Adam Bede kitap kapağı

40. bölüm / 56

XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime · Okuduğun bölüm
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

XL. Bölüm

Acı Sular Yayılıyor
Bay Irwine o gece Stoniton’dan bir posta arabasıyla döndü. Eve girer girmez Carroll’ın söylediği ilk şey, toprak sahibi Donnithorne’un öldüğüydü: o sabah saat onda yatağında ölü bulunmuştu. Bayan Irwine, Bay Irwine eve geldiğinde uyanık kalacağını söylemesini istemiş, kendisini görmeden yatmaması için ona yalvarmıştı.

“E, Dauphin,” dedi Bayan Irwine oğlu odasına girince, “nihayet geldin. Demek yaşlı beyefendinin huzursuzluğu ve keyifsizliği, Arthur’u o kadar ansızın çağırtmasının ardında gerçekten bir şey varmış. Carroll sana Donnithorne’un bu sabah yatağında ölü bulunduğunu söylemiştir herhâlde. Bir dahaki sefere öngörülerime inanırsın artık; gerçi kendi ölümümden başka bir şeyi öngörecek kadar yaşayacağımı sanmam.”

“Arthur için ne yaptılar?” diye sordu Bay Irwine. “Liverpool’da onu karşılaması için bir haberci mi gönderdiler?”

“Evet, haber bize ulaşmadan önce Ralph gitmişti. Sevgili Arthur, artık Chase’in sahibi olduğunu ve cömert yürekli biri olarak çiftlikte güzel günler yaşattığını görecek kadar yaşayacağım. Şimdi kral gibi mutlu olacak.”

Bay Irwine hafifçe inlemeden edemedi; kaygı ve yorgunluktan bitkin düşmüştü, annesinin bu hafif sözlerine tahammül etmek neredeyse imkânsızdı.

“Neyin var böyle, Dauphin? Kötü bir haber mi aldın? Yoksa yılın bu zamanında o korkunç İrlanda Denizi’ni geçerken Arthur’un başına gelebilecekleri mi düşünüyorsun?”

“Hayır anne, onu düşünmüyorum; ama şu anda sevinecek hâlde değilim.”

“Stoniton’a gittiğin şu hukuk işi seni kaygılandırmış. Neymiş bu, bana neden anlatamıyorsun?”

“Zamanı gelince öğrenirsin anne. Şu an sana anlatmam doğru olmaz. İyi geceler. Artık dinleyecek bir şey kalmadığına göre rahat uyursun.”

Bay Irwine, Arthur’u karşılamak üzere bir mektup göndermekten vazgeçti; artık dönüşünü hızlandırmayacaktı. Büyükbabasının ölüm haberi, Arthur’u elinden geldiğince çabuk getirecekti. Sabah Hall Çiftliği’ne ve Adam’ın evine götürmesi gereken yürek parçalayıcı haberi verme vakti gelmeden yatıp biraz gerekli dinlenmeyi sağlayabilirdi.

Adam Stoniton’dan dönmemişti; Hetty’yi görmekten çekinse de ondan yeniden uzaklaşmaya dayanamıyordu.

“Olmaz efendim,” dedi papaza, “geri dönmemin faydası yok. O buradayken yeniden işe başlayamam; evin çevresindeki şeyleri ve insanları görmek de içime dert olur. Burada küçük bir oda tutacağım; hapishane duvarlarını görebileceğim bir yerde. Belki zamanla onu görmeye dayanabilirim.”

Bay Irwine, suçlandığı cinayetten Hetty’nin masum olduğu inancının Adam’da sarsılmasına izin vermemişti; çünkü Hetty’nin suçlu olduğu düşüncesinin Adam’ın yüküne dayanılmaz bir ağırlık daha ekleyeceğini biliyordu. Kendi zihninde umut bırakmayan gerçekleri ondan saklamıştı. Bütün yükü bir anda Adam’ın omuzlarına bindirmek gerekmiyordu. Ayrılırken yalnızca şöyle dedi: “Kanıtlar aleyhine çok güçlü çıkarsa bile, Adam, hâlâ affedilmesini umabiliriz. Gençliği ve başka koşullar onun lehine sayılacaktır.”

