Casson ise küçümseyerek, Satchell’den önceki gibi olsa olsa bir vekilharç olduğunu söylemişti. Kimse Bay Casson’ın yabancıyı gördüğüne dair tanıklığını inkâr etmeyi düşünmemişti; yine de o, iddiasını destekleyen türlü ayrıntıları öne sürdü.
“Onu gözümle gördüm,” dedi. “Yengeç Ağacı Çayırı’nın oradan kel yüzlü bir beygirin üstünde geliyordu. Daha yeni bir pint içmeye gitmiştim —sabah on buçuk olmuştu, ben de her zamanki gibi saat gibi düzenli pintimi içmiştim— ve arabasıyla gelen Knowles’a, ‘Bugün biraz arpa alırsın, Knowles,’ dedim, ‘çevrene iyi bakarsan,’ dedim. Sonra harman yerine dolanıp Treddles’on yoluna doğru gittim. Koca dişbudak ağacının yanına varmıştım ki parlak çizmeli adamı kel yüzlü beygirinin üstünde gelirken gördüm; yalan söylüyorsam bir daha adım atmayayım. Gelene kadar durdum, ‘Günaydın efendim,’ dedim; konuşmasını duymak istiyordum, buralı olup olmadığını anlardım. ‘Günaydın efendim; bugün arpa işi yolunda gidecek gibi görünüyor. Şansımız yaver giderse birazını alırız,’ dedim. O da, ‘Eh, haklı olabilirsiniz, belli olmaz,’ dedi. İşte oradan”—Bay Casson burada göz kırptı—“yüz milden uzaktan gelmediğini anladım. Herhâlde beni tuhaf konuşuyor sanmıştır; siz Loamshirelılar doğru dili konuşan herkesi hep öyle sanırsınız.”
“Doğru dil!” dedi Bartle Massey küçümseyerek. “Senin doğru dille yakınlığın, domuzun ciyaklamasının tuşlu boruda çalınan bir ezgiye yakınlığı kadar.”
“Bilmem,” diye öfkeyle gülümseyerek karşılık verdi Bay Casson. “Eşrafın arasında öteden beri yaşamış bir adam, doğru dilin ne olduğunu bir öğretmen kadar iyi bilir diye düşünürüm.”
“Elbette, elbette dostum,” dedi Bartle alaycı bir teselli tonuyla. “Sen kendine göre doğru konuşuyorsun. Mike Holdsworth’un keçisi ‘mee’ dediğinde her şey yolunda; başka türlü ses çıkarması doğasına aykırı olurdu.”
Topluluktakilerin geri kalanı Loamshirelı olduğundan Bay Casson kahkahaların hedefi oldu; akıllıca davranıp önceki meseleye geri döndü. Bir akşamda kapanıp gitmek şöyle dursun, ertesi gün ayinden önce kilise avlusunda yeniden açıldı. Yeni birini dinleyici bulmak, her habere taze bir ilgi katardı; bu yeni dinleyici de Martin Poyser’dı. Karısının dediği gibi, “Casson’ın takımının yanında içki içmeye gitmezdi; oturup içkiye gömülür, kırmızı suratlı bir sürü morina balığı gibi bilge bilge bakarlardı.”
Bayan Poyser’in birkaç gün sonra ev kapısında örgü örerken —öğleden sonraki temizliği bitince içine doğan o hevesli boş vakitte— yaşlı toprak sahibi siyah midillisine binmiş, seyis John da arkasından gelirken avluya girdiğinde, aklının hemen bu esrarengiz yabancıya dönmesi muhtemelen kocasıyla kiliseden dönerken yaptığı konuşmadan kaynaklanıyordu. Sonradan bunu, kendi olağanüstü kavrayışından fazlasını içeren bir önsezi örneği diye anlatırdı. Toprak sahibini görür görmez, “Chase Çiftliği’ni tutacak adamla ilgili gelmiş olmalı; Poyser’dan para almadan bir iş yapmasını isteyecek. Ama Poyser kabul ederse aptalın teki,” diye geçirmişti içinden.
