Adam Bede kitap kapağı

44. bölüm / 56

Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime · Okuduğun bölüm
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

Bölüm XLIV

Arthur’ın Dönüşü
Arthur Donnithorne Liverpool’a ayak basıp halası Lydia’dan büyükbabasının ölümünü kısaca bildiren mektubu okuduğunda, ilk düşündüğü şuydu: “Zavallı Büyükbaba! Öldüğü sırada yanında olabilmek için ona yetişebilseydim keşke. Son anında hissettiği ya da dilediği bir şey olmuş olabilir; artık bunu hiçbir zaman bilemeyeceğim. Yalnız başına ölmüştü.”

Acısının bundan daha derin olduğunu söylemek imkânsızdır. Eski düşmanlığın yerini merhamet ve yumuşamış anılar almıştı. Fayton onu artık efendisi olacağı eve hızla taşırken, geleceğe dair hareketli düşünceleri arasında, kendi değerli hedeflerinden vazgeçmeden büyükbabasının dileklerine saygı gösterebileceği bir şey bulmaya çalışıp duruyordu. Ama güçlü bünyesi ve yüksek enerjisi olan, kendisi hakkında iyi düşünen, başkalarının da onun hakkında iyi düşündüğüne inanan ve bu iyi kanıyı daha da hak etmek için büyük bir heves duyan Arthur gibi genç bir adamın, çok sevmediği yaşlı bir adamın ölümüyle görkemli bir mülkün başına geçerken taşkın bir sevinçten farklı bir şey hissetmesi insan doğasında değil, ancak insanın kendini kandırmasında mümkündür. Artık gerçek hayatı başlıyordu; artık harekete geçecek alanı ve fırsatı vardı, o da bunları kullanacaktı. Loamshire halkına ne iyi bir taşra beyefendisi olduğunu gösterecekti; bu kariyeri güneşin altındaki hiçbir şeyle değişmezdi. Rüzgârlı sonbahar günlerinde tepelerde at sürerken, sevdiği drenaj ve araziyi çitle çevirme planlarıyla ilgilendiğini; kasvetli sabahlarda avdaki en iyi ata binmiş en iyi binici olarak hayranlık uyandırdığını; pazar günleri örnek bir toprak sahibi diye övüldüğünü gözünde canlandırıyordu. Sonra seçim yemeklerinde konuşmalar yapacak, tarım konusunda şaşırtıcı bir bilgi gösterecekti; yeni sabanlarla ekim makinelerinin destekçisi, ihmalkâr toprak sahiplerinin sert eleştirmeni olacak, üstelik herkesin sevmesi gereken neşeli bir adam olarak anılacaktı. Kendi mülkünün her yanında onu mutlu yüzler karşılayacak, komşu ailelerle arası çok iyi olacaktı. Irwine’ler her hafta onunla yemeğe gelecek, kendi arabalarıyla taşınacaklardı; çünkü Arthur, ince bir yolunu bulup Hayslope onda birlerinin laik hak sahibi olarak papaza iki yüz sterlin daha ödemekte ısrar edecekti. Halası da olabildiğince rahat edecek, yaşlı kız kurusu tavırlarına rağmen, Arthur evlenene kadar, isterse Chase’de yaşamayı sürdürecekti. Evlilik şimdilik belirsiz bir gelecekteydi; çünkü Arthur henüz, kusursuz bir taşra beyefendisinin karısı olacak kadını görmemişti.

Bunlar Arthur’ın başlıca düşünceleriydi; yolculuk saatleri boyunca bir adamın zihninden geçenleri birkaç cümleye sığdırmak gerekirse tabii. Bu cümleler, renk, ayrıntı ve yaşamla dolu uzun bir panoramadaki sahnelerin adlarını sıralayan bir liste gibidir. Arthur’ın kendisini karşılayan mutlu yüzler, solgun hayallerden ibaret değildi; uzun zamandır tanıdığı, gerçekten canlı yüzlerdi. Martin Poyser oradaydı; bütün Poyser ailesi oradaydı.

Ne? Hetty mi?

