Adam Bede kitap kapağı

24. bölüm / 56

XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime · Okuduğun bölüm
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

XXIV. Bölüm

Sağlık Şerefine İçki
Yemek bitip doğum günü birasıyla dolu büyük fıçıdan ilk maşrapalar getirildiğinde, iri yapılı Bay Poyser için masanın yan tarafında yer açıldı ve masanın başına iki sandalye kondu. Genç toprak sahibi görünür görünmez Bay Poyser’ın ne yapacağı kesin olarak kararlaştırılmıştı. Son beş dakikadır gözleri karşıdaki koyu renkli tabloya dikili, elleri pantolon ceplerindeki bozuk paralarla ve başka eşyalarla oyalanırken dalıp gitmişti.

Genç toprak sahibi, yanında Bay Irwine’la içeri girince herkes ayağa kalktı. Bu saygı gösterisi Arthur’un çok hoşuna gitti. Kendi önemini hissetmeyi seviyordu; ayrıca bu insanların sevgisini çok önemsiyordu. Ona içtenlikle, özel bir bağlılık duyduklarını düşünmek hoşuna giderdi. Memnuniyeti yüzünden okunuyordu. “Büyükbabamla ben, buradaki bütün dostlarımızın yemeklerini beğenmiş ve doğum günü biramı lezzetli bulmuş olmasını umuyoruz. Bay Irwine’la birlikte biranın tadına bakmaya geldik; papaz bizimle paylaşınca her şeyin daha da hoşumuza gideceğine eminim,” dedi.

Şimdi bütün gözler elleri hâlâ ceplerinde oyalanan Bay Poyser’a çevrilmişti. O, ağır vuran bir saatin temposuyla söze başladı: “Kaptan, bugün komşularım adına konuşmamı istediler; çünkü insanlar aşağı yukarı aynı fikirdeyse bir sözcü yirmi kişiye bedeldir. Birçok konuda farklı düşünme yollarımız olabilir; biri toprağını şöyle sürer, öteki böyle. Kimsenin çiftçiliği hakkında konuşmaya kalkışmam, kendi çiftçiliğim dışında. Ama genç toprak sahibimiz konusunda hepimizin aynı fikirde olduğunu söyleyebilirim. Çoğumuz sizi daha küçücükken tanıdık; sizde iyilikten ve onurdan başka bir şey görmedik. Güzel konuşur, güzel davranırsınız; bir gün toprak sahibimiz olacağınızı düşünmek bizi sevindiriyor. Herkese hakkını vermek istediğinize ve elinizden gelirse kimsenin ekmeğini acı etmeyeceğinize inanıyoruz. Demek istediğim bu, hepimizin demek istediği de bu. İnsan ne demek istiyorsa söyleyince susmalı; yoksa bira beklemekle daha iyi olmaz. Birayı nasıl bulduğumuzu şimdilik söylemeyeceğim; çünkü sağlığınıza içmeden tadına bakamazdık. Ama yemek güzeldi; yemekten keyif almayan varsa kendi midesinin suçudur. Papazın aramızda bulunmasına gelince, nerede olursa olsun bütün cemaatin onu seve seve ağırladığı bilinir. Umarım, hepimiz de umarız ki o, biz yaşlıları, çocuklarımızın büyüyüp kadın erkek oluşunu ve Efendimizin de bir aile babası oluşunu görecek kadar yaşar. Şimdilik söyleyeceklerim bu kadar. Genç toprak sahibimizin sağlığına içelim: üç kez üç şerefe!”

