Adam Bede kitap kapağı

20. bölüm / 56

XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime · Okuduğun bölüm
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

XX. Bölüm

Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor
Adam işten boş yük arabasıyla dönmüştü; üstünü değiştirmesinin nedeni buydu. Saat yediye çeyrek kala Hall Çiftliği’ne gitmeye hazırdı.

“Pazar günkü elbiselerini niye giydin?” diye sordu Lisbeth, yakınarak. “En iyi ceketinle okula mı gideceksin?”

“Hayır, Anne,” dedi Adam sakince. “Hall Çiftliği’ne gidiyorum; belki sonra okula da uğrarım, o yüzden biraz gecikirsem şaşırma. Seth yarım saate evde olur; yalnızca köye gitti, o yüzden merak etmezsin.”

“Peki, Hall Çiftliği’ne gitmek için en iyi elbiselerini niye giydin? Poyser’lar dün seni onların içinde görmüşlerdir, eminim. İş gününü nasıl böyle pazara çevirirsin? Seni iş ceketinin içinde görmekten hoşlanmayanlarla düşüp kalkman pek iyi değil.”

“Hoşça kal, Anne, kalamam,” dedi Adam, şapkasını takıp dışarı çıkarken.

Ama kapıdan birkaç adım uzaklaşır uzaklaşmaz Lisbeth, onu gücendirmiş olabileceğini düşünüp huzursuzlandı. En iyi elbiseleri giymesine karşı çıkmasının nedeni elbette bunları Hetty için giydiğinden kuşkulanmasıydı; ama bütün huysuzluğunun altında, oğlunun onu sevmesine duyduğu ihtiyaç yatıyordu. Peşinden koşup dereye varmadan kolunu yakaladı ve, “Yok, oğlum, anneni kızdırıp gitmeyeceksin; burada tek başına oturup seni düşünmekten başka işi yok,” dedi.

“Yok, yok Anne,” dedi Adam ciddi bir tavırla. Durdu ve kolunu annesinin omzuna koydu. “Kızgın değilim. Ama kendi iyiliğin için, karar verdiğim şeyi yapmama daha fazla razı olmanı isterdim. Yaşadığımız sürece sana iyi bir evlat olmaktan başka türlüsü olmayacağım. Ama insanın anne babasına borçlu olduklarından başka duyguları da var; bedenime de ruhuma da hükmetmeni istememelisin. İstediğimi yapmaya hakkım olan yerde sana boyun eğmeyeceğimi de aklına koymalısın. Artık bu konuda konuşmayalım.”

“Eh,” dedi Lisbeth, Adam’ın sözlerinin gerçek anlamını kavradığını belli etmek istemeden, “seni en iyi elbiselerinle görmeyi annenden daha çok kim ister? Yüzünü pürüzsüz beyaz çakıl taşı gibi tertemiz yıkamış, saçını güzelce taramış, gözlerin ışıl ışıl olmuşken yaşlı annen başka neye bakmaktan bu kadar hoşlanabilir? Benim için pazar elbiselerini ne zaman istersen giy; artık bu konuda seni hiç üzmeyeceğim.”

“Peki, peki; hoşça kal Anne,” dedi Adam, onu öpüp aceleyle uzaklaşırken. Konuşmayı bitirmenin başka yolu olmadığını anlamıştı. Lisbeth olduğu yerde durdu, gözlerini gölgeleyip onu gözden kaybolana kadar izledi. Adam’ın sözlerinin bütün anlamını hissetmişti. Onu gözden yitirip yavaşça eve dönerken, yüksek sesle kendi kendine konuştu; kocasıyla oğulları işte olduğu uzun günlerde düşüncelerini sesli söylemek âdetiydi: “Eh, günün birinde eve onu getireceğini söyleyecek bana; o da benim üstümde hanım olacak. Ben de öylece bakacağım, belki mavi kenarlı tabakları kullanacak, belki de kıracak. Yaşlı adamımla ben onları, gelecek Pentekost’ta yirmi yıl olacak, panayırdan aldığımızdan beri bir tanesi bile kırılmadı. Eh!” diye devam etti, masadan örgüsünü alırken sesini daha da yükselterek, “Ben yaşadığım sürece oğlanın çoraplarını ne örecek ne de yamayacak. Ben öldükten sonra da, yaşlı annesi gibi bacağına ayağına kimsenin uyduramayacağını anlayacak. Daraltmayı da topuk yapmayı da bilmez, eminim; uzun bir burun yapar, oğlan da çizmesini giyemez. Genç kızlarla evlenmenin sonu budur işte. Biz evlendiğimizde ben otuzu geçmiştim, babası da öyle; yine de yeterince gençtik. Otuzuna gelene kadar zavallı bir kadın olacak; daha bütün dişleri çıkmadan evleniyor.”

Adam öyle hızlı yürüdü ki yediden önce avlu kapısına vardı. Martin Poyser’la büyükbaba henüz çayırdan dönmemişti; siyah ve taba renkli teriyere varıncaya kadar herkes çayırdaydı. Avluda bekçilik eden tek hayvan buldogdu. Adam ardına kadar açık duran ev kapısına vardığında aydınlık, tertemiz ana yaşam alanında kimse olmadığını gördü. Ama Bayan Poyser’la bir başkasının yakınlarda, sesini duyurabileceği bir yerde olduğunu tahmin etti. Kapıyı tıklatıp güçlü sesiyle, “Bayan Poyser evde mi?” diye seslendi.

“Gelin Bay Bede, gelin,” diye seslendi Bayan Poyser mandıradan. Kendi evinde ağırlarken Adam’a hep bu unvanla hitap ederdi. “İsterseniz mandıraya gelebilirsiniz; peyniri bırakamam şimdi.”

Adam, Bayan Poyser’la Nancy’nin akşamın ilk peynirini ezmekte olduğu mandıraya girdi.

