Adam Bede kitap kapağı

11. bölüm / 56

XI. Bölüm — Kulübede

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: XI. Bölüm — Kulübede
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime · Okuduğun bölüm
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

XI. Bölüm

Kulübede
Ertesi sabah saat henüz dördü buçuk olmuştu. Çatı katındaki küçük pencereden kuşları dinleyip giderek aydınlanan gökyüzünü izleyerek uyanık yatmaktan yorulan Dinah, Lisbeth’i uyandırmamak için sessizce kalkıp giyinmeye başladı. Ama evde çoktan başka biri ayaklanmış, Gyp’in önden gidişiyle aşağı inmişti. Köpeğin tıkırtılı adımlarından aşağı inenin Adam olduğu belliydi; Dinah bunu bilmiyor, Adam’ın önceki gece geç saatlere kadar çalıştığını Seth’ten duyduğu için bunun Seth olabileceğini düşünüyordu. Oysa Seth, kapının açılma sesine daha yeni uyanmıştı. Önceki günün heyecanı, sonunda Dinah’nın beklenmedik gelişiyle daha da artmış; beden yorgunluğu bunu bastıramamıştı, çünkü Seth her zamanki kadar ağır iş yapmamıştı. Bu yüzden yatağa gittiğinde saatlerce dönüp durarak kendini yormadan uyku bastırmadı; ardından da sabah her zamankinden ağır bir uykuyla geçti.

Adam ise uzun süre dinlenmiş, kendine gelmişti. Hareketsiz kalmaya hiç tahammülü olmadığından yeni güne başlamak, kederini güçlü iradesi ve kuvvetli kollarıyla bastırmak için sabırsızlanıyordu. Vadiye beyaz sis çökmüştü; hava aydınlık ve sıcak olacaktı. Kahvaltısını edince yeniden işe koyulacaktı.

“İnsan çalışabildiği sürece dayanamayacağı şey yoktur,” diye düşündü. “İnsanın kendi hayatı durmadan değişiyormuş gibi görünse de işlerin doğası değişmez. Dördün karesi on altıdır; kaldıraç kolunu da ağırlığınla orantılı olarak uzatmalısın—insan mutsuzken de mutluyken de bunlar aynı ölçüde doğrudur. Çalışmanın en iyi yanı da insanın kendi yazgısının dışındaki şeylere tutunmasını sağlamasıdır.”

Başına ve yüzüne soğuk suyu çarparken yeniden bütünüyle kendisi olduğunu hissetti. Kara gözleri her zamanki gibi keskin, gür siyah saçları taze su damlalarıyla parıl parıl, babasının tabutu için tahta seçmeye atölyeye girdi. Annesi evde yürütülen bu kederli işi görüp duymasın diye Seth’le birlikte tahtayı Jonathan Burge’ün yanına götürmeyi ve tabutu oradaki işçilerden birine yaptırmayı düşünüyordu.

Atölyeye yeni girmişti ki keskin kulağı merdivenlerden gelen hafif, hızlı ayak sesini duydu—annesi olmadığı kesindi. Akşam Dinah geldiğinde yatmış, uyuyordu; şimdi bu ayak sesinin kime ait olduğunu merak etti. Aklına budalaca bir düşünce geldi ve içini tuhaf biçimde kıpırdattı. Sanki Hetty olabilirmiş gibi! Oysa evde bulunması en akla gelmeyecek kişi oydu. Yine de gidip bakmaya, bunun başkası olduğunu açıkça görmeye gönlü elvermiyordu. Elini koyduğu bir tahtaya yaslanıp sesleri dinledi; hayal gücü onları öyle hoş yorumluyordu ki keskin, güçlü yüzü ürkek bir şefkatle aydınlandı. Hafif adımlar mutfakta dolaştı, ardından süpürgenin sesi duyuldu; sonbahar yapraklarını tozlu patikada kovalayan en hafif esintiden bile daha sessizdi bu ses. Adam’ın hayalinde, süpürgeye dönüp bakan gamzeli bir yüz, koyu parlak gözler, yaramaz gülümsemeler; sapı tutmak için hafifçe eğilmiş dolgun bir beden canlandı. Budalaca bir düşünceydi; Hetty olamazdı. Ama bu saçmalığı aklından çıkarmanın tek yolu kimin geldiğini gidip görmekti; orada dinledikçe hayali inanca biraz daha yaklaşıyordu. Tahtayı bıraktı ve mutfak kapısına yöneldi.

