Bölümler 56Şu an: Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Üçüncü Bölüm
Vaazdan Sonra
O andan bir saat bile geçmeden Seth Bede, köyle Hall Çiftliği arasındaki meraları ve yeşil ekin tarlalarını çevreleyen çit boyunca uzanan patikada Dinah’nın yanında yürüyordu. Dinah küçük Quaker başlığını yeniden çıkarmış, serin akşam alacakaranlığının tadını daha özgürce çıkarabilmek için ellerinde tutuyordu. Seth yanında yürürken ona söylemek istediği bir şeyi ürkekçe düşünüp durduğundan yüzünün ifadesini açıkça görebiliyordu. Bu, şimdiki anla ya da kendi benliğiyle ilgisi olmayan düşüncelere dalmış, farkında olmadan dingin ve ağırbaşlı bir yüz ifadesiydi; âşık olan birini en çok yüreksizliğe sürükleyen türden. Yürüyüşü bile cesaret kırıcıydı: kimseden destek beklemeyen sakin, esnek bir hali vardı. Seth bunu belirsizce hissediyordu; kendi kendine, “O her erkek için fazla iyi ve kutsal, hele benim için,” dedi. Daha dudaklarına ulaşmadan söylemek üzere hazırladığı sözler yine içine kaçtı. Ama başka bir düşünce ona cesaret verdi: “Onu daha çok sevecek ve Rabbin işini yaparken daha özgür bırakacak başka erkek yok.” Bessy Cranage hakkında konuşmalarını bitirdiklerinden beri dakikalardır sessizdiler. Dinah neredeyse Seth’in orada olduğunu unutmuş gibiydi; adımları gitgide hızlanıyordu. Sonunda Hall Çiftliği’nin avlu kapısına birkaç dakikalık yürüme mesafesinde olduklarını düşünmek Seth’e konuşma cesareti verdi.
“Cumartesi günü Snowfield’a dönmeye kesin karar verdin mi, Dinah?”
“Evet,” dedi Dinah sakince. “Oraya çağrılıyorum. Pazar gecesi düşüncelere dalmışken içime doğdu: veremli Kız Kardeş Allen’ın bana ihtiyacı var. Onu, şu incecik beyaz bulutu gördüğümüz kadar açık seçik gördüm; zavallı zayıf elini kaldırmış, beni çağırıyordu. Bu sabah yol göstermesi için Kutsal Kitap’ı açtığımda gözlerimin ilk iliştiği sözler şunlardı: ‘Gördüğümüz bu görüden sonra hemen Makedonya’ya gitmeye çalıştık.’ Rabbin isteğinin böylesine açıkça gösterilmesi olmasaydı gitmek istemezdim; çünkü teyzeme ve küçüklerine, bir de yoldan çıkmış zavallı kuzu Hetty Sorrel’e gönlüm bağlı. Son zamanlarda onun için içtenlikle dua ediyorum; bunu, onu bekleyen bir merhametin bulunabileceğine dair işaret sayıyorum.”
“Tanrı öyle olmasını nasip etsin,” dedi Seth. “Adam’ın gönlü ona öyle bağlanmış ki başkasına asla yönelmeyecek diye korkuyorum; yine de onunla evlense Adam’a çok üzülürüm, çünkü onu mutlu edeceğini sanmıyorum. İnsan yüreğinin, dünyada gördüğü bütün kadınların içinden birine yönelip de Yakup’un Rahel için yaptığı gibi, başka bir kadını hazır bulmaktansa onun uğruna yedi yıl çalışmayı nasıl daha kolay bulduğu derin bir sır. Sık sık şu sözleri düşünürüm: ‘Yakup Rahel için yedi yıl hizmet etti; onu sevdiği için bu yıllar ona birkaç gün gibi geldi.’ Dinah, yedi yılın sonunda seninle evlenme umudum olsaydı bu sözlerin benim için de gerçek olacağını biliyorum. Aziz Pavlus, ‘Evli kadın kocasını nasıl hoşnut edeceğini, dünyanın işleriyle ilgilenir,’ dediği için bir kocanın düşüncelerini fazlasıyla meşgul edeceğini düşünüyorsun; geçen cumartesi bana ne düşündüğünü söyledikten sonra bu konuda yeniden konuşmaya cüret ettiğim için belki de beni küstah bulacaksın. Ama bunu gece gündüz yeniden düşündüm; kendi arzularımla körleşip yalnızca benim için iyi olanın senin için de iyi olduğunu sanmamak için dua ettim. Bana öyle