“İnsan buraya ölü evi sanıp gelebilir,” dedi Bayan Poyser, Adam açık kapıda dururken. “Hepsi çayırda; ama Martin birazdan gelir, çünkü bu gece otları yığın hâlinde bırakıyorlar, yarın erkenden taşımaya hazır olsun diye. Nancy’yi içeri almak zorunda kaldım; Hetty bu gece kırmızı kuşüzümlerini toplamalı. Meyve hep en ters zamanda olgunlaşıyor, herkesin eline ihtiyaç duyulan sırada. Çocuklara da güven olmaz; sepete koyduklarından çoğunu ağızlarına atıyorlar. Meyveyi toplamaya eşek arılarını salmakla aynı şey.”

Adam, Bay Poyser gelene kadar bahçeye gidebileceğini söylemek istiyordu ama cesaret edemedi. “O zaman çıkrığınıza bakıp neyin tamir edilmesi gerektiğini görebilirim. Bulabileceğim bir yerde, evde mi duruyor?” dedi.

“Hayır, sağdaki salona kaldırdım; ama ben getirip size gösterene kadar beklesin. Şimdi bahçeye gidip Hetty’ye Totty’yi içeri göndermesini söylerseniz sevinirim. Haber verildi mi çocuk koşup gelir; Hetty’nin ona fazla kuşüzümü yedirdiğini biliyorum. Gidip onu içeri çağırırsanız minnettar kalırım Bay Bede. Bahçede York ve Lancaster gülleri de şimdi pek güzel; onları görmek hoşunuza gider. Ama belki önce bir bardak peynir altı suyu içmek istersiniz. Siz de çoğu insan gibi, kendiniz sıkıp çıkarmak zorunda kalmadığınız zaman peynir altı suyunu seversiniz.”

“Teşekkür ederim Bayan Poyser,” dedi Adam. “Bir bardak peynir altı suyu her zaman hoşuma gider. Her gün bira içeceğime onu tercih ederim.”

“Evet, evet,” dedi Bayan Poyser, raftaki küçük beyaz kâseyi alıp peynir altı suyu teknesine daldırırken. “Ekmek kokusu fırıncıdan başka herkese güzel gelir. Bayan Irwine’ler hep, ‘Ah Bayan Poyser, mandıranızı kıskanıyorum; tavuklarınızı da kıskanıyorum. Çiftlik evi ne güzel şey, değil mi!’ derler. Ben de, ‘Evet, çiftlik evi dışarıdan bakana güzel görünür; içindeki kaldırıp taşımayı, ayakta durmayı, dertlenmeyi bilmeyenlere,’ derim.”

“Ama Bayan Poyser, çiftlik evini bu kadar güzel idare ediyorsanız başka yerde yaşamak istemezsiniz,” dedi Adam, kâseyi alırken. “Dizlerine kadar otlağa batmış güzel bir süt ineğinden, kovada köpüren taze sütten, pazara hazır taze tereyağından, buzağılardan ve kümes hayvanlarından daha güzel ne olabilir? Sağlığınıza; kendi mandıranıza bakacak gücünüz hiç eksilmesin ve bu ülkenin bütün çiftçi eşlerine örnek olun.”

Bayan Poyser iltifata gülümseyerek karşılık verecek kadar zayıf biri değildi; yine de yüzüne usulca yayılan hoşnutluk, sızan bir güneş ışığı gibiydi. Adam peynir altı suyunu içerken mavi gri gözleri ona her zamankinden daha yumuşak baktı. Ah, sanki o peynir altı suyunun tadı hâlâ damağımda: kokudan güç ayırt edilen o narin lezzeti ve insanın hayalinde dingin, mutlu bir dalgınlık uyandıran yumuşacık, kayıp giden sıcaklığıyla. Damlayan peynir altı suyunun hafif ezgisi, bahçeye bakan ve uzun kartopu gülleriyle gölgelenen telli pencerenin dışındaki kuş cıvıltısına karışıp kulaklarımda çınlıyor.

“Biraz daha ister misiniz Bay Bede?” dedi Bayan Poyser, Adam kâseyi bırakınca.

“Hayır, teşekkür ederim. Şimdi bahçeye gidip küçük kızı içeri çağırayım.”

“Evet, gidin; mandırada annesinin yanına gelsin, deyin.”

Adam, şimdi boş olan saman yığını avlusunun çevresinden geçip bahçeye açılan küçük tahta kapıya yürüdü. Burası bir zamanlar malikâne evinin özenle bakılan mutfak bahçesiydi; şimdi, bir yanı boyunca uzanan taş kapaklı gösterişli tuğla duvar dışında, tipik bir çiftlik bahçesiydi. Dayanıklı çok yıllık çiçekler, budanmamış meyve ağaçları ve sebzeler, bakımsız ama bereketli bir bolluk içinde bir arada yetişiyordu. Yaprakların, çiçeklerin, çalıların her yanı sardığı o mevsimde bahçede birini aramak, saklambaç oynamak gibiydi. Pembe, beyaz ve sarı çiçekleriyle gözü kamaştıran uzun hatmiler vardı. Budanmadıkları için irileşip dağınıklaşmış yalancı yaseminler ve kartopu gülleri vardı; kızıl fasulyelerle geç bezelyelerin yapraklı duvarları uzanıyordu. Bir yanda gür fındık çalıları sıralanmış, öte yanda alçak dallarının altında çıplak bir daire oluşturan kocaman bir elma ağacı yükselmişti. Ama birkaç çıplak toprak parçası ne önemi taşırdı? Bahçe o kadar büyüktü. Baklalar her zaman bolca yetişirdi; yanlarından geçen, biçilmemiş çimenli yolun sonuna varmak Adam’ın dokuz on adımını alıyordu. Öteki sebzeler içinse gerekenden o kadar çok yer vardı ki ekim nöbeti içinde, her yıl bir yerde gür bir kanaryaotu yatağı mutlaka bulunurdu. Adam’ın koparmak için durduğu gül fidanları bile yabani büyümüş gibiydi; sık çalı kümeleri hâlinde birbirlerine sokulmuşlardı. Şimdi hepsi kocaman açmıştı; hemen hepsi, kuşkusuz York ve Lancaster hanedanlarının birleşmesinden kalma, çizgili pembe beyaz türdendi. Adam, gösterişli ama kokusuz komşularının arasında yarı boğulmuş hâlde görünen, toplu Provence gülünü seçecek kadar akıllıydı. Elinde tuttu; elinde bir şey olursa kendini daha rahat hissedeceğini düşünüyordu. Sonra, büyük porsuk ağacından çardağın yakınındaki en uzun kuşüzümü sırasına doğru yürüdü.

