Adam Bede kitap kapağı

14. bölüm / 56

Bölüm XIV — Eve Dönüş

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: Bölüm XIV — Eve Dönüş
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime · Okuduğun bölüm
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

Bölüm XIV

Eve Dönüş
Ormandaki o ayrılık yaşanırken kulübede de bir ayrılık vardı. Lisbeth, Seth ile Dinah karşı yamaçtan yukarı tırmanırken onları son kez görebilmek için yaşlı gözlerini kısarak Adam’la kapının önünde durmuştu.

“Ah, onu son kez gördüğümü düşünmek içime dert düşürüyor,” dedi Lisbeth, yeniden eve girerken Adam’a. “Ölüp yaşlı adamımın yanına yatana dek yanımda kalsın isterdim. Ölürken işimi kolaylaştırırdı; öyle yumuşak konuşuyor, öyle sessizce dolaşıyor ki. Yeni İncil’indeki şu resmin onun için çizildiğine emin olabilirdim: mezarın yanındaki büyük taşın üzerinde oturan melek. Ah, onun gibi bir kızım olsun isterdim; ama kimse bir işe yarayanlarla evlenmez ki.”

“Anne, umarım onu kızın gibi görürsün; Seth ondan hoşlanıyor, umarım o da zamanla Seth’ten hoşlanır.”

“Böyle şeyleri konuşmanın ne yararı var? Seth’i umursamıyor. Yirmi mil öteye gidiyor. Ondan nasıl hoşlanacakmış, merak ediyorum doğrusu. Mayasız ekmek olmaz ki. Hesap kitap defterlerin sana bunu daha iyi anlatmış olmalıydı; yoksa Seth’in hep okuduğu sıradan baskıyı okusan daha iyi.”

“Yok, anne,” dedi Adam gülerek, “rakamlar bize pek çok şey anlatır, onlarsız fazla yol alamayız; ama insanların duygularını anlatmaz. Onları hesaplamak daha ince bir iştir. Seth de gelmiş geçmiş en iyi yürekli delikanlılardan biri; elinden alet düşmez, aklı başında, üstelik yakışıklı. Dinah’yla düşünce biçimleri de aynı. Onu kazanmayı hak ediyor; Dinah’nın eşine az rastlanır bir işçilikle yaratıldığını inkâr edemeyiz. Her gün böyle kadınlara rastlanmaz.”

“Ah, sen hep kardeşini tutarsın. Küçüklüğünüzden beri hep böylesin. Her şeyi onunla paylaşmaya çalışırdın. Ama daha yirmi üç yaşındaki Seth’in evlilikle ne işi var? Öğrenmesi, bir de kenara altı peni koyması gerek. Onu hak etmesine gelince... Seth’ten iki yaş büyük; senin yaşına yakın. Ama işte böyle; insanlar hep karşıtını seçmek zorunda, sanki domuz eti ayırır gibi: biraz iyi et, biraz sakatat.”

Kadın aklının bazı hâllerinde, olabilecek her şey, olanla kıyaslanınca geçici bir cazibeye bürünür; Adam Dinah’yla evlenmek istemediğinden, Lisbeth bu konuda biraz huysuzlanıyordu. Adam onunla evlenmek isteseydi, Mary Burge’den ve ortaklıktan Hetty’yle evlenmişçesine kesin biçimde vazgeçmiş olacaktı; Lisbeth o durumda da en az bu kadar huysuzlanırdı.

Adam’la annesi böyle konuşurken saat sekiz buçuğu çoktan geçmişti. Bu yüzden Hetty, yaklaşık on dakika sonra çiftlik avlusunun kapısına çıkan yolun dönemecine ulaştığında, Dinah ile Seth’in karşı yönden yaklaştığını gördü ve yanına gelmelerini bekledi. Onlar da Hetty gibi biraz oyalanarak yürümüşlerdi; Dinah, bu ayrılık anlarında Seth’e teselli ve güç verecek sözler söylemeye çalışıyordu. Ama Hetty’yi görünce durup onunla tokalaştılar; Seth eve doğru döndü, Dinah ise tek başına ilerledi.