“Ah, yanlış yola nasıl sürüklendiğini insanların bilmesi doğru,” dedi Adam, acı bir kararlılıkla. “Onu baştan çıkarıp aklını fikirlerle çelenin kibar bir beyefendi olduğunu bilmeliler. Anneme, Seth’e ve çiftliktekilere kimin onu yoldan çıkardığını söyleyeceğinize söz verdiğinizi unutmayın efendim; yoksa hak ettiğinden daha kötü gözle bakarlar ona. O adamı koruyarak Hetty’ye zarar verirsiniz. Hetty ne yapmış olursa olsun, Tanrı katında en suçlusu odur. Onu korursanız, ben gerçeği açığa çıkarırım!”

“İsteğini haklı buluyorum Adam,” dedi Bay Irwine, “ama sakinleşince Arthur’a daha merhametle bakacaksın. Şimdilik yalnızca cezasının bizim elimizde olmadığını söyleyeceğim.”

Bay Irwine, günah ve keder öyküsünde Arthur’un acıklı payını anlatmak zorunda kalmanın ağırlığını hissediyordu; Arthur’u babacan bir sevgiyle, eskiden de babacan bir gururla sevmişti. Ama Adam’ın kararlılığından bağımsız olarak, sırrın yakında açığa çıkacağı belliydi; Hetty’nin inatçı suskunluğunu sonuna kadar sürdüreceği pek düşünülemezdi. Poyser’lerden hiçbir şeyi saklamamaya, en kötü haberi hemen vermeye karar verdi; çünkü bu haberin ansızın gelmesini önleyecek vakit yoktu. Hetty’nin davası Büyük Perhiz dönemi ağır ceza mahkemelerinde görülecekti; duruşmalar ertesi hafta Stoniton’da yapılacaktı. Martin Poyser’in tanık olarak çağrılmanın acısından kurtulması pek olası değildi; her şeyi olabildiğince önceden öğrenmesi daha iyiydi.

Perşembe sabahı saat ona gelmeden Hall Çiftliği’ndeki ev, ölümden beter görülen bir felaket yüzünden yas evine dönmüştü. Ailenin onurunun lekelenmesi duygusu, iyi yürekli Martin Poyser’in küçüğünde bile Hetty’ye acımaya yer bırakmayacak kadar keskindi. O ve babası, lekesiz karakterleriyle övünen saf yürekli çiftçilerdi; adları kilise kayıtlarına geçtiğinden beri başı dik durmuş, borcunu ödemiş bir aileden gelmekle gurur duyuyorlardı. Hetty hepsini utanca düşürmüştü; bu utanç asla silinmeyecekti. Hem babanın hem oğlunun aklına hâkim olan duygu buydu: öteki bütün hisleri bastıran, yakıcı bir utanç. Bay Irwine, Bayan Poyser’in kocasından daha az sert olduğunu görünce şaşırdı. Yumuşak huylu insanların olağanüstü durumlarda gösterdiği sertlik bizi sık sık şaşırtır; bunun nedeni, onların geleneksel yargıların boyunduruğuna daha kolay girmesidir.

“Onu kurtarmaya çalışmak için ne kadar para gerekirse vermeye hazırım,” dedi Bay Irwine gittikten sonra genç Martin; karşıdaki sandalyede yaşlı büyükbabası ağlıyordu. “Ama kendi isteğimle yanına yaklaşmam, onu bir daha görmem. Ömrümüzün geri kalanında ekmeğimizi acı etti; artık ne bu kilisede ne de başka bir yerde başımızı dik tutabileceğiz. Papaz, insanların bize acıyacağından söz ediyor. Acımanın bize sağlayacağı avuntu ne ki?”