Ardından muhteşem bir haykırış, vurma, şıngırtı, gürültü ve yeniden haykırış koptu; üstelik her seferinde baştan alındı. Böyle bir saygı gösterisini ilk kez alan birinin kulağına, en yüce müzik ezgisinden daha hoş gelirdi bu. Bay Poyser’ın konuşması sırasında Arthur vicdanında bir sızı hissetmişti ama bu, övgü almanın verdiği zevki söndürmeye yetmedi. Söylenenleri genel olarak hak etmiyor muydu? Poyser bilseydi hoşlanmayacağı bir davranışı olmuşsa ne olmuştu; kimsenin davranışları çok yakından incelenmeye dayanmazdı. Üstelik Poyser’ın bunu öğrenmesi de olası değildi. Kaldı ki ne yapmıştı? Belki flörtü biraz ileri götürmüştü ama onun yerindeki başka biri çok daha kötüsünü yapardı. Hiçbir zarar gelmeyecekti; gelmemeliydi. Hetty’yle bir dahaki yalnız kaldığında, kendisini ya da yaşananları ciddiye almaması gerektiğini ona açıklayacaktı. Görüyorsunuz, Arthur’un kendinden memnun olması gerekiyordu. Rahatsız edici düşüncelerden, gelecek için iyi niyetler kurarak kurtulmalıydı. Bu niyetleri o kadar çabuk kurabiliyordu ki Bay Poyser’ın ağır konuşması bitmeden önce hem huzursuz olmaya hem de yeniden rahatlamaya vakit buldu; sıra kendisine geldiğinde de içi hafiflemişti.

“İyi dostlarım, komşularım, hakkımda beslediğiniz güzel düşünceler ve Bay Poyser’ın hem kendi adına hem de sizin adınıza dile getirdiği iyi duygular için hepinize teşekkür ederim. Onları hak etmek her zaman en içten dileğim olacak. İşlerin olağan akışı içinde, yaşarsam bir gün toprak sahibiniz olacağımı bekleyebiliriz. Büyükbabamın bu günü kutlamamı ve şimdi aranıza gelmemi istemesinin nedeni de bu beklentidir. Bu mevkii yalnızca benim için güç ve zevk kaynağı olarak değil, komşularıma yarar sağlama yolu olarak görüyorum. Çoğunuz benden çok daha yaşlı, deneyimli insanlar olduğunuz için benim yaşımdaki birinin size çiftçilik hakkında uzun uzun konuşması pek uygun olmaz. Yine de bu konularla epey ilgilendim ve fırsatlarım elverdiğince çok şey öğrendim. Olayların akışı mülkü elime verdiğinde, ilk isteğim kiracılarımı, topraklarını iyileştirmeleri ve daha iyi çiftçilik yöntemleri geliştirmeleri için bir toprak sahibinin sağlayabileceği bütün imkânlarla desteklemek olacak. Bütün değerli kiracılarımın beni en iyi dostları olarak görmesini isterim; mülkteki her insana saygı duyabilmek ve karşılığında onun saygısını kazanmak beni hiçbir şeyin mutlu edemeyeceği kadar mutlu ederdi. Şimdilik ayrıntılara girmek bana düşmez. Hakkımdaki güzel umutlarınıza kendi umutlarımın da onlarla örtüştüğünü söyleyerek karşılık veriyorum: benden beklediğinizi yerine getirmeyi diliyorum. Bir insan ne demek istiyorsa söyledikten sonra susmalı, diyen Bay Poyser’a bütünüyle katılıyorum. Ancak benim sağlığıma içmenizden duyduğum mutluluk, benim için hem annemin hem babamın yerini tutmuş büyükbabamın sağlığına da içmezsek tamamlanmış olmaz. Büyükbabamın, adının ve ailesinin gelecekteki temsilcisi olarak aranıza çıkmamı istediği bu günde, onun sağlığına içene kadar başka bir şey söylemeyeceğim.”