“Seth Bede gelip seninle konuşacaktı, canım,” dedi Hetty’ye yetişince, “ama bu akşam çok dertli.”

Hetty, söyleneni pek anlamamış gibi gamzeli bir gülümsemeyle karşılık verdi. Işıltılı, yalnız kendine dönük güzelliğinin, yüreğinde sakladığı özel sırlar değil de bütün dünyayla paylaşmayı özlediği duygular yaşayan Dinah’nın sakin, şefkatli yüzüne baktığını görmek tuhaf bir karşıtlık yaratıyordu. Hetty, Dinah’yı şimdiye dek herhangi bir kadını sevdiği kadar seviyordu. Teyzesi kusur bulduğunda onun lehine güzel bir söz söyleyen, Totty gibi baş belası küçük bir çocuğu elinden almaya her zaman hazır olan birine karşı başka türlü hissetmek mümkün müydü? Herkesin şımarttığı Totty’nin Hetty’ye hiç ilginç gelen bir yanı yoktu. Dinah, Hall Çiftliği’ndeki bütün ziyareti boyunca Hetty’ye hiç ayıplayıcı ya da sitemkâr bir söz söylememişti. Onunla ciddi ciddi uzun uzun konuşmuştu ama Hetty bunu pek önemsemezdi, çünkü Dinah’yı hiç dinlemezdi. Dinah ne söylerse söylesin, ardından hemen hemen her zaman Hetty’nin yanağını okşar, onun için bir şeyler dikmek isterdi. Dinah, Hetty’ye bilmece gibi geliyordu. Hetty ona, ancak bir daldan ötekine çırpınarak uçabilen küçük bir kuşun kırlangıcın süzülüşünü ya da tarla kuşunun yükselişini seyretmesine benzer biçimde bakıyordu. Ama ne böyle bilmeceleri çözmek isterdi ne de Pilgrim’in İlerlemesi’ndeki ya da Marty ile Tommy’nin pazar günleri başına kakıp durdukları eski büyük boy İncil’deki resimlerin ne anlattığını merak ederdi.

Dinah şimdi onun elini tuttu ve kendi kolunun altına yerleştirdi.

“Bu akşam çok mutlu görünüyorsun, sevgili çocuğum,” dedi. “Snowfield’dayken seni sık sık düşüneceğim; şu anki yüzünü gözümün önüne getireceğim. Tuhaf bir şey: Bazen odamda gözlerim kapalı otururken ya da tepelerde yürürken, birkaç günlüğüne görüp tanıdığım insanlar bile gözümün önüne gelir. Seslerini duyar, bakışlarını ve hareketlerini, yanımda gerçekten bulunup onlara dokunabildiğim zamanlardakinden daha açık seçik görürüm. Sonra yüreğim onlara yönelir; onların hâlini kendi hâlimmiş gibi hissederim. Onlar adına da kendim adına da bu hâli Rabbin önüne serip sevgisine sığınmak bana teselli verir. Seni de böyle gözümün önüne getireceğimden eminim.”

Bir an durakladı, ama Hetty bir şey söylemedi.

Dinah sözünü sürdürdü: “Dün gece ve bugün benim için çok kıymetli geçti; Adam ile Seth Bede gibi iki iyi oğul gördüm. Yaşlı annelerine karşı ne kadar şefkatli ve düşünceliler. Annesi yıllardır Adam’ın babasına ve kardeşine yardım etmek için neler yaptığını anlattı. Ne büyük bir bilgeliğe ve bilgiye sahip; gücü yetmeyenlerin yardımına koşmak için bunların hepsini nasıl da kullanmaya hazır. Sevgi dolu bir yüreği olduğuna da eminim. Snowfield çevresindeki kendi insanlarımız arasında sık sık fark ettim: Güçlü, becerikli erkekler kadınlara ve çocuklara karşı çoğu zaman en nazik olanlardır. Küçük bebekleri, kuş yavrularından ağır değillermiş gibi taşımaları ne hoş. Bebekler de en çok o güçlü kolları seviyor gibi görünür. Adam Bede için de böyle olacağına eminim. Sen de öyle düşünmüyor musun, Hetty?”

