Bölümler 56Şu an: XIII. Bölüm — Ormanda Akşam
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XIII. Bölüm
Ormanda Akşam
O perşembe sabahı Bayan Pomfret’in kahya Bayan Best’le hafifçe tartışması, Hetty için son derece elverişli iki sonuç doğurdu. Bayan Pomfret’in çayını odasına göndertti; örnek hanımın kişisel hizmetçisine de Bayan Best’in geçmişteki davranışlarını ve Bayan Pomfret’le yaptığı, konuşma becerisi bakımından Bayan Best’in kesinlikle aşağıda kaldığı diyalogları öylesine canlı biçimde hatırlattı ki Hetty’nin, iğne kullanıp arada bir “evet” ya da “hayır” demesi için gerekenin ötesinde bir aklı başında duruşa ihtiyacı olmadı. Şapkasını her zamankinden erken takmak istemişti; ama Kaptan Donnithorne’a genellikle saat sekiz sularında yola çıktığını söylemişti. Ya Kaptan Koruluğa onu görmeye gelir de Hetty çoktan gitmiş olursa? Gelir miydi? Küçük kelebek ruhu, anılarla kuşkulu beklenti arasında durmadan çırpınıyordu. Sonunda eski moda, pirinç yüzlü saatin yelkovanı sekize çeyrek kala konumuna geldi; artık yola çıkmaya hazırlanma zamanının geldiği apaçıktı. Bayan Pomfret’in aklı başka yerde olsa da aynanın önünde şapkasını bağlayan küçük kızın yüzünde yeni bir güzellik ışıltısı belirdiğini fark etmesine engel olamadı.
“Bu çocuk her gün biraz daha güzelleşiyor, diye düşünüyorum,” dedi içinden. “Ne yazık. Bu güzelliğiyle ne daha çabuk iş bulacak ne de koca. Ağırbaşlı, varlıklı erkekler böyle güzel kadınları eş olarak istemez. Ben gençken, çok güzel olsaydım göreceğimden daha fazla beğenilirdim. Neyse, ekmek parasını çiftlik evi işinden daha iyi çıkarabilsin diye ona bir şeyler öğrettiğim için bana minnettar olmalı. Hep iyi yürekli olduğumu söylerlerdi; doğru da söylerlerdi, ama bu iyiliğim yüzünden zararı da ben gördüm. Yoksa bu evde, kahya odasında bana efendilik taslayanlardan bazıları şimdi burada olmazdı.”
Hetty, katetmesi gereken kısa bahçelik alanı hızla geçti; kendisine zorla da olsa kibarca konuşması güç olan Bay Craig’le karşılaşmaktan korkuyordu. Donnithorne Chase’in meşe ağaçlarının altına, eğrelti otlarının arasına sağ salim ulaşınca nasıl da rahatladı! O zaman bile, yanına yaklaşınca sıçrayıp kaçan geyikler kadar irkilmeye hazırdı. Eğrelti otlarının arasındaki çimenli geçitlere usulca yayılan akşam ışığını, canlı yeşilin güzelliğini öğle güneşinin ezici parıltısından daha belirgin kılışını hiç düşünmüyordu. Şu an gözünün önünde olan hiçbir şey aklında değildi. Yalnızca olabilecek bir şeyi görüyordu: Bay Arthur Donnithorne’un Köknar Korusu boyunca gelip onu yeniden karşılamasını. Hetty’nin hayalinin ön planında bu vardı; arkasında ise hayatının öteki günleri gibi geçmeyecek günlerden puslu, parlak bir şey yatıyordu. Sanki onu, istediği an sularla örtülü göğün altındaki harikulade saraylarına götürebilecek bir nehir tanrısı kur yapmıştı. Bu garip, büyüleyici sevinç başına geldiğine göre bundan sonra ne olacağını kim bilebilirdi? Bilinmeyen bir yerden kendisine dantel, saten ve mücevherlerle dolu bir sandık gönderilse, hayatının bütünüyle değişeceğini ve ertesi gün başına daha da şaşırtıcı bir sevinç geleceğini düşünmemesi mümkün müydü? Hetty hiç roman okumamıştı; okumuş olsaydı bile, sanırım içindeki sözcükler ona fazla zor gelirdi. Beklentilerine nasıl bir biçim verebilirdi ki? Tıpkı Donnithorne Chase’in bahçesinden yayılan, kapının yanından geçerken süzülen tatlı, ağır kokular gibi, biçimsizdiler.