Evet; çünkü Arthur, Hetty konusunda rahattı. Geçmişle ilgili olarak pek rahat değildi; geçen ağustosta Adam’la yaşananları düşündüğünde kulakları yanıyordu. Ama Hetty’nin şimdiki hâli konusunda içi rahattı. Düzenli mektuplaştığı Bay Irwine, eski yerlerden ve insanlardan haberleri ona anlatıyordu. Yaklaşık üç ay önce, Adam Bede’nin sandığı gibi Mary Burge’le değil, güzel Hetty Sorrel’le evleneceğini haber vermişti. Martin Poyser ile Adam’ın kendisi olan biteni Bay Irwine’e anlatmışlardı: Adam iki yıldır Hetty’ye çok âşıktı; artık martta evlenmeleri kararlaştırılmıştı. O sağlam yapılı haylaz Adam, papazın düşündüğünden daha duyguluydu; gerçekten idil gibi bir aşk hikâyesiydi. Mektupta anlatmak fazla uzun sürmeseydi, papaz, dürüst ve yürekli gencin sırrını açıklarken kızarıp utandığı anları ve içten, güçlü sözlerini Arthur’a betimlemek isterdi. Adam’ın böyle bir mutluluğun eşiğinde olduğunu duymanın Arthur’ı sevindireceğini biliyordu.

Evet, gerçekten de öyle! Arthur, mektuptaki o bölümü okuyunca, yenilenmiş hayatına yetecek kadar hava olmadığını hissetti. Pencereleri ardına kadar açtı, aralık ayının havasına çıkıp kendisiyle konuşan herkesi, sanki Nelson yeni bir zafer kazanmış gibi coşkuyla selamladı. Windsor’a geldiğinden beri ilk kez, o gün gerçekten çocukça bir neşeye kapılmıştı. Üzerine çöken yük kalkmış, peşini bırakmayan korku yok olmuştu. Artık Adam’a karşı içindeki acılığı yenebileceğini, elini uzatıp ona yeniden dostu olmayı teklif edebileceğini düşündü; kulağını hâlâ kızartacak o acı anıya rağmen. Yere serilmiş, yalan söylemek zorunda kalmıştı: ne yaparsak yapalım, böyle şeyler iz bırakır. Ama Adam eski günlerdeki gibi olacaksa Arthur da öyle olmak, ağustostaki lanetli karşılaşmadan önce hep arzuladığı gibi Adam’ı işleriyle ve geleceğiyle iç içe görmek istiyordu. Hatta mülkün sahibi olduğunda Adam için, başka türlü yapacağından çok daha fazlasını yapacaktı; Hetty’nin kocası olarak Adam’ın kendisinden özel bir beklentisi vardı. Geçmişte Arthur yüzünden çektiği her acının yüz katıyla telafi edildiğini Hetty’nin de hissetmesini sağlayacaktı. Zaten Adam’la evlenmeye bu kadar çabuk karar verdiğine göre pek de fazla üzülmüş olamazdı.

Arthur’ın eve dönüş yolculuğunda, düşüncelerinin panoramasında Adam ile Hetty’nin nasıl bir yer tuttuğunu açıkça görüyorsunuz. Artık mart ayıydı; yakında evleneceklerdi, belki de çoktan evlenmişlerdi. Üstelik şimdi onlar için gerçekten çok şey yapabilecek durumdaydı. Tatlı, tatlı küçük Hetty! Küçük kedi yavrusu ona, onun Hetty’ye duyduğu sevginin yarısı kadar bile sevgi duymamıştı; çünkü Arthur hâlâ ona fena hâlde tutulmuştu. Onu görmekten neredeyse korkuyordu; doğrusu, ayrıldıklarından beri başka hiçbir kadına bakmaya pek heves etmemişti. Korulukta kendisine doğru gelen o küçük beden, koyu kirpiklerinin çevrelediği çocuk gözleri, öpmek için uzanmış güzel dudaklar... Aylar geçmesine rağmen o görüntü hiç solmamıştı. Hetty yine aynı görünecekti. Onunla nasıl karşılaşacağını düşünmek bile imkânsızdı; kesinlikle titreyecekti. İnsan üzerindeki bu tür etkilerin ne kadar uzun sürdüğü tuhaftı; çünkü artık Hetty’ye âşık olmadığı kesindi. Aylardır onun Adam’la evlenmesini canıgönülden istiyordu ve şu anlarda, evleneceklerini düşünmekten daha çok mutluluğuna katkıda bulunan hiçbir şey yoktu. Onu düşününce kalbinin hâlâ biraz daha hızlı atmasına yol açan, hayal gücünün abartıcı etkisiydi. Hetty’yi yeniden, gerçekte olduğu gibi, Adam’ın karısı olarak yeni evinde gayet sıradan işleriyle uğraşırken gördüğünde, geçmişte böyle duygular beslemiş olmasına belki şaşıracaktı. Çok şükür, her şey bu kadar iyi sonuçlanmıştı! Artık hayatını dolduracak pek çok işi ve ilgilendiği konu olacaktı; bir daha aptallık etme tehlikesiyle karşı karşıya kalmayacaktı.