Belli ki olağandışı bir şey olacaktı; yaşlı toprak sahibi kiracılarını pek seyrek ziyaret ederdi. Bayan Poyser son on iki ay boyunca, Hall Çiftliği’nin kapısından bir dahaki girişinde ona söylemeye kesin kararlı olduğu, kulağa geldiğinden çok daha fazlasını ima eden nice hayalî konuşma kurmuştu; ama bu konuşmalar hep hayal olarak kalmıştı.
“İyi günler, Bayan Poyser,” dedi yaşlı toprak sahibi, miyop gözleriyle ona bakarak. Bayan Poyser’in dediğine göre bu bakış biçimi “beni her seferinde çileden çıkarırdı; sanki ben bir böcektim de o parmağının tırnağıyla üzerime bastıracaktı.”
Yine de, “Emrinizdeyim efendim,” deyip yanına ilerlerken kusursuz bir saygıyla reverans yaptı. Üstlerine karşı terbiyesizlik edip ilmihale kafa tutacak kadın değildi; bunun için ağır bir tahrik gerekirdi.
“Kocanız evde mi, Bayan Poyser?”
“Evet efendim, harman yerinde. Lütfen inip içeri buyurursanız hemen haber gönderirim.”
“Teşekkür ederim, öyle yapacağım. Küçük bir meseleyi onunla görüşmek istiyorum; ama sizi de en az onun kadar, belki daha fazla ilgilendiriyor. Sizin de fikrinizi almalıyım.”
Eve girerlerken Bayan Poyser, “Hetty, git eniştene içeri gelmesini söyle,” dedi. Yaşlı beyefendi, Hetty reverans yapınca önünde eğildi; önlüğüne bektaşi üzümü reçeli bulaşmış Totty ise yüzünü saate dayamış, gizlice etrafa bakıyordu.
“Ne güzel, eski bir mutfak!” dedi Bay Donnithorne, hayranlıkla çevresine bakarak. Sözleri ister tatlı ister zehirli olsun, hep aynı ölçülü, özenle biçimlenmiş ve nazik tavırla konuşurdu. “Hem ne kadar tertemiz tutuyorsunuz, Bayan Poyser. Bilirsiniz, bu çiftlikteki yapıların hepsinden çok hoşlanıyorum.”
“Madem hoşunuza gidiyor efendim, biraz tamir ettirseniz sevinirim; döşemeler öyle hâlde ki farelerle sıçanlar bizi yiyecek. Mahzene gelince, isterseniz içine girince dizinize kadar suya batarsınız; ama belki sözlerime inanmayı yeğlersiniz. Buyurmaz mısınız efendim, oturun.”
“Henüz değil; mandıranızı görmeliyim. Yıllardır görmedim, her yandan güzel peynirinizle tereyağınızı duyuyorum,” dedi toprak sahibi; Bayan Poyser’le herhangi bir konuda anlaşmazlığa düşebileceğinin farkında değilmiş gibi nazikçe bakıyordu. “Şuradaki kapı açık sanırım. Kaymağınıza ve tereyağınıza imrenerek bakarsam şaşırmayın. Bayan Satchell’inkiler sizinkilerle boy ölçüşemez diye tahmin ediyorum.”
“Bilemiyorum efendim, doğrusu. Başkalarının tereyağını pek görmem; ama görmeye gerek olmayanı da var —kokusu yetiyor.”
“İşte, tam da bunu seviyorum,” dedi Bay Donnithorne, nemli temizlik mabedine bakıp kapının yakınında kalırken. “Tereyağıyla kaymağın bu mandıradan geldiğini bilsem kahvaltım daha da lezzetli olurdu. Teşekkür ederim, gerçekten hoş bir manzara. Ne yazık ki romatizmaya biraz yatkın olduğum için nemden çekiniyorum; rahat mutfağınızda oturayım. Ah, Poyser, nasılsınız? Her zamanki gibi iş güç ortasında görüyorum sizi. Karınızın güzel mandırasına baktım; bucağın en iyi işletmecisi, değil mi?”
Bay Poyser, kolları sıvalı, yeleğinin önü açık, “dirgenle savurma” çabasından yüzü her zamankinden biraz daha kızarmış hâlde içeri girmişti. Ufak tefek, ince yapılı, serinkanlı yaşlı beyefendinin karşısında kırmızı, tombul, ışıl ışıl duruyordu; kurumuş bir yabani elmanın yanındaki gösterişli bir elmaya benziyordu.