“Evet,” dedi Hetty dalgınca; çünkü aklı bütün bu süre boyunca ormandaydı ve neye katıldığını söylemekte zorlanabilirdi. Dinah onun konuşmaya pek istekli olmadığını gördü; zaten daha fazla konuşacak zaman da kalmamıştı, avlu kapısına varmışlardı.

Ölen batı kızıllığı ve güç bela parlayan birkaç soluk yıldızla sessiz alacakaranlık çiftlik avlusuna çökmüştü. Duyulan tek ses, ahırdaki araba atlarının ayaklarını yere vurmasıydı. Gün batımının üzerinden yaklaşık yirmi dakika geçmişti. Tavuklar tüneklerine çekilmiş, buldog kulübesinin dışında samanların üzerine uzanmıştı; siyah ve kızıl renkli teriyer de yanına yatmıştı. Kapı gürültüyle kapanınca irkildiler ve sebebini açık seçik anlamadan, işini bilen görevliler gibi havlamaya koyuldular.

Havlamalar evde yankı buldu; Dinah ile Hetty yaklaşırken kapı eşiğinde etine dolgun bir adam belirdi. Kızıl, siyah gözlü yüzü, pazar günleri çok keskin, hatta zaman zaman küçümseyici bir ifadeye bürünebileceğini belli ediyordu; ama şimdi yemekten sonraki hâliyle, içten bir iyi niyet yüzüne ağır basmıştı. Başka insanların bilginliğini acımasızca eleştiren büyük bilginlerin özel hayatlarında yumuşak huylu ve hoşgörülü oldukları iyi bilinir. Sol eliyle ikizleri beşikte usulca sallarken, sağ eliyle İbranice konusunda kaba bir bilgisizlik sergileyen rakibine en yaralayıcı alayları yönelten bir bilgin duymuştum. Zayıflıklar ve yanılgılar bağışlanmalı; ne yazık ki bize yabancı değiller. Ama İbranice sesli harf işaretleri gibi hayati bir konuda yanlış tarafı tutan adam, kendi ırkının düşmanı sayılmalıdır. Martin Poyser’da da buna benzer bir karşıtlık vardı. Mülkünün tamamını bağış senediyle babasına devrettikten sonra, babasına hiç olmadığı kadar nazik ve saygılı davranmıştı; kişisel konularda komşularını ondan daha anlayışlı yargılayan kimse yoktu. Ama örneğin nadas tarlalarını iyi temizlemeyen, çit yapımıyla hendek kazmanın temel kurallarını bilmeyen ve kışlık hayvan alırken pek az sağduyu gösteren Luke Britton gibi bir çiftçiye karşı Martin Poyser, kuzeydoğu rüzgârı kadar sert ve acımasızdı. Luke Britton hava durumundan bile söz etse, Martin bu sözlerde, bütün çiftçilik işlerinde apaçık görülen o yanlışlığın ve genel bilgisizliğin izini bulurdu. Pazar günü Royal George meyhanesinin barında adamın kalaylı pint maşrapayı ağzına kaldırdığını görmekten nefret ederdi. Yolun öte yanında onu görmesi bile siyah gözlerine sert ve eleştirel bir ifade yerleştirirdi; kapıya yaklaşan iki yeğenine yönelttiği babacan bakıştan bütünüyle farklı bir ifadeydi bu. Bay Poyser akşam piposunu içmişti. Günün işi bittikten sonra oturmaya devam eden bir adamın elinde kalan tek meşguliyet olarak ellerini ceplerine sokmuş duruyordu.

“Vay kızlar, bu akşam epey geç kaldınız,” dedi, avluya çıkan küçük kapıya vardıklarında. “Anneniz sizi merak etmeye başladı, küçük olan da hasta. Peki Dinah, Bede’lerin yaşlı kadını nasıl bıraktın? Yaşlı adamın ölümü onu çok mu sarstı? Beş yıldır ona pek hayrı dokunmuyordu.”

“Onu kaybettiği için çok üzgündü,” dedi Dinah, “ama bugün daha teselli bulmuş gibiydi. Oğlu Adam bütün gün evdeydi, babasının tabutunu yapıyordu; annesi onun evde olmasına seviniyor. Neredeyse bütün gün bana ondan söz etti. Yüreği sevgi dolu, ama kaygılanmaya ve korkuya fazlasıyla yatkın. Yaşlılığında onu avutacak daha sağlam bir güveni olsun isterdim.”

“Adam sağlamdır doğrusu,” dedi Bay Poyser, Dinah’nın dileğini yanlış anlayarak. “Harman savurmada iyi verim vereceğinden şüphe yok. Baştan aşağı saman olup da tanesi olmayanlardan değil. İyi bir evlat olacağına her gün kefil olurum. Yakında bizi görmeye geleceğini söyledi mi? Ama girin, girin,” diyerek onlara yol verdi. “Daha fazla dışarıda tutmamalıydım sizi.”

Avlunun çevresindeki yüksek binalar gökyüzünün büyük bölümünü kapatıyordu; ama büyük pencere, evin ana yaşam alanının her köşesini aydınlatacak kadar ışık içeri alıyordu.

Bayan Poyser, “sağdaki salon”dan çıkarılmış sallanan sandalyede oturmuş, Totty’yi uyutmaya çalışıyordu. Ama Totty’nin uyumaya niyeti yoktu; kuzenleri içeri girince doğrulup, keten gece takkesiyle çevrelenmiş, her zamankinden daha dolgun görünen kızarmış yanaklarını gösterdi.

Sol taraftaki şömine girintisinde, büyük hasır tabanlı koltukta yaşlı Martin Poyser oturuyordu. Sağlıklı ama küçülmüş ve rengi solmuş hâliyle, siyah saçlı, etine dolgun oğlunun bir sureti gibiydi. Başı hafifçe öne düşmüş, dirsekleri geriye itilmişti; böylece ön kolları koltuğun kollarına bütünüyle dayanıyordu. Mavi mendili, içerideyken her zamanki gibi dizlerine yayılmıştı; başına örtülü olmadığı zamanlarda böyle dururdu. Olup biteni sağlıklı yaşlılığa özgü sessiz ve dışa dönük bir bakışla seyrediyordu: İçinde süregiden bir dramayla ilgisi kalmamış bu bakış, yerdeki iğneleri fark eder; insanın en küçük hareketlerini, bir beklentisi ya da amacı olmaksızın inatla izler; alevin titreyişini, duvardaki güneş ışığını seyreder; yerdeki döşeme taşlarını sayar, hatta saatin ibresini gözetler ve tik taklarda bir ritim bulmaktan hoşlanırdı.

“Bu saatte eve dönmek de ne demek, Hetty!” dedi Bayan Poyser. “Şu saate bak hele; dokuzu geçiyor, dokuz buçuğa gidiyor. Kızları yarım saat önce yatırdım, ki o bile geç sayılır; sabah dört buçukta kalkmaları, orakçıların şişelerini doldurmaları, ekmek pişirmeleri gerekecek. Bir de şu zavallı yavrunun kim bilir belki ateşi var, yemek vaktiymiş gibi gözünü bile kırpmıyor; ilacını vermeme eniştenden başka yardım edecek kimse yok, bir de ne işler çıktı, ilacın yarısı geceliğine döküldü—iyileştireceğine daha da kötü etmesinden korkarım. Ama işe yaramak istemeyenlerin, yapılacak iş çıktığında ortalıkta olmama şansı hep yaver gider.”

“Sekizden önce yola çıktım, teyze,” dedi Hetty, başını hafifçe yana atarak huysuzca. “Ama Chase’teki saatten o kadar ileride ki buraya vardığımda saatin kaç olacağını kestiremiyorum.”

“Demek saati beyefendilerin saatine göre ayarlamak istiyorsun, öyle mi? Mum yakıp geç vakte kadar oturacak, sonra da güneş seni seradaki salatalık gibi pişirirken yatakta yatacaksın! Saat bugün ilk kez ileri alınmıyor, herhalde.”

Gerçekten de Hetty, Kaptan Donnithorne’a sekizde yola çıktığını söylerken saatlerin arasındaki farkı unutmuştu; bir de ağır ağır yürümesi eklenince her zamankinden neredeyse yarım saat geç kalmıştı. Ama Totty kuzenlerinin gelişinden kendisine yarayacak bir şey çıkmayacağını sonunda anlayınca “Anne, anne!” diye patlarcasına ağlamaya başladı; böylece teyzesinin dikkati bu hassas konudan dağıldı.

“Peki, kuzum, annen seni aldı, seni bırakmayacak; Totty uslu bir yavru olsun da şimdi uyusun,” dedi Bayan Poyser, arkasına yaslanıp sandalyeyi sallarken Totty’yi kendine sokmaya çalıştı. Ama Totty daha yüksek sesle ağlayıp “Sallama!” dedi. Bunun üzerine anne, sevginin en tez canlı mizaca bile verdiği o şaşılası sabırla yeniden doğruldu, yanağını keten gece takkesine dayayıp onu öptü ve Hetty’ye çıkışmayı unuttu.

“Hadi Hetty,” dedi Martin Poyser yatıştırıcı bir sesle, “her şey kaldırıldığına göre kilerde yemeğini ye; sonra teyzen soyunurken küçüğü alırsın. Annesi olmadan yatağa girmeyecek. Dinah, sen de bir şeyler yiyebilirsin herhalde; orada pek doğru dürüst bir sofra kurulmuyor.”

“Hayır, teşekkür ederim, enişte,” dedi Dinah. “Çıkmadan önce güzelce yemek yedim; Bayan Bede benim için mutlaka bir çaylı kek pişirdi.”

“Yemek istemiyorum,” dedi Hetty şapkasını çıkarırken. “Teyzem isterse Totty’yi şimdi ben kucağıma alabilirim.”

“Ne saçma şeyler söylüyorsun!” dedi Bayan Poyser. “Yemeden yaşayabileceğini, başına kırmızı kurdeleler takarak karnını doyurabileceğini mi sanıyorsun? Hemen git yemeğini ye, çocuğum; kilerde, yiyecek dolabında sevdiğin güzel bir soğuk puding var.”

Hetty sessizce kilere doğru giderek söyleneni yaptı; Bayan Poyser de Dinah’yla konuşmayı sürdürdü.

“Otur, canım; dünyada kendini azıcık rahat ettirmenin ne demek olduğunu biliyormuş gibi görün. Madem bu kadar kaldın, yaşlı kadının seni gördüğüne sevindiğine eminim.”

“Sonunda yanımda olmamdan hoşlanır gibiydi; ama oğulları, genç kadınları yanında pek istemediğini söylüyor. İlk başta gidişime neredeyse öfkelendiğini sanmıştım.”

“Eh, yaşlılar gençleri sevmiyorsa insanın hâli yaman,” dedi yaşlı Martin, başını daha da eğip gözleriyle yerdeki taşların desenini izler gibi yaparak.

“Evet, pire sevmeyen biri için tavuk kümesinde yaşamak zor,” dedi Bayan Poyser. “İyi talih olsun, kötü talih olsun, hepimiz genç olduk bir zamanlar.”

“Ama genç kadınlara alışmayı öğrenmesi gerek,” dedi Bay Poyser. “Annesi memnun olsun diye Adam’la Seth’in önümüzdeki on yıl bekâr kalacakları düşünülemez. Bu makul olmaz. Ne yaşlıların ne gençlerin her şeyi yalnız kendi çıkarlarına göre kararlaştırması doğru. Birine iyi gelen, uzun vadede herkese iyi gelir. Gençlerin yengeçle elmayı ayırt etmeyi öğrenmeden evlenmesine taraftar değilim; ama fazla bekleyebilirler de.”

“Doğru,” dedi Bayan Poyser. “Yemek vaktini geçirirsen yemeğin tadı kaçar. Çatalla evirip çevirir, sonunda da yemezsin. Yemeğinde kusur bulursun; oysa kusur kendi midendedir.”

Hetty şimdi kilerden dönüp, “Teyze, istersen Totty’yi ben alabilirim,” dedi.

Karısı tereddüt eder gibi oldu; Totty sonunda sakince kucağına sokulmuştu. “Hadi Rachel,” dedi Bay Poyser, “Hetty onu yukarı taşısın da sen üstünü başını çıkar. Yoruldun. Yatma vaktin geldi. Yoksa yanındaki ağrı yine tutacak.”

“Peki, çocuk ona giderse kucağına alabilir,” dedi Bayan Poyser.

Hetty sallanan sandalyenin yanına sokuldu; her zamanki gülümsemesi olmadan, Totty’yi kandırmaya da çalışmadan, teyzesinin çocuğu kollarına vermesini bekledi.

“Annen yatağa hazırlanırken kuzenin Hetty’ye gider misin, kuzum? Sonra Totty annenin yatağına gider, bütün gece orada uyur.”

Annesi sözünü bitirmeden Totty yanıtını apaçık vermişti: kaşlarını çattı, minicik dişlerini alt dudağına bastırdı ve öne eğilip gücünün yettiğince Hetty’nin koluna bir şaplak indirdi. Sonra tek kelime etmeden yeniden annesine sokuldu.

Hetty kımıldamadan dururken Bay Poyser, “Hey, hey,” dedi. “Kuzen Hetty’ye gitmeyecek mi? Bu bebek işi. Totty küçük bir hanım artık, bebek değil.”

“Onu ikna etmeye çalışmanın faydası yok,” dedi Bayan Poyser. “Kendini iyi hissetmediğinde Hetty’ye hep karşı olur. Belki Dinah’ya gider.”

Başlığını ve şalını çıkarmış olan Dinah, şimdiye dek arka tarafta sessizce oturmuş, Hetty’yle onun yapması beklenen işin arasına girmek istememişti. Ama şimdi öne çıktı, kollarını uzatıp, “Gel Totty, gel de Dinah seni annenle birlikte yukarı taşısın; zavallı, zavallı annen! Çok yoruldu, yatmak istiyor,” dedi.

Totty yüzünü Dinah’ya çevirdi, bir an ona baktı; sonra doğrulup minik kollarını uzattı ve Dinah’nın onu annesinin kucağından almasına izin verdi. Hetty, hiçbir öfke belirtisi göstermeden yüzünü öte yana çevirdi; şapkasını masadan alıp başka bir şey yapmasının söylenip söylenmeyeceğini kayıtsızca bekledi.

“Kapıyı sürgüleyebilirsin artık, Poyser; Alick çoktan geldi,” dedi Bayan Poyser, alçak sandalyeden rahatlamış görünerek kalkarken. “Hetty, kibritleri indir, odamda fitil ışığını yakmam gerek. Hadi baba.”

Ağır tahta sürgüler evin kapılarında yuvarlanmaya başladı. Yaşlı Martin de mavi mendilini toparlayıp köşedeki parlak, yumrulu ceviz bastonuna uzanarak kalkmaya hazırlandı. Bayan Poyser mutfaktan çıktı; ardından dede, kucağında Totty’yle Dinah geldi. Kuşlar gibi alacakaranlıkta yatağa gidiyorlardı. Bayan Poyser yolda iki oğlunun yattığı odaya şöyle bir baktı; yastıktaki al al yuvarlak yanaklarını görmek, hafif ve düzenli soluklarını bir an dinlemek için.

Kendisi de yukarı çıkmak üzere dönerken Bay Poyser yatıştırıcı bir sesle, “Hadi Hetty, yat artık,” dedi. “Geç kalmak istemediğine eminim ama teyzen bugün çok telaşlandı. İyi geceler kızım, iyi geceler.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…