“Nasılsınız, Adam Bede?” dedi Dinah, süpürmeyi bırakıp sakin, tiz sesiyle; yumuşak ve ciddi gözlerini ona dikti. “Umarım dinlenmişsinizdir, günün yükünü ve sıcağını taşımaya yeniden güç bulmuşsunuzdur.”

Güneş ışığını düşleyip ay ışığında uyanmak gibiydi. Adam, Dinah’yı birkaç kez görmüştü; ama hep Hall Çiftliği’nde, orada da Hetty dışında herhangi bir kadının varlığını pek fark etmemişti. Seth’in ona âşık olduğundan ancak son bir iki günde kuşkulanmaya başlamıştı; dolayısıyla şimdiye dek kardeşinin hatırına Dinah’ya dikkat etmemişti. Oysa şimdi ince bedeni, sade siyah elbisesi ve solgun, dingin yüzü, insanı bütünüyle meşgul eden bir hayalin karşısındaki gerçekliğin bütün gücüyle üzerine işledi. İlk bir iki an cevap vermedi; birden ilgisini çekmeye başlayan bir nesneyi inceleyen insan gibi, gözlerini ona yoğunlaştırıp baktı. Dinah hayatında ilk kez kendinin farkında olmaktan rahatsızlık duydu. Bu güçlü adamın karanlık, delip geçen bakışlarında, kardeşi Seth’in yumuşaklığı ve çekingenliğinden çok farklı bir şey vardı. Hafifçe kızardı; bunu neden yaptığını düşündükçe yüzü daha da kızardı. Bu kızarıklık Adam’ı dalgınlığından çıkardı.

“Sizi görünce şaşırdım; annemi bu zor gününde görmeye gelmeniz çok ince bir davranış,” dedi, çabuk kavrayan aklıyla Dinah’nın neden orada olduğunu hemen anlamıştı. Yumuşak, minnettar bir sesle konuştu. “Annem sizi gördüğüne sevinmiştir umarım,” diye ekledi; Dinah’nın nasıl karşılandığını merakla, biraz da kaygıyla düşünüyordu.

“Evet,” dedi Dinah, yeniden işine koyularak. “Bir süre sonra çok teselli bulmuş gibiydi; gece de ara ara epey dinlendi. Yanından ayrılırken mışıl mışıl uyuyordu.”

“Hall Çiftliği’ne haberi kim götürdü?” diye sordu Adam; düşünceleri oradaki birine kaymıştı. Onun bu haber karşısında ne hissettiğini merak ediyordu.

“Bana din adamı Bay Irwine söyledi. Teyzem anneniz için çok üzüldü; duyunca gelmemi istedi. Eminim eniştem de duyunca üzüldü, ama dün bütün gün Rosseter’a gitmişti. Vakit bulur bulmaz sizi orada bekleyecekler; o ocak başında sizi görmekten mutlu olmayacak kimse yok.”

Sezgili şefkatiyle Dinah, Adam’ın Hetty’nin bu dertleri hakkında bir şey söyleyip söylemediğini duymayı ne çok istediğini anlamıştı. İyilik olsun diye uyduracak kadar doğruluktan uzaklaşamazdı; ama Hetty’yi de üstü kapalı biçimde içine alan bir şey söylemeyi başarmıştı. Aşk, insanın kendini bilerek aldatmasının bir yolunu bulur; tıpkı tek başına saklambaç oynayan bir çocuk gibi, inanmadığı güvencelerle mutlu olur. Dinah’nın söyledikleri Adam’ın öylesine hoşuna gitmişti ki aklı hemen Hall Çiftliği’ne yapacağı bir sonraki ziyarete kaydı; belki Hetty ona daha önce hiç olmadığı kadar iyi davranırdı.

“Ama artık sen orada olmayacaksın, değil mi?” dedi Dinah’ya.

“Hayır, cumartesi Snowfield’a dönüyorum. Oakbourne arabasına yetişmek için erkenden Treddleston’a gitmem gerekecek. Teyzem ve onun çocuklarıyla son günü geçirebilmek için bu gece çiftliğe dönmeliyim. Ama anneniz isterse bugün burada kalabilirim; dün gece gönlü bana ısınmış gibiydi.”

“Ah, o hâlde bugün seni kesin ister. Annem birini başta severse ona mutlaka bağlanır; ama genç kadınları sevmemek gibi tuhaf bir huyu vardır. Gerçi,” diye sürdürdü Adam gülümseyerek, “başka genç kadınları sevmemesi seni sevmeyeceği anlamına gelmez.”