geliyor ki evlenmen lehine, aleyhine bulabileceğinden daha çok kutsal metin var. Çünkü Aziz Pavlus başka bir yerde gayet açıkça şöyle diyor: ‘Genç kadınların evlenmelerini, çocuk doğurmalarını, evlerini yönetmelerini, düşmana kınayacak bir fırsat vermemelerini istiyorum’; sonra da ‘İki kişi bir kişiden iyidir’ diyor; bu söz evlilik için de başka şeyler için olduğu kadar geçerli. Dinah, aynı yüreği ve aynı düşünceyi paylaşmalıyız. İkimiz de aynı Efendi’ye hizmet ediyor, aynı armağanların peşinden gidiyoruz. Tanrı’nın seni yapmaya uygun gördüğü işi engelleyecek biçimde senden hak talep eden bir koca asla olmam. Daha özgür olman için evin içinde de dışında da bir yolunu bulur, işlerin üstesinden gelirim; şimdi olduğundan daha özgür olursun, çünkü geçimini kendin sağlamak zorundasın, oysa ikimizin geçimini sağlayacak kadar güçlüyüm.”
Seth bir kez isteğini dile getirmeye başlayınca, hazırladığı bütün gerekçeleri sıralamadan önce Dinah kesin bir şey söylemesin diye, içtenlikle ve neredeyse aceleyle konuşmayı sürdürdü. Anlattıkça yanakları kızardı, yumuşak gri gözleri yaşlarla doldu; son cümlesini söylerken sesi titredi. Loamshire’da bir eşiğin yerini tutan iki yüksek taşın arasındaki dar geçitlerden birine gelmişlerdi. Dinah durdu, Seth’e döndü ve yumuşak ama dingin tiz sesiyle şöyle dedi: “Seth Bede, bana duyduğun sevgi için teşekkür ederim. Herhangi bir erkeği Hristiyan kardeşimden öte görebilseydim, sanırım bu sen olurdun. Ama evlenmeye gönlüm yok. Bu, başka kadınlar için iyi bir şey; eş ve anne olmak büyük ve kutsal bir mutluluk. Ama ‘Tanrı her kişiye ne dağıtmışsa ve Rab onu neye çağırmışsa, kişi öyle yaşasın.’ Tanrı beni başkalarına hizmet etmeye çağırdı; kendi sevinçlerim ya da kederlerim olsun diye değil, sevinenlerle sevinip ağlayanlarla ağlayayım diye. O, sözünü bildirmem için beni çağırdı ve işimi büyük ölçüde bereketlendirdi. Snowfield’daki kardeşleri bırakmam ancak Tanrı’nın isteği çok açık biçimde gösterilirse mümkün olabilir; oradakiler bu dünyanın nimetlerinden pek az pay alıyor. Ağaçları öyle az ki bir çocuk sayabilir; kışın yoksulların geçinmesi çok zor. Oradaki küçük sürüye yardım etmem, teselli ve güç vermem, yoldan çıkmış pek çok kişiyi geri çağırmam bana nasip oldu; sabah kalktığımdan gece yatana dek zihnim bunlarla dolu. Ömrüm çok kısa, Tanrı’nın işi de kendime bu dünyada bir yuva kurmayı düşünebilmem için çok büyük. Sözlerine kulaklarımı kapatmadım, Seth. Bana duyduğun sevginin Tanrı’nın beni yaşamımı değiştirmeye yöneltmesi olabileceğini, birlikte yardım edebileceğimizi düşündüm ve meseleyi Rabbin önüne serdim. Ama ne zaman evliliği ve birlikte yaşayışımızı düşünmeye çalışsam, aklıma hep başka şeyler geldi: hastaların ve ölmek üzere olanların başında dua ettiğim zamanlar; vaaz verirken, yüreğim sevgiyle dolup Tanrı’nın Sözü bana bol bol verildiğinde yaşadığım mutlu saatler. Yol göstermesi için Kutsal Kitap’ı açtığımda da işimin nerede olduğunu söyleyen açık bir sözle hep karşılaştım. Seth, bana engel olmak yerine işime yardım etmeye çalışacağını söylediğine inanıyorum; ama evliliğimizin Tanrı’nın isteği olmadığını görüyorum, O benim yüreğimi başka yöne çekiyor. Kocam ve çocuklarım olmadan yaşayıp ölmeyi istiyorum. Tanrı, yoksul halkının ihtiyaçları ve acılarıyla yüreğimi öyle doldurdu ki kendi isteklerime ve korkularıma ruhumda yer kalmadığını sanıyorum.”