Gülleri geçtikten birkaç adım sonra bir dalın sallandığını duydu; bir oğlanın sesi, “Hadi Totty, önlüğünü tut; işte bir tane,” dedi.

Ses, uzun bir kiraz ağacının dallarından geliyordu. Adam, meyvenin en bol olduğu yerde rahatça tüneyen, küçük mavi önlüklü birini hemen seçti. Totty aşağıda, bezelyelerin arkasında olmalıydı. Evet; bonesi sırtına sarkmış, tombul yüzü kırmızı meyve suyuna fena hâlde bulanmış, kiraz ağacına doğru kalkmıştı. Ağzını küçük yuvarlak bir delik gibi açmış, kirazları tutmak için kırmızı lekeli önlüğünü germişti. Düşen kirazların yarısından fazlasının sulu ve kırmızı değil, sert ve sarı olduğunu söylemekten üzüntü duyuyorum; ama Totty boş yere yakınmaya vakit ayırmadı. Adam, üçüncü en sulu kirazı çoktan emmeye koyulmuşken, “İşte böyle Totty, kirazların geldi. Onları alıp eve, annenin yanına koş; seni istiyor, mandırada. Hadi hemen, uslu kız,” dedi.

Konuşurken onu güçlü kollarıyla kaldırıp öptü. Totty bu öpücüğü kiraz yemeye verilmiş can sıkıcı bir ara saydı. Adam onu yere bırakınca, kirazlarını emerek eve doğru sessizce tıpış tıpış gitti.

Adam kuşüzümü çalılarına doğru yürürken, “Tommy oğlum, küçük hırsız kuş diye vurulmamaya dikkat et,” dedi.

Sıranın sonunda büyük bir sepet görüyordu. Hetty uzakta olamazdı; Adam daha şimdiden onun kendisine baktığını hissediyordu. Ama köşeyi dönünce Hetty, sırtı ona dönük, alçaktaki meyveleri toplamak için eğilmiş duruyordu. Gelişini nasıl duymamıştı? Belki yaprakları hışırdattığı içindi. Yakında biri olduğunu fark edince irkildi; öyle şiddetle irkildi ki kuşüzümleriyle dolu kâseyi düşürdü. Sonra Adam’ı görünce yüzü solgunluktan koyu bir kızıllığa döndü. Bu kızarıklık Adam’ın yüreğini yeni bir mutlulukla çarptırdı. Hetty onu daha önce hiç görünce kızarmamıştı.

“Seni korkuttum,” dedi Adam. Hetty de kendisi kadar duygulanmış gibiydi; bu yüzden ne söylediğinin önemi olmadığına dair tatlı bir hisse kapılmıştı. “Kuşüzümlerini toplamama izin ver.”

Bu çabucak halloldu; meyveler çimenlikte birbirine karışmış bir yığın hâlinde düşmüştü. Adam doğrulup kâseyi ona uzatırken, umutla başlayan aşkın ilk anlarına özgü bastırılmış bir şefkatle gözlerinin içine baktı.

Hetty gözlerini kaçırmadı. Kızarıklığı yatışmıştı; Adam’ın bakışına sakin bir hüzünle karşılık verdi. Bu hâli, daha önce onda gördüğü her şeyden öyle farklıydı ki Adam’ı memnun etti.

“Toplanacak pek kuşüzümü kalmadı,” dedi. “Birazdan bitiririm.”

“Sana yardım edeyim,” dedi Adam. Kuşüzümleriyle neredeyse dolmuş büyük sepeti getirip yanlarına koydu.

Kuşüzümlerini toplarken bir daha tek kelime etmediler. Adam’ın yüreği konuşamayacak kadar doluydu; Hetty’nin içinde ne varsa bildiğini sanıyordu. Demek varlığına kayıtsız değildi; onu görünce kızarmıştı. Üstelik yüzünde bir parça hüzün vardı; bu, çoğu zaman kendisine kayıtsız görünmüş olan Hetty’nin alışılmış tavrının tersiydi ve mutlaka sevgiye işaret etmeliydi. Meyvelerin üzerine eğilirken ona durmadan göz ucuyla bakabiliyordu. Akşam güneşinin yatay ışınları kalın elma ağacı dallarının arasından süzülüp yuvarlak yanağına ve boynuna düşüyor, sanki onlar da Hetty’ye âşık olmuş gibi duruyordu. Adam için bu, insanın ileriki yaşamında en zor unutacağı andı: sevdiği ilk kadının, kendisini karşılık vermeye başlayarak sevdiğini belli ettiğine inandığı an. Küçücük bir şeyle belli eder bunu; bir sözle, ses tonuyla, bakışla, dudağının ya da göz kapağının titremesiyle. İşaret öylesine belirsizdir ki kulakla ya da gözle güçlükle seçilir; kimseye anlatamaz. Hafif bir tüy dokunuşundan ibarettir, ama sanki bütün varlığını değiştirmiş, huzursuz özlemini, o anın dışında her şeyi unutturan tatlı bir dalgınlığa dönüştürmüştür. İlk sevinçlerimizin çoğu hafızamızdan silinip gider: çocukken annemizin koynuna başımızı koymanın, babamızın sırtında gezmenin verdiği mutluluğu bir daha hatırlayamayız. O mutluluk, uzun zaman önceki sabahların güneş ışığının kayısıya yumuşak, olgun tadını vermesi gibi, kuşkusuz doğamıza işlemiştir; ama hayalimizden sonsuza dek silinmiştir ve çocukluk sevincinin varlığına ancak inanabiliriz. Oysa ilk aşkımızın ilk mutlu anı, son günümüze dek geri dönen bir görüntüdür; uzak bir mutluluk saatinde soluduğumuz güzel bir kokunun yinelenen hissi gibi, yoğun ve kendine özgü bir ürperti getirir. Şefkati daha da incelten, kıskançlığın çılgınlığını besleyen ve çaresizlik acısına son keskinliğini veren bir anıdır bu.