Belki de orada bulunanlar arasında Arthur’un büyükbabasının sağlığına kadeh kaldırmayı zarifçe önermesini bütünüyle anlayıp onaylayan tek kişi Bay Irwine’dı. Çiftçiler, genç toprak sahibinin yaşlı toprak sahibinden nefret ettiklerini gayet iyi bildiğini düşünüyorlardı; Bayan Poyser da “keşke ekşi çorbanın kazanını karıştırmasaydı,” dedi. Taşralı zihin, ince zevk ayrımlarını kolay kavrayamaz. Yine de bu kadeh reddedilemezdi. İçildikten sonra Arthur, “Hem büyükbabam hem de kendim adına teşekkür ederim. Şimdi size, umarım benimle birlikte sevinç duyacağınız ve duyacağınıza inandığım bir şey daha söylemek istiyorum. Burada arkadaşım Adam Bede’ye saygı duymayan kimse olamaz; bazılarınızın ona çok büyük bir sevgi beslediğinden de eminim. Bu çevrede herkes, sözüne Adam’dan daha çok güvenilebilecek başka bir adam olmadığını; üstlendiği her işi iyi yaptığını ve onu çalıştıranların çıkarlarını kendi çıkarları kadar gözettiğini bilir. Küçükken Adam’ı çok sevdiğimi, eski sevgimin hiç azalmadığını söylemekten gurur duyuyorum. Bence bu, iyi bir adamı tanıyabildiğimi gösterir. Mülkün ormanları çok değerlidir; Adam’ın karakterine duyduğum yüksek saygının yanı sıra, işi yapmaya uygun bilgi ve beceriye sahip olduğu için de uzun zamandır ormanların yönetimini ona vermek istiyordum. Büyükbabamın da bunu istediğini ve Adam’ın artık ormanları yöneteceğinin kararlaştırıldığını size memnuniyetle bildiririm. Bu değişikliğin mülke büyük yarar sağlayacağından eminim. Birazdan onun sağlığına içerek, hak ettiği refah ve başarıya kavuşmasını dilemenizi umuyorum. Ama burada Adam Bede’den de eski bir dostum var; onun Bay Irwine olduğunu söylememe gerek yok. Sağlığına içmeden başka hiç kimsenin sağlığına içmememiz gerektiği konusunda bana katılacağınıza eminim. Hepinizin onu sevmek için nedenleri var, ama cemaatinden hiç kimsenin benim kadar çok nedeni yok. Haydi, kadehlerinizi doldurun; değerli papazımızın sağlığına üç kez üç şerefe!” dedi.

Bu kadeh, bir öncekinde eksik kalan bütün coşkuyla içildi. Bay Irwine’ın ayağa kalkıp konuşacağı ve odadaki bütün yüzlerin ona döndüğü an, sahnenin kuşkusuz en güzel anıydı. Çevresindekilerle karşılaştırıldığında yüzünün zarif inceliği, Arthur’ınkinden çok daha çarpıcıydı. Arthur daha sıradan bir İngiliz yüzüne sahipti; yeni moda giysilerinin gösterişi de genç çiftçilerin giyim zevkine, Bay Irwine’ın pudrasından ve özel günlerde giydiği belli olan, iyi fırçalanmış ama iyice eskimiş siyah takımından daha yakındı. Çünkü onun, paltosunu hiçbir zaman yeni görünmeyecek biçimde giyme gibi esrarengiz bir sırrı vardı.

“Bu, cemaatimin bana iyi niyetlerinin nişanelerini sunması için teşekkür etmek zorunda kaldığım ilk sefer değil, hem de hiç değil,” dedi. “Ama komşu iyiliği, zaman geçtikçe daha da değer kazanan şeylerdendir. Bugünkü hoş buluşmamız, iyi bir şey olgunlaşıp yaşama ihtimali taşıdığında sevinmek için neden bulunduğunun kanıtı; din adamı ile cemaati arasındaki ilişkimiz de iki yıl önce olgunluğa erişti. Çünkü aranıza ilk gelişimin üzerinden yirmi üç yıl geçti. Burada, vaftiz ederken bana şimdi baktıkları kadar hoş gözlerle bakmaktan henüz çok uzak olan kimi uzun boylu, yakışıklı genç erkekleri ve al yanaklı genç kadınları görüyorum. Ama az önce saygılarını dile getirdiğiniz dostum Bay Arthur Donnithorne’a bu genç erkeklerin hepsinden daha büyük bir ilgi duyduğumu söylediğimde şaşırmayacağınıza eminim. Birkaç yıl boyunca onun öğretmenliğini yapma mutluluğuna eriştim; doğal olarak, burada bulunan başka hiç kimsenin edinmiş olamayacağı kadar yakından tanıma fırsatım oldu. Ona ilişkin yüksek umutlarınızı ve zamanı gelip aranızda bu önemli mevkiyi üstlendiğinde onu mükemmel bir toprak sahibi yapacak niteliklere sahip olduğuna duyduğunuz güveni paylaştığımı söylemek bana hem mutluluk hem de gurur veriyor. Elli yaşına yaklaşan bir adamla yirmi bir yaşında bir gencin ortak duyabileceği çoğu konuda aynı düşünüyoruz. Az önce, benim de yürekten paylaştığım bir duyguyu dile getirdi; bu fırsatı kullanıp aynı şeyi söylediğimi belirtmeden geçmek istemem. Sözünü ettiğim duygu, Adam Bede’ye duyduğu değer ve saygıdır. Yüksek mevkidekiler elbette mütevazı, gündelik işlerle yaşamını sürdürenlerden daha çok düşünülür, daha çok konuşulur; erdemleri daha çok övülür. Ama aklı başında herkes, bu mütevazı günlük işlerin ne kadar gerekli olduğunu ve iyi yapılmalarının bizim için ne kadar önemli olduğunu bilir. Dostum Bay Arthur Donnithorne’la şu konuda aynı fikirdeyim: Görevi bu tür işlerde olan bir adam, hangi mevkide olursa olsun örnek gösterilecek bir karakter sergiliyorsa, hakkı teslim edilmelidir. O, onurlandırılmayı hak edenlerdendir; dostları onu onurlandırmaktan sevinç duymalıdır. Adam Bede’yi iyi tanırım; bir işçi olarak nasıl biri olduğunu, oğul ve erkek kardeş olarak nasıl davrandığını bilirim. Yaşayan herhangi bir adama duyduğum kadar saygı duyduğumu söylerken yalnızca apaçık gerçeği dile getiriyorum. Ama size bir yabancıdan söz etmiyorum; bazılarınız onun yakın dostusunuz ve burada, sağlığına içerek ona gönülden katılmaya yetecek kadar tanımayan kimsenin bulunmadığına inanıyorum.”