Posta arabacısının kamçısının şaklaması ne hoştu! İngiltere manzaralarının içinden hızla ve rahatça geçerken duyduğu keyif de öyle; buralar kendi evinin çevresine çok benziyordu, yalnız o kadar güzel değildi. İşte, Treddleston’a çok benzeyen bir pazar kasabası; en büyük hanın tabelasında komşu toprak sahibinin arması vardı. Sonra, kasabaya yakınlığın yüksek kira getireceğini düşündüren, sıradan tarlalarla çitler uzanıyordu. Derken arazi daha bakımlı bir hâl almaya, ormanlar sıklaşmaya başladı; sonunda alçak bir tepenin üzerinden beyaz ya da kırmızı bir konak görünüyordu. Ya da Arthur, yoğun meşe ve karaağaç kümelerinin arasında, şimdi yeni tomurcuklarla kızarmış ağaçların arasından görünen mazgalını ve bacalarını fark ediyordu. Hemen ardından köy çıkıyordu karşısına: kırmızı kiremit çatılı küçük kilise, solmuş ahşap karkaslı evlerin arasında bile mütevazı duruyordu; çevresinde ısırgan otları bitmiş eski yeşil mezar taşları vardı. Taze ve canlı olan bir tek, hızla geçen posta arabasına gözlerini kocaman açan çocuklardı; gürültü edip ortalığı hareketlendiren bir tek, soyu sopu bilinmeyen, ağızları açık köpeklerdi. Hayslope ne kadar daha güzel bir köydü! Burası gibi ihmal edilmeyecekti: çiftlik binalarıyla kulübelerde her yerde kapsamlı onarımlar yapılacak, Rosseter yolundan posta arabalarıyla geçen yolcular hayranlıktan başka bir şey duymayacaktı. Bütün onarımları Adam Bede yönetecekti; artık Burge’ün işinde ortaktı. İsterse Arthur da işletmeye biraz para koyup bir iki yıl içinde yaşlı adamın hissesini satın alabilirdi. Geçen yazki mesele, Arthur’ın hayatındaki çirkin bir lekeydi; ama gelecek bunu telafi edecekti. Pek çok adam Adam’a karşı kin beslerdi, ama o beslemeyecekti. Bu tür bayağılıkları kesinlikle aşacaktı; çünkü haksız olanın kendisi olduğu çok açıktı. Adam sert ve şiddetli davranmış, onu acı bir ikileme sürüklemişti; ama zavallı adam âşıktı ve onu kızdırmak için gerçek bir neden vardı. Hayır, Arthur’ın içinde hiç kimseye karşı kötü bir duygu yoktu. Mutluydu ve elinin uzandığı herkesi mutlu edecekti.

İşte sonunda, sevgili yaşlı Hayslope göründü. Öğleden sonranın geç saatlerindeki güneşin altında, olduğu gibi sessiz ve eski bir yer misali tepenin üzerinde uyukluyordu. Karşısında Binton Tepeleri’nin koca yamaçları, aşağılarında asılı duran ormanların morumsu karanlığı, en sonunda da Chase’in meşeleri arasından görünen Manastır’ın solgun cephesi vardı; sanki varisin dönüşünü sabırsızlıkla bekliyordu. “Zavallı Büyükbaba! Şimdi orada yatıyor, ölü. Bir zamanlar genç bir adamdı; mülkün başına geçmiş, planlarını yapıyordu. Dünya böyle dönüp duruyor! Hala Lydia kendini çok yalnız hissetmeli, zavallı şey; ama şişman Fido’yu nasıl şımartıyorsa onu da öyle şımartacağım.”