Kızıl meyve salkımlarının üzerine eğilmiş Hetty, elma ağacı dallarının arasından geçen yatay güneş ışınları, ileride uzanan gür bahçe ve ona bakarken Hetty’nin kendisini düşündüğüne, konuşmalarına gerek olmadığına inanan Adam’ın duyguları... Adam bunların hepsini yaşamının son anına kadar hatırladı.

Peki ya Hetty? Adam’ın onun hakkında yanıldığını pekâlâ biliyorsunuz. Başka birçok erkek gibi o da bir başkasına duyulan sevginin işaretlerini kendisine duyulan sevginin işaretleri sandı. Adam görünmeden yaklaşırken Hetty yine Arthur’ın dönme ihtimalini düşünüp duruyordu. Herhangi bir erkeğin ayak sesi onu aynı şekilde etkileyecekti: daha kimin geldiğini görecek zamanı bulamadan Arthur olabileceğini düşünecek; o anki heyecanla yanaklarından çekilen kan, gelenin Adam olduğunu görünce de, bir başkası olduğunu görünce olduğu kadar hızla geri dönecekti. Adam, Hetty’de bir değişiklik olduğunu düşünmekte haksız değildi. Titreyerek yaşadığı ilk aşkın kaygıları ve korkuları, Hetty’de kibrinden daha güçlü hâle gelmiş, ilk kez onu bir başkasının duygularına çaresizce bağımlı hissettirmişti. Bu duygu, bunu yaşayabilecek en yüzeysel genç kızda bile tutunmaya, çekingen kadınlığı uyandırır; daha önce bütünüyle katı olan birinde iyiliğe karşı duyarlılık yaratır. Hetty ilk kez Adam’ın ürkek ama erkeksi şefkatinin kendisini yatıştırdığını hissetti. Sevgiyle muamele görmek istiyordu. Ah, o yakıcı sevgi anlarından sonra bu yokluk, sessizlik ve görünürdeki kayıtsızlık boşluğunu taşımak çok zordu! Adam’ın öteki hayranları gibi aşk sözleri ve iltifatlarla onu bunaltmasından korkmuyordu; Adam ona karşı hep öyle ölçülü davranmıştı ki bu güçlü, cesur adamın kendisini sevdiği ve yakınında olduğu hissinin tadını korkmadan çıkarabiliyordu. Adam’ın da zavallı durumda olduğu, onun da bir gün acı çekeceği aklının ucundan bile geçmedi.

Bildiğimiz gibi Hetty, başka birine âşık olmaya başladığı için kendisini karşılıksız seven erkeğe daha yumuşak davranan ilk kadın değildi. Bu çok eski bir hikâyeydi; ama Adam bunu bilmiyordu, bu yüzden tatlı yanılsamasına kendini kaptırdı.

“Bu kadar yeter,” dedi Hetty bir süre sonra. “Teyzem ağaçlarda biraz bırakmamı istiyor. Şimdi içeri götüreyim.”

“Sepeti taşımaya gelmem iyi oldu,” dedi Adam. “Yoksa küçük kollarına ağır gelirdi.”

“Hayır; iki elimle taşıyabilirdim.”

“Öyledir elbet,” dedi Adam gülümseyerek. “Ama bir tırtılı taşıyan küçük bir karınca gibi eve varman çok uzun sürerdi. Şu minicik yaratıkların kendilerinden dört kat büyük şeyler taşıdığını hiç gördün mü?”

“Hayır,” dedi Hetty kayıtsızca; karıncaların yaşamındaki güçlükleri öğrenmek umurunda değildi.

“Ah, delikanlıyken onları sık sık seyrederdim. Ama şimdi, bak, sepeti tek kolumla boş bir ceviz kabuğuymuş gibi taşıyabiliyorum; öbür kolumu da yaslanman için sana verebilirim. Yaslanmaz mısın? Benimki gibi kocaman kollar, senin gibi küçük kollar yaslansın diye yaratılmış.”

Hetty belli belirsiz gülümsedi ve kolunu onun koluna geçirdi. Adam ona baktı, ama Hetty’nin gözleri dalgın dalgın bahçenin başka bir köşesine çevrilmişti.

“Eagledale’e hiç gittin mi?” diye sordu, yavaşça yürürlerken.

“Evet,” dedi Adam, kendisi hakkında bir soru sormasına sevinerek. “On yıl önce, delikanlıyken, orada bir iş olup olmadığını görmeye babamla gitmiştim. İnsanı hayran bırakan bir manzara: Hayatında hiç görmediğin türden kayalarla mağaralar. Oraya gidene kadar kayalar hakkında doğru dürüst bir fikrim yoktu.”

“Oraya varmak ne kadar sürdü?”

“Vallahi, yürüyerek neredeyse iki günümüzü aldı. Ama birinci sınıf bir beygiri olan biri için bir günlük yol bile sayılmaz. Kaptan dokuz on saatte varır, buna bahse girerim; öyle iyi binicidir. Yarın dönmüş olmasına da şaşmam. O ıssız yerde, tek başına, uzun süre dinlenemeyecek kadar hareketlidir; balık tutmaya gittiği tarafta küçücük bir han dışında hiçbir şey yok. Keşke mülkün yönetimi onun elinde olsa; onun için en iyisi bu olurdu. Yapacak bir sürü işi olurdu, hem o kadar genç olmasına rağmen hepsinin de üstesinden gelirdi; yaşı onun iki katı olan nice adamdan daha iyi anlıyor işlerden. Geçen gün iş kurmam için bana borç vermeyi öyle güzel teklif etti ki… İşler o yola girerse dünyada hiçbir adama değil, ona minnet duymayı yeğlerim.”

