Adam Bede kitap kapağı

25. bölüm / 56

XXV. Bölüm — Oyunlar

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: XXV. Bölüm — Oyunlar
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime · Okuduğun bölüm
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

XXV. Bölüm

Oyunlar
Büyük dans saat sekizden önce başlamayacaktı; ama o vakte kadar gölgeli çimenlerde dans etmek isteyen delikanlılarla genç kızlar için müzik hazırdı. Yardımlaşma Kulübü bandosu güzel jigler, reel’ler ve hornpipe’ler çalamıyor muydu? Üstelik Rosseter’den tutulmuş görkemli bir bando da vardı; nefesli çalgılarıyla ve şişmiş yanaklarıyla küçük oğlanlarla kızlara başlı başına eğlenceli bir gösteri sunuyorlardı. Joshua Rann’ın kemanını saymıyorum bile; olası bir cömertlik ve öngörü örneğiyle, biri o çalgıda solo dinlemek yerine dans etmeyi tercih edecek kadar ince zevkliyse diye kemanını yanında getirmişti.

Bu sırada güneş, evin önündeki geniş açıklıktan çekilince oyunlar başladı. Elbette oğlanlarla delikanlıların tırmanması için sabunlanmış direkler, yaşlı kadınların koşacağı yarışlar, çuval yarışları, güçlü erkeklerin kaldıracağı ağır ağırlıklar ve tek ayak üzerinde olabildiğince çok yarda yürüme gibi hevesli girişimlere yönelik uzun bir meydan okuma listesi vardı. Bu yarışlarda, “ülkenin en esnek, en yay gibi zıplayan adamı” olduğu için Sırım Ben’in öne çıkacağı genellikle söylenirdi. Hepsini taçlandırmak üzere bir de eşek yarışı vardı: Herkesin herkesin eşeğini desteklediği, en zavallı eşeğin kazandığı o yüce yarış; sosyalist fikrin en kusursuz uygulaması.

Saat dördü biraz geçe, damasko satenleri, mücevherleri ve siyah dantelleri içinde muhteşem Bayan Irwine, ödülleri kazananlara vermek üzere çizgili çadırın altındaki yükseltilmiş yerine oturtulmak için Arthur eşliğinde dışarı çıkarıldı; bütün aile de arkalarından geliyordu. Ağırbaşlı ve resmî Bayan Lydia, kraliçelere yaraşır bu görevi soylu yaşlı hanıma bırakmayı rica etmişti; Arthur da vaftiz annesinin gösteriş ve ihtişam düşkünlüğünü hoşnut etmek için bu fırsata sevinmişti. Yaşlı Bay Donnithorne, titiz, iğneleyici bir nezaket havasıyla Bayan Kate’e eşlik etti; yaşlı adam tertemiz, güzel kokulu ve buruş buruştu. Bay Gawaine, zarif şeftali çiçeği rengi ipekler içinde donuk ve kaskatı görünen Bayan Lydia’yı getirdi; Bay Irwine ise en son, solgun kız kardeşi Anne’yle geldi. Bugün aile dostlarından Bay Gawaine dışında kimse çağrılmamıştı; ertesi gün çevredeki eşraf için görkemli bir akşam yemeği verilecekti, ama bugün bütün güçler kiracıların eğlencesine ayrılmıştı.

Çadırın önünde, çimenliği parktan ayıran çukur bir çit vardı; kazananların geçmesi için geçici bir köprü yapılmıştı. Ayakta duran ya da şuradaki buradaki sıralara oturmuş insan kümeleri, açık alanın iki yanında beyaz çadırlardan çukur çite kadar uzanıyordu.

Yaşlı hanım oturup koyu yeşil fonun önündeki canlı manzaraya göz gezdirince tok sesiyle, “Doğrusu, ne hoş bir görüntü,” dedi. “Arthur, evlenmek için acele etmezsen görebileceğim son şenlik günü olacak. Ama sevimli bir gelin bulmaya dikkat et; yoksa onu görmeden ölmeyi yeğlerim.”

“Vaftiz annem, siz fazlasıyla seçicisiniz,” dedi Arthur. “Seçimimle sizi asla memnun edemeyeceğimden korkuyorum.”