Seth cevap veremedi; sessizce yürümeye devam ettiler. Sonunda avlu kapısına yaklaşmışlarken, “Peki Dinah, buna dayanacak ve görünmeyen O’nu görür gibi yaşayacak gücü bulmalıyım,” dedi. “Ama şimdi imanımın ne kadar zayıf olduğunu hissediyorum. Sen gidince bir daha hiçbir şeyden sevinç duyamayacakmışım gibi geliyor. Sana duyduğum sevgi kadın sevgisini aşan bir şey sanırım; çünkü Snowfield’a gidip yakınında yaşayabilseydim, benimle evlenmene gerek kalmadan da mutlu olabilirdim. Tanrı’nın bana sana duyduğum bu güçlü sevgiyi ikimize de yol göstersin diye verdiğine inanmıştım; meğer yalnızca sınanmam içinmiş. Belki de sana herhangi bir canlıya duyulması gerekenden fazla şey hissediyorum; çünkü senin için sık sık ilahideki şu sözleri söylemeden edemiyorum—”
En karanlık gölgelerde belirse bile,
Benim için şafak sökmeye başladı;
Ruhumun parlak sabah yıldızıdır o,
Doğan güneşim odur.
Bu yanlış olabilir; daha iyisini öğrenmem gerekiyor. Ama işler öyle gelişip de bu ülkeden ayrılarak Snowfield’da yaşamaya gitsem bana gücenmezsin, değil mi?”
“Hayır, Seth; ama sabırla beklemeni, yurdunu ve yakınlarını kolayca terk etmemeni öğütlerim. Rabbin açık çağrısı olmadan hiçbir şey yapma. Orası alışık olduğun Goşen diyarı gibi değil; soğuk, çorak bir ülke. Kendi payımıza düşeni belirleyip seçmekte acele etmemeliyiz; yol gösterilmesini beklemeliyiz.”
“Ama sana mektup yazabilirim, değil mi Dinah, söylemek istediğim bir şey olursa?”
“Elbette; başın derde girerse bana haber ver. Senin için durmadan dua edeceğim.”
Avlu kapısına varmışlardı. Seth, “İçeri girmeyeceğim, Dinah; hoşça kal,” dedi. Dinah ona elini verdikten sonra duraksayıp tereddüt etti; ardından, “Belki bir süre sonra olayları farklı görürsün, kim bilir. Yeni bir yönlendirme olabilir,” dedi.
“Bunu bir kenara bırakalım, Seth. Bay Wesley’nin kitaplarından birinde okuduğum gibi, her seferinde yalnızca bir anı yaşayarak ilerlemek iyidir. Seninle benim plan yapmamız doğru değil; tek yapmamız gereken itaat edip güvenmek. Hoşça kal.”
Dinah sevgi dolu gözlerinde hüzünlü bir ifadeyle onun elini sıktı, sonra kapıdan geçti; Seth ise oyalanarak eve doğru yürümek üzere döndü. Ama doğrudan giden yolu tutmak yerine, Dinah’yla birlikte daha önce geçtikleri tarlalara doğru geri döndü. Eve dönmesi gerektiğine karar vermesinden çok önce mavi keten mendilinin gözyaşlarından sırılsıklam olduğunu sanıyorum. Yirmi üç yaşındaydı ve sevmeyi daha yeni öğrenmişti: kendinden daha yüce ve iyi gördüğü bir kadına genç bir erkeğin duyduğu hayranlıkla sevmeyi. Bu tür bir sevgi dinsel duygudan pek ayırt edilemez. Kadına ya da çocuğa, sanata ya da müziğe duyulan derin ve değerli sevgi de böyledir. Okşamalarımız, şefkatli sözlerimiz, sonbahar gün batımlarının, sütunlu manzaraların, dingin ve görkemli heykellerin ya da Beethoven senfonilerinin etkisi altındayken duyduğumuz sessiz coşku, bunların hepsinin ölçülemez bir sevgi ve güzellik okyanusundaki küçük dalgacıklar olduğunu bize hissettirir. En yoğun anında duygumuz ifadeden sessizliğe geçer; sevgi en yüksek noktasına vardığında nesnesini aşıp ilahi gizem duygusunda yitip gider. Dünyanın başlangıcından beri bu kutsal, hayranlık dolu sevgi armağanı o kadar çok mütevazı zanaatkâra verilmiştir ki yarım yüzyıl önce, Wesley ve yoldaşı yoksullara ilahi mesajı ulaştırmak uğruna bedenlerini ve seslerini tüketip Cornwall çitlerinin kuşburnu ve alıç meyveleriyle beslendikleri günlerin son parıltısı hâlâ sürerken, Metodist bir marangozun ruhunda da bulunmasına şaşırmamıza gerek yok.