Zavallı Adam, genç toprak sahibinin ona yardım etmeye ne kadar hazır olduğunu Hetty’nin bilmesinden hoşlanacağını sandığı için Arthur’dan söz etmeye yönelmişti. Bu, geleceğe dair umutlarının bir parçasıydı; Hetty’nin gözünde umut verici görünmelerini istiyordu. Hetty’nin, gözlerine yeni bir ışık ve dudaklarına yarım bir gülümseme getiren bir ilgiyle dinlediği de doğruydu.

“Güller şimdi ne kadar güzel!” diye sürdürdü Adam, durup onlara bakarak. “Bak! En güzelini kopardım ama kendime saklamak için değildi. Şu hepsi pembe olan, daha güzel türden yeşil yaprakları bulunanlar çizgililerden daha güzel, sence de öyle değil mi?”

Sepeti yere bıraktı ve gülünü ilik deliğinden çıkardı.

“Mis gibi kokuyor,” dedi. “Şu çizgililerin hiç kokusu yok. Elbisene iliştir, sonra da suya koyarsın. Solmasına yazık olur.”

Hetty gülü aldı; Arthur isterse ne kadar çabuk dönebileceğini düşünmenin verdiği hoşlukla gülümsüyordu. İçinde bir umut ve mutluluk parıltısı belirdi. Birden neşeyle, daha önce sık sık yaptığı şeyi yaptı: Gülü sol kulağının biraz üstünde, saçlarına taktı. Adam’ın yüzündeki şefkatli hayranlığa hafif bir isteksizlik gölgesi düştü. Hetty’nin süslenme düşkünlüğü, annesini en çok kızdıracak şeydi; Adam da Hetty’ye ait herhangi bir şeyden hoşlanabileceği kadar hoşlanmıyordu bundan.

“Ah,” dedi, “Chase’teki resimlerdeki hanımlar gibi oldun. Saçlarında çoğunlukla çiçekler, tüyler ya da altın şeyler olur, ama nedense onları görmek hoşuma gitmiyor; Treddles’on Panayırı’ndaki gösterilerin önünde duran boyalı kadınları hatırlatıyorlar hep. Bir kadının, hele seninki gibi bukleliyse, onu kendi saçlarından daha iyi gösterecek ne olabilir? Bir kadın genç ve güzelse, sade giyindiğinde güzelliği daha çok ortaya çıkar bence. Dinah Morris ne kadar güzel görünüyor, o kadar sade bir başlıkla elbise giydiği hâlde. Bana kalırsa bir kadının yüzü çiçeğe ihtiyaç duymaz; kendi başına çiçek gibidir zaten. Seninkinin öyle olduğuna eminim.”

“Pekâlâ,” dedi Hetty, hafifçe dudak büküp gülü çıkarırken, şakacı bir tavırla. “İçeri girince Dinah’nın başlıklarından birini takacağım, bakalım içinde daha güzel görünüyor muyum. Birini burada unutmuş, model olarak kullanabilirim.”

“Yok, yok, Dinah gibi Metodist başlığı takmanı istemem. Eminim çok çirkin bir başlıktır. Onu burada gördüğümde başkalarından farklı giyinmesinin saçmalık olduğunu düşünürdüm; ama geçen hafta annemi görmeye geldiğinde başlığı yüzüne sanki meşe palamudunun kadehi palamuda uyduğu gibi uyuyor diye düşündüm. O başlık olmadan onu bu kadar güzel bulacağımı sanmam. Ama senin yüzün başka türlü; şu an nasılsan öyle kalmanı isterim, güzelliğini örtecek hiçbir şey olmadan. Güzel bir ezgi söyleyen birini dinlerken çınlayan çanların sesi araya girsin istemezsin ya; öyle.”

Kolunu tuttu, kendi koluna geçirdi ve sevgiyle ona baktı. Ona öğüt verdiğini sanmasından korkuyordu; çünkü biz de çoğu zaman, yalnızca yarım yamalak dile getirdiğimiz düşüncelerin tümünü karşı tarafın anladığını sanırız. En çok korktuğu şey, bu akşamki mutluluğun üzerine bir gölge düşmesiydi. Hetty’ye aşkından söz etmezdi; ona karşı filizlenen bu iyilikseverlik açıkça aşka dönüşene dek bekleyecekti. Zihninde, Hetty’yi kendi sevgilisi diye çağırma hakkıyla kutsanmış uzun yıllar uzanıyordu önünde. Şimdilik çok azıyla yetinebilirdi. Sepeti yeniden eline aldı, frenküzümleriyle birlikte eve doğru yürüdüler.

Adam’ın bahçede geçirdiği yarım saat içinde manzara bütünüyle değişmişti. Avlu şimdi cıvıl cıvıldı: Marty, kapıdan çığlık çığlığa kazları geçiriyor, onlara tıslayarak erkek kazı yaramazca kızdırıyordu; Alick mısırı dağıttıktan sonra tahıl ambarının kapısını kapatırken kapı menteşelerinde inliyordu; atlar sulanmaya götürülüyordu. Üç köpeğin havlaması, çiftçi Tim’in “Hoşt!” diye bağırışları ortalığı kaplamıştı; başlarını uysalca ve akıllıca öne eğen, tüylü ayaklarını ağır ağır kaldıran iri hayvanlar, doğru yönden başka her yöne çılgınca fırlayacakmış gibi davranılıyordu. Herkes çayırdan dönmüştü. Hetty ve Adam evin ana yaşam alanına girdiklerinde Bay Poyser üç köşeli sandalyede, büyükbaba da tam karşısındaki geniş koltukta oturmuş, meşe masaya akşam yemeği konmasını hoş bir beklentiyle izliyordu. Bayan Poyser sofrayı kendi sermişti: Üzerinde parlak kareli desen bulunan, göze hoş gelen beyazımsı kahverengi renkte, ev dokuması keten bir örtü. Akıllı ev kadınlarının görmekten hoşlandığı türdendi bu; öyle ağartılmış, hemen delik deşik oluverecek dükkân bezlerinden değil, iki kuşak dayanacak sağlam ev dokuması kumaştandı. Soğuk dana eti, taze marullar ve içi doldurulmuş sırt eti, öğlen yemeğini saat on ikiyi otuz geçe yemiş aç adamların ağzını sulandırabilirdi. Duvara dayalı büyük çam masanın üzerinde Alick ve arkadaşları için parlak kalay tabaklar, kaşıklar ve maşrapalar hazırdı. Evin beyiyle hizmetkârları birbirlerinden çok uzakta yemek yemezdi. Bu da daha keyifliydi; çünkü Bay Poyser’in ertesi sabahki işle ilgili aklına bir şey gelirse Alick hemen orada olur, onu duyardı.

