Bölümler 56Şu an: XII. Bölüm — Ormanda
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XII. Bölüm
Ormanda
Aynı perşembe sabahı Arthur Donnithorne giyinme odasında dolaşıp güzel görünüşlü İngiliz bedeninin eski moda aynalardaki yansımasını seyrederken, kirli zeytin yeşili bir duvar halısındaki Firavun’un kızı ve nedimeleri, bebek Musa’ya göz kulak olmaları gerekirken ona bakıyordu. Arthur, uşağı omzuna siyah ipek askıyı bağlarken kendi kendisiyle tartışıyordu; uşak işini bitirdiğinde bu tartışma, uygulamaya dönük kesin bir karara varmıştı.
“Yaklaşık bir haftalığına Eagledale’e gidip balık tutacağım,” dedi yüksek sesle. “Seni de yanıma alacağım Pym; bu sabah yola çıkıyorum. On bir buçukta hazır ol.”
Bu karara varmasına eşlik eden alçak ıslığı birden en yüksek, çınlayan tenor sesiyle sürdü; koridordan aceleyle geçerken en sevdiği Dilenciler Operası şarkısı, “Bir adamın yüreği kederle dolunca,” diye yankılandı. Kahramanca bir ezgi değildi ama Arthur ahırlara doğru emir vermeye giderken kendini pek kahraman hissediyordu. Kendi takdirini kazanması onun için şarttı; bu takdir öyle bedavadan elde edilmezdi, belli bir erdem düzeyine ulaşarak kazanılması gerekirdi. Henüz bu takdiri hiç yitirmemişti ve kendi erdemlerine büyük güven duyuyordu. Hiçbir genç adam kusurlarını ondan daha açık yüreklilikle itiraf edemezdi; açık sözlülük en sevdiği erdemlerdendi. Birkaç kusurdan söz edecek bir şey yoksa insanın açık sözlülüğü bütün parlaklığıyla nasıl görülebilirdi ki? Üstelik kusurlarının hepsinin cömertçe bir yanı olduğuna inanıyordu: aceleci, sıcakkanlı, aslan gibi; asla sürüngen gibi sinsi, kurnaz, alçakça değillerdi. Arthur Donnithorne’un bayağı, korkakça ya da zalimce bir şey yapması mümkün değildi. “Yok canım! Kendimi belaya sokmakta üstüme yok ama yükün kendi omuzlarıma düşmesini sağlarım.” Ne yazık ki belaların özünde şiirsel bir adalet yoktur; en ağır sonuçları, failin yüksek sesle dile getirdiği arzusuna rağmen bazen inatla başkasına yüklerler. Arthur’un kendisinden başka birini sıkıntıya düşürmüş olması, işlerin düzenindeki bu kusur yüzündendi. O, iyi huylu olmaktan başka bir şey değildi. İleride mülkün başına geçtiğinde yaşayacağı günleri hep şöyle düşlerdi: ev sahibine taparcasına bağlı, refah içindeki mutlu kiracılar; İngiliz beyefendiliğinin örneği olacak bir ev sahibi; kusursuz düzenlenmiş, zarif ve ince zevkli bir malikâne; neşeli bir sofra; Loamshire’ın en iyi atları; bütün kamusal işlere açık bir kese. Kısacası Donnithorne adının o sıralar çağrıştırdığı her şeyin tam tersi. Gelecekte yapacağı ilk iyiliklerden biri, Irwine’ın Hayslope papazlığı gelirini artırmak olacaktı; böylece annesiyle kız kardeşlerini faytonla gezdirebilirdi. Papaza duyduğu içten sevgi, kısa pantolon giydiği çocukluk günlerine uzanıyordu. Bu sevgi hem evlatça hem kardeşçeydi: kardeş sevgisi Irwine’ın arkadaşlığını genç erkeklerin çoğunun arkadaşlığına yeğlemesine, evlat sevgisi ise onun hoşnutsuzluğuna uğramaktan fazlasıyla çekinmesine yol açıyordu.
Arthur Donnithorne’un “iyi bir delikanlı” olduğunu anlamışsınızdır; üniversitedeki arkadaşlarının hepsi onu öyle bilirdi. Birinin rahatsız olduğunu görmeye dayanamazdı; en öfkeli anlarında bile büyükbabasının başına bir kötülük gelmesine üzülürdü. Teyzesi Lydia da onun bütün kadınlara beslediği yumuşak kalpliliğinden payını alıyordu. İyi huyluluğunun arzuladığı gibi her zaman zararsız ve tümüyle iyiliksever kalmasını sağlayacak özdenetimi gösterip gösteremeyeceği konusunda henüz kimse onun aleyhinde bir hüküm vermemişti. Daha yirmi bir yaşındaydı; varlıklı ve yakışıklı, cömert bir delikanlının karakterini pek eşelemeyiz. Öyle bir mülkü vardır ki pek çok yaramazlığının bedelini ödeyebilir: dikkatsiz araba sürerken birinin bacaklarını kırarsa ona cömertçe aylık bağlayabilir; bir kadının hayatını mahvederse bunu kendi eliyle paketleyip adreslediği pahalı şekerlemelerle telafi edebilir. Böyle durumlarda, sanki güvenilir bir kâtibin karakterini araştırıyormuş gibi kuşkucu ve çözümleyici davranmak gülünç kaçar. Soylu ve zengin bir genç adam için yuvarlak, genel, beyefendice sıfatlar kullanırız. Kadınlar da cinsiyetlerinin ayırt edici özelliği olan ince sezgileriyle onun “iyi biri” olduğunu hemen anlarlar. Büyük olasılıkla hayatını kimseyi skandala uğratmadan geçirir; kimsenin sigortalamayı reddetmeyeceği, denize elverişli bir gemi gibidir. Gerçi gemiler kazaya uğrayabilir; bu kazalar, sakin sularda asla fark edilemeyecek yapım kusurlarını bazen korkunç biçimde açığa çıkarır. Nice “iyi delikanlı” da koşulların felaketli bir biçimde birleşmesiyle benzer bir ihanete uğramıştır.
Ama Arthur Donnithorne hakkında kötü kehanetlerde bulunmak için haklı bir nedenimiz yok; bu sabah vicdanına dayanan ihtiyatlı bir karar alabileceğini gösteriyor. Şurası açık: Doğa, kendini kusursuz bir rahatlık ve hoşnutluk içinde hissederek yoldan çıkmasına asla izin vermeyecek. Sınırın öte yanından gelen saldırılarla durmadan rahatsız edileceği o günah sınır bölgesini hiçbir zaman aşamayacak. Ahlaksızlığın saraylısı olup onun nişanlarını iliklerine takmayacak.
Saat ona doğruydu, güneş pırıl pırıl parlıyordu; her yer önceki gün yağan yağmurla daha da güzelleşmişti. Böyle bir sabahta, gezintiye