Gyp o zamana dek bu konuşmaya kıpırdamadan, sessizce eşlik etmişti; arka ayaklarının üzerine oturmuş, bir Adam’ın yüzüne bakıp ifadesini kolluyor, bir de Dinah’nın mutfaktaki hareketlerini izliyordu. Adam’ın son sözleri söylerken yüzüne yerleşen nazik gülümseme, yabancıyı nasıl karşılaması gerektiğine Gyp için karar vermiş gibiydi. Dinah süpürgesini bir kenara koyup dönünce ona doğru seğirtti ve dostça eline burnunu dayadı.

“Görüyorsun, Gyp sana hoş geldin diyor,” dedi Adam, “üstelik yabancıları kolay kolay benimsemez.”

“Zavallı köpek!” dedi Dinah, kaba gri tüylerini okşayarak. “Dilsiz hayvanların konuşmak istediğine, konuşamadıkları için de buna üzüldüklerine dair tuhaf bir hisse kapılıyorum. Köpekler için hep üzülürüm, belki de üzülmem gerekmiyor. Ama bize anlatmayı becerebildiklerinden daha fazlası içlerinde bulunabilir; bunca sözcüğümüze rağmen hissettiklerimizin yarısını bile söyleyemiyoruz.”

Seth aşağı indi; Adam’ı Dinah’yla konuşurken bulduğuna sevindi. Adam’ın onun bütün kadınlardan ne kadar üstün olduğunu bilmesini istiyordu. Birkaç selam sözünden sonra Adam onu tabutu konuşmak için atölyeye çekti, Dinah da temizliğe devam etti.

Saat altıda hepsi Lisbeth’le birlikte, onun kendi elleriyle temizleyebileceği kadar temiz bir mutfakta kahvaltı ediyordu. Pencereyle kapı açıktı; sabah havası kulübenin yanındaki küçük bahçeden gelen keklik otu, kekik ve yaban gülünün birbirine karışmış kokusunu içeri taşıyordu. Dinah önce oturmadı; ötekilere her zamanki gibi hazırladığı sıcak lapayı ve kızarmış yulaf ekmeğini dağıtarak dolaştı. Kahvaltıda annelerinin onlara tam olarak ne verdiğini Seth’e sormuştu. Lisbeth aşağı indiğinden beri alışılmadık ölçüde sessizdi. Bütün işlerin yapılmış olduğunu görüp hanımefendi gibi aşağıya inmeye, sonra da oturup kendisine hizmet edilmesine alışması için zamana ihtiyacı var gibiydi. Yeni hisleri, kederini hatırlamasına engel oluyordu. Sonunda lapadan bir kaşık aldı ve sessizliğini bozdu:

“Lapayı daha kötü de yapabilirdin,” dedi Dinah’ya. “Midemi bulandırmadan yiyebiliyorum. Biraz daha koyu olabilirdi, zararı olmazdı; ben her zaman kendim bir dal nane koyarım. Ama sen nereden bileceksin ki? Delikanlılar, benim onlara yaptığım gibi lapa yapacak birini kolay kolay bulamaz. Lapa yapan birini bulurlarsa kendilerini şanslı saysınlar. Ama biraz gösterilse sen de yaparsın; sabahları elin ayağın çabuk, adımların hafif; evi de şöyle idare eder bir temizlikte temizlemişsin.”

“İdare eder mi, anne?” dedi Adam. “Bana kalırsa ev harika görünüyor. Daha nasıl güzel olabilir, bilmiyorum.”

“Bilmiyorsun, öyle mi? Nereden bileceksin? Erkekler yer silinmiş mi, kedi yalamış mı, anlamaz. Ama lapan yandığında anlarsın; ben yapmayı bırakırsam olacak olan da bu. O zaman annenin bir işe yaradığını düşünürsün.”

“Dinah,” dedi Seth, “artık gelip kahvaltını etsen. Hepimizin tabağına kondu.”

“Evet, gel de otur, hadi,” dedi Lisbeth. “Bir şeyler ye; bir buçuk saattir ayaktasın, karnın acıkmıştır. Hadi,” diye ekledi Dinah yanına oturunca, sitemli bir şefkatle. “Gitmene gönlüm razı olmayacak, ama korkarım daha fazla kalamazsın. Evde seninle geçinmek çoğu insandan kolay olurdu.”

“İsterseniz bu geceye kadar kalırım,” dedi Dinah. “Daha uzun kalırdım; ama cumartesi Snowfield’a dönüyorum ve yarın teyzemle birlikte olmalıyım.”