“Eh Adam, seni gördüğüme sevindim,” dedi Bay Poyser. “Ne o! Hetty’ye frenküzümü toplamasında yardım mı ettin? Gel, otur, otur. Neredeyse üç haftadır bizimle akşam yemeği yemedin. Hanım da o özel içi doldurulmuş sırt etlerinden birini yaptı. Geldiğine sevindim.”

“Hetty,” dedi Bayan Poyser, meyve güzel mi diye sepetteki frenküzümlerine bakarken, “yukarı çık da Molly’yi aşağı gönder. Totty’yi yatırıyor; birayı fıçıdan çekmesini istiyorum, çünkü Nancy hâlâ mandırada meşgul. Çocuğa sen bakarsın. Ama Tommy’yle birlikte senden nasıl kaçıp da yiyemeyeceği kadar meyveyi tıkınmasına izin verdin?”

Bunu, kocası Adam’la konuşurken her zamankinden daha alçak sesle söylemişti. Bayan Poyser kendi görgü kurallarına sıkı sıkıya bağlıydı; genç bir kızın, ona kur yapan saygın bir adamın yanında sertçe azarlanmaması gerektiğini düşünürdü. Bu, mertçe olmazdı: Her kadın sırasıyla genç olmuş, evlenme fırsatları bulmuştu; başka kadınların bu fırsatları elinden almaması bir onur meselesiydi. Tıpkı kendi yumurtalarını satmış bir pazarcı kadının, başka bir kadının müşterisini kapmasına engel olmaması gerektiği gibi.

Hetty teyzesinin sorusuna kolayca cevap bulamadan aceleyle yukarı kaçtı. Bayan Poyser da Marty’yle Tommy’yi arayıp akşam yemeğine getirmek için dışarı çıktı.

Çok geçmeden herkes sofraya oturmuştu: Solgun annelerinin iki yanına birer tane oturmuş al yanaklı iki oğlan; Hetty için de Adam’la eniştesinin arasındaki yer bırakılmıştı. Alick de içeri gelmiş, kendi köşesindeki yerine oturmuştu. Büyük bir tabaktan soğuk baklaları çakısıyla yiyordu; baklanın tadını en güzel ananasla bile değişmezdi.

“Bu kızın birayı fıçıdan çekmesi ne kadar sürdü böyle!” dedi Bayan Poyser, içi doldurulmuş sırt etinden dilimleri dağıtırken. “Testiyi musluğun altına koyup musluğu açmayı unutmuş olmalı; bu hizmetçi kızlardan her şeyi beklerim. Boş çaydanlığı ateşe koyup su kaynadı mı diye bakmaya bir saat sonra gelirler.”

“Erkekler için de çekiyor,” dedi Bay Poyser. “Önce bizim testiyi getirsin diye ona söylemeliydin.”

“Söylemeliymişim!” dedi Bayan Poyser. “Kendi akıllarıyla anlamadıkları her şeyi bu kızlara söylemek zorunda kalsam, göğsümdeki bütün nefesi, körüğü de alıp harcarım. Bay Bede, marulunuzla biraz sirke ister misiniz? Evet, doğru düşünüyorsunuz. Bana kalırsa etin tadını bozuyor. Etin lezzetinin sosluklardaki çeşnilere bağlı olduğu bir sofra yoksul sofradır. Kötü tereyağı yapıp tuzun onu kurtaracağına güvenenler var.”

Molly elinde büyük bir testi, iki küçük kupa ve dördü de bira ya da hafif birayla dolu dört maşrapayla görünür görünmez Bayan Poyser’in dikkati başka yere kaydı. İnsan elinin kavrayıcı gücüne dair ilginç bir örnekti bu. Zavallı Molly yürürken ağzı her zamankinden biraz daha açık duruyordu; gözlerini elindeki kapların ikili kümesine dikmişti ve hanımının bakışındaki ifadeden tümüyle habersizdi.

“Molly, senin gibisini hiç görmedim. Dul olan zavallı anneni düşününce, seni neredeyse hiç referansın yokken yanıma aldım; sana kaç kere söyledim…”

Molly yıldırımı görmemişti; bu yüzden gök gürültüsü onu hazırlıksız yakalayıp sinirlerini daha çok sarstı. Nasıl davranması gerektiğini tam çıkaramadan, kaplarını bırakabileceği duvar dibindeki çam masaya doğru adımlarını biraz hızlandırdı. Çözülmüş önlüğüne ayağı takıldı ve bir gürültüyle, bira gölcüğünün içine çarparak düştü. Marty’yle Tommy kıkırdayarak kahkahaya boğuldu; birasının gecikmesinden hoşnutsuzluk duyan Bay Poyser ise ciddi ciddi “Hayda!” diye seslendi.

“İşte bak!” diye sürdürdü Bayan Poyser, Molly çömlek parçalarını kederle toplamaya başlarken kalkıp dolaba yönelmişti. “Sana defalarca bunun olacağını söyledim; şimdi de o testinin bir aylık ücretin gitti, hatta daha fazlası; on yıldır evimdeydi, başına ilk kez bir şey geldi. Sen bu eve geldiğinden beri kırdığın çanak çömlekler bir papazı küfrettirirdi; böyle dediğim için Tanrı beni bağışlasın. Bakır kazandan kaynar şerbet dökülseydi de aynı şey olurdu; haşlanır, belki de ömür boyu sakat kalırdın. Böyle devam edersen bir gün başına ne geleceğini kim bilebilir? Yaptığın şeyleri görünce insan, sende Aziz Vitus dansı var sanır. Keşke parçaları görmen için önüne koysaydım; gerçi görmenin de duymanın da sende pek fark yaratacağını sanmam. İnsan taş kesilmiş olduğunu düşünür.”