“Lütfen şu sandalyeye buyurun efendim,” dedi, babasının koltuğunu biraz öne çekerken. “Rahat edersiniz.”
“Hayır, teşekkür ederim; ben rahat koltuklarda oturmam,” dedi yaşlı beyefendi, kapının yanındaki küçük sandalyeye yerleşerek. “Biliyor musunuz Bayan Poyser —lütfen ikiniz de oturun— bir süredir Bayan Satchell’in mandıra işlerinden hiç memnun değilim. Sizin gibi iyi bir yöntemi yok sanırım.”
“Doğrusu efendim, bu konuda bir şey söyleyemem,” dedi Bayan Poyser sertçe. Örgüsünü sarıp çözüyor, toprak sahibinin karşısında ayakta durmayı sürdürürken pencereden buz gibi bakıyordu. Poyser isterse oturabilirdi; ama o, tatlı dilli böyle bir gevezeliği kabul ediyormuş gibi oturmayacaktı. Soğukluğun tam tersini hissedip öyle görünen Bay Poyser, üç köşeli sandalyesine oturdu.
“Şimdi Poyser, Satchell yatağa düştüğüne göre Chase Çiftliği’ni saygın bir kiracıya vermeyi düşünüyorum. Çiftliği kendi başıma işletmekten yoruldum; böyle olunca hiçbir şeyden gerektiği gibi yararlanılamıyor, bilirsiniz. Uygun bir vekilharç bulmak zor; sanırım sen, ben ve buradaki değerli karın, karşılıklı yararımıza olacak küçük bir düzenleme yapabiliriz.”
Bay Poyser, düzenlemenin ne olacağı hakkında aklına hiçbir şey gelmemişçesine, iyi niyetli bir şaşkınlıkla, “Öyle mi?” dedi.
“Efendim, söz söylememi istiyorsanız,” dedi Bayan Poyser, kocasının saflığına acıyarak ona bir göz attıktan sonra, “siz benden iyi bilirsiniz; ama Chase Çiftliği’nin bizimle ne ilgisi var anlayamıyorum, kendi çiftliğimiz başımıza yeterince iş açıyor. Bucaya saygın birinin yerleşeceğini duymaya sevindim elbet; buraya yerleşenlerden bazılarının bu gözle görülmediği de oldu.”
“Bay Thurle’in çok iyi bir komşu olacağına emin olabilirsiniz. Sözünü edeceğim küçük planı kabul ederek ona yardımcı olmaktan memnuniyet duyacaksınız; üstelik bunun size de en az onun kadar yarar sağlayacağını umuyorum.”
“Doğrusu efendim, bu işin bize bir yararı dokunacaksa, böyle bir teklif duyduğum ilk sefer olacak. Bu dünyada, başkalarının fırsatını kollayanlar fırsattan yararlanıyor bence; fırsatın insanın ayağına gelmesini bekleyip duruyoruz.”
“Aslına bakarsanız Poyser,” dedi toprak sahibi, Bayan Poyser’in dünyada işlerin nasıl yürüdüğüne dair kuramını görmezden gelerek, “Chase Çiftliği’nde Thurle’in işine uygun olmayacak kadar çok mandıra arazisi, çok az sürülecek tarla var. Çiftliği ancak bazı değişiklikler yapılması koşuluyla tutacak; anlaşılan karısı sizin gibi usta bir mandıracı değil. Şöyle küçük bir değiş tokuş düşünüyorum: Çukur Çayırlar size geçerse mandıranızı büyütebilirsiniz; karınızın yönetiminde bu iş pek kârlı olmalı. Bayan Poyser, evime piyasa fiyatıyla süt, kaymak ve tereyağı vermenizi rica edeceğim. Buna karşılık Poyser, Aşağı ve Yukarı Sırtları Thurle’e bırakabilirsiniz; yağışlı mevsimlerimizde bunlardan kurtulmanız sizin için gerçekten iyi olur. Mandıra arazisinde risk, tahıl ekilen araziye göre çok daha az.”