“Acıma mı?” diye sertçe karşılık verdi büyükbabası. “Ömrümde insanların acımasını hiç istemedim... şimdi de hor görülmeye başlayacağım; geçen Aziz Thomas Yortusu’nda yetmiş iki yaşıma bastım, cenazemde tabutumu taşısınlar diye seçtiğim adamların hepsi bu mahalleden ya da komşu mahalleden... Artık faydası yok... mezara yabancılar götürecek beni.”

Çok az konuşmuş olan Bayan Poyser, kocasının alışılmadık sertliği ve kararlılığı karşısında neredeyse sindiğinden, “Böyle üzülme baba,” dedi. “Çocukların yanında olacak; oğlanlarla küçüğün de eski mahallede olduğu gibi yeni mahallede de büyür.”

“Artık bu yörede kalamayız,” dedi Bay Poyser; acı gözyaşları yuvarlak yanaklarından yavaşça süzülüyordu. “Yaşlı toprak sahibi bu Leydi Günü’nde bize çıkış bildirimi verirse kötü olur sanmıştık; şimdi bildirimi kendim vermeliyim ve toprağa ektiğim ürünleri devralmaya gelecek birini bulabilecek miyim bakmalıyım. Mecbur kalmadıkça o adamın toprağında bir gün daha kalmam. Onu öyle iyi, dürüst genç adam sanırdım; toprak sahibimiz olacağı günü sevinçle beklerdim. Bir daha ona şapkamı çıkarmam, aynı kilisede onunla oturmam... saygın insanları utanca boğan, herkese dostmuş gibi davranan bir adam... Zavallı Adam da... Adam’a ne güzel dost olmuş; nutuklar çekip ne güzel konuşmuş, bütün o sırada delikanlının hayatını zehirlemiş. Belki o da bu yörede bizim kadar kalamaz artık.”

“Bir de mahkemeye gidip onun akraban olduğunu kabul edeceksin,” dedi yaşlı adam. “Bir gün, dört yaşına bile basmamış küçüğün başına kakacaklar bunu; kuzeninin cinayetten ağır ceza mahkemesinde yargılandığını söyleyecekler.”

“Öyle yaparlarsa kötülük kendilerinden bilinsin,” dedi Bayan Poyser; sesi hıçkırıkla titriyordu. “Ama yukarıda biri masum çocuğu korur; yoksa kilisede bize anlatılanlar pek doğru değil demektir. Küçükleri bırakıp ölmek her zamankinden de zor olacak; onlara annelik edecek kimse kalmayacak.”

“Nerede olduğunu bilseydik Dinah’ya haber salmalıydık,” dedi Bay Poyser, “ama Adam, Leeds’te nerede kalacağını söylemediğini söyledi.”

“Canım, teyzesi Judith’in dostu olan o kadınla kalıyordur,” dedi Bayan Poyser. Kocasının bu önerisi onu biraz rahatlatmıştı. “Dinah’nın ondan sık sık söz ettiğini duydum ama ona hangi adla seslendiğini hatırlayamıyorum. Seth Bede bilir belki; Metodistlerin çok değer verdiği bir vaiz kadın o.”

“Seth’e haber salacağım,” dedi Bay Poyser. “Alick’i gönderip gelmesini ya da kadının adını haber vermesini söylerim. Bir adres bulur bulmaz Treddles’on’a gönderilmek üzere sen de bir mektup yazarsın.”

“İnsanların başı dertteyken yanlarına gelmelerini istiyorsan mektup yazmak işe yaramaz,” dedi Bayan Poyser. “Yolda kim bilir ne kadar oyalanır, belki de ona hiç ulaşmaz.”

Alick haberle gelmeden önce Lisbeth’in aklı da Dinah’ya gitmişti. Seth’e şöyle demişti: “Ah, sen kocam öldüğünde yaptığı gibi Dinah Morris’i bize getirebilirsen, bu dünyada bizi avutacak başka hiçbir şey yok. Yine içeri gelip elimden tutsun, benimle konuşsun isterim. Belki bana işin aslını anlatır; zavallı delikanlının başına gelen bunca dert ve gönül acısında iyi bir yan bulmayı bilir. Hayatında zerre kötülük etmedi; çevredeki herkesin oğlundan daha iyiydi. Ah oğlum... Zavallı Adam’ım!”