Bay Irwine duraklayınca Arthur ayağa fırladı, kadehini doldurup şöyle dedi: “Adam Bede’nin şerefine dolu bir kadeh; umarım kendisi kadar sadık ve becerikli oğulları olur!”

Bu kadehten Bay Poyser kadar sevinen başka kimse yoktu; Bartle Massey bile. İlk konuşmasını yapmak “çetin iş” olmuştu ama bu kadar usule aykırı olacağını bilmeseydi bir konuşma daha yapmak için ayağa fırlardı. Böyle olunca duygularını, birasını alışılmadık bir hızla içerek ve kolunu savurup kadehini kararlı bir şak diye masaya koyarak dışa vurdu. Jonathan Burge ile birkaç kişi o sırada daha az rahat hissetmiş olsa da ellerinden geldiğince memnun görünmeye çalıştılar; böylece kadeh, görünüşe bakılırsa herkesin katıldığı bir iyi niyetle içildi.

Adam dostlarına teşekkür etmek için ayağa kalktığında her zamankinden biraz daha solgundu. Herkesin önünde kendisine sunulan bu takdir onu epey duygulandırmıştı; bu çok doğaldı, çünkü kendi küçük dünyasının tümü karşısındaydı ve insanlar onu onurlandırmak için bir araya gelmişti. Yine de konuşurken çekingenlik duymadı; küçük bir gurura ya da söz bulamamaya kapılacak biri değildi. Ne beceriksiz ne de mahcup görünüyordu. Her zamanki dik ve sağlam duruşuyla, başını hafifçe geriye atmış, ellerini kımıldatmadan duruyordu. Dünyadaki işlerinin ne olduğunu hiçbir zaman sorgulamayan, akıllı, dürüst ve yapılı işçilere özgü o kaba saba vakarla.

