Bölümler 56Şu an: Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime · Okuduğun bölüm
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm LIV
Tepedeki Buluşma
Adam, Dinah’nın neden aceleyle gittiğini anladı ve bundan yılgınlık değil umut çıkardı. Ona karşı hislerinin gücünün, içinden gelecek son yol gösterici sesi bekleyip sadakatle dinlemesine engel olmasından korkuyordu.
“Ondan bana yazmasını isteseydim keşke,” diye düşündü. “Ama belki bu bile onu biraz huzursuz ederdi. Bir süre eski usulünce iyice sessiz kalmak istiyor. Benim sabırsızlanıp isteklerimle onu bölmeye hakkım yok. Bana ne düşündüğünü söyledi; bir şeyi söyleyip başka bir şeyi kastedecek kadın değildir. Sabırla bekleyeceğim.”
Adam’ın bu bilgece kararı, Dinah’nın o pazar öğleden sonrası kendisine aşkını itiraf ettiğini hatırlamanın verdiği güçle ilk iki üç hafta boyunca pek güzel dayandı. Aşkın ilk birkaç sözcüğünde insanı besleyen şaşılası bir şey vardır. Ama ekim ortalarına doğru kararı gözle görülür biçimde zayıflamaya, tehlikeli bir tükeniş belirtisi göstermeye başladı. Haftalar alışılmadık ölçüde uzundu: Dinah kararını vermek için mutlaka yeterince zaman bulmuş olmalıydı. Bir kadın, bir erkeğe onu sevdiğini bir kez söyledikten sonra ne derse desin, erkek kendisine sunduğu ilk yudumla öylesine sersemlemiş ve yükselmiş hisseder ki ikincisinin tadını pek umursamaz. Kadından ayrılıp yürürken adımlarını yay gibi hafif basar, bütün güçlükleri önemsiz görür. Ama o tür bir coşku söner: zamanla anılar acı biçimde sulanır, bizi yeniden canlandırmaya yetmez. Adam artık eskisi kadar kendinden emin değildi. Dinah’nın eski hayatının, yeni bir duygunun üstün gelmesine izin vermeyecek kadar güçlü biçimde onu kendine bağlamasından korkmaya başladı. Böyle hissetmeseydi, ona biraz olsun teselli vermek için mutlaka yazardı; ama anlaşılan onu umutsuzluğa düşürmemeyi doğru buluyordu. Adam’ın güveni azaldıkça sabrı da azaldı ve kendisinin yazması gerektiğini düşündü. Dinah’dan, onu gerekli olandan daha uzun süre acı veren bir belirsizlikte bırakmamasını istemeliydi. Bir gece geç vakte kadar oturup ona mektup yazdı, ama ertesi sabah mektubun yaratacağı etkiden korkup yaktı. Mektupla gelecek yüreksizleştirici bir yanıtı almak, bunu Dinah’nın kendi ağzından duymaktan daha kötü olurdu; çünkü onun yanında olmak, Adam’ın kendisini onun kararına bırakmasını kolaylaştırıyordu.
İşte durum böyleydi: Adam, Dinah’yı görmeye öyle açlık duyuyordu ki bu açlık belli bir noktaya vardığında, bir âşık geleceğini rehin vermesi gerekse bile onu dindirmeye kalkışır.
Peki Snowfield’a gitmesinin ne zararı olabilirdi? Dinah buna kızamazdı. Gitmesini yasaklamamıştı. Yakında gideceğini mutlaka bekliyordu. Ekim ayının ikinci pazarına gelindiğinde, Adam için mesele o kadar açıklığa kavuşmuştu ki çoktan Snowfield yoluna koyulmuştu. Bu kez at sırtındaydı; artık vakti kıymetliydi ve yolculuk için Jonathan Burge’ün iyi atını ödünç almıştı.
Yol boyunca zihninde ne keskin anılar canlanıyordu! Snowfield’a yaptığı o ilk yolculuktan beri Oakbourne’a gidip dönmüştü; ama Oakbourne’un ötesinde, gri taş duvarlar, engebeli arazi ve cılız ağaçlar, ezbere bildiği o acı geçmişin hikâyesini ona yeniden anlatıyor gibiydi. Ne var ki zaman geçtikten sonra hiçbir hikâye bize eskisi gibi gelmez—daha doğrusu, onu okuyan bizler artık aynı yorumcular değilizdir. O sabah Adam, gri kırları aşarken yanında yeni düşünceler taşıyordu; bu düşünceler geçmişin hikâyesine başka bir anlam veriyordu.