Bay Poyser öne eğilmiş, dirseklerini dizlerine dayamış, başını yana yatırmış, dudaklarını büzmüştü; parmak uçlarını bir geminin kaburgalarını kusursuzca temsil edecek biçimde birleştirmeye dalmış görünüyordu. İşin aslını anlamayacak kadar saf değildi; karısının bu konudaki görüşünü de kusursuzca kestiriyordu. Ama tatsız cevaplar vermekten hoşlanmazdı. Çiftçilik yöntemleriyle ilgili bir konu değilse, her gün kavga etmektense geri adım atmayı yeğlerdi; üstelik sonuçta bu mesele karısını kendisinden daha çok ilgilendiriyordu. Birkaç dakika sessiz kaldıktan sonra başını kaldırıp yumuşakça, “Ne dersin?” diye sordu.
Bayan Poyser, kocasının sessizliği boyunca ona soğuk ve sert bir bakışla bakmıştı. Şimdi başını bir silkerek çevirdi, karşıdaki ahıra buz gibi baktı ve örgüsünü gevşek şişle bir kez delip iki elini kenetleyerek sıkıca tuttu.
“Ne mi diyorum? Kira sözleşmeniz gelecek Michaelmas’tan bir yıl sonraya kadar bitmeyecek; o zamana dek tahıl ekilen arazinizden bir parçayı bırakmak isterseniz, bırakın. Ama ne sevap için ne para için daha fazla mandıra işini üstlenmeye razıyım. Burada ne sevap var ne para; gördüğüm kadarıyla yalnızca başkalarının kendini sevmesi, bir de başkalarının cebine girecek para var. Kimi toprağa sahip olmak için doğar, kimi de onda ter dökmek için”—Bayan Poyser burada biraz soluklanmak üzere durdu—“vaftiz edilmiş kişilerin, etle kemik dayanabildiği sürece üstlerine boyun eğmesi gerektiğini bilirim. Ama hiçbir toprak sahibi için, Kral George’un ta kendisi olsa bile, kendimi kurban etmeye, derim kemiğim kalana dek çalışmaya, yayıkta tereyağı toplanıyormuş gibi dertlenip durmaya niyetim yok.”
“Hayır, hayır, sevgili Bayan Poyser, elbette öyle yapmamalısınız,” dedi toprak sahibi, ikna gücüne hâlâ güvenerek. “Kendinizi fazla yormamalısınız; ama bu düzenlemenin işinizi artırmaktan çok azaltacağını düşünmüyor musunuz? Manastır’da o kadar çok süte ihtiyaç var ki, mandıranız genişlese bile peynirle tereyağı üretiminiz pek artmayacak. Mandıra ürünlerini satmanın en kârlı yolu süt satmak sanırım, öyle değil mi?”
“Evet, doğru,” dedi Bay Poyser; çiftçilik kârlarıyla ilgili bir konuda fikrini söylemeden duramamış, bunun bu kez sırf kuramsal bir mesele olmadığını unutmuştu.
“Öyledir herhalde,” dedi Bayan Poyser acı acı; başını yarı yarıya kocasına doğru çevirip boş koltuğa bakıyordu. “Baca başında oturup her şeyin çıkıntısı girintisi birbirine uyacak biçimde kesilip biçildiğini sanan erkekler için öyledir herhalde. Hamurun nasıl olduğunu düşünerek puding yapabilseydin, akşam yemeğini hazırlamak da kolay olurdu. Sütün her zaman isteneceğini nereden bileyim? Daha birkaç ay geçmeden ev halkının board-wage düzeninden çıkarılmayacağından kim emin edebilir beni? Sonra yirmi galon sütü düşünüp geceleri uyuyamam; Dingall da artık tereyağı almaz, parasını ödemesi şöyle dursun. Domuzları besiye çekmek zorunda kalırız; kasabı diz çöküp onları alsın diye yalvarana kadar, bir de yarısını kızamıktan kaybederiz. Bir de taşıması var; bir adamla atın neredeyse yarım günlük işi eder bu. Onu da kârdan düşecekler, sanırım? Ama kuyu başında eleğin altına tutup suyu yanında götüreceğini sananlar da var.”