Arthur’ın faytonunun tekerlek sesleri Chase’de endişeyle bekleniyordu; bugün cuma günüydü ve cenaze töreni iki gün ertelenmişti. Fayton avlunun çakıllarına varmadan önce evin bütün hizmetkârları, ölüm evine yakışan ciddi ve ölçülü bir karşılamada bulunmak için toplanmıştı. Bay Arthur mülkün başına geçmeye geldiğinde, belki bir ay önce, yüzlerinde uygun bir üzüntü ifadesi tutturmaları zor olabilirdi; ama o gün başhizmetkârların yüreği, yaşlı toprak sahibinin ölümünden başka bir nedenle de ağırdı. Birçoğu, Bay Craig gibi, yirmi mil öteye gitmeyi istiyordu; çünkü Hetty Sorrel’in, güzel Hetty Sorrel’in başına ne geldiğini biliyorlardı. Onu her hafta görürlerdi. Evlerindeki işlerini seven hizmetkârlara özgü bir taraf tutma duyguları vardı. Çiftçi kiracıların ona karşı duyduğu sert öfkenin tamamına katılmaya yanaşmıyor, onun için bahaneler bulmaya çalışıyorlardı. Yine de Poyser’lerle yıllardır komşuluk ilişkileri kurmuş olan üst düzey hizmetkârlar, genç efendinin mülkün başına geçmesini dört gözle bekledikleri olayın bütün sevincinin elinden alındığını hissetmekten kendilerini alamadılar.

Hizmetkârların ciddi ve üzgün görünmesi Arthur’a şaşırtıcı gelmedi. Onları yeniden görünce ve artık onlarla ilişkisinin değiştiğini hissedince kendisi çok duygulanmıştı. Bu, içinde acıdan çok haz barındıran türden dokunaklı bir duyguydu; iyi huylu bir adamın, iyiliğini gösterebileceğinin farkında olarak yaşadığı, belki de en tatlı duygulardan biri. “Ee, Mills, halam nasıl?” derken yüreği tatlı bir sevinçle kabardı.

Ama o sırada, ölümden beri evde bulunan avukat Bay Bygate öne çıkıp saygılı selamını verdi ve soruları yanıtladı. Arthur, kütüphanede kendisini bekleyen halası Lydia’nın yanına gitmek üzere onunla yürüdü. Evde Hetty hakkında hiçbir şey bilmeyen tek kişi hala Lydia’ydı. Evlenmemiş bir kız evlat olarak duyduğu kedere, cenaze düzenlemeleri ve kendi geleceği hakkındaki kaygılardan başka hiçbir düşünce karışmamıştı. Kadınların âdeti olduğu üzere, hayatına önem kazandırmış babası için yas tutuyordu; üstelik başkalarının yüreğinde ona pek az yas tutulduğunu gizliden gizliye bildiğinden, kederi daha da büyüktü.

Arthur, gözyaşları içindeki yüzünü, hayatında hiç olmadığı kadar şefkatle öptü.

Elini tutarken sevgiyle, “Sevgili halacığım,” dedi, “kaybı en ağır olan sensin; ama hayatının geri kalanında bunu telafi etmeye çalışmam için bana ne yapmam gerektiğini söyle.”

“Her şey o kadar ani ve korkunç oldu ki, Arthur,” diye söze başladı zavallı Bayan Lydia, küçük yakınmalarını sıralayarak. Arthur oturup onu sabırsız bir sabırla dinledi. Bir ara verince şöyle dedi:

“Şimdi hala, kendi odama gitmek için seni on beş dakika yalnız bırakacağım; sonra gelip her şeyi dikkatle dinleyeceğim.”

Uşak huzursuzca giriş holünde oyalanıyor gibiydi. “Mills, odam hazırdır herhâlde?” diye sordu.