“Güzel olmazsa seni bağışlamam. İnsanların çirkinlerin varlığını mazur göstermek için hep öne sürdüğü sevimlilikle beni oyalayamazsın. Bir de aptal olmamalı; bu hiç olmaz, çünkü senin idare edilmeye ihtiyacın olacak, aptal bir kadın da seni idare edemez. O ılımlı yüzlü uzun boylu genç kim, Dauphin? Şurada, şapkasız duruyor ve yanındaki uzun boylu yaşlı kadına, elbette annesine, özen gösteriyor. Bunu görmek hoşuma gidiyor.”

“Anne, onu tanımıyor musun?” dedi Bay Irwine. “O, Adam’ın erkek kardeşi Seth Bede; Metodist ama çok iyi bir genç. Zavallı Seth son zamanlarda biraz kederli görünüyor. Babasının o üzücü biçimde ölmesinden diye düşünmüştüm ama Joshua Rann bana, yaklaşık bir ay önce buraya gelen o tatlı Metodist vaize evlenme teklif etmek istediğini, sanırım kızın da onu reddettiğini söyledi.”

“Ah, onu duyduğumu hatırlıyorum. Ama burada tanımadığım o kadar çok kişi var ki; ben ortalıkta dolaşırken daha büyümemişlerdi, şimdi de çok değişmişler.”

Gözlerine dürbün tutan yaşlı Bay Donnithorne, “Şu kadar uzaktaki genç adamın yüzündeki ifadeyi görebilmek için gözleriniz ne kadar keskinmiş!” dedi. “Benim için yüzü, bulanık solgun bir lekeden ibaret. Ama yakından bakınca benim sizden üstün olduğumu sanıyorum. Gözlüksüz küçük yazıları okuyabilirim.”

“Ah, sevgili efendim, siz başından beri miyoptunuz; miyop gözler hep en iyi gözlerdir. Okumak için çok güçlü gözlüklere ihtiyacım var ama uzaktaki şeyleri görmekte gözlerimin gittikçe daha iyi olduğunu düşünüyorum. Elli yıl daha yaşayabilseydim, sanırım başkalarının göremediği şeylerden başka hiçbir şeyi görmez olurdum; kuyunun dibinde durup yalnız yıldızları gören biri gibi.”

“Bakın,” dedi Arthur. “Yaşlı kadınlar yarışa başlamak üzere. Hangisine bahis oynuyorsun, Gawaine?”

“Bacakları en uzun olana; tabii birkaç tur koşmayacaklarsa, o zaman ufak tefek ama çevik olan kazanabilir.”

“Anne, çok uzakta, sağ tarafta Poyser’lar var,” dedi Bayan Irwine. “Bayan Poyser size bakıyor. Ona mutlaka karşılık verin.”

“Elbette veririm,” dedi yaşlı hanım, Bayan Poyser’a zarifçe başını eğerek. “Bana böyle nefis krem peynir gönderen bir kadın ihmal edilmez. Aman Tanrım! Kucağında tuttuğu çocuk ne kadar şişman! Peki, kara gözlü şu güzel kız kim?”

“O, Hetty Sorrel,” dedi Bayan Lydia Donnithorne. “Martin Poyser’ın yeğeni; evlenmeye pek uygun, üstelik güzel görünümlü bir genç kız. Hizmetçim ona ince nakış işlemeyi öğretti; dantellerimden birini de gerçekten pek düzgün, pek düzgün onardı.”

“Ama anne, altı yedi yıldır Poyser’larla yaşıyor; onu görmüş olmalısın,” dedi Bayan Irwine.

“Hayır, çocuğum, onu hiç görmedim; en azından şimdiki hâliyle değil,” dedi Bayan Irwine, Hetty’ye bakmayı sürdürerek. “Güzel görünüyormuş, öyle mi! O kusursuz bir güzellik! Gençliğimden beri bu kadar güzel birini görmedim. Böyle bir güzelliğin, servetsiz ama saygın ailelerin arasında bu kadar büyük ihtiyaç varken çiftçiler arasında harcanması ne yazık! Herhalde şimdi, gözleri yuvarlak, saçları kızıl olsaydı bile onu aynı derecede güzel bulacak bir adamla evlenecek.”