“Gerçekten şaşırdım,” dedi. “Böyle bir şey beklemiyordum; bu, alacağım ücretten çok daha fazlası. Ama yüzbaşım, Bay Irwine ve burada sağlığıma içip bana iyilik dileyen bütün dostlarıma daha da minnettarım. ‘Hakkımda böyle düşünmenizi hiç hak etmiyorum,’ demem saçma olurdu; bunca yıldır beni tanıdığınız hâlde hakkımda gerçeğin çoğunu anlayacak kadar akıllı olmadığınızı söylemek, size pek de teşekkür sayılmazdı. Bir işe girişirsem, ücretim az da olsa çok da olsa, onu iyi yapacağımı düşünüyorsunuz; bu doğru. Doğru olmasaydı şimdi burada karşınızda durmaktan utanırdım. Ama bana kalırsa bu, insanın apaçık görevidir; bununla övünmeye gerek yok. Üstelik görevimden fazlasını hiç yapmadım; çünkü ne yaparsak yapalım, bize verilen ruhu ve güçleri kullanmaktan ibaret. Bu yüzden gösterdiğiniz iyilik, bana borçlu olduğunuz bir şey değil, karşılıksız bir armağan; ben de öyle kabul ediyor ve minnetle karşılıyorum. Üstlendiğim bu yeni işe gelince, yalnızca Kaptan Donnithorne’un isteği üzerine kabul ettiğimi ve beklentilerini karşılamaya çalışacağımı söyleyeyim. Onun emrinde çalışmaktan ve kendi ekmeğimi kazanırken onun çıkarlarını da gözettiğimi bilmekten daha iyi bir yazgı dilemem. Çünkü o, doğru olanı yapmak ve dünyayı bulduğundan biraz daha iyi bırakmak isteyen beylerden biri; benim inancıma göre bunu herkes yapabilir, ister bey ister sıradan biri olsun; ister büyük bir işe girişip parasını sağlasın, ister işi kendi elleriyle yapsın. Ona karşı ne hissettiğim hakkında daha fazla konuşmama gerek yok; umarım hayatımın geri kalanında bunu davranışlarımla gösteririm.”

Adam’ın konuşması üzerine çeşitli yorumlar yapıldı: Kadınlardan bazıları yeterince minnettar görünmediğini, olabildiğince mağrur konuştuğunu fısıldadı; erkeklerin çoğuysa hiç kimsenin daha açık sözlü konuşamayacağı ve Adam’ın bulunabilecek en iyi adamlardan biri olduğu kanısındaydı. Yaşlı toprak sahibinin bir vekilharç için ne düşündüğü ve ayrıca bir kâhya tutup tutmayacağı üzerine meraklı yorumlar arasında iki bey ayağa kalkıp kadınlarla çocukların oturduğu masaya doğru yürüdü. Elbette burada sert bira yoktu; şarap ve tatlı vardı: gençlere köpüklü bektaşi üzümü içeceği, annelere de güzel bir şeri. Bu masanın başında Bayan Poyser oturuyordu; Totty şimdi kucağına yerleşmiş, içinde yüzen yemişleri bulmak için küçücük burnunu bir kadehin dibine kadar eğmişti.

“Nasılsınız, Bayan Poyser?” dedi Arthur. “Kocanızın bugün böylesine güzel bir konuşma yapmasına sevinmediniz mi?”

“Ah efendim, erkeklerin çoğu dilsiz gibi; ne demek istediklerini, dilsiz hayvanlarda olduğu gibi, biraz da tahmin etmek zorundasınız.”

“Ne yani, onun yerine daha iyisini yapabileceğinizi mi düşünüyorsunuz?” diye sordu Bay Irwine gülerek.

“Doğrusu efendim, bir şey söylemek istediğimde, şükürler olsun, çoğu zaman söyleyecek söz bulurum. Kocamı kusurlu bulduğumdan değil; az konuşan bir adamsa da söylediğinin arkasında durur.”

“Şu al yanaklı çocuklara bakınca, bundan daha güzel bir topluluk görmediğime eminim,” dedi Arthur. “Teyzemle Bayan Irwine’lar birazdan gelip sizi görecek. Kadeh konuşmalarının gürültüsünden çekindiler ama sizi sofrada görmemeleri ayıp olurdu.”

Annelerle konuşup çocukları okşayarak ilerledi. Bay Irwine ise genç toprak sahibinin, günün kahramanının dikkati dağılmasın diye uzakta durup başını sallamakla yetindi. Arthur Hetty’nin yanında durmaya cesaret edemedi, yalnızca karşı taraftan geçerken ona selam verdi. Bu budala kızın yüreği hoşnutsuzlukla kabardı; sevginin maskesi olduğunu bilse bile görünürde ihmal edilmeye razı olan hangi kadın vardır? Hetty, bunun uzun zamandır geçireceği en mutsuz gün olacağını düşündü. Hayaline bir anlığına serin, ayık bir gerçeklik ışığı vurdu: Sadece birkaç saat önce kendisine çok yakın görünen Arthur, büyük bir alayda baş kahramanın kalabalığın dışındaki küçük bir seyirciden ayrı durması gibi, şimdi ondan uzaktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…