“Evet efendim. Mektuplarınız da var; hepsi çalışma odanızdaki yazı masasının üzerine bırakıldı.”

Giyinme odası denilen küçük ön odaya girdi. Arthur burayı gerçekten yalnızca oturup dinlenmek ve yazı yazmak için kullanırdı. Yazı masasına şöyle bir baktı; üzerinde birkaç mektup ve paket durduğunu gördü. Ama uzun ve aceleli bir yolculuk yapmış bir adam gibi toz toprak içindeydi, kendini rahatsız hissediyordu. Mektuplarını okumadan önce biraz temizlenip üstünü başını düzeltmesi gerekiyordu. Pym her şeyi hazırlamak için oradaydı. Arthur, yeni bir güne başlayacakmış gibi hoş bir tazelikle az sonra mektuplarını açmak üzere giyinme odasına döndü. Alçak öğleden sonra güneşinin yatay ışınları pencereden doğrudan içeri giriyordu. Arthur kadife koltuğuna oturup ışınların tatlı sıcaklığını hissederken, güneşli bir öğleden sonra seninle benim de yaşamış olabileceğimiz o sakin iyilik hâlini duyumsadı: gençliğimizin ve sağlığımızın en parlak döneminde hayat önümüze yeni bir manzara açmış, önümüzde uzanan uzun etkinlik dolu yarınlar güzel bir ova gibi serilmişti. Hepsi bize aitti; acele edip bakmamıza gerek yoktu.

En üstteki mektup, adresi yukarı bakacak şekilde duruyordu. Arthur, el yazısının Bay Irwine’e ait olduğunu hemen anladı. Adresin altında “Varır varmaz teslim edilsin” yazıyordu. O anda Bay Irwine’den bir mektup gelmesi Arthur’ı hiç şaşırtmadı. Elbette, birbirlerini görmeleri mümkün olmadan önce Arthur’ın bilmesini istediği bir şey vardı. Böyle bir zamanda Irwine’in acilen söylemesi gereken bir şey olması çok doğaldı. Arthur, mektubu yazanı yakında göreceği düşüncesinin verdiği hoş bir beklentiyle mührü kırdı.

“Arthur, bu mektubu varışında seni karşılasın diye gönderiyorum; çünkü o sırada, hayatım boyunca yapmak zorunda kaldığım en acı görev nedeniyle çağrıldığım Stoniton’da olabilirim. Sana söylemem gereken şeyi gecikmeden öğrenmen doğru olur.

“Şu anda üzerine çöken cezanın ağırlığını tek bir sitem sözüyle bile artırmaya çalışmayacağım. Şimdi yazabileceğim başka her söz, sana yalın gerçeği söylemek zorunda olduğum sözlerin yanında cılız ve anlamsız kalır.

“Hetty Sorrel hapiste. Çocuk öldürme suçundan cuma günü yargılanacak.”...

Arthur daha fazla okumadı. Sandalyesinden fırladı ve bütün bedeni şiddetli bir sarsıntıya uğramış gibi bir dakika boyunca öylece durdu; sanki hayatı korkunç çırpınışlarla içinden çekilip gidiyordu. Ama bir dakika sonra mektubu hâlâ elinde sımsıkı tutarak odadan fırlamıştı. Koridor boyunca, merdivenlerden aşağı, giriş holüne koşuyordu. Mills hâlâ oradaydı ama Arthur onu görmedi; avlu boyunca bir av hayvanı gibi koşup dışarı çıktı. Uşak, yaşlı bacaklarının elverdiğince hızlı biçimde peşinden koştu. Genç efendinin nereye gittiğini tahmin etmişti; biliyordu.

Mills ahırlara ulaştığında bir atın eyeri vuruluyordu. Arthur, mektubun geri kalanını okumaya kendini zorluyordu. At kendisine getirilirken mektubu cebine soktu; tam o sırada Mills’in endişeli yüzünü karşısında gördü.

“Gittiğimi söyleyin; Stoniton’a gittim,” dedi telaşını bastıran boğuk bir sesle. Eyere sıçrayıp atı dörtnala sürdü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…