Bayan Irwine ondan söz ederken Arthur gözlerini Hetty’ye çevirmeye cesaret edemedi. Duymamış gibi yaptı, karşı taraftaki bir şeyle meşgul görünmeye çalıştı. Ama bakmadan da onu apaçık gördü; güzelliğinin övüldüğünü işittiği için gözünde daha da güzelleşmişti. Başka erkeklerin görüşü, bilirsiniz, Arthur’ın duyguları için yerli iklim gibiydi: en iyi orada canlanıp güçlenirlerdi. Evet! Herhangi bir erkeğin aklını başından almaya yeterdi; onun yerinde olan her erkek aynı şeyi yapar, aynı şeyleri hissederdi. Üstelik sonunda, kararlı olduğu üzere ondan vazgeçmek, her zaman gururla hatırlayacağı bir davranış olacaktı.

“Hayır anne,” diye karşılık verdi Bay Irwine, “bu konuda sana katılamam. Sıradan insanlar sandığın kadar budala değil. Azıcık aklı ve duygusu olan en sıradan adam bile güzel, zarif bir kadınla kaba saba bir kadın arasındaki farkı hisseder. Bir köpek bile yanlarında bu farkı sezer. Adam, daha ince güzelliğin üzerinde yarattığı etkiyi köpekten daha iyi açıklayamayabilir ama yine de hisseder.”

“Aman Dauphin, senin gibi yaşlı bir bekâr bu konuda ne bilebilir ki?”

“Ah, yaşlı bekârların evli erkeklerden daha bilge olduğu konulardan biri de bu; çünkü genel konular üzerinde düşünmeye daha çok zamanları var. Kadınların o seçkin eleştirmeni, bir kadına ‘benim’ diyerek yargısını asla zincire vurmamalı. Söylediklerime örnek olarak, az önce sözünü ettiğim o güzel Metodist vaiz, en kaba madencilerin önünde vaaz verdiğini ve onlardan daima en derin saygı ve nezaketten başka bir şey görmediğini söyledi. Bunun nedeni, kendisi farkında olmasa da, onda öyle çok şefkat, zarafet ve saflık bulunması. Böyle bir kadın, en kaba adamın bile kayıtsız kalamayacağı ‘göklerden gelen esintileri’ beraberinde getirir.”

“İşte ödülünü almaya gelen narin yapılı bir kadın, ya da bir kız, sanırım,” dedi Bay Gawaine. “Biz gelmeden önce yola çıkmış çuval yarışçılarından biri olmalı.”

“Kadınlık denen şey” dediğimiz eski tanıdığımız Bessy Cranage, yani Chad’in Bess’iydi. İri, kırmızı yanakları ve dolgun bedeni öyle abartılı bir renge bürünmüştü ki, gök cismi olsaydı görkemli görünürdü. Ne yazık ki Bessy, Dinah’nın gidişinden sonra küpelerini yeniden takmaya başlamış, elinden geldiğince süslenmişti. Zavallı Bessy’nin yüreğine bakabilen biri, küçük umutlarıyla kaygıları arasında Hetty’ninkilere çarpıcı bir benzerlik görürdü. Duygular söz konusu olduğunda belki Bessy öndeydi. Ama dış görünüşleri birbirinden öyle farklıydı ki! Bessy’nin kulaklarına bir şaplak atmak, Hetty’yi ise öpmek isterdiniz.

Bessy bu zahmetli yarışa kısmen sırf eğlence olsun diye, kısmen de ödül için katılmıştı. Ödül olarak pelerinler ve başka güzel giysiler verileceğini duymuştu. Elindeki mendili yelpaze gibi sallayarak çadıra yaklaştı; yuvarlak gözleri sevinçle ışıldıyordu.

“İlk çuval yarışının ödülü işte burada,” dedi Bayan Lydia. Ödüllerin konduğu masadan büyük bir bohça alıp Bessy yanlarına gelmeden önce Bayan Irwine’a uzattı. “Çok iyi bir grogram elbise ve bir parça pazen.”

“Kazananın bu kadar genç olacağını düşünmemiştiniz herhalde, halacığım?” dedi Arthur. “Bu kıza başka bir şey bulup şu kasvetli elbiseyi yaşlı kadınlardan birine saklayamaz mıydınız?”

“Yararlı ve dayanıklı olandan başka bir şey almadım,” dedi Bayan Lydia, kendi dantelini düzeltirken. “O sınıftan genç kadınlarda süs düşkünlüğünü özendirmeyi aklımdan bile geçirmem. Kırmızı bir pelerinim var, ama o da kazanan yaşlı kadın için.”

Bayan Lydia’nın bu sözleri, Bayan Irwine’ın Arthur’a bakarken yüzünde alaycı bir ifadeye yol açtı. O sırada Bessy yaklaştı ve peş peşe reverans yaptı.