O son parıltı çoktan söndü; hayalimizde Metodizm için kurmaya alışık olduğumuz imge, kaba saba erkeklerle yüreği yorgun kadınların düşüncelerini geçmişe bağlayan, hayallerini daracık yaşamlarının sefil ayrıntılarının üzerine çıkaran ve ruhlarını evsiz ve muhtaçlara yaz güneşi gibi tatlı gelen, merhametli, sevgi dolu ve sonsuz bir Varlığın duygusuyla dolduran, basit bir kültür niteliğindeki imanı içlerine çektikleri yeşil tepelerden oluşan bir amfitiyatro ya da geniş yapraklı çınarların koyu gölgesi değildir. Okurlarımın bazılarının gözünde Metodizm, kasvetli sokaklardaki basık çatılardan, yağlı yüzlü bakkallardan, çıkarcı vaizlerden ve ikiyüzlü laflardan ibaret olabilir; şık çevrelerin çoğunda Metodizm’in kapsamlı bir çözümlemesi sayılan unsurlar bunlardır.
Bu üzücü olurdu; çünkü Seth ile Dinah’nın Metodist olmadığını söyleyemem—gerçi üç ayda bir çıkan dergileri okuyan ve sütunlu revakları olan şapellere giden modern türden değil, çok eski usul Metodistlerdi. Günümüzde de mucizelere, bir anda gelen din değiştirmelere, rüya ve görü yoluyla vahiylere inanıyorlardı; kura çekiyor, rastgele Kutsal Kitap’ı açarak ilahi yönlendirme arıyorlardı. Kutsal Kitap’ı, muteber yorumcuların hiç onaylamadığı biçimde, sözcüğü sözcüğüne yorumluyorlardı; anlatımlarını doğru, öğretilerini de özgür düşünceli diye nitelemem mümkün değil. Yine de din tarihini doğru okuduysam inanç, umut ve sevgi her zaman üçlü uyuma duyarlılıkla doğru orantılı olmamıştır; çok yanlış kuramlara sahip olup çok yüce duygular beslemek de mümkündür—Tanrı’ya şükür! Hantal Molly’nin, kıt kanaat geçindiği halde komşusunun çocuğunun “nöbetlerini durdursun” diye ayırıp götürdüğü çiğ domuz pastırması acınası derecede etkisiz bir ilaç olabilir; ama bu davranışa yol açan cömert komşuluk sevgisi, iyilik saçan etkisini yitirmez.
Bunları düşününce Dinah ile Seth’i merhametimize layık görmememiz güç; oysa saten çizmeli ve krinolinli kadın kahramanların yüce kederlerine, ateşli atlara binen, kendileri de daha ateşli tutkuların etkisinde olan erkek kahramanların acılarına gözyaşı dökmeye alışmış olabiliriz.
Zavallı Seth! Hayatında bir kez, küçük bir oğlanken Bay Jonathan Burge onu arkasına alıp “Sıkı tutun!” dediğinde at binmişti; şimdi, yıldızların ağırbaşlı ışığı altında eve dönerken Tanrı’ya ve kadere öfke dolu sözlerle haykırmak yerine, kederini bastırmaya, kendi istediğinde diretmemeye ve Dinah gibi başkaları için yaşamaya karar veriyordu.
Bölüm etkileşimi