Şimdi başka bir kapıda; Köknar Korusu’na açılan kapıda. Akşam alacakaranlığının çöktüğü ormana giriyor. Attığı her adımda yüreğindeki korku biraz daha soğuyor. Ya gelmezse! Onu görmeden, ormanın öteki ucundan açıkta kalan yola çıkıp gitme düşüncesi ne kadar kasvetli. İnziva yerine giden ilk dönemece varıyor, yavaş yürüyor; o orada değil. Patikadan geçen genç tavşandan nefret ediyor; özlediği şey olmayan her şeyden nefret ediyor. Yolun bir kıvrımına yaklaştıkça mutlu oluyor; belki ardında duruyordur. Hayır. Ağlamaya başlıyor: yüreği öylesine kabarmış ki gözleri yaşla doluyor; bir kez hıçkırıyor, ağzının kenarları titriyor ve gözyaşları yanaklarından süzülüyor.
İnziva yerine giden başka bir dönemeç olduğunu, hemen yanında bulunduğunu ve Arthur Donnithorne’un yalnızca birkaç adım ötede, tek bir düşünceyle dolu olduğunu bilmiyor. Bu düşüncenin tek konusu da o. Arthur Hetty’yi yeniden görmeye gidiyor; son üç saattir büyüyüp ateşli bir susuzluğa dönüşen özlem bu. Elbette yemekten önce ihtiyatsızca kapıldığı okşayıcı tonda konuşmak için değil; aralarındaki ilişki konusunda yanlış düşüncelerle kaçıp gitmesini önlemek ve dostça bir nezaket havası taşıyacak iyilikle işleri yoluna koymak için.
Hetty onun orada olduğunu bilseydi ağlamazdı; ağlamaması da daha iyi olurdu, çünkü o zaman Arthur belki tasarladığı kadar akıllıca davranabilirdi. Oysa Hetty, yan yoldaki geçidin ucunda Arthur belirince irkildi ve yanaklarından iki iri damla süzülürken ona baktı. Arthur, ayağına diken batmış, parlak gözlü bir spaniel köpeğe konuşur gibi yumuşak, yatıştırıcı bir sesle konuşmaktan başka ne yapabilirdi?
“Seni bir şey mi korkuttu, Hetty? Ormanda bir şey mi gördün? Korkma; artık ben yanındayım, seni korurum.”
Hetty öyle kızarmıştı ki mutlu mu mutsuz mu olduğunu bilmiyordu. Yine ağlıyordu; böyle ağlayan kızlar hakkında beyefendiler ne düşünürdü? “Hayır” diyemeyecek kadar kendini çaresiz hissediyordu. Yalnızca yüzünü ondan çevirip yanağındaki yaşları sildi. Yanağındaki yaşları ancak iri bir damla gül rengi kurdelelerine düştükten sonra silebildi; bunu gayet iyi biliyordu.
“Hadi, neşelen artık. Bana gülümse ve derdini anlat. Hadi, anlat.”
Hetty başını ona çevirdi, “Gelmezsiniz sanmıştım,” diye fısıldadı ve cesaretini yavaş yavaş toplayıp gözlerini ona kaldırdı. Bu bakış karşısında dayanmak mümkün değildi; Mısır granitinden gözleri olmalıydı ki o da ona sevgiyle bakmasın.
“Korkmuş küçük kuş! Gözyaşlı küçük gül! Budala küçük sevgilim! Artık yanındayım, bir daha ağlamayacaksın, değil mi?”
Ah, ne söylediğinin hiç farkında değil. Söylemek istediği bu değildi. Kolu yine Hetty’nin beline dolanıyor; sarılışı sıkılaşıyor; yüzünü yuvarlak yanağına gittikçe yaklaştırıyor; dudakları onun öne uzattığı çocuk dudaklarına değiyor ve uzun bir an boyunca zaman yok oluyor. Kim bilir, kendini Arkadya’da bir çoban sanabilir; ilk genç, ilk genç kızı öpüyor sanabilir; Eros olup Psykhe’nin dudaklarından öpücük alıyor sanabilir; hepsi bir.
Dakikalarca tek kelime etmediler. Ormanın sonundaki kapı görünene kadar, yürekleri çarparak yan yana yürüdüler. Sonra birbirlerine baktılar; bakışları eskisi gibi değildi, çünkü gözlerinde bir öpücüğün anısı vardı.
Ama tatlılar pınarına acı bir şey çoktan karışmaya başlamıştı: Arthur şimdiden huzursuzdu. Kolunu Hetty’nin belinden çekti ve, “İşte, korunun sonuna geldik sayılır. Saat kaç oldu acaba?” dedi; saatini çıkarıp ekledi: “Sekizi yirmi geçiyor ama saatim ileri. Neyse, artık daha ileri gitmesem iyi olur. Küçük ayaklarınla çabucak yürü, sağ salim eve var. Hoşça kal.”
Elini tuttu, yarı kederli, yarı zorlama bir gülümsemeyle ona baktı. Hetty’nin gözleri, henüz gitmemesi için yalvarıyor gibiydi; ama Arthur yanağını okşayıp yeniden “Hoşça kal,” dedi. Hetty dönüp yoluna devam etmek zorunda kaldı.