“Anne, bu Bessy Cranage,” dedi Bay Irwine nazikçe. “Chad Cranage’ın kızı. Şu demirci Chad Cranage’ı hatırlıyorsun, değil mi?”

“Elbette,” dedi Bayan Irwine. “Bessy, işte ödülün: kış için çok güzel, sıcacık giysiler. Bu sıcak günde onları kazanmak için epey çalışmış olmalısın.”

Çirkin, ağır elbiseyi görünce Bessy’nin dudakları büzüldü. Temmuz sıcağında elbise hem çok sıcak hem rahatsız ediciydi; taşımak için de kocaman, çirkin bir şeydi. Başını kaldırmadan bir kez daha reverans yaptı; ağzının kenarları giderek daha çok titredi, sonra arkasını dönüp gitti.

“Zavallı kız,” dedi Arthur. “Galiba hayal kırıklığına uğradı. Keşke zevkine daha uygun bir şey olsaydı.”

“Bakışı pek cüretkâr bir genç kadın,” dedi Bayan Lydia. “Hiç de özendirmek isteyeceğim biri değil.”

Arthur, gün bitmeden Bessy’ye para verip gönlünce bir şey almasını sağlamaya sessizce karar verdi. Ama yakında onu teselli edecek bu durumdan habersiz Bessy, çadırdan görülebildiği açıklıktan çıktı; ağaç altına iğrenç bohçayı bıraktı ve ağlamaya başladı. Küçük oğlanlar da ona bakıp bol bol kıkırdıyordu. Tam bu sırada onu, aklı başında ve anaç kuzeni fark etti. Bebeği az önce kocasına bırakmıştı; hemen yanına gitti.

“Neyin var senin?” dedi anaç Bess, bohçayı yerden alıp incelerken. “Şu budala yarışta koşarken sıcaktan kavrulmuşsundur, eminim. Bak hele, sana bir yığın güzel grogramla pazen vermişler; asıl bunlar, böyle budalalıklardan uzak duracak aklı olanlara verilmeliydi. Şu grogramdan birazını bana versen de oğlana giysi diksem. Bess, sen hiç kötü yürekli olmadın; ben de senin için öyle demedim.”

“İstediğini al, umurumda değil,” dedi genç Bess, somurtarak, gözyaşlarını silip kendini toparlamaya çalışırken.

“Peki, madem kurtulmak istiyorsun, benim işime yarar,” dedi çıkar gözetmeyen kuzeni; Chad’in Bess’i fikrini değiştirmeden bohçayla hızla uzaklaştı.

Ama o al yanaklı kız, içinde kin tutmasına engel olacak kadar canlı bir ruha sahipti. Eşek yarışının büyük finali başladığında, hayal kırıklığını çoktan unutmuş, son eşeği tıslayarak hızlandırmaya çalışmanın keyifli heyecanına kapılmıştı; oğlanlar da sopalarla ikna etmeye uğraşıyordu. Oysa eşeklerin aklı, ileri sürülen gerekçelerin tam tersini izlemekte yatar; iyice düşünülürse bu, gerekçelerin doğrudan peşinden gitmek kadar büyük bir zihinsel güç ister. Bu eşek de sopalar en sık indiği anda olduğu yerde çakılıp kalarak zekâsının birinci sınıf olduğunu kanıtladı. Kalabalık coşkuyla bağırıyor, taş kesici Bill Downes ile bu üstün hayvanın talihli binicisi sırıtışlarıyla ışıldıyordu. Eşek, zaferinin ortasında sakin sakin durmuş, bacaklarını dimdik germişti.