“Taşıma işiyle ilgili o güçlük çıkmayacak, Bayan Poyser,” dedi toprak sahibi; Bayan Poyser’in ayrıntılara girmesini, uzlaşmaya az da olsa yanaştığının işareti saymıştı. “Bethell bunu at arabasıyla düzenli olarak yapacak.”
“Ah efendim, kusura bakmayın ama ben beylerin uşaklarının çiftliğin arka bölümlerinde dolaşıp iki kıza birden kur yapmasına, kızları elleri bellerinde, türlü dedikoduyu dinlerken bulundurmasına alışık değilim; oysa diz çöküp yerleri ovmaları gerek. Yıkıma uğrayacaksak mutfağımızı halka açık yere çevirerek uğramayalım.”
“Peki Poyser,” dedi toprak sahibi, taktiğini değiştirip Bayan Poyser görüşmeden ansızın çekilmiş, odayı terk etmiş gibi bakarak. “Çukurları otlak yapabilirsiniz. Evime malzeme sağlamak için başka bir düzenleme kolayca bulurum. Toprak sahibinize ve komşunuza kolaylık göstermeye hazır oluşunuzu da unutmayacağım. Şimdiki kira süreniz dolunca sözleşmenizin üç yıl uzatılmasına sevineceğinizi biliyorum; yoksa biraz sermayesi olan Bay Thurle iki çiftliği de almaktan memnun olur, çünkü birlikte işletilmeleri çok kolay. Ama sizin gibi eski bir kiracıyı kaybetmek istemem.”
Bayan Poyser’i bu şekilde konuşmanın dışına itmek, son tehdidi bir yana bıraksak bile öfkesini doruğa çıkarmaya yeterdi. Kocası, doğup büyüdüğü eski yerden ayrılma ihtimalinden gerçekten korkmuştu; yaşlı toprak sahibinin her türlü kötülüğü yapacak kadar kindar olduğuna inanıyordu. Bu yüzden, daha çok hayvan alıp satmak zorunda kalmanın yaratacağı sıkıntıyı açıklayan yumuşak bir itirazla, “Şey efendim, bence bu biraz haksızlık...” diye söze başlamıştı ki Bayan Poyser, bu kez ne olursa olsun söyleyeceğini söylemeye kararlı halde araya girdi. Evi terk etme ihbarları yağsa ve sığınabilecekleri tek yer düşkünler evi olsa bile, bu kez sözünü sakınmayacaktı.
“Öyleyse efendim, konuşmama izin verirseniz—kadın olsam da bazıları kadının, erkekler onun ruhunu imzalayıp teslim ederken kenarda durup seyredecek kadar budala olduğunu düşünse de konuşmaya hakkım var; kiranın dörtte birini ben kazanıyor, bir dörtte birini de ben tasarruf ediyorum. Bay Thurle sizin kiracınız olmak için bu kadar hevesliyse, keşke bu çiftliği de alsa da içinde Mısır’ın bütün belalarının olduğu bir evde yaşamak hoşuna gidecek mi görsek: bodrum su dolu, merdivenlerden onlarca kurbağa ve kara kurbağası sıçrıyor; döşemeler çürümüş; fareler her parça peyniri kemiriyor, biz yatakta yatarken tepemizde koşturup canlı canlı bizi yiyeceklerini düşündürüyor—çocukları çoktan yememiş olmaları da mucize. Poyser’den başka, bir yer yıkılana dek tek bir onarım bile yapılmamasına, yıkıldıktan sonra da ancak yalvarıp yakarmayla ve masrafın yarısını ödeyerek onarım yaptırmaya razı olacak başka bir kiracı var mı, görmek isterim. Üstelik kiraya öyle abanıyorlar ki, adam daha önceden toprağa kendi parasını yatırmış olsa da, elinden geleni yapıp araziyi işlese bile kirayı ödemeye yetecek kadarını zar zor çıkarıyor. Burada bu hayatı sürdürmesi için bir yabancı bul bakalım: çürük peynire kurt doğmalı ki onu sevsin, derim. Sözlerimden kaçabilirsiniz efendim,” diye sürdürdü Bayan Poyser, yaşlı toprak sahibinin ardından kapının dışına çıkarken. İlk şaşkınlığı atlattıktan sonra adam ayağa kalkmış, gülümseyerek ona el sallamış ve midillisine doğru yürümüştü. Ama hemen uzaklaşması mümkün değildi; John midilliyi avluda bir aşağı bir yukarı gezdiriyordu ve efendisi işaret ettiğinde yoldan epey uzaktaydı.
