Bölümler 56Şu an: VIII. Bölüm — Bir Çağrı
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VIII. Bölüm
Bir Çağrı
Beyler içeri girdiğinde ayağa kalkmış, ama elindeki yamalı çarşafı bırakmamış olan Dinah, Bay Irwine’ın ona baktığını ve yanına doğru geldiğini görünce saygıyla reverans yaptı. Bay Irwine onunla henüz hiç konuşmamış, yüz yüze gelmemişti. Gözleri gözleriyle buluştuğunda Dinah’nın ilk düşüncesi şuydu: “Ne hoş bir yüz! Ah, iyi tohum bu toprağa düşseydi; mutlaka yeşerirdi.” Hoş izlenim karşılıklı olmalıydı; Bay Irwine ona öyle iyilik dolu bir saygıyla eğildi ki, bu tavır tanıdığı en vakur hanıma karşı da aynı ölçüde yerinde olurdu.
Karşısına otururken ilk olarak, “Sanırım bu çevreye yalnızca konuk olarak geldiniz?” dedi.
“Hayır efendim, Stonyshire’daki Snowfield’dan geliyorum. Ama teyzem çok nazik davrandı; oradaki işimden biraz dinlenmemi istedi, çünkü hastalanmıştım. Bir süre onun yanında kalmam için beni davet etti.”
“Ah, Snowfield’ı çok iyi hatırlıyorum; bir keresinde oraya gitmem gerekmişti. Kasvetli, çorak bir yer. Orada bir pamuk fabrikası inşa ediyorlardı; ama bunun üzerinden yıllar geçti. Fabrikanın getirmiş olması gereken iş sayesinde yer epey değişmiştir herhâlde.”
“Fabrika sayesinde oraya gelip içinde çalışarak geçimini sağlayan insanlar bakımından değişti; esnafın işi de arttı. Ben de orada çalışıyorum ve bundan dolayı minnettarım; bu sayede geçimimi sağlıyor, ihtiyaç fazlasını da biriktirebiliyorum. Ama dediğiniz gibi hâlâ çorak bir yer, efendim; bu yöreden çok farklı.”
“Orada yaşayan akrabalarınız vardır herhâlde; bu yüzden oraya eviniz gibi bağlısınızdır?”
“Bir zamanlar orada bir teyzem vardı; öksüzdüm, beni o büyüttü. Ama yedi yıl önce vefat etti. Bildiğim kadarıyla, bana çok iyi davranan ve buraya gelip bu yörede yaşamamı isteyen Poyser teyzem dışında başka bir yakınım yok. Doğrusu burası güzel bir diyar; ekmeğin kıtlıksız yendiği bir yer. Ama ilk dikildiğim Snowfield’dan ayrılmakta özgür değilim; oraya, tepe başındaki küçük otlar gibi derinlemesine kök saldım.”
“Anlıyorum; orada dindar dostlarınız ve arkadaşlarınız çoktur herhâlde. Metodistsiniz, Wesleyen olduğunuzu sanıyorum?”
“Evet, Snowfield’daki teyzem cemiyete bağlıydı. Küçüklüğümden beri bu sayede edindiğim ayrıcalıklar için minnettar olmam gerekir.”
“Peki, ne zamandır vaaz ediyorsunuz? Dün gece Hayslope’ta vaaz verdiğinizi duydum.”
“Bu işe ilk kez dört yıl önce, yirmi bir yaşımdayken başladım.”
“Demek cemiyetiniz kadınların vaaz vermesine izin veriyor?”
“Bu işe açıkça çağrılmışlarsa ve hizmetleri günahkârların tövbe etmesiyle, Tanrı’nın halkının güçlenmesiyle karşılık buluyorsa yasaklamıyor efendim. Duymuş olabilirsiniz, Bayan Fletcher’ın cemiyette vaaz veren ilk kadın olduğuna inanıyorum; evlenmeden önce, Bayan Bosanquet olduğu zamanlarda. Bay Wesley de bu işi üstlenmesini uygun bulmuştu. Büyük bir yeteneği vardı; şimdi de vaizlik hizmetinde değerli emek ortakları olan pek çok kişi yaşıyor. Son zamanlarda cemiyet içinde buna karşı sesler yükseldiğini anlıyorum, ama öğütlerinin sonuçsuz kalacağına inanıyorum. İnsanlar, Tanrı’nın Ruhu’na, su yollarına açtıkları gibi kanallar açıp ‘Buradan ak, oradan akma’ diyemez.”
“Peki, cemaatiniz arasında bir tehlike görmüyor musunuz? Sizde böyle olduğunu söylemek istemem, asla; ama kadınların ve erkeklerin bazen kendilerini Tanrı’nın Ruhu’na kanal sanıp yanıldıklarını, böylece uygun olmadıkları bir işe girişerek kutsal şeyleri küçümsenir hâle getirdiklerini görüyor musunuz?”
“Elbette bazen öyle oluyor. Aramızda kardeşlerini aldatmaya çalışan kötülük yapanlar oldu; kendi kendilerini aldatanlar da var. Ama bunlara engel olmak için disiplin ve düzeltme yollarımız da var. Aramızda çok sıkı bir düzen gözetilir; kardeşler birbirlerinin ruhlarını, hesap verecek olanlar gibi gözetir. Herkes kendi yoluna gidip ‘Kardeşimin bekçisi miyim?’ demez.”
“Ama anlatın bana; sorabilirsem, gerçekten merak ediyorum: vaaz vermeyi ilk nasıl düşündünüz?”
“Doğrusu efendim, bunu hiç düşünmedim. On altı yaşımdan beri küçük çocuklarla konuşmaya, onlara ders vermeye alışmıştım; bazen sınıfta konuşurken içim genişlemiş, hastalarla dua ederken de kendimi bütünüyle vermiştim. Ama vaaz vermeye çağrıldığımı hissetmemiştim. Çünkü içimde güçlü bir etki olmadığında sessizce oturup kendi hâlimde kalmaya çok meyilliyim. Tanrı düşüncesi ruhumu doldurup taşarken bütün gün sessizce oturabilirmişim gibi geliyor; Willow Çayı’nda yıkanan çakıl taşları gibi. Çünkü düşünceler öyle büyük ki, değil mi efendim? Üzerimize derin bir sel gibi çöküyorlar. Benim baş belam, nerede olduğumu ve çevremdeki her şeyi unutmak, sözle başlangıcını da sonunu da getiremeyeceğim düşüncelerin içinde kaybolmak. Bildim bileli böyleydim. Ama bazen, sanki kendi iradem olmadan söz gelirdi; yüreğimiz dolup taştığı ve kendimizi tutamadığımız için gözyaşlarının dökülmesi gibi, bana da sözcükler verilirdi. Bunlar hep büyük bereket zamanlarıydı, ama bir cemaatin önünde benim de böyle konuşabileceğimi hiç düşünmemiştim. Yine de efendim, bilmediğimiz yollardan, küçük çocuklar gibi, önümüze katılıp götürülüyoruz. Vaaz vermeye birdenbire çağrıldım ve o günden beri bana yüklenen bu işten hiç kuşku duymadım.”
“Ama nasıl olduğunu anlatın: vaaz vermeye başladığınız o gün, başınıza neler geldi?”
“Bir pazar günü, yerel vaizlerden yaşlı bir adam olan Marlowe kardeşle birlikte Hetton-Deeps’e kadar yürümüştüm. Orası halkın kurşun madenlerinde çalışarak geçindiği, kilisesi ve vaizi olmayan, çobansız koyunlar gibi yaşadığı bir köydür. Snowfield’dan on iki milden fazla uzaktadır; yaz mevsimiydi, bu yüzden sabah erkenden yola çıktık. Ağaçsız tepeleri aşarken Tanrı’nın sevgisini olağanüstü güçlü bir biçimde hissettim. Bilirsiniz efendim, burada olduğu gibi göğü küçülmüş göstermeye ağaçlar yoktu; gökler bir çadır gibi yayılmıştı ve sonsuz kolların çevremizi sardığını hissediyordunuz. Ama Hetton’a varmadan önce Marlowe kardeşi öyle bir baş dönmesi tuttu ki düşmekten korktu. Yaşına göre kendini çok yıpratıyordu: gözetleyip dua etmekle, Sözü duyurmak için kilometrelerce yürümekle ve keten dokumacılığı işini sürdürmekle. Köye vardığımızda insanlar onu bekliyordu; çünkü daha önce oradayken gün ve saati belirlemişti. Hayat Sözü’nü dinlemek isteyenler, başkaları da gelsin diye kulübelerin en yoğun olduğu yerde toplanmıştı. Ama Marlowe kardeş vaaz vermek için ayakta duramayacağını hissetti ve vardığımız ilk kulübeye uzanmak zorunda kaldı. Ben de insanlara haber vermeye gittim; bir eve girip onlarla okuyup dua edeceğimizi düşünüyordum. Fakat kulübelerin önünden geçip kapılardaki yaşlı, titrek kadınları ve yüzleri sert erkekleri gördüm. Gözleri, göğe hiç bakmamış dilsiz öküzlerin gözleri gibi, Şabat sabahının görüntüsüyle dolmamıştı. Ruhumda büyük bir kıpırtı hissettim; zayıf bedenime güçlü bir ruh giriyormuş gibi sarsılıp titredim. Küçük bir topluluk hâlinde toplananların yanına gittim, yeşil yamaca dayanmış alçak duvarın üzerine çıktım ve bana bolca verilen sözleri söyledim. Hepsi kulübelerinden çıkıp çevreme toplandı; birçoğu günahları için ağladı ve o günden sonra Rab’be katıldı. Vaaz etmeye böyle başladım efendim; o günden beri de vaaz ediyorum.”
Dinah bu anlatı sırasında işini bırakmıştı. Her zamanki sade üslubuyla konuşuyor, ama dinleyicilerini her zaman etkisi altına alan o içten, anlaşılır ve titreşimli tiz sesiyle anlatıyordu. Şimdi eğilip dikişini aldı ve kaldığı yerden devam etti. Bay Irwine çok etkilenmişti. Kendi kendine, “Burada öğretmen kesilecek kişi olsa olsa zavallı bir ukaladır; ağaçlara kendi biçimlerinde büyüdükleri için ders vermeye kalkışmakla aynı şey,” diye düşündü.
Sonra sesli olarak, “Peki, genç olmanızdan; güzel bir genç kadın olarak erkeklerin gözlerinin üzerinizde olmasından hiç rahatsızlık duymaz mısınız?” diye sordu.
“Hayır, böyle duygulara yer yok içimde; insanların da buna hiç dikkat ettiğine inanmıyorum. Sanırım efendim, Tanrı varlığını bizim aracılığımızla hissettirdiğinde yanan çalı gibi oluruz: Musa çalının nasıl bir şey olduğuna hiç aldırmadı; yalnızca Rabbin görkemini gördü. Snowfield çevresindeki köylerde olabilecek en kaba, en cahil insanlara vaaz ettim; bakışları sert, kendileri yabani adamlara. Ama hiçbiri bana tek bir kaba söz etmedi; çoğu, aralarından geçebilmem için yol açarken bana içtenlikle teşekkür etti.”
“Buna inanabilirim; hem de pekâlâ inanabilirim,” dedi Bay Irwine vurgulayarak. “Peki dün akşam dinleyicilerin hakkında ne düşündün? Sessiz ve dikkatli buldun mu onları?”
“Çok sessizdiler efendim, ama genç Bessy Cranage dışında içlerinde büyük bir uyanış olduğuna dair hiçbir işaret görmedim. Gözüm ilk kez onun günaha ve gösterişe adanmış körpe güzelliğine iliştiğinde yüreğim ona karşı büyük bir şefkatle dolmuştu. Sonra onunla baş başa konuşup dua ettim; yüreğinin etkilendiğini umuyorum. Ama insanların yeşil çayırlarda, durgun suların kıyısında sakin bir hayat sürüp toprağı işlediği, hayvanlara baktığı bu köylerde, Söze karşı tuhaf bir duyarsızlık olduğunu fark ettim. Bir zamanlar orada vaaz veren kutsal bir kadını ziyarete gittiğim Leeds gibi büyük kentlerdekinden alabildiğine farklı bu. Sanki hapishane avlusunda yürüyormuşsunuz gibi hissettiren, yüksek duvarlarla çevrili sokaklarda ruhların ne kadar bol hasat verdiği şaşırtıcı; insanın kulağı dünyevi uğraşların sesleriyle sağır oluyor. Belki de bu hayat böylesine karanlık ve yorucu olduğu için vaat daha tatlı geliyor; beden huzursuzken ruhun açlığı daha çok artıyor.”
“Evet, bizim çiftlik işçilerini harekete geçirmek kolay değildir. Hayatı neredeyse koyunlarla inekler kadar ağırdan alırlar. Ama buralarda aklı başında işçilerimiz de var. Bede ailesini tanıyorsunuzdur herhâlde; bu arada Seth Bede bir Metodist.”
“Evet, Seth’i iyi tanırım, kardeşi Adam’ı da biraz. Seth, içten ve kusursuz davranışlı, Tanrı’nın lütfuna ermiş bir genç; Adam ise büyük becerisi ve bilgisiyle, kardeşine ve anne babasına gösterdiği iyilikle ataerkil Yusuf’u andırıyor.”
“Başlarına gelen talihsizliği duymamış olabilirsiniz. Babaları Matthias Bede dün gece, kendi evinin pek yakınında, Willow Çayı’nda boğuldu. Şimdi Adam’ı görmeye gidiyorum.”
“Ah, zavallı yaşlı anneleri!” dedi Dinah, ellerini kucağına bırakıp sanki acıdığı kişiyi görüyormuş gibi önüne şefkatle baktı. “Çok yas tutacak; Seth bana yüreğinin kaygılı ve sıkıntılı olduğunu söylemişti. Ona biraz olsun yardım edebilir miyim diye gidip bakmalıyım.”
Dinah ayağa kalkıp işini toplamaya koyulurken, süt güğümleri arasında kalmak için öne sürebileceği bütün makul bahaneleri tüketen Kaptan Donnithorne mandıradan çıktı; Bayan Poyser de peşinden geldi. Bay Irwine de ayağa kalktı, Dinah’ya doğru ilerleyip elini uzattı ve şöyle dedi: “Hoşça kal. Yakında buradan ayrılacağını duydum; ama teyzeni son görüşün olmayacak, umarım yeniden karşılaşırız.”
Bay Irwine’in Dinah’ya karşı gösterdiği içten yakınlık, Bayan Poyser’ın bütün kaygılarını giderdi; her zamankinden daha aydınlık görünen yüzüyle, “Bay Irwine ve Bayan Irwine’le genç hanımları sormayı hiç akıl edemedim efendim; umarım her zamanki gibi iyilerdir,” dedi.
“Teşekkür ederim Bayan Poyser, iyiler; yalnız Bayan Anne bugün yine şiddetli baş ağrılarından birini çekiyor. Bu arada gönderdiğiniz o nefis krem peyniri hepimiz beğendik; özellikle annem.”
“Buna gerçekten çok sevindim efendim. Böyle bir peyniri pek seyrek yaparım ama Bayan Irwine’in sevdiğini hatırladım. Lütfen kendisine, Bayan Kate’e ve Bayan Anne’e saygılarımı iletin. Uzun zamandır gelip tavuklarıma bakmadılar; Bayan Kate kendi tavuklarına katmak isteyebilir diye siyah beyaz benekli, pek güzel civcivlerim var.”
“Peki, ona söylerim; gelip görsün. Hoşça kalın,” dedi papaz, atına binerken.
“Ağır ağır sür, Irwine,” dedi Kaptan Donnithorne, o da atına binerken. “Üç dakikaya yetişirim. Yalnız çobanla yavru köpekleri konuşacağım. Hoşça kalın Bayan Poyser; kocanıza yakında gelip onunla uzun uzun konuşacağımı söyleyin.”
Bayan Poyser gerektiği gibi reverans yaptı ve iki at avludan çıkıp gözden kaybolana kadar onları izledi. Domuzlarla kümes hayvanları büyük bir telaşa kapılmış, buldog ise zincirini her an koparacakmış gibi görünen öfkeli bir Pyrrhos dansı ediyordu. Bayan Poyser bu gürültülü gidişe bayılıyordu; bu, çiftlik avlusunun iyi korunduğuna ve aylakların kimseye görünmeden içeri giremeyeceğine dair yeni bir güvenceydi. Ancak kapı kaptanın ardından kapandıktan sonra yeniden mutfağa döndü. Dinah orada, Lisbeth Bede’in kulübesine gitmek üzere yola çıkmadan önce teyzesine bir şey söylemek için, şapkası elinde bekliyordu.
Bayan Poyser şapkayı fark etmişti ama Bay Irwine’in davranışına duyduğu şaşkınlığı dile getirene kadar bu konuda yorum yapmayı erteledi.
“Yoksa Bay Irwine kızmadı mı? Sana ne dedi Dinah? Vaaz verdiğin için seni azarlamadı mı?”
“Hayır, hiç kızmadı; bana çok dostça davrandı. Onunla konuşmaya içim öyle çekildi ki nasıl olduğunu ben de bilmiyorum; çünkü onu hep dünyaya bağlı bir Saduki sanmıştım. Oysa yüzü sabah güneşi kadar aydınlık.”
“Aydınlık ha! Peki, onun yüzünün aydınlık olmasından başka ne bekliyordun?” dedi Bayan Poyser sabırsızca, örgüsüne yeniden sarılırken. “Elbette aydınlık olur! Hem doğuştan beyefendi, bir de resim gibi güzel bir annesi var. Ülkenin dört yanını dolaş, altmış altı yaşında öyle bir başka kadın bulamazsın. Pazar günü kürsüde öyle bir adamı görmek var ya! Poyser’a hep derim, dolu bir buğday tarlasına ya da güzel sağmal ineklerle dolu bir meraya bakmak gibi; insana dünya rahat bir yermiş dedirtiyor. Ama siz Metodistlerin peşinden koştuğu yaratıklara gelince, açıkta kalmış, kaburgaları sayılan bir grup cılız danaya bakmayı yeğlerim. Sana doğruyu söyleyecek halleri varmış gibi görünürler; sanki hayatlarında pastırmadan ve ekşi kekten iyisini tatmamışlar. Peki Bay Irwine Yeşillik’teki o budalaca vaaz verme işinden sana ne dedi?”
“Yalnızca bunu duyduğunu söyledi; hiç rahatsız olmuş gibi görünmedi. Ama sevgili teyzeciğim, artık bunu düşünme. Bana seni de benim kadar üzeceğine emin olduğum bir şey söyledi. Thias Bede dün gece Willow Çayı’nda boğulmuş; yaşlı annesinin teselliye çok ihtiyacı olacağını düşünüyorum. Belki ona yararım dokunur, ben de şapkamı alıp yola çıkıyorum.”
“Canım benim, canım benim! Ama önce bir fincan çay içmelisin yavrum,” dedi Bayan Poyser; sesi bir anda beş diyezli si notasından açık ve neşeli do notasına indi. “Su kaynıyor, bir dakikaya hazır olur; küçükler de az sonra gelir, çaylarını ister. Yaşlı kadını görmeye gitmene razıyım; Metodist olsan da olmasan da, dertli insanların arasında hep hoş karşılanırsın. Ama işin aslı, farkı yaratan şey insanın hangi etten kemikten olduğu. Bazı peynirler yağsız sütten, bazıları taze sütten yapılır; adları ne olursa olsun görünüşlerinden ve kokularından hangisinin hangisi olduğunu anlarsın. Thias Bede’e gelince, orada olmasındansa ölmüş olması daha iyi—Tanrı, böyle söylediğim için beni bağışlasın—çünkü on yıldır kendisine bağlı olanlara dert çıkarmaktan başka pek bir şey yapmadı. Bence yaşlı kadına biraz rom götürsen iyi olur; içini ısıtacak bir damla bile yoktur herhâlde. Otur yavrum, rahat ol; bir fincan çay içmeden dışarı adım atmayacaksın, sana söylüyorum.”
Bayan Poyser konuşmasının sonlarına doğru raflardan çay takımlarını indiriyordu. Çay fincanlarının şıngırtısını duyunca ortaya çıkan Totty hemen peşine takıldı; Bayan Poyser da ekmek almak için kilere doğru ilerliyordu. O sırada Hetty, yorgun kollarını rahatlatmak için yukarı kaldırıp ellerini başının arkasında kavuşturarak mandıradan çıktı.
“Molly,” dedi biraz isteksizce, “dışarı çıkıp bana birkaç labada yaprağı toplar mısın? Tereyağını artık paketleyebiliriz.”
“Ne olduğunu duydun mu Hetty?” diye sordu teyzesi.
“Hayır; nereden duyacaktım ki?” diye ters bir sesle karşılık verdi Hetty.
“Duysan da pek umursayacağını sanmam; kendini iki saat boyunca saat tutarak giyinip süsleyebildiğin sürece, herkes ölmüş olsa başını çevirip bakmayacak kadar aklın havada. Ama sana hak ettiğinden çok daha fazla değer veren insanlar, başlarına böyle şeyler gelmesini önemser. Adam Bede’le bütün akrabaları boğulsa da umurunda olmazdı; bir dakika sonra yine aynanın karşısında süsleniyor olurdun.”
“Adam Bede mi boğuldu?” dedi Hetty, kollarını indirip şaşkın şaşkın bakarak; ama teyzesinin her zamanki gibi ders verme amacıyla işi abarttığından kuşkulanıyordu.
Bayan Poyser daha kesin bir açıklama yapmaya tenezzül etmeden kilerin yolunu tutmuştu. “Hayır canım, hayır,” dedi Dinah şefkatle. “Adam değil. Adam’ın babası, yaşlı adam boğuldu. Dün gece Willow Çayı’nda boğulmuş. Bay Irwine az önce anlattı.”
“Ah, ne korkunç!” dedi Hetty ciddi görünerek; ama çok da etkilenmemişti. Molly labada yapraklarıyla içeri girince onları sessizce aldı ve başka bir şey sormadan mandıraya döndü.
Bölüm etkileşimi