Annesi hıçkırarak sallanırken Seth, “Seni bırakıp Dinah’yı getirmeye gitmemi ister misin?” diye sordu.

“Getirmeye mi?” diye sordu Lisbeth; kederinden başını kaldırıp durakladı, tıpkı bir teselli sözü işiten ağlayan çocuk gibi. “Neredeymiş, biliyorlar mı?”

“Uzakta anne, Leeds’te; büyük bir şehir. Ama istersen üç günde dönmüş olurum.”

“Yok, yok, senden ayrı kalamam. Kardeşini görmeye git, ne yaptığını bana haber getir. Bay Irwine gelip anlatacağını söyledi ama o anlatınca ne dediğini pek anlayamıyorum. Adam gitmeme izin vermediğine göre sen kendin gitmelisin. Dinah’ya mektup yazamaz mısın? Kimse istemezken yazmaya pek meraklısın.”

“O büyük şehirde nerede kalacağını bilmiyorum,” dedi Seth. “Kendim gitseydim, Cemiyet üyelerine sorup öğrenebilirdim. Ama zarfın üstüne dışarıdan ‘Sarah Williamson, Metodist vaiz, Leeds’ yazsam belki ona ulaşır; çünkü büyük olasılıkla Sarah Williamson’ın yanındadır.”

Alick şimdi haberle geldi. Bayan Poyser’in Dinah’ya mektup yazdığını öğrenen Seth, kendisi mektup yazma niyetinden vazgeçti; ama mektubun adresi konusunda aklına gelenleri söylemek ve tam adresi bilmediği için mektubun ulaşmasının gecikebileceği konusunda onları uyarmak üzere Hall Çiftliği’ne gitti.

Bay Irwine, Lisbeth’in yanından ayrılınca Jonathan Burge’ye gitmişti. Adam’ın bir süre işinden uzak kalmasına yol açacak şeyleri öğrenmeye onun da hakkı vardı. O akşam saat altı olmadan Broxton ve Hayslope’da üzücü haberi duymamış pek az kişi kalmıştı. Bay Irwine, Burge’ye Arthur’ın adını anmamıştı; ama Hetty’ye davranışının öyküsü, korkunç sonuçlarının düşürdüğü karanlık gölgelerle birlikte, dedesinin öldüğü ve mirasa konduğu haberi kadar iyi bilinir olmuştu. Çünkü Martin Poyser, sıkıntısının ilk günü gelip kederle elini sıkan bir iki komşuya karşı susmak için bir neden görmüyordu. Papaz evinde olup biten her şeye kulak veren Carroll ise öykünün çıkarımlara dayalı bir anlatımını kurmuş, bunu başkalarına ulaştırmak için erkenden fırsat kollamıştı.

Martin Poyser’e gelip birkaç dakika tek kelime etmeden elini sıkan komşulardan biri de Bartle Massey’ydi. Okulunu kapatmış, papaz evine doğru yola çıkmıştı. Akşam yedi buçuk sularında oraya vardı; Bay Irwine’ye saygılarını iletip o saatte rahatsız ettiği için özür diledi, ama aklında önemli bir mesele olduğunu söyledi. Onu çalışma odasına aldılar; Bay Irwine kısa süre sonra yanına geldi.

“Ee, Bartle?” dedi Bay Irwine, elini uzatarak. Okul öğretmenini normalde böyle selamlamazdı; ama dert, bizimle birlikte acı çeken herkese hemen hemen aynı şekilde davranmamıza yol açar. “Otur.”

“Sanırım sizin de benim kadar iyi bildiğiniz üzere, ne için geldiğimi biliyorsunuz, efendim,” dedi Bartle.