Arthur ise kendisiyle Hetty arasına geniş bir mesafe koymak ister gibi ormanın içinden hızla geri döndü. İnziva yerine bir daha gitmeyecekti; yemekten önce orada kendi kendisiyle nasıl tartıştığını hatırladı, ama bütün bunlar boşuna çıkmıştı, hatta boşunadan da beter. Korudan çıkmaya sevinerek dosdoğru Donnithorne Chase’e yürüdü; besbelli kötü cini oraya dadanmıştı. Şu kayınlarla düzgün gövdeli ıhlamurlara bakmak bile insanın gücünü tüketiyordu; oysa güçlü, budaklı yaşlı meşelerde eğilip bükülen bir gevşeklik yoktu; onları görmek insana enerji verirdi. Arthur, eğrelti otları arasındaki dar açıklıklarda, bir çıkış aramadan dolanıp durarak yolunu şaşırdı; büyük dalların altında alacakaranlık neredeyse geceye dönüşene ve tavşan önünden fırlayıp geçerken kapkara görünene dek yürüdü.
Sabahkinden çok daha güçlü hissediyordu; sanki atı bir sıçrayışın ardından dönmüş ve egemenliğine meydan okumaya kalkmıştı. Kendinden hoşnutsuz, öfkeli ve incinmişti. Bugün içine sızan duygulara kapılmanın, Hetty’ye ilgi göstermeyi sürdürmenin, şimdiye dek kendini kaptırdığı böylesi küçük okşamalara fırsat vermenin muhtemel sonuçlarını düşünür düşünmez, kendisi için böyle bir geleceğin mümkün olduğuna inanmayı reddediyordu. Hetty’yle flört etmek, kendi sınıfından güzel bir kızla flört etmekten bambaşka bir şeydi: Öyle bir flört iki taraf için de eğlence sayılır, ciddiye binecek olursa evlenmenin önünde engel bulunmazdı. Ama bu zavallı kız onunla yürürken görülse hemen hakkında kötü konuşulurdu; sonra da iyi adları, damarlarında ülkenin en soylu kanı dolaşıyormuşçasına değerli olan şu mükemmel insanlar, Poyserlar... Bir gün kendisine kalacak mülkte, saygılarını her şeyden çok önemsediği kiracılar arasında böyle bir skandala yol açarsa kendinden nefret ederdi. Böylece kendi gözündeki değerini düşürebileceğine inanması, iki bacağını birden kırıp ömrünün sonuna kadar koltuk değnekleriyle yürüyeceğine inanması kadar imkânsızdı. Kendini o durumda hayal edemiyordu; bu, dayanılmaz ölçüde iğrençti ve ona hiç benzemiyordu.
Kimse hiçbir şey öğrenmese bile birbirlerine fazla bağlanabilirlerdi; o zaman da sonunda ayrılığın acısından başka çare kalmazdı. Bir baladın dışındaki hiçbir beyefendi bir çiftçinin yeğeniyle evlenemezdi. Bütün bu işe hemen son vermeliydi. Fazla aptalcaydı.
Oysa Gawaine’in yanına gitmeden önce, bu sabah ne kadar kararlıydı! Oradayken bir şey onu ele geçirmiş, geri dönmek için atını dörtnala sürmesine yol açmıştı. Kendi kararlılığına, sandığı kadar güvenemeyeceği anlaşılıyordu; kolunun yeniden ağrımasını, aklında ağrıdan kurtulmanın vereceği rahatlıktan başka bir şey kalmamasını neredeyse diliyordu. Bütün gününü zorunlu olarak meşgul edecek hiçbir şeyin bulunmadığı bu kahrolası yerde, yarın hangi dürtünün gelip onu ele geçireceğini kim bilebilirdi? Bu aptallığı yinelemekten kendini nasıl koruyabilirdi?
Tek bir çaresi vardı. Gidip Irwine’a her şeyi anlatacaktı. Anlatması bile meseleyi önemsiz gösterecek, kayıtsız birine tekrarlanınca sevgi dolu sözlerin büyüsü nasıl kaybolursa, bu ayartı da öyle yok olacaktı. Irwine’a anlatmak her bakımdan işine yarardı. Yarın kahvaltıdan sonra ilk iş Broxton Papaz Evi’ne at sürecekti.
Arthur bu kararı verir vermez, eve hangi patikadan gideceğini düşünmeye koyuldu ve olabildiğince kısa bir yoldan yürüdü. Artık uyuyabileceğinden emindi: Yorulmasına yetecek kadar şey yaşamıştı; daha fazla düşünmesine gerek yoktu.
Bölüm etkileşimi