“Sözlerimden kaçabilirsiniz efendim; bize kötülük etmek için gizli gizli dolambaçlı yollar da arayabilirsiniz, çünkü başka dostunuz olmasa da Şeytan dostunuz. Ama bilin ki, bir kez olsun söylüyorum: elimizde kırbaçları olanların, koşum takımını nasıl çözeceğimizi bilmediğimiz için bizi dilsiz hayvanlar gibi aşağılayıp üzerimizden para kazanmasına izin verecek değiliz. Bir tek ben içimdekini söylüyor olabilirim ama bu cemaatte ve komşu cemaatte benim gibi düşünen çok kişi var. Adınız herkesin burnunda kükürtlü bir kibrit gibi kokuyor; tabii, ruhunuzu kurtarmak için biraz pazenle bir tas lapa verdiğinizi sandığınız birkaç yaşlı kişi hariç. Ruhunuzu kurtarmak için azıcık şeyin yeteceğini düşünmekte belki haklısınız; bunca cimriliğinizle kurtaracağınız şey, şimdiye kadarki en küçük tasarrufunuz olur.”
Bazen iki hizmetçi kızla bir arabacının karşısında durmak bile insanı yıldırabilir. Toprak sahibi siyah midillisine binip uzaklaşırken, miyop olması Molly, Nancy ve Tim’in hemen yakınında sırıtmakta olduğunu anlamasına engel olmadı. Belki de aksi ihtiyar John’un arkasından sırıtmakta olduğundan şüphelendi; gerçekten de öyleydi. O sırada bulldog, siyah kahverengi teriyer, Alick’in çoban köpeği ve midillinin arka ayaklarından güvenli bir uzaklıkta tıslayan kaz, Bayan Poyser’in tek kişilik gösterisini etkileyici bir dörtlü halinde tamamladı.
Bayan Poyser ise midillinin uzaklaştığını görür görmez arkasını döndü; neşeden kendinden geçmiş iki genç kadına öyle bir baktı ki onları arka mutfağa kaçırdı. Örgüsünün şişini çıkarıp yeniden örmeye koyuldu ve her zamanki hızına dönerek eve girdi.
“Yaptın yapacağını artık,” dedi Bay Poyser; biraz kaygılı ve huzursuzdu ama karısının patlamasından gizli bir gururla da hoşlanmıştı.
“Evet, yaptığımı biliyorum,” dedi Bayan Poyser. “Ama içimdekileri söyledim; artık ömrüm boyunca daha rahat ederim. Sonsuza dek tıkaçla susturulup düşüncelerini sızdıran bir fıçı gibi gizlice damla damla akıtacaksan yaşamanın tadı yok. Yaşlı toprak sahibi kadar yaşasam bile düşündüklerimi söylediğime pişman olmayacağım; gerçi pek olası değil, çünkü burada istenmeyenlerin öteki dünyada da istenmeyenler olduğu anlaşılıyor.”
“Ama on iki ay sonraki Michaelmas’ta eski yerden taşınmak, tanıdığın kimsenin olmadığı yabancı bir cemaate gitmek istemezsin,” dedi Bay Poyser. “İkimiz için de zor olur, Babamız için de.”
“Ah, boşuna dertlenme; şimdiyle gelecek yılın Michaelmas’ı arasında daha neler olur. Kim bilir, o zamana kadar kaptan buraların efendisi olur,” dedi Bayan Poyser. Kendi meziyetinden, başkalarının kusurundan değil, doğmuş bu sıkıntı hakkında alışılmadık ölçüde umutlu bir bakışa kapılmıştı.
“Ben dertlenmiyorum,” dedi Bay Poyser; üç köşeli sandalyesinden kalkıp ağır ağır kapıya yürüdü. “Ama eski yerden, doğup büyüdüğüm, babamın da benden önce doğup büyüdüğü cemaatten ayrılmaya gönlüm razı olmaz. Köklerimizi arkamızda bırakırız; bir daha da iflah olmayız, korkarım.”
Bölüm etkileşimi
