Adam Bede kitap kapağı

56. bölüm / 56

Son Söz

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: Son Söz
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime · Okuduğun bölüm

Son Söz
Yıl 1807, haziranın sonlarına doğru. Adam Bede’nin kereste avlusunda, bir zamanlar Jonathan Burge’e ait olan atölyeler yarım saatten fazla önce kapanmış. Yumuşak akşam ışığı, dokuz yıl önce o haziran akşamı Adam’ın anahtarları getirdiğini gördüğümüzde olduğu gibi, sarımsı duvarları ve yumuşak gri saz çatısıyla hoş evin üzerine düşüyor.

İyi tanıdığımız bir kadın evden yeni çıkmış, uzaktaki bir şeyi ararken elleriyle gözlerini gölgeliyor; beyaz, kenarsız başlığına ve soluk kızıl saçlarına düşen ışınlar göz kamaştırıcı. Ama şimdi güneş ışığından uzaklaşıp kapıya doğru bakıyor.

Artık o tatlı, solgun yüzü iyice görebiliyoruz: neredeyse hiç değişmemiş; yalnızca daha anaç görünümüne uyacak kadar biraz dolgunlaşmış. Düz siyah elbisesinin içinde hâlâ hafif ve hareketli görünüyor.

“Onu görüyorum, Seth,” dedi Dinah, evin içine bakarak. “Gidip karşılayalım. Gel Lisbeth, annenle gel.”

Son çağrıya hemen, soluk kızıl saçlı, gri gözlü, dört yaşını biraz geçmiş ufak, açık tenli bir kız sessizce dışarı koşup annesinin elini tuttu.

“Hadi, Seth Amca,” dedi Dinah.

“Tamam, tamam, geliyoruz,” diye içeriden seslendi Seth; az sonra, her zamankinden daha uzun görünmesine yol açan, güçlü kuvvetli iki yaşındaki yeğeninin kara başı yüzünden kapıdan eğilerek çıktı. Yeğeni, amcasının omzunda taşınmakta diretince biraz gecikmişlerdi.

“Onu koluna alıp taşısan daha iyi, Seth,” dedi Dinah, sevgiyle tombul, kara gözlü ufaklığa bakarak. “Böyle seni yoruyor.”

“Yok, yok; Addy omzumda gezmeye bayılıyor. Biraz böyle taşıyabilirim.” Genç Addy de bu iyiliğe, topuklarını Seth Amca’nın göğsüne umut verici bir güçle vurarak karşılık verdi. Ama Dinah’nın yanında yürümek, Dinah ile Adam’ın çocuklarının zorbalığına katlanmak, Seth Amca’nın dünyadaki mutluluğuydu.

Yan tarlaya doğru yürürlerken Seth, “Onu nerede gördün?” diye sordu. “Hiçbir yerde göremiyorum.”

“Yol kenarındaki çitlerin arasında,” dedi Dinah. “Şapkasını ve omzunu gördüm. İşte, yine orada.”

Seth gülümseyerek, “Bir yerde görülecekse onu mutlaka sen fark edersin,” dedi. “Zavallı annem gibisin. Gözleri iyice zayıflamış olsa da hep Adam’ı gözler, onu başkalarından önce görürdü.”

Dinah küçük yan cebinden Arthur’ın saatini çıkarıp bakarak, “Beklediğinden daha uzun sürdü,” dedi. “Saat neredeyse yedi.”

“Evet, birbirlerine anlatacak çok şeyleri vardır,” dedi Seth. “Buluşmaları ikisini de epey sarsar. Düşünsene, ayrılalı neredeyse sekiz yıl oluyor.”

“Evet,” dedi Dinah, “Adam bu sabah, geçirdiği hastalık ve hepimizi değiştiren yıllardan sonra zavallı genç adamda göreceği değişikliği düşününce çok duygulandı. Zavallı gezgin kadın, bize dönerken ölünce de keder üstüne keder yaşadık.”

“Bak Addy,” dedi Seth, ufaklığı şimdi koluna indirip uzaktaki geçit basamağını göstererek, “Baban geliyor.”

Dinah adımlarını hızlandırdı; küçük Lisbeth de var gücüyle koşup babasının bacağına sarıldı. Adam başını okşayıp öpmek için onu kucağına kaldırdı. Dinah yaklaşırken yüzündeki telaş izlerini gördü; Adam, sessizce onun kolunu kendi koluna geçirdi.

Addy kollarını uzatınca Adam gülümsemeye çalışarak, “E, ufaklık, seni ben mi alayım?” dedi. Çocuk, elinin altında daha ender rastlanan bir ilgi fırsatı varken, bebekliğin o alışıldık vefasızlığıyla Seth Amcası’ndan hemen vazgeçmeye hazırdı.

Yürümeye devam ederlerken Adam sonunda, “Dinah, bu beni çok sarstı,” dedi.

“Onu çok değişmiş buldun mu?” diye sordu Dinah.

“Hem değişmiş hem de değişmemiş. Her yerde tanırdım onu. Ama rengi değişmiş, bir de çok üzgün görünüyor. Neyse ki doktorlar, kendi memleketinin havasında yakında iyileşeceğini söylüyor. İç organlarında bir şey yok; onu bu hâle getiren yalnızca ateş. Ama konuşması da bana gülümseyişi de delikanlılığındaki gibi. Gülümserken yüzünün hep aynı görünmesi ne tuhaf.”

“Zavallı genç adamın gülümsediğini hiç görmedim,” dedi Dinah.

“Ama yarın gülümsediğini göreceksin,” dedi Adam. “Kendine gelmeye başlayıp konuşabildiğimiz ilk anda seni sordu. ‘Umarım değişmemiştir,’ dedi, ‘yüzünü çok iyi hatırlıyorum.’ Ben de ‘Hayır,’ dedim,” diye sürdürdü Adam, kendisine bakan gözlere sevgiyle bakarak. “Yalnızca biraz dolgunlaştı; yedi yıldan sonra bu da hakkı. ‘Yarın onu görmeye gelebilir miyim?’ dedi. ‘Bunca yıldır onu nasıl düşündüğümü anlatmayı çok istiyorum.’”

“Saati hep kullandığımı söyledin mi?” diye sordu Dinah.

“Evet; senden çok söz ettik. Senin gibisini hiç görmediğini söylüyor. ‘Bir gün Metodist olacağım,’ dedi, ‘o açık havada vaaz verirken gidip dinleyeceğim.’ Ben de, ‘Yok efendim, bunu yapamazsınız; Konferans kadınların vaaz vermesini yasakladı. O da bu işi bıraktı; yalnızca insanlarla evlerinde biraz konuşuyor,’ dedim.”

Bu konuda yorum yapmadan duramayan Seth, “Ah,” dedi, “Konferans’ın yaptığı çok yazık olmuş. Dinah da benim gördüğümü görseydi, Wesleycilerden ayrılır, Hristiyan özgürlüğüne hiç gem vurmayacak bir topluluğa katılırdık.”

“Yok evlat, yok,” dedi Adam. “O haklıydı, sen haksızdın. Öyle bilgece kurallar yoktur ki birilerine zarar vermesi üzücü olmasın. Kadınların çoğu vaazlarıyla yarardan çok zarar veriyor; Dinah’nın yeteneği de ruhu da onlarda yok. Dinah bunu gördü ve başka türden öğretmenlik yapması engellenmediği için, boyun eğerek örnek olmanın doğru olduğunu düşündü. Ben de ona katılıyor, yaptığını doğru buluyorum.”

Seth sustu. Bu, nadiren dile getirilen, aralarında süregelen bir anlaşmazlık konusuydu. Dinah konuyu hemen kapatmak isteyerek, “Adam, Albay Donnithorne’a teyzemle eniştemin sana emanet ettiği sözleri söylemeyi unutmadın, değil mi?” dedi.

“Evet; öbür gün Bay Irwine’la birlikte Hall Çiftliği’ne gidiyor. Biz bunu konuşurken Bay Irwine geldi; Albay’ın yarın senden başka kimseyi görmemesi gerektiğini tutturdu. ‘Duygularının art arda pek çok kişiyi görerek altüst olması ona iyi gelmez,’ dedi; bunda da haklı. ‘Önce seni güçlenip iyice toparlanmış hâle getirmeliyiz Arthur. Sonra istediğini yaparsın. O zamana kadar eski öğretmeninin sözünden çıkmayacaksın.’ Bay Irwine onun yeniden eve dönmesine çok sevindi.”

Adam bir süre sustu, sonra şöyle dedi: “İlk karşılaştığımızda ikimiz de çok sarsıldık. Zavallı Hetty’yi Bay Irwine Londra’da onunla karşılaşana kadar hiç duymamış; mektuplar yolculukta ona ulaşmamış. Birbirimizin ellerine sarıldıktan sonra bana söylediği ilk şey şuydu: ‘Onun için hiçbir şey yapamadım Adam; bunca acı çekmesine yetecek kadar yaşadı. Bir gün onun için bir şeyler yapabileceğim zamanı düşünmüştüm. Ama bana bir keresinde, “Öyle bir haksızlık vardır ki telafi edilemez,” dediğinde doğruyu söylemiştin.’”

“Bakın, Bay ve Bayan Poyser avlu kapısından giriyor,” dedi Seth.

“Evet, öyle,” dedi Dinah. “Koş Lisbeth, Poyser Teyze’yi karşılamaya koş. Gel Adam, içeri girip dinlen; zor bir gün geçirdin.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…