Erkeklerin ödüllerini Arthur vermişti; Bill de, ıssız bir adada insanın işini görecek kadar bıçak ve burgu ucu bulunan görkemli bir çakıyı kazanınca sevince boğuldu. Ödülü elinde çadırdan henüz çıkmıştı ki, soylular yemeğe geçmeden önce Sırım Ben’in topluluğu eğlendirmek için doğaçlama ve bedava bir gösteri yapacağı duyuldu: bir hornpipe dansı. Dansın temel fikrini kuşkusuz başkasından almıştı; ama dansçı bunu öylesine kendine özgü ve karmaşık bir biçimde geliştirecekti ki kimse ona özgünlük payesi vermekten kaçınamazdı. Yıllık panayırda büyük etki yaratan dansıyla övünen Sırım Ben’in, beyefendilerin hornpipe gösterisine hayran kalacağına inanması için iyi biradan biraz daha fazla içmesi yetmişti. Joshua Rann da, yaptıkları için karşılık olarak genç toprak sahibini memnun edecek bir şey yapmanın doğru olduğunu söyleyerek onu iyice yüreklendirmişti. Bu ciddi görünüşlü adamın böyle düşünmesine şaşırmayacaksınız: Ben, Bay Rann’dan kemanla eşlik etmesini istemişti; Joshua da dans pek matah olmasa bile müziğin açığı kapatacağından emindi. Gösterinin konuşulduğu büyük çadırlardan birinde bulunan Adam Bede, Ben’e kendini rezil etmemesinin daha iyi olacağını söyledi. Bu söz Ben’in kararını hemen pekiştirdi: Adam Bede burun kıvırdı diye hiçbir şeyi olduğu gibi bırakmayacaktı.

“Bu da ne, bu da ne?” dedi yaşlı Bay Donnithorne. “Arthur, sen mi ayarladın? Bak, kilise görevlisi kemanıyla geliyor; yakasına çiçek takmış şık bir delikanlı da yanında.”

“Hayır,” dedi Arthur, “hiçbir şeyden haberim yok. Tanrı aşkına, dans edecek! Marangozlardan biri; adını şu an çıkaramadım.”

“Ben Cranage; ona Sırım Ben derler,” dedi Bay Irwine. “Bence pek tekin biri değil. Anneciğim, şu keman gıcırtısı sana fazla geldi galiba; yoruluyorsun. Gel, şimdi seni içeri götüreyim de yemeğe kadar dinlen.”

Bayan Anne onaylayarak ayağa kalktı; iyi yürekli kardeşi de onu götürdü. Joshua’nın giriş niteliğindeki keman tıngırtıları “Beyaz Kokart” ezgisine döküldü. Joshua, iyi kulağının ustalıkla yapmasına gerçekten yardım ettiği bir dizi geçişle buradan türlü ezgilere geçmeyi tasarlıyordu. Genel dikkat Ben’in dansına öylesine kapıldığından kimsenin müziğe pek kulak vermediğini bilseydi, bu gerçek onu çok öfkelendirirdi.

Gerçek bir İngiliz taşralısının tek başına dans ettiğini hiç gördünüz mü? Belki de yalnızca, porselen bir kır köylüsü gibi gülümseyen; kalçalarını zarifçe döndürüp başını cilveli hareketlerle oynatan bale köylüsünü görmüşsünüzdür. Bu, gerçek dansa kuşların valsinin kuş cıvıltısına benzediği kadar benzer. Sırım Ben hiç gülümsemedi: dans eden bir maymun kadar ciddi görünüyordu. Sanki kendi üzerinde deney yapan bir doğa filozofuymuş da insan uzuvlarını ne kadar sarsabileceğini, ne tür açılar verebileceğini ölçüyormuş gibiydi.

Çizgili çadırdaki kahkahaları telafi etmek istercesine Arthur durmadan alkışlayıp “Bravo!” diye bağırıyordu. Ama Ben’in, hareketlerini aynı ateşli ciddiyetle gözleriyle izleyen bir hayranı vardı: bacaklarının arasına Tommy’yi oturtmuş, bir sırada duran Martin Poyser.

“Ne diyorsun buna?” dedi karısına. “Saat düzeneğiyle yapılmış gibi müziğe tam denk düşüyor. Ben de hafifken iyi dans ederdim, ama onun gibi tam kıvamında tutturamazdım.”

“Bana kalırsa uzuvlarının nasıl olduğunun pek önemi yok,” diye karşılık verdi Bayan Poyser. “Üst katı bomboş olmalı; yoksa beyefendiler ona baksın diye deli çekirge gibi zıplayıp ayaklarını yere vurmazdı. Gülmekten ölecekler, görüyorum.”

“Eh, ne olmuş, onları eğlendiriyor işte,” dedi, olaylara kolay kolay asık suratla bakmayan Bay Poyser. “Ama şimdi yemek yemeye gidiyorlar galiba. Biraz dolaşıp Adam Bede’nin ne yaptığına bakalım mı? İçki işlerine falan göz kulak olması gerekiyor; eğlenmeye pek fırsat bulamamıştır.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…