Başkasını mahvetmiş ya da ezmiş geçmişteki bir kötülüğün, kendimize beklenmedik bir iyilik kaynağına dönüştüğü için sevinip şükretmek aşağılıkça, bencilce, hatta dine hakaret eden bir ruha işaret eder. Adam, yanı başına kadar gelmiş bu insan acısı gizeminin yasını tutmaktan asla vazgeçemezdi; bir başkasının sefaleti için Tanrı’ya asla şükredemezdi. Adam’ın adına böyle dar görüşlü bir sevinç duyabilecek biri olsaydım bile, onun bunu kendisi için hissedecek biri olmadığını yine bilirdim. Böyle bir düşünceye başını sallayarak karşı çıkar ve şöyle derdi: “Kötülük kötülüktür, acı da acı; üstünü başka sözcüklerle örtmekle doğasını değiştiremezsin. Başkaları benim hatırım için yaratılmadı ki işler benim lehime sonuçlandı diye her şeyi yolunda sayayım.”
Ama kederli bir deneyimin bize kazandırdığı daha dolu yaşamın, kişisel acı payımıza değdiğini hissetmek alçakça değildir. Bunun tersini hissetmek herhalde mümkün değildir; tıpkı kataraktı olan bir adamın, yürüyen ağaçlar gibi bulanık seçtiği insanları artık net hatlarıyla ve parlak gün ışığında görmesini sağlayan acılı sürece hayıflanmasının mümkün olmayacağı gibi. İçimizde daha yüksek duyguların gelişmesi, yeteneklerin gelişmesine benzer; beraberinde artan bir güç duygusu getirir. Daha dar bir anlayışa geri dönmeyi, bir ressamın ya da müzisyenin daha ham üslubuna, bir düşünürün daha eksik formülüne geri dönmeyi isteyemeyeceği gibi isteyemeyiz.
Geçmişi canlı biçimde anımsayarak yol alan Adam’ın zihninde, o pazar sabahı, varlığının genişlediğine benzer bir duygu vardı. Dinah’ya duyduğu aşk, hayatını onunla geçirme umudu, on sekiz ay önce Snowfield’dan yaptığı o zorlu yolculuğun kendisini götürdüğü uzaktaki, görünmeyen hedefti. Hetty’ye duyduğu aşk ne kadar şefkatli ve derin olsa da—kökleri hiçbir zaman sökülüp atılamayacak kadar derin—Dinah’ya duyduğu aşk onun için daha iyi ve daha değerliydi; çünkü bu aşk, derin bir acıyı tanımasıyla kazandığı daha dolu yaşamdan doğmuştu. “Sanki bana yeni bir güç veriyor,” diye düşündü, “onu sevmek ve onun da beni sevdiğini bilmek. Doğruyu görmeme yardım etmesi için ona güveneceğim. Çünkü o benden daha iyi; içinde benden daha az bencillik ve gurur var. Bu duygu insana bir tür özgürlük veriyor; kendine güvendiğinden çok başkasına güvendiğinde, daha korkusuz yürüyebilecekmişsin gibi. Hep yakınlarımın işini benden iyi bilmediğini düşündüm; oysa insanın içinde zaten bulunan düşünceden biraz daha iyisi için en yakınlarına başvuramadığı bir hayat yoksul bir hayattır.”
Adam, öğleden sonra saat ikiyi çoktan geçmişken yamacın üzerindeki gri kasabayı gördü. Çirkin kırmızı fabrikanın yakınındaki eski saz damı ilk görebilmek için aşağıdaki yeşil vadiye dikkatle baktı. Manzara, yumuşak ekim güneşinin altında, ilkbaharın hevesli günlerindekinden daha az sert görünüyordu. Ağaçsız, uçsuz bucaksız bütün yörelerin ortak olan tek yüce güzelliği—insanın üzerine yayılan gökyüzünü yeni bir bilinçle fark etmesini sağlaması—bu neredeyse bulutsuz günde her zamankinden daha yumuşak, daha yatıştırıcı bir etki uyandırıyordu. Adam’ın kuşkuları ve korkuları bu etkinin altında eriyip gitti; tıpkı incecik ağ gibi bulutların yavaşça eriyip başının üzerindeki duru maviliğe karışması gibi. Dinah’nın o yumuşak yüzünü, yalnızca bakışıyla, öğrenmek istediği her şey konusunda kendisine güvence verirken görür gibi oldu.
Dinah’nın bu saatte evde olmasını beklemiyordu; yine de attan indi, onu küçük kapıya bağladı ve Dinah’nın bugün nereye gittiğini sormak istedi. Onu bulup eve getirmeye karar vermişti. Yaşlı kadının söylediğine göre Dinah, tepenin öte yanında, yaklaşık üç mil uzaktaki Sloman’s End adlı mezraya gitmişti; sabah ayininden hemen sonra oradaki bir kulübede vaaz vermek üzere yola çıkmıştı, her zamanki gibi. Kasabada kime sorsa Sloman’s End’in yolunu tarif edebilirdi. Adam yeniden ata bindi ve kasabaya sürdü; eski handa konaklayıp fazla konuşkan hancı eşliğinde aceleyle yemek yedi. Hancının dostça sorularından ve eski anılarını anlatmasından bir an önce sıyrılıp Sloman’s End’e doğru yola çıkabildiğine sevindi. Bunca acele etmesine rağmen yola koyulması neredeyse saat dördü buldu. Dinah bu kadar erken çıktığına göre, belki dönüşe geçmiş olur diye düşündü. Küçük, gri, kasvetli görünümlü mezra, koruyucu ağaçların gölgesinden yoksun hâlde, Adam oraya varmadan çok önce gözünün önüne serildi. Yaklaştığında ilahi söyleyen sesler duydu. “Belki de dağılmadan önceki son ilahidir,” diye düşündü Adam. “Biraz geri yürüyüp köyden uzakta, yolda onunla karşılaşmak için döneyim.” Yeniden tepenin neredeyse zirvesine varana dek geri yürüdü. Sonra alçak duvarın dibindeki gevşek bir taşa oturup mezradan çıkacak küçük siyah silueti, tepeye doğru kıvrılan yoldan gelirken gözetlemeye koyuldu. Bu yeri, tepenin neredeyse zirvesini, herkesten uzak olduğu için seçmişti: Yakında ev de yoktu, sığır da; otlayan bir koyun bile görünmüyordu. Sessiz ışıklarla gölgeler ve insanı sarmalayan uçsuz bucaksız gökyüzü dışında hiçbir şey yoktu.
Dinah, Adam’ın beklediğinden çok daha geç geldi. Öğleden sonra gölgeler uzayıp ışık yumuşarken Adam onu gözetleyip düşünerek en az bir saat bekledi. Sonunda gri evlerin arasından çıkan küçük siyah silueti gördü; siluet yavaş yavaş tepenin eteğine yaklaşıyordu. Adam’a göre yavaş ilerliyordu ama Dinah her zamanki adımlarıyla, hafif ve sessiz yürüyordu. Şimdi tepeye çıkan kıvrımlı yola girmişti; yine de Adam henüz yerinden kıpırdamadı. Onunla fazla erken karşılaşmak istemiyordu; bu güven veren yalnızlıkta buluşmayı gönlüne koymuştu. Derken onu çok fazla ürkütmekten korkmaya başladı. “Yine de,” diye düşündü, “kolayca ürkecek biri değil; hep öylesine sakin, öylesine dingin ki sanki her şeye hazırlıklı.”
Tepeye kıvrılarak çıkarken ne düşünüyordu? Belki onsuz tam bir huzura kavuşmuş, artık onun sevgisine ihtiyaç duymamaya başlamıştı. Bir kararın eşiğinde hepimiz titreriz: umut, çırpınan kanatlarıyla duraksar.
Ama sonunda Dinah iyice yaklaştı ve Adam taş duvarın dibinden kalktı. Adam ileri doğru yürüdüğü sırada Dinah durmuş, köye bakmak için arkasını dönmüştü—tepeye tırmanırken durup geriye bakmayan kim vardır ki? Adam buna sevindi; bir âşığın ince sezgisiyle, Dinah’nın onu görmeden önce sesini duymasının daha iyi olacağını anlamıştı. Üç adım kadar yakınına geldi ve “Dinah!” dedi. Dinah arkasına bakmadan irkildi; sanki sesi belli bir yerle ilişkilendiremiyordu. “Dinah!” diye yine seslendi Adam. Onun aklından neler geçtiğini çok iyi biliyordu. İzlenimleri bütünüyle manevi uyarılar olarak düşünmeye öylesine alışmıştı ki sesin görünür, maddi bir kaynağını aramıyordu.
Ama bu kez arkasına döndü. O yumuşak gri gözler güçlü, kara gözlü adama ne özlem dolu bir aşkla baktı! Onu görünce yeniden irkilmedi; hiçbir şey söylemedi, yalnızca Adam’ın kolunu kendisine dolayabilmesi için ona doğru yaklaştı.
Sonra sessizce, ılık gözyaşları dökerek yürüdüler. Adam mutluydu, hiçbir şey söylemedi. İlk konuşan Dinah oldu.
“Adam,” dedi, “bu Tanrı’nın isteği. Ruhum seninkine öylesine bağlanmış ki sensiz yaşadığım hayat yarım kalıyor. Şimdi yanımdayken ve kalplerimizin aynı aşkla dolu olduğunu hissederken, göklerdeki Babamızın isteğine katlanıp onu yerine getirmek için eskiden yitirdiğim güce yeniden kavuştum.”
Adam durup onun içten gözlerine baktı.
“Öyleyse ölüm bizi ayırana dek bir daha hiç ayrılmayacağız, Dinah.”
Derin bir sevinçle öpüştüler.
İki insan ruhu için, ömür boyu birbirine bağlandığını hissetmekten daha yüce ne olabilir: her emekte birbirine güç vermek, her kederde birbirine yaslanmak, her acıda birbirinin yardımına koşmak, son ayrılık anında sessizce paylaşılan, dile gelmez anılarda bir olmak?
Bölüm etkileşimi