“Eh, ben olsam o memlekete dönmezdim. Benim yaşlı kocam Stonyshire tarafındandı, ama delikanlıyken oradan ayrıldı; iyi de etmiş. Orada hiç ağaç yokmuş, derdi; marangoz için kötü bir memleket olurmuş.”

“Evet,” dedi Adam. “Küçük bir çocukken babamın, bir gün taşınacak olursa güneye gideceğine karar verdiğini söylediğini hatırlıyorum. Ama bundan o kadar emin değilim. Güney’i tanıyan Bartle Massey, kuzeyliler güneylilerden daha üstün bir ırktır, daha sert kafalı, daha güçlü yapılı ve epeyce daha uzundurlar, der. Bir de bazı yöreler elinin sırtı kadar dümdüzmüş; en yüksek ağaçlara tırmanmadan uzağı göremezmişsin. Buna katlanamazdım. Biraz yokuş çıkan bir yoldan işe gitmeyi, çevremde kilometrelerce uzanan tarlaları, şurada burada bir köprüyü, kasabayı ya da kilise kulesinin ucunu görmeyi severim. Böyle olunca dünya büyük bir yermiş, içinde senden başka da aklıyla ve elleriyle çalışan insanlar varmış gibi hissedersin.”

“Ben en çok tepeleri severim,” dedi Seth. “Bulutlar başının üzerindeyken, güneşin çok uzaklarda, Loamford tarafında parladığını görürsün; son zamanlarda fırtınalı günlerde sık sık gördüm. Bu hayat karanlık ve bulutlu olsa da sanki orası, her zaman sevinçle güneşin olduğu cennetmiş gibi geliyor bana.”

“Ah, Stonyshire tarafını severim,” dedi Dinah. “Tahılın ve sığırın bol olduğu, toprağın dümdüz ve üzerinde yürümenin kolay olduğu memleketlere yönelmek; yoksulların böylesine zor bir hayat sürmek zorunda olduğu, erkeklerin güneş ışığından uzakta madenlerde günlerini geçirdiği tepelerden yüz çevirmek istemem. Soğuk, sert bir günde gökyüzü tepenin üzerine kararmışken, Tanrı sevgisini insanın ruhunda hissetmesi ve onu teselli verecek başka hiçbir şeyin bulunmadığı ıssız, çıplak taş evlere taşıması ne büyük bir nimettir.”

“Eh!” dedi Lisbeth. “Sen böyle konuşursun tabii; topladığımda günlerce bir damla suyla, ufacık bir gün ışığıyla yaşamış kardelen çiçeklerine pek benziyorsun. Ama aç insanlar, aç memleketten ayrılsalar daha iyi. Azıcık ekmeği bölüşecek daha az ağız kalır. Ama,” diye Adam’a bakarak sürdürdü, “güneye ya da kuzeye gidip babanı ananı kilise avlusunda bırakmaktan söz etme. Onların tanımadığı bir memlekete gitme. Pazar günleri seni kilise avlusunda görmezsem mezarımda huzur bulamam.”

“Korkma anne,” dedi Adam. “Gitmemeye karar vermiş olmasaydım şimdiye dek gitmiş olurdum.”

Kahvaltısını bitirmişti; konuşurken ayağa kalktı.

“Ne yapmaya gidiyorsun?” diye sordu Lisbeth. “Babanın tabutuna mı başlayacaksın?”

“Hayır anne,” dedi Adam. “Tahtayı köye götürüp orada yaptıracağız.”

“Olmaz evladım, olmaz,” diye feryat etti Lisbeth; sesi heyecandan titreyip sızlanıyordu. “Babanın tabutunu senden başkasına yaptırmazsın, değil mi? Kim senin kadar iyi yapabilir? İyi işin ne demek olduğunu bilen adamın, oğlu köyün, hatta bütün Treddleston’ın en beceriklisi!”

“Peki anne, sen böyle istiyorsan tabutu evde yaparım. Ama işin yürütüldüğünü duymak istemezsin sanmıştım.”

“Peki neden istemeyeyim? Yapılması gereken doğru şey bu. Hem bunun istemekle ne ilgisi var? Bu dünyada seçebildiğim tek şey, hoşlanmadıklarımın hangisi. Ağzının tadı kaçınca bir lokma ötekinden farksız. Bu sabah ilk iş hemen başlamalısın. Tabuta senden başka kimsenin el sürmesini istemiyorum.”

