Adam Bede kitap kapağı

23. bölüm / 56

Bölüm XXIII — Yemek Vakti

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: Bölüm XXIII — Yemek Vakti
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime · Okuduğun bölüm
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

Bölüm XXIII

Yemek Vakti
Adam’a büyük kiracılarla yukarıda yemek yiyeceği söylendiğinde, annesiyle Seth aşağıdaki revaklarda yemek yerken kendisinin bu şekilde onlardan üstün tutulması fikri onu biraz huzursuz etti. Ama kâhya Bay Mills, Kaptan Donnithorne’un özellikle böyle emir verdiğine ve Adam orada olmazsa çok kızacağına onu temin etti.

Adam başıyla onaylayıp birkaç adım ötede duran Seth’in yanına gitti. “Seth delikanlım,” dedi, “Kaptan, yukarıda yemek yememi istediğini haber vermiş. Bay Mills bunun özellikle istendiğini söylüyor; gitmezsem kabalık etmiş olurum herhâlde. Ama annemle sen aşağıdayken yukarıda oturmak, sanki kendi canımdan kanımdan üstünmüşüm gibi davranmak hoşuma gitmiyor. Umarım gücenmezsin.”

“Olur mu öyle şey, delikanlım,” dedi Seth. “Senin şerefin bizim şerefimiz; saygı görüyorsan bunu kendi hakkınla kazandın. Seni kendimden ne kadar yukarıda görürsem o kadar iyi; yeter ki bana kardeş gibi davranmayı sürdür. Ormanların gözetimine atanman yüzünden bu; olması gereken de bu. Bu, güven gerektiren bir görev; artık sıradan bir işçiden üstünsün.”

“Evet,” dedi Adam, “ama henüz kimsenin haberi yok. Bay Burge’e işten ayrılacağımı bildirmedim. Önce o öğrenmeden başkasına söylemek istemiyorum; epey incineceğinden korkarım. İnsanlar beni orada görünce merak edecek, sebebini tahmin edip soru soracaklardır; son üç haftadır bu görevi alacağım diye her yerde o kadar çok konuşuldu ki.”

“Sen de nedenini bilmeden çağrıldığını söyleyebilirsin. Doğru olan bu. Annem de çok sevinecek. Hadi gidip ona söyleyelim.”

Adam, kiraya katkılarının büyüklüğü dışında bir nedenle yukarıya davet edilen tek konuk değildi. İki bucakta da saygınlığını parasından çok görevlerine borçlu insanlar vardı; Bartle Massey de onlardan biriydi. Sıcak günde topallayışı her zamankinden yavaştı. Bu yüzden yemek zili çaldığında Adam, yaşlı dostuyla birlikte yürüyebilmek için geride kaldı; böyle bir günde herkesin önünde Poyserların yanına katılmaya biraz fazla çekiniyordu. Gün içinde Hetty’nin yanına yaklaşma fırsatları elbet çıkacaktı; Adam da bununla yetindi. Hetty konusunda kendisiyle “şakalaşılma” ihtimalinden hoşlanmıyordu: İri yarı, açık sözlü ve gözü pek bu adam, gönül işlerinde son derece utangaç ve çekingendi.

Bartle yanına geldiğinde Adam, “Bay Massey,” dedi, “bugün sizinle yukarıda yemek yiyeceğim; Kaptan emir gönderdi.”

“Ha!” dedi Bartle, bir elini beline koyup durarak. “Demek havada bir şeyler var, bir şeyler dönüyor. Yaşlı toprak sahibinin ne yapmayı düşündüğüne dair bir şey duydun mu?”

“Evet,” dedi Adam. “Bildiğimi sana anlatacağım; istersen ağzını sıkı tutabileceğine inanıyorum. Bunun herkesin diline düşmesine karşı özel nedenlerim var; lütfen ortalıkta konuşulana kadar tek kelime etme.”

“Bana güven delikanlım, bana güven. Ağzımdan laf almaya çalışacak, sonra da dışarı fırlayıp herkesin duyacağı biçimde cıvıldayacak bir karım yok. Birine güveneceksen bekâr bir adama güven; bekâr adama!”

“Pekâlâ, dün ormanların yönetimini üstlenmem konusunda anlaşmaya varıldı. Kaptan, buradaki direkleri ve benzeri işleri gözetlerken beni çağırıp işi teklif etti, ben de kabul ettim. Ama yukarıda biri soru sorarsa hiç oralı olma, konuyu başka yere çek; bana büyük iyilik etmiş olursun. Hadi yürüyelim; sanırım en arkada kalan biziz.”