Bu sırada zavallı Molly’nin gözyaşları sel olmuştu. Biracık Alick’in bacaklarına doğru akarken telaşla önlüğünü paspasa çevirmiş, o sırada dolabı açan Bayan Poyser ona yıkıcı bir bakış yöneltmişti.

“Ah,” diye sürdürdü, “ağlayıp yeri daha da ıslatarak silmeye çalışmanın faydası yok. Sana söylediğim gibi, hepsi kendi inatçılığından. İşini doğru dürüst yapanın bir şey kırması gerekmez. Ama eline tahta gibi insanlar tahta şeyler almalı. Şimdi de yılda üç kez bile kullanılmamış kahverengi beyaz testiyi almak, mahzene kendim inmek, herhâlde ölümcül bir hastalığa yakalanıp iltihaptan yatağa düşmek zorundayım…”

Bayan Poyser elinde kahverengi beyaz testisiyle dolaptan dönmüştü ki mutfağın öbür ucunda bir şey gördü. Belki de zaten titreyip sinirleri bozulmuş olduğu için gördüğü şey onu bu kadar etkiledi; belki de testi kırmak, başka suçlar gibi, bulaşıcıydı. Her ne olduysa, hayalet görmüş biri gibi bakakalıp irkildi. Değerli kahverengi beyaz testi yere düştü; emziğiyle kulpu sonsuza dek ayrıldı.

“Böylesini gören oldu mu hiç?” dedi, odanın çevresine şaşkın şaşkın bir an baktıktan sonra sesini ansızın alçaltarak. “Testilere büyü yapılmış sanki. Şu iğrenç sırlı kulplar var ya; salyangoz gibi parmağından kayıyor.”

“Kendi kamçını yüzüne çarptırdın işte,” dedi karısına, gençlerin gülüşüne o da katılmıştı.

“Bakıp sırıtmak kolay,” diye karşılık verdi Bayan Poyser. “Ama bazen çanak çömlek canlanıyor da elinden kuş gibi uçup gidiyor sanki. Camın durup dururken çatladığı olur. Kırılacak şey kırılır; hayatımda, yeterince sıkı tutmadığım için düşürdüğüm hiçbir şey olmadı. Yoksa düğünümde aldığım bu çanak çömlekleri bunca yıldır nasıl saklardım? Hetty, sen delirdin mi? Böyle aşağı nasıl indin, evde hayalet dolaşıyor sanmamıza ne gerek vardı?”

Bayan Poyser konuşurken kahkahalar yeniden patladı. Kahkahalara asıl yol açan, onun testi kırılmasına dair kaderci bir görüşe ansızın yönelmesi değil, teyzesini irkilten Hetty’nin tuhaf görünüşüydü. Ufak şeytan, teyzesinin siyah elbiselerinden birini bulup Dinah’nınki gibi görünmesi için boynuna kadar iliklemiş, saçlarını olabildiğince düzleştirmiş ve Dinah’nın yüksek tepeli, kenarsız tül başlıklarından birini takmıştı. Elbise ve başlık Dinah’nın solgun, ciddi yüzünü ve yumuşak gri gözlerini akla getiriyordu; bunların yerini Hetty’nin yuvarlak, al yanaklarıyla cilveli koyu gözlerinin alması gülünç bir sürpriz olmuştu. Oğlanlar sandalyelerinden fırlayıp el çırparak etrafında zıpladılar; fasulyesinden başını kaldıran Alick bile derinden gelen bir kahkaha saldı. Gürültü arasında Bayan Poyser arka mutfağa gidip Nancy’yi büyük kalay ölçü kabıyla mahzene yolladı; belki o kap büyüden etkilenmezdi.

“Ne o Hetty kızım, Metodist mi oldun?” dedi Bay Poyser, yalnızca iriyarı insanların gösterebildiği rahat ve ağır bir kahkaha keyfiyle. “Bir Metodist’e benzemek için yüzünü epey uzatman gerek, değil mi Adam? Neden taktın bunları?”

“Adam, benimkinden çok Dinah’nın başlığıyla elbisesini beğendiğini söyledi,” dedi Hetty usulca otururken. “İnsanlar çirkin giysiler içinde daha güzel görünürmüş, öyle dedi.”

“Yok, yok,” dedi Adam ona hayranlıkla bakarak. “Yalnızca Dinah’ya yakışıyor gibi göründüğünü söyledim. Ama sana yakışır, güzel görünür deseydim, doğru olandan başka bir şey söylemiş olmazdım.”

“Hetty’yi hayalet sandın, değil mi?” dedi Bay Poyser, geri dönüp yerine oturmuş olan karısına. “Ödün koptu, ödün.”

“Nasıl göründüğümün pek önemi yok,” dedi Bayan Poyser. “Görünüş testileri onarmaz, gülmek de onarmıyor anlaşılan. Bay Bede, biranız için bu kadar beklemek zorunda kaldığınızdan üzgünüm; bir dakikaya gelir. Kendinizi evinizde hissedin, soğuk patatesten alın. Sevdiğinizi biliyorum. Tommy, gülmeyi kesmezsen seni hemen yatıracağım. Neye gülüyorsunuz, merak ediyorum. Zavallı şeyin başlığını görünce gülmektense ağlamayı yeğlerdim; bir de onu yalnızca başlık takmakta değil, başka yönlerden de örnek alsa daha iyi olacak kişiler var. Kız kardeşimin çocuğuyla alay etmek bu evde kimseye yakışmaz; hele ki kız kardeşim daha yeni gitti, ondan ayrılmak yüreğime dokundu. Bir şeyi biliyorum: Başıma bir dert gelse, yatağa düşsem, çocuklar ölse —ki ne olacağı bilinmez—, hayvanların arasında yeniden salgın çıksa, her şey altüst olup yıkılsa, Dinah’nın başlığını yeniden görmeye sevinirdik; kenarlı olsun olmasın, altında kendi yüzüyle. Çünkü o, yağmurlu bir günde en parlak görünenlerden biridir; en çok ihtiyaç duyduğunuzda sizi en çok sever.”