Adam’ın gözleri Seth’in gözleriyle buluştu; Seth, Dinah’dan Adam’a doğru kederli bir özlemle bakıyordu.

“Hayır anne,” dedi. “Tabut evde yapılacaksa Seth’in de el atmasına razı olurum. Bu sabah köye gideceğim; Bay Burge beni görmek isteyecektir. Seth evde kalıp tabuta başlayacak. Öğle vakti dönebilirim, o zaman da o gider.”

“Yok, yok,” diye diretti Lisbeth, ağlamaya başlayarak. “Babanın tabutunu sen yapacaksın diye gönlümü buna bağladım. Sen ne kadar da inatçı, dediğim dediksin; annenin istediğini hiç yapmazsın. Baban sağken ona sık sık öfkelenirdin; şimdi gittiğine göre ona daha iyi davranmalısın. Seth tabutu yapsa baban hiç aldırmazdı.”

“Daha fazla söyleme Adam, daha fazla söyleme,” dedi Seth; yumuşak konuşuyordu ama sesinden bunu söylemenin ona güç geldiği anlaşılıyordu. “Annem haklı. Ben işe koyulurum, sen evde kal.”

Hemen atölyeye geçti; Adam da peşinden gitti. Lisbeth ise eski alışkanlıklarına uyarak, Dinah’nın artık onun yerini almasını istemiyormuş gibi kahvaltı sofrasını toplamaya koyuldu. Dinah hiçbir şey söylemedi ama az sonra fırsat bulup sessizce kardeşlerin yanına, atölyeye gitti.

Önlüklerini ve kâğıt takkelerini çoktan takmışlardı. Adam, sol elini Seth’in omzuna koymuş, sağ elindeki çekiçle baktıkları birkaç tahtayı gösteriyordu. Sırtları Dinah’nın girdiği kapıya dönüktü. Dinah öyle sessizce içeri girdi ki, “Seth Bede!” diyen sesini duyana kadar geldiğini fark etmediler. Seth irkildi, ikisi de dönüp baktı. Dinah Adam’ı görmüyormuş gibi yaptı, gözlerini Seth’in yüzüne dikerek sakin ve şefkatli bir sesle, “Elveda demeyeceğim. İşten dönünce yine görüşürüz. Çiftliğe hava kararmadan varacağıma göre bu bana yeter de artar,” dedi.

“Teşekkür ederim Dinah; seninle bir kez daha eve yürümek isterim. Belki de son kez olacak.”

Seth’in sesinde hafif bir titreme vardı. Dinah elini uzattı ve, “Bugün gönlün huzurla dolacak Seth; yaşlı annene karşı gösterdiğin şefkat ve sabır bunun karşılığı,” dedi.

Dönüp atölyeden, girdiği kadar hızlı ve sessiz çıktı. Adam bütün bu süre boyunca onu dikkatle izlemişti ama Dinah ona hiç bakmamıştı. Dinah gider gitmez, “Onu sevmeni yadırgamıyorum Seth. Zambak gibi bir yüzü var,” dedi.

Seth’in duyguları gözlerine ve dudaklarına taştı. Sırrını Adam’a hiç açmamıştı ama şimdi içini dökmenin tatlı ferahlığını hissederek cevap verdi: “Evet Addy, onu seviyorum; belki de gereğinden fazla. Ama o beni sevmiyor delikanlı; yalnızca Tanrı’nın bir evladının ötekini sevdiği gibi seviyor. Benim inancım, hiçbir erkeği kocası olarak sevmeyeceği.”

“Olur mu delikanlı, bunu kim bilebilir? Umudunu yitirme. O, kadınların çoğundan daha ince yaradılışlı; bunu apaçık görebiliyorum. Ama başka konularda onlardan üstünse, sevme konusunda geri kalacağını sanmıyorum.”

Başka bir şey konuşulmadı. Seth köye doğru yola çıktı, Adam da tabutun yapımına koyuldu.

Tahtayı kaldırırken, “Tanrı o delikanlıya da bana da yardım etsin,” diye düşündü. “Anlaşılan hayat bize de zor gelecek; hem dışarıda hem içimizde çetin bir mücadele. Dişleriyle sandalye kaldırabilen, aralıksız elli mil yürüyebilen bir adamın, dünyadaki bütün kadınlar arasından birinin yalnızca bakışıyla titreyip ateşler içinde kalmasını düşünmek tuhaf. Açıklayamadığımız bir gizem bu; ama tohumun filizlenmesini de açıklayamıyoruz ya.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…