“Ne yapacağımı bilirim, merak etme,” dedi Bartle yürümeye koyulurken. “Bu haber yemeğimin yanına güzel bir çeşni olacak. Evet delikanlım, ilerleyeceksin. Bu vilayette kiminle karşılaşırsan karşılaş, ölçü gözünle hesap kafan üzerine bahse girerim; iyi eğitim aldın, iyi eğitim aldın.”

Yukarı çıktıklarında Arthur’un sonuca bağlamadığı, kimin başkan kimin yardımcısı olacağı meselesi hâlâ tartışılıyordu; bu yüzden Adam’ın girişi dikkat çekmedi.

Bay Casson, “Aklın yolu bir,” diyordu. “Odada en yaşlı kişi yaşlı Bay Poyser olduğuna göre masanın başına o oturmalı. On beş yıl kâhyalık ettim; yemek işinin doğrusunu yanlışını öğrenecek kadar zamanım oldu.”

“Yok, yok,” dedi yaşlı Martin. “Yerimi oğluma bıraktım; artık kiracı değilim. Benim yerime o otursun. Biz yaşlıların sırası geldi geçti; gençlere yol açmalıyız.”

“Bence en yaşlıdan çok, en büyük kiracının hakkı daha fazla,” dedi eleştirel Bay Poyser’dan pek hoşlanmayan Luke Britton. “Bay Holdsworth’un mülkte herkesten çok toprağı var.”

“Peki,” dedi Bay Poyser, “en kötü toprağa sahip olan masanın başına otursun diyelim; o zaman onur kime düşerse düşsün, kimse onu kıskanmaz.”

“Aa, işte Bay Massey,” dedi, anlaşmazlıkta tarafsız olduğu için uzlaştırmaktan başka derdi olmayan Bay Craig. “Öğretmen, doğrusunu size söyleyebilmelidir. Masanın başına kim oturmalı, Bay Massey?”

“Neden, en geniş omuzlu olan,” dedi Bartle. “Böylece başkalarının alanını işgal etmez; ondan sonraki en geniş omuzlu da masanın dibine oturur.”

Anlaşmazlığı bu neşeli biçimde çözüme kavuşturma önerisi kahkahalara yol açtı; oysa daha küçük bir şaka da buna yeterdi. Ne var ki Bay Casson, kendisinin ikinci en geniş omuzlu seçildiği anlaşılana kadar, itibarına ve üstün bilgisine yakıştıramadığı için kahkahaya katılmadı. En geniş omuzlu olan genç Martin Poyser başkan, ondan sonra gelen Bay Casson da başkan yardımcısı olacaktı.

Bu düzenleme yüzünden, doğal olarak masanın dibine oturan Adam, Bay Casson’ın hemen dikkatini çekti; öncelik sırasıyla uğraşmaktan Adam’ın gelişini şimdiye kadar fark etmemişti. Gördüğümüz gibi Bay Casson, Adam’ı “biraz burnu havada, çabuk parlayan biri” sayıyordu. Beylerin bu genç marangozu gereğinden fazla önemsediklerini düşünüyordu; oysa on beş yıl boyunca kusursuz bir kâhyalık etmiş olan Bay Casson’ı kimse bu kadar önemsememişti.

Adam oturunca, “Pekâlâ Bay Bede, hızla yukarılara tırmananlardan birisiniz,” dedi. “Hatırladığım kadarıyla daha önce burada yemek yememiştiniz.”

“Hayır, Bay Casson,” dedi Adam, masanın her yanından duyulabilen gür sesiyle. “Burada daha önce hiç yemek yemedim ama Kaptan Donnithorne’un isteğiyle geldim; umarım buradaki kimse bundan rahatsız olmaz.”

“Yok, yok,” diye aynı anda birkaç ses karşılık verdi. “Geldiğinize sevindik. Buna itiraz eden var mı?”

“Yemekten sonra bize ‘Tepelerin ötesinde, uzaklarda’ şarkısını söyleyeceksiniz, değil mi?” dedi Bay Chowne. “O şarkıya bayılırım.”