Gördüğünüz gibi Bayan Poyser, korkunç olanın komik olanı bastıracağını biliyordu. Duyarlı yaradılışlı, annesine çok düşkün Tommy, üstelik her zamankinden daha az kendine hâkim olmasına yetecek kadar çok kiraz yemişti; annesinin geleceğe dair çizdiği korkunç tablodan öyle etkilendi ki ağlamaya başladı. İyi yürekli babası, ihmalkâr çiftçiler dışındaki bütün zaafları hoş görürdü. Hetty’ye, “Kızım, en iyisi bunları yeniden çıkar,” dedi. “Teyzen onları görünce üzülüyor.”

Hetty yeniden yukarı çıktı. Biranın gelmesi hoş bir konu değişikliği oldu; Adam yeni fıçıdan çıkan birayı değerlendirmek zorunda kaldı ve Bayan Poyser’a ancak övgüde bulunabilirdi. Ardından, iyi bira yapmanın sırları, şerbetçiotunu cimri kullanmanın budalalığı ve çiftçinin kendi maltını yapmasının tartışmalı ekonomisi üzerine bir sohbet başladı. Bayan Poyser bu konularda fikrini ağırlığıyla ortaya koyacak öyle çok fırsat buldu ki akşam yemeği bitip bira testisi yeniden doldurulduğunda ve Bay Poyser piposunu yakmış olduğunda keyfi yine yerine gelmişti. Adam’ın isteği üzerine kırık çıkrığı incelemesi için getirmeye de hazırdı.

“Ah,” dedi Adam, dikkatle inceleyerek, “şuraya güzelce tornada iş görmek gerek. Güzel bir çıkrık. Köydeki torna atölyesine götürüp orada yapmalıyım; evde tornalama imkânım yok. Sabah Bay Burge’ün dükkânına gönderirseniz çarşambaya kadar bitiririm. Evde ince marangozluk işleri için biraz daha elverişli bir düzen kurmayı düşünüyorum,” diye sürdürdü sözünü, Bay Poyser’a bakarak. “Boş vakitlerde böyle ufak tefek işlerden hep çok yaptım; kârlı da oluyorlar, çünkü malzemeden çok işçilik var. Seth’le bu yoldan kendimize biraz iş bulacağımızı umuyorum. Rosseter’da, yapabileceğimiz kadar çok şeyi alacak bir adam tanıyorum; çevreden bulabileceğimiz siparişler de cabası.”

Bay Poyser, Adam’ın “usta” olmasına doğru atılmış bir adım gibi görünen bu tasarıya ilgiyle yaklaştı. Bayan Poyser da erzakı, turşuları, çanak çömleği ve ev bezlerini birbirine karıştırmadan olabildiğince derli toplu biçimde alabilecek, yer değiştirebilir mutfak dolabı fikrini onayladı. Yeniden kendi elbisesini giymiş olan Hetty, bu sıcak akşamda boyun atkısını biraz geriye itmiş, Adam’ın onu gayet iyi görebildiği pencerenin yakınında oturmuş kuş üzümü ayıklıyordu. Adam kalkıp gitmek üzere ayağa kalkana kadar vakit hoşça geçti. Yakında yeniden gelmesi için ısrar ettiler, ama daha fazla kalmamasını da söylediler; bu yoğun zamanda aklı başında kimseler sabah beşte uykulu olma riskini göze almazdı.

“Biraz daha ilerleyip Bay Massey’ye de uğrayacağım,” dedi Adam. “Dün kilisede yoktu; bir haftadır da görmedim. Daha önce kiliseyi kaçırdığını neredeyse hiç görmemiştim.”

“Evet,” dedi Bay Poyser, “oğlanların tatili şimdi; hakkında bir şey duymadık, size haber veremeyiz.”

“Ama bu saatte oraya gitmeyi aklından geçirmiyorsun herhalde?” dedi Bayan Poyser, örgüsünü katlayarak.

“Ah, Bay Massey geç yatar,” dedi Adam. “Gece okulu da henüz bitmedi. Bazı adamlar geç geliyor; yürüyerek epey yol almaları gerekiyor. Bartle’ın kendisi de saat on biri geçmeden yatağa girmez.”

“Öyleyse onun benimle yaşamasını istemezdim,” dedi Bayan Poyser. “Mum yağını oraya buraya damlatır, sabahın ilk işi de yerde tökezleyip düşmen olur.”

“Evet, saat on bir geçtir, geçtir,” dedi yaşlı Martin. “Hayatımda hiç bu kadar geç oturmadım; tabii bir düğün, vaftiz, ölünün başında beklendiği bir gece ya da hasat yemeği değilse. Saat on bir geçtir.”

“Ben sık sık on ikiyi geçene kadar otururum,” dedi Adam gülerek, “ama fazladan yiyip içmek için değil, fazladan çalışmak için. İyi geceler Bayan Poyser; iyi geceler Hetty.”

Hetty yalnızca gülümseyebildi, el sıkışamadı; elleri kuş üzümü suyuyla ıslanıp boyanmıştı. Ama geri kalan herkes kendilerine uzatılan iri avucu candan sıktı ve “Yine gel, yine gel!” dedi.

“Bak hele şuna,” dedi Adam taş yoldan çıkıp uzaklaşınca Bay Poyser. “Fazladan iş yapmak için gece yarısını geçene kadar oturuyor! Yirmi altı yaşında olup da onunla birlikte koşum takımına girecek pek az adam bulursun. Adam’ı koca olarak kapabilirsen, Hetty, bir gün kendi bahar arabanla gezersin, benden söylemesi.”

Hetty kuş üzümleriyle mutfağı geçiyordu; bu yüzden eniştesi, onun bu sözlere başını hafifçe yana atarak karşılık verdiğini görmedi. Şimdiyse bahar arabasıyla gezmek ona gerçekten de çok sefil bir talih gibi görünüyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…