Bölümler 56Şu an: Son Söz
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Son Söz
Yıl 1807, haziranın sonlarına doğru. Adam Bede’nin kereste avlusunda, bir zamanlar Jonathan Burge’e ait olan atölyeler yarım saatten fazla önce kapanmış. Yumuşak akşam ışığı, dokuz yıl önce o haziran akşamı Adam’ın anahtarları getirdiğini gördüğümüzde olduğu gibi, sarımsı duvarları ve yumuşak gri saz çatısıyla hoş evin üzerine düşüyor.
İyi tanıdığımız bir kadın evden yeni çıkmış, uzaktaki bir şeyi ararken elleriyle gözlerini gölgeliyor; beyaz, kenarsız başlığına ve soluk kızıl saçlarına düşen ışınlar göz kamaştırıcı. Ama şimdi güneş ışığından uzaklaşıp kapıya doğru bakıyor.
Artık o tatlı, solgun yüzü iyice görebiliyoruz: neredeyse hiç değişmemiş; yalnızca daha anaç görünümüne uyacak kadar biraz dolgunlaşmış. Düz siyah elbisesinin içinde hâlâ hafif ve hareketli görünüyor.
“Onu görüyorum, Seth,” dedi Dinah, evin içine bakarak. “Gidip karşılayalım. Gel Lisbeth, annenle gel.”
Son çağrıya hemen, soluk kızıl saçlı, gri gözlü, dört yaşını biraz geçmiş ufak, açık tenli bir kız sessizce dışarı koşup annesinin elini tuttu.
“Hadi, Seth Amca,” dedi Dinah.
“Tamam, tamam, geliyoruz,” diye içeriden seslendi Seth; az sonra, her zamankinden daha uzun görünmesine yol açan, güçlü kuvvetli iki yaşındaki yeğeninin kara başı yüzünden kapıdan eğilerek çıktı. Yeğeni, amcasının omzunda taşınmakta diretince biraz gecikmişlerdi.
“Onu koluna alıp taşısan daha iyi, Seth,” dedi Dinah, sevgiyle tombul, kara gözlü ufaklığa bakarak. “Böyle seni yoruyor.”
“Yok, yok; Addy omzumda gezmeye bayılıyor. Biraz böyle taşıyabilirim.” Genç Addy de bu iyiliğe, topuklarını Seth Amca’nın göğsüne umut verici bir güçle vurarak karşılık verdi. Ama Dinah’nın yanında yürümek, Dinah ile Adam’ın çocuklarının zorbalığına katlanmak, Seth Amca’nın dünyadaki mutluluğuydu.
Yan tarlaya doğru yürürlerken Seth, “Onu nerede gördün?” diye sordu. “Hiçbir yerde göremiyorum.”
“Yol kenarındaki çitlerin arasında,” dedi Dinah. “Şapkasını ve omzunu gördüm. İşte, yine orada.”
Seth gülümseyerek, “Bir yerde görülecekse onu mutlaka sen fark edersin,” dedi. “Zavallı annem gibisin. Gözleri iyice zayıflamış olsa da hep Adam’ı gözler, onu başkalarından önce görürdü.”
Dinah küçük yan cebinden Arthur’ın saatini çıkarıp bakarak, “Beklediğinden daha uzun sürdü,” dedi. “Saat neredeyse yedi.”
“Evet, birbirlerine anlatacak çok şeyleri vardır,” dedi Seth. “Buluşmaları ikisini de epey sarsar. Düşünsene, ayrılalı neredeyse sekiz yıl oluyor.”
“Evet,” dedi Dinah, “Adam bu sabah, geçirdiği hastalık ve hepimizi değiştiren yıllardan sonra zavallı genç adamda göreceği değişikliği düşününce çok duygulandı. Zavallı gezgin kadın, bize dönerken ölünce de keder üstüne keder yaşadık.”
“Bak Addy,” dedi Seth, ufaklığı şimdi koluna indirip uzaktaki geçit basamağını göstererek, “Baban geliyor.”
Dinah adımlarını hızlandırdı; küçük Lisbeth de var gücüyle koşup babasının bacağına sarıldı. Adam başını okşayıp öpmek için onu kucağına kaldırdı. Dinah yaklaşırken yüzündeki telaş izlerini gördü; Adam, sessizce onun kolunu kendi koluna geçirdi.
Addy kollarını uzatınca Adam gülümsemeye çalışarak, “E, ufaklık, seni ben mi alayım?” dedi. Çocuk, elinin altında daha ender rastlanan bir ilgi fırsatı varken, bebekliğin o alışıldık vefasızlığıyla Seth Amcası’ndan hemen vazgeçmeye hazırdı.
Yürümeye devam ederlerken Adam sonunda, “Dinah, bu beni çok sarstı,” dedi.
“Onu çok değişmiş buldun mu?” diye sordu Dinah.
“Hem değişmiş hem de değişmemiş. Her yerde tanırdım onu. Ama rengi değişmiş, bir de çok üzgün görünüyor. Neyse ki doktorlar, kendi memleketinin havasında yakında iyileşeceğini söylüyor. İç organlarında bir şey yok; onu bu hâle getiren yalnızca ateş. Ama konuşması da bana gülümseyişi de delikanlılığındaki gibi. Gülümserken yüzünün hep aynı görünmesi ne tuhaf.”
“Zavallı genç adamın gülümsediğini hiç görmedim,” dedi Dinah.
“Ama yarın gülümsediğini göreceksin,” dedi Adam. “Kendine gelmeye başlayıp konuşabildiğimiz ilk anda seni sordu. ‘Umarım değişmemiştir,’ dedi, ‘yüzünü çok iyi hatırlıyorum.’ Ben de ‘Hayır,’ dedim,” diye sürdürdü Adam, kendisine bakan gözlere sevgiyle bakarak. “Yalnızca biraz dolgunlaştı; yedi yıldan sonra bu da hakkı. ‘Yarın onu görmeye gelebilir miyim?’ dedi. ‘Bunca yıldır onu nasıl düşündüğümü anlatmayı çok istiyorum.’”
“Saati hep kullandığımı söyledin mi?” diye sordu Dinah.
“Evet; senden çok söz ettik. Senin gibisini hiç görmediğini söylüyor. ‘Bir gün Metodist olacağım,’ dedi, ‘o açık havada vaaz verirken gidip dinleyeceğim.’ Ben de, ‘Yok efendim, bunu yapamazsınız; Konferans kadınların vaaz vermesini yasakladı. O da bu işi bıraktı; yalnızca insanlarla evlerinde biraz konuşuyor,’ dedim.”
Bu konuda yorum yapmadan duramayan Seth, “Ah,” dedi, “Konferans’ın yaptığı çok yazık olmuş. Dinah da benim gördüğümü görseydi, Wesleycilerden ayrılır, Hristiyan özgürlüğüne hiç gem vurmayacak bir topluluğa katılırdık.”
“Yok evlat, yok,” dedi Adam. “O haklıydı, sen haksızdın. Öyle bilgece kurallar yoktur ki birilerine zarar vermesi üzücü olmasın. Kadınların çoğu vaazlarıyla yarardan çok zarar veriyor; Dinah’nın yeteneği de ruhu da onlarda yok. Dinah bunu gördü ve başka türden öğretmenlik yapması engellenmediği için, boyun eğerek örnek olmanın doğru olduğunu düşündü. Ben de ona katılıyor, yaptığını doğru buluyorum.”
Seth sustu. Bu, nadiren dile getirilen, aralarında süregelen bir anlaşmazlık konusuydu. Dinah konuyu hemen kapatmak isteyerek, “Adam, Albay Donnithorne’a teyzemle eniştemin sana emanet ettiği sözleri söylemeyi unutmadın, değil mi?” dedi.
“Evet; öbür gün Bay Irwine’la birlikte Hall Çiftliği’ne gidiyor. Biz bunu konuşurken Bay Irwine geldi; Albay’ın yarın senden başka kimseyi görmemesi gerektiğini tutturdu. ‘Duygularının art arda pek çok kişiyi görerek altüst olması ona iyi gelmez,’ dedi; bunda da haklı. ‘Önce seni güçlenip iyice toparlanmış hâle getirmeliyiz Arthur. Sonra istediğini yaparsın. O zamana kadar eski öğretmeninin sözünden çıkmayacaksın.’ Bay Irwine onun yeniden eve dönmesine çok sevindi.”
Adam bir süre sustu, sonra şöyle dedi: “İlk karşılaştığımızda ikimiz de çok sarsıldık. Zavallı Hetty’yi Bay Irwine Londra’da onunla karşılaşana kadar hiç duymamış; mektuplar yolculukta ona ulaşmamış. Birbirimizin ellerine sarıldıktan sonra bana söylediği ilk şey şuydu: ‘Onun için hiçbir şey yapamadım Adam; bunca acı çekmesine yetecek kadar yaşadı. Bir gün onun için bir şeyler yapabileceğim zamanı düşünmüştüm. Ama bana bir keresinde, “Öyle bir haksızlık vardır ki telafi edilemez,” dediğinde doğruyu söylemiştin.’”
“Bakın, Bay ve Bayan Poyser avlu kapısından giriyor,” dedi Seth.
“Evet, öyle,” dedi Dinah. “Koş Lisbeth, Poyser Teyze’yi karşılamaya koş. Gel Adam, içeri girip dinlen; zor bir gün geçirdin.”
Bölüm etkileşimi