“Sana ulaşan üzücü haberin, yani Hetty Sorrel’in başına gelenlerin gerçeğini öğrenmek istiyorsun?”

“Yok efendim, öğrenmek istediğim Adam Bede’nin hâli. Onu Stoniton’da bıraktığınızı duydum. Zavallı delikanlının aklı ne durumda, ne yapmaya niyetli, lütfen anlatın. Şu hapse tıkmakla uğraştıkları pembe beyaz yaratık umurumda değil; çürük bir fındık kadar bile değil. Ancak dürüst bir adama, gözüm gibi sakındığım ve kendi sınırlı bilgimin dünyada iyi kullanılmasını sağlayacağına güvendiğim bir delikanlıya verebileceği zararı ya da iyiliği umursarım... Bu aptal memlekette matematiğe hem hevesi hem kafası basan tek öğrencim oydu. Zavallı çocuğun bunca ağır işi olmasaydı, belki ileri konulara geçebilirdi; o zaman da bunlar hiç yaşanmayabilirdi... hiç yaşanmayabilirdi.”

Bartle, telaşlı bir ruh hâliyle hızlı yürümekten soluk soluğaydı; duygularını ilk kez dile getirme fırsatında kendini tutamadı. Sonra durup terli alnını, belki de nemlenmiş gözlerini sildi.

Bu duraklama düşünmesine fırsat verince, “Kusura bakmayın efendim,” dedi, “kimsenin dinlemek istemediği bir fırtınada uluyan şu budala köpeğim gibi, kendi hislerimden söz edip durdum. Ben konuşmaya değil, sizi dinlemeye geldim; zahmet olmazsa zavallı delikanlının ne yaptığını anlatın.”

“Kendini tutmaya çalışma, Bartle,” dedi Bay Irwine. “Aslında ben de şu anda seninle aynı durumdayım; aklımda beni üzen pek çok şey var, kendi hislerimden hiç söz etmeden yalnızca başkalarını dinlemek bana zor geliyor. Adam için duyduğun kaygıyı paylaşıyorum; gerçi bu olayda acısını önemsediğim tek kişi o değil. Duruşmadan sonraya kadar Stoniton’da kalmaya niyetli; duruşma muhtemelen yarından bir hafta sonra başlayacak. Orada bir oda tuttu. Şimdilik evinden uzakta olmasının daha iyi olacağını düşündüğüm için bunu yapmasını ben de teşvik ettim. Zavallı delikanlı hâlâ Hetty’nin masum olduğuna inanıyor; yapabilirse onu görecek cesareti toplamaya çalışıyor, onun bulunduğu yerden ayrılmak istemiyor.”

“Öyleyse o yaratığın suçlu olduğunu mu düşünüyorsunuz?” dedi Bartle. “Onu asacaklar mı?”

“Korkarım ağır bir ceza alacak. Kanıtlar çok güçlü. Bir de her şeyi inkâr ediyor; en kesin kanıtlar ortadayken çocuk doğurduğunu bile reddediyor. Onu kendim gördüm; bana karşı inatla sustu. Beni görünce korkmuş bir hayvan gibi içine kapandı. Hayatımda hiçbir şey beni onun bu hâlini görmek kadar sarsmadı. Ama en kötü durumda bile, bu olaydan etkilenen masumların hatırı için affını sağlayabileceğimizi umuyorum.”

“Saçmalık!” dedi Bartle, kiminle konuştuğunu öfkesinden unutup. “Kusura bakmayın efendim; demek istediğim, masumların onun asılmasını umursaması saçmalık. Bana kalırsa böyle kadınlar ne kadar çabuk dünyadan silinirse o kadar iyi; kötülük etmelerine yardım eden erkekler de onlarla birlikte gitse yeridir. Akıl sahibi insanların yiyeceğini yiyen böyle zararlıları yaşatmanın kime ne faydası var? Ama Adam da bunu umursayacak kadar budalaysa, gereğinden fazla acı çekmesini istemem... Zavallı çocuk, çok mu perişan?” diye ekledi Bartle; gözlüğünü çıkarıp takarken, sanki hayal gücüne yardımı dokunacakmış gibi.

“Evet, korkarım kederi çok derin,” dedi Bay Irwine. “Yüzü perişan görünüyor. Dün ara sıra içine öyle bir şiddet çöktü ki yanında kalabilmeyi istedim. Yarın Stoniton’a tekrar gideceğim. Adam’ın karakterindeki sağlamlığa güveniyorum; en kötüsüne dayanabileceğini, onu düşüncesizce bir şey yapmaya sürüklemeyeceğini umuyorum.”

Bay Irwine son cümlede Bartle Massey’ye seslenmekten çok, farkında olmadan kendi düşüncelerini dile getirmişti. Adam’ın Arthur’a karşı duyduğu intikam isteği, ıstırabının sürekli büründüğü biçimdi; bu istek, onu Koruluk’takinden çok daha ölümcül sonuçlanabilecek bir karşılaşmaya sürükleyebilirdi. Bu ihtimal, Arthur’ın gelişini beklerken duyduğu kaygıyı artırıyordu. Ama Bartle, Bay Irwine’nin intihardan söz ettiğini sanmıştı; yüzüne yeni bir korku yerleşti.

“Aklımdakini söyleyeyim efendim,” dedi. “Umarım uygun bulursunuz. Okulumu kapatacağım; öğrenciler gelirse geri dönmeleri gerekecek, hepsi bu. Bu iş bitene kadar Adam’ın yanına, Stoniton’a gidip göz kulak olacağım. Duruşmayı izlemeye gelmiş gibi davranırım; itiraz edemez. Ne dersiniz efendim?”

“Ee,” dedi Bay Irwine, biraz tereddüt ederek, “bunun gerçekten yararlı yanları olur... Ona dostluğun için seni takdir ediyorum, Bartle. Ama... ona ne söyleyeceğine dikkat etmelisin, biliyorsun. Hetty konusundaki zayıflığı diye gördüğün şeye karşı, korkarım fazla anlayışsızsın.”

“Bana güvenin efendim, bana güvenin. Ne demek istediğinizi biliyorum. Ben de zamanında budalalık ettim; ama bu ikimizin arasında kalsın. Adam’ın başına dikilmeyeceğim, yalnızca gözümü üstünde tutacağım; doğru dürüst yemek yemesini sağlayıp arada bir iki söz edeceğim.”

“Öyleyse,” dedi Bartle’ın sağduyusuna biraz olsun güveni gelen Bay Irwine, “iyi bir iş yapmış olacaksın. Gittiğini Adam’ın annesiyle kardeşine de söylemen doğru olur.”

“Evet efendim, evet,” dedi Bartle ayağa kalkıp gözlüğünü çıkarırken. “Söylerim, söylerim; annesi durmadan ağlayan bir kadın, kulağına yaklaşmaktan hoşlanmıyorum. Yine de dik duruşlu, temiz bir kadın; öyle pasaklılardan değil. Hoşça kalın efendim; bana ayırdığınız vakit için teşekkür ederim. Bu işte herkesin dostusunuz, herkesin dostu. Omuzlarınıza ağır bir yük binmiş.”

“Hoşça kal Bartle; nasılsa Stoniton’da karşılaşırız.”

Bartle papaz evinden aceleyle çıktı, Carroll’ın sohbet etme girişimlerinden sıyrıldı. Çakıl yolda kısa bacakları yanında tıpışlayan Vixen’e öfkeyle şöyle dedi: “Şimdi seni de yanımda götürmek zorundayım, seni işe yaramaz kadın. Seni burada bıraksam kendini kederden öldüresiye üzersin; bilirsin. Belki de bir serseri seni kapıverir. Bir de her deliğe burnunu sokup başını belaya bulaştırırsın, eminim! Ama ayıp bir şey yaparsan seni evlatlıktan reddederim, aklında olsun hanımefendi, aklında olsun!”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…