Bölümler 56Şu an: Bölüm XXIII — Yemek Vakti
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime · Okuduğun bölüm
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm XXIII
Yemek Vakti
Adam’a büyük kiracılarla yukarıda yemek yiyeceği söylendiğinde, annesiyle Seth aşağıdaki revaklarda yemek yerken kendisinin bu şekilde onlardan üstün tutulması fikri onu biraz huzursuz etti. Ama kâhya Bay Mills, Kaptan Donnithorne’un özellikle böyle emir verdiğine ve Adam orada olmazsa çok kızacağına onu temin etti.
Adam başıyla onaylayıp birkaç adım ötede duran Seth’in yanına gitti. “Seth delikanlım,” dedi, “Kaptan, yukarıda yemek yememi istediğini haber vermiş. Bay Mills bunun özellikle istendiğini söylüyor; gitmezsem kabalık etmiş olurum herhâlde. Ama annemle sen aşağıdayken yukarıda oturmak, sanki kendi canımdan kanımdan üstünmüşüm gibi davranmak hoşuma gitmiyor. Umarım gücenmezsin.”
“Olur mu öyle şey, delikanlım,” dedi Seth. “Senin şerefin bizim şerefimiz; saygı görüyorsan bunu kendi hakkınla kazandın. Seni kendimden ne kadar yukarıda görürsem o kadar iyi; yeter ki bana kardeş gibi davranmayı sürdür. Ormanların gözetimine atanman yüzünden bu; olması gereken de bu. Bu, güven gerektiren bir görev; artık sıradan bir işçiden üstünsün.”
“Evet,” dedi Adam, “ama henüz kimsenin haberi yok. Bay Burge’e işten ayrılacağımı bildirmedim. Önce o öğrenmeden başkasına söylemek istemiyorum; epey incineceğinden korkarım. İnsanlar beni orada görünce merak edecek, sebebini tahmin edip soru soracaklardır; son üç haftadır bu görevi alacağım diye her yerde o kadar çok konuşuldu ki.”
“Sen de nedenini bilmeden çağrıldığını söyleyebilirsin. Doğru olan bu. Annem de çok sevinecek. Hadi gidip ona söyleyelim.”
Adam, kiraya katkılarının büyüklüğü dışında bir nedenle yukarıya davet edilen tek konuk değildi. İki bucakta da saygınlığını parasından çok görevlerine borçlu insanlar vardı; Bartle Massey de onlardan biriydi. Sıcak günde topallayışı her zamankinden yavaştı. Bu yüzden yemek zili çaldığında Adam, yaşlı dostuyla birlikte yürüyebilmek için geride kaldı; böyle bir günde herkesin önünde Poyserların yanına katılmaya biraz fazla çekiniyordu. Gün içinde Hetty’nin yanına yaklaşma fırsatları elbet çıkacaktı; Adam da bununla yetindi. Hetty konusunda kendisiyle “şakalaşılma” ihtimalinden hoşlanmıyordu: İri yarı, açık sözlü ve gözü pek bu adam, gönül işlerinde son derece utangaç ve çekingendi.
Bartle yanına geldiğinde Adam, “Bay Massey,” dedi, “bugün sizinle yukarıda yemek yiyeceğim; Kaptan emir gönderdi.”
“Ha!” dedi Bartle, bir elini beline koyup durarak. “Demek havada bir şeyler var, bir şeyler dönüyor. Yaşlı toprak sahibinin ne yapmayı düşündüğüne dair bir şey duydun mu?”
“Evet,” dedi Adam. “Bildiğimi sana anlatacağım; istersen ağzını sıkı tutabileceğine inanıyorum. Bunun herkesin diline düşmesine karşı özel nedenlerim var; lütfen ortalıkta konuşulana kadar tek kelime etme.”
“Bana güven delikanlım, bana güven. Ağzımdan laf almaya çalışacak, sonra da dışarı fırlayıp herkesin duyacağı biçimde cıvıldayacak bir karım yok. Birine güveneceksen bekâr bir adama güven; bekâr adama!”
“Pekâlâ, dün ormanların yönetimini üstlenmem konusunda anlaşmaya varıldı. Kaptan, buradaki direkleri ve benzeri işleri gözetlerken beni çağırıp işi teklif etti, ben de kabul ettim. Ama yukarıda biri soru sorarsa hiç oralı olma, konuyu başka yere çek; bana büyük iyilik etmiş olursun. Hadi yürüyelim; sanırım en arkada kalan biziz.”
“Ne yapacağımı bilirim, merak etme,” dedi Bartle yürümeye koyulurken. “Bu haber yemeğimin yanına güzel bir çeşni olacak. Evet delikanlım, ilerleyeceksin. Bu vilayette kiminle karşılaşırsan karşılaş, ölçü gözünle hesap kafan üzerine bahse girerim; iyi eğitim aldın, iyi eğitim aldın.”
Yukarı çıktıklarında Arthur’un sonuca bağlamadığı, kimin başkan kimin yardımcısı olacağı meselesi hâlâ tartışılıyordu; bu yüzden Adam’ın girişi dikkat çekmedi.
Bay Casson, “Aklın yolu bir,” diyordu. “Odada en yaşlı kişi yaşlı Bay Poyser olduğuna göre masanın başına o oturmalı. On beş yıl kâhyalık ettim; yemek işinin doğrusunu yanlışını öğrenecek kadar zamanım oldu.”
“Yok, yok,” dedi yaşlı Martin. “Yerimi oğluma bıraktım; artık kiracı değilim. Benim yerime o otursun. Biz yaşlıların sırası geldi geçti; gençlere yol açmalıyız.”
“Bence en yaşlıdan çok, en büyük kiracının hakkı daha fazla,” dedi eleştirel Bay Poyser’dan pek hoşlanmayan Luke Britton. “Bay Holdsworth’un mülkte herkesten çok toprağı var.”
“Peki,” dedi Bay Poyser, “en kötü toprağa sahip olan masanın başına otursun diyelim; o zaman onur kime düşerse düşsün, kimse onu kıskanmaz.”
“Aa, işte Bay Massey,” dedi, anlaşmazlıkta tarafsız olduğu için uzlaştırmaktan başka derdi olmayan Bay Craig. “Öğretmen, doğrusunu size söyleyebilmelidir. Masanın başına kim oturmalı, Bay Massey?”
“Neden, en geniş omuzlu olan,” dedi Bartle. “Böylece başkalarının alanını işgal etmez; ondan sonraki en geniş omuzlu da masanın dibine oturur.”
Anlaşmazlığı bu neşeli biçimde çözüme kavuşturma önerisi kahkahalara yol açtı; oysa daha küçük bir şaka da buna yeterdi. Ne var ki Bay Casson, kendisinin ikinci en geniş omuzlu seçildiği anlaşılana kadar, itibarına ve üstün bilgisine yakıştıramadığı için kahkahaya katılmadı. En geniş omuzlu olan genç Martin Poyser başkan, ondan sonra gelen Bay Casson da başkan yardımcısı olacaktı.
Bu düzenleme yüzünden, doğal olarak masanın dibine oturan Adam, Bay Casson’ın hemen dikkatini çekti; öncelik sırasıyla uğraşmaktan Adam’ın gelişini şimdiye kadar fark etmemişti. Gördüğümüz gibi Bay Casson, Adam’ı “biraz burnu havada, çabuk parlayan biri” sayıyordu. Beylerin bu genç marangozu gereğinden fazla önemsediklerini düşünüyordu; oysa on beş yıl boyunca kusursuz bir kâhyalık etmiş olan Bay Casson’ı kimse bu kadar önemsememişti.
Adam oturunca, “Pekâlâ Bay Bede, hızla yukarılara tırmananlardan birisiniz,” dedi. “Hatırladığım kadarıyla daha önce burada yemek yememiştiniz.”
“Hayır, Bay Casson,” dedi Adam, masanın her yanından duyulabilen gür sesiyle. “Burada daha önce hiç yemek yemedim ama Kaptan Donnithorne’un isteğiyle geldim; umarım buradaki kimse bundan rahatsız olmaz.”
“Yok, yok,” diye aynı anda birkaç ses karşılık verdi. “Geldiğinize sevindik. Buna itiraz eden var mı?”
“Yemekten sonra bize ‘Tepelerin ötesinde, uzaklarda’ şarkısını söyleyeceksiniz, değil mi?” dedi Bay Chowne. “O şarkıya bayılırım.”
“Pöh!” dedi Bay Craig. “İskoç ezgilerinin yanında adı bile anılmaz. Ben şarkı söylemeye hiç merak salmadım; yapacak daha iyi işlerim vardı. Bitkilerin adlarını ve özelliklerini aklında tutan birinin, ezgileri koyacak boş bir yeri kalması pek olası değil. Ama hayvan sürücülüğü yapan uzak bir kuzenim İskoç ezgilerini belleğinde tutmakta eşi bulunmaz bir ustaydı. Aklını meşgul edecek başka hiçbir şeyi yoktu.”
“İskoç ezgileri ha!” dedi Bartle Massey küçümseyerek. “Yaşadığım sürece yetecek kadarını dinledim. Kuşları korkutup kaçırmaktan başka işe yaramazlar; İngiliz kuşlarını demek istiyorum, bildiğim kadarıyla İskoç kuşları İskoç ezgileri söyleyebilir. Delikanlıların eline çıngırak yerine gayda verin, ekinlerin güvende kalacağına kefilim.”
“Evet, az bildikleri şeyleri küçümseyerek zevk alan insanlar var,” dedi Bay Craig.
Bartle, Bay Craig’in sözüne cevap verme zahmetine girmeden devam etti: “İskoç ezgileri, söylenip duran, dırdırcı bir kadına benzer. Aynı şeyi tekrar tekrar söyler, bir türlü makul bir sonuca varmazlar. İnsan, bu İskoç ezgileri sağır ihtiyar Taft gibi birine durmadan soru soruyor da hâlâ yanıt alamamış sanır.”
Adam, Bay Casson’ın yanında oturmayı pek dert etmiyordu; çünkü buradan, yan masada çok uzağında olmayan Hetty’yi görebiliyordu. Hetty ise onun geldiğini henüz fark etmemişti; Totty’ye öfkeyle bakıyordu. Totty, eski usul oturup ayaklarını sıranın üzerine çekmekte ısrar ediyor, böylece Hetty’nin pembe beyaz elbisesini tozlu izlerle kirletme tehlikesi yaratıyordu. Tombul küçük bacakları aşağı indirilir indirilmez yeniden yukarı kalkıyordu; Totty’nin gözleri büyük tabaklara bakmakla öylesine meşguldü ki erik pudinginin nerede olduğunu bile göremiyor, bacaklarını aklına getiremiyordu. Hetty’nin sabrı iyice tükendi; sonunda kaşlarını çatıp dudaklarını büzdü, gözleri dolarak, “Ah teyze, keşke Totty’ye bir şey söylesen. Durmadan bacaklarını böyle kaldırıp elbisemi kirletiyor,” dedi.
“Çocuğun ne suçu var? Seni bir türlü memnun edemiyor,” dedi annesi. “O zaman benim yanıma gelsin. Ben idare ederim.”
Adam Hetty’ye bakıyordu; kaşlarını çatıp dudaklarını büzdüğünü, koyu gözlerinin huysuzluktan yarı yarıya dolmuş yaşlarla daha da büyümüş gibi göründüğünü fark etti. Yakınlarında oturan sessiz Mary Burge, Hetty’nin somurttuğunu ve Adam’ın gözlerini ona diktiğini görünce, Adam gibi aklı başında bir adamın, huysuz bir kadındaki güzelliğin pek değer taşımadığını düşündüğünü sandı. Mary iyi bir kızdı; kötü duygulara kapılmazdı ama Hetty’nin huysuz olduğunu Adam’ın bilmesinin daha iyi olacağını kendi kendine söyledi. Gerçekten de Hetty çirkin olsaydı o an çok itici ve sevimsiz görünürdü; kimsenin ahlaki yargısı da zerre kadar yanıltılmış olmazdı. Ama huysuzluğunda gerçekten büyüleyici bir yan vardı: Kötü huydan çok masum bir sıkıntıya benziyordu. Sert mizaçlı Adam’ın içinde en ufak bir kınama duygusu uyanmadı; yalnızca, sırtını kabartmış bir kedi yavrusuna ya da tüyleri diken diken olmuş küçük bir kuşa bakar gibi, eğlenceli bir acıma duydu. Onu neyin kızdırdığını anlayamadı ama dünyanın en güzel şeyinin o olduğundan ve elinden gelse onu hiçbir şeyin bir daha üzmesine izin vermeyeceğinden başka türlü düşünmesi imkânsızdı. Biraz sonra Totty gidince Hetty onun bakışlarını yakaladı ve başını sallarken yüzü en parlak gülümsemelerinden biriyle aydınlandı. Bu küçük bir flörttü; Mary Burge’un ikisini izlediğini biliyordu. Ama gülümseme Adam’a şarap gibi geldi.
Bölüm etkileşimi