“Pöh!” dedi Bay Craig. “İskoç ezgilerinin yanında adı bile anılmaz. Ben şarkı söylemeye hiç merak salmadım; yapacak daha iyi işlerim vardı. Bitkilerin adlarını ve özelliklerini aklında tutan birinin, ezgileri koyacak boş bir yeri kalması pek olası değil. Ama hayvan sürücülüğü yapan uzak bir kuzenim İskoç ezgilerini belleğinde tutmakta eşi bulunmaz bir ustaydı. Aklını meşgul edecek başka hiçbir şeyi yoktu.”

“İskoç ezgileri ha!” dedi Bartle Massey küçümseyerek. “Yaşadığım sürece yetecek kadarını dinledim. Kuşları korkutup kaçırmaktan başka işe yaramazlar; İngiliz kuşlarını demek istiyorum, bildiğim kadarıyla İskoç kuşları İskoç ezgileri söyleyebilir. Delikanlıların eline çıngırak yerine gayda verin, ekinlerin güvende kalacağına kefilim.”

“Evet, az bildikleri şeyleri küçümseyerek zevk alan insanlar var,” dedi Bay Craig.

Bartle, Bay Craig’in sözüne cevap verme zahmetine girmeden devam etti: “İskoç ezgileri, söylenip duran, dırdırcı bir kadına benzer. Aynı şeyi tekrar tekrar söyler, bir türlü makul bir sonuca varmazlar. İnsan, bu İskoç ezgileri sağır ihtiyar Taft gibi birine durmadan soru soruyor da hâlâ yanıt alamamış sanır.”

Adam, Bay Casson’ın yanında oturmayı pek dert etmiyordu; çünkü buradan, yan masada çok uzağında olmayan Hetty’yi görebiliyordu. Hetty ise onun geldiğini henüz fark etmemişti; Totty’ye öfkeyle bakıyordu. Totty, eski usul oturup ayaklarını sıranın üzerine çekmekte ısrar ediyor, böylece Hetty’nin pembe beyaz elbisesini tozlu izlerle kirletme tehlikesi yaratıyordu. Tombul küçük bacakları aşağı indirilir indirilmez yeniden yukarı kalkıyordu; Totty’nin gözleri büyük tabaklara bakmakla öylesine meşguldü ki erik pudinginin nerede olduğunu bile göremiyor, bacaklarını aklına getiremiyordu. Hetty’nin sabrı iyice tükendi; sonunda kaşlarını çatıp dudaklarını büzdü, gözleri dolarak, “Ah teyze, keşke Totty’ye bir şey söylesen. Durmadan bacaklarını böyle kaldırıp elbisemi kirletiyor,” dedi.

“Çocuğun ne suçu var? Seni bir türlü memnun edemiyor,” dedi annesi. “O zaman benim yanıma gelsin. Ben idare ederim.”

Adam Hetty’ye bakıyordu; kaşlarını çatıp dudaklarını büzdüğünü, koyu gözlerinin huysuzluktan yarı yarıya dolmuş yaşlarla daha da büyümüş gibi göründüğünü fark etti. Yakınlarında oturan sessiz Mary Burge, Hetty’nin somurttuğunu ve Adam’ın gözlerini ona diktiğini görünce, Adam gibi aklı başında bir adamın, huysuz bir kadındaki güzelliğin pek değer taşımadığını düşündüğünü sandı. Mary iyi bir kızdı; kötü duygulara kapılmazdı ama Hetty’nin huysuz olduğunu Adam’ın bilmesinin daha iyi olacağını kendi kendine söyledi. Gerçekten de Hetty çirkin olsaydı o an çok itici ve sevimsiz görünürdü; kimsenin ahlaki yargısı da zerre kadar yanıltılmış olmazdı. Ama huysuzluğunda gerçekten büyüleyici bir yan vardı: Kötü huydan çok masum bir sıkıntıya benziyordu. Sert mizaçlı Adam’ın içinde en ufak bir kınama duygusu uyanmadı; yalnızca, sırtını kabartmış bir kedi yavrusuna ya da tüyleri diken diken olmuş küçük bir kuşa bakar gibi, eğlenceli bir acıma duydu. Onu neyin kızdırdığını anlayamadı ama dünyanın en güzel şeyinin o olduğundan ve elinden gelse onu hiçbir şeyin bir daha üzmesine izin vermeyeceğinden başka türlü düşünmesi imkânsızdı. Biraz sonra Totty gidince Hetty onun bakışlarını yakaladı ve başını sallarken yüzü en parlak gülümsemelerinden biriyle aydınlandı. Bu küçük bir flörttü; Mary Burge’un ikisini izlediğini biliyordu. Ama gülümseme Adam’a şarap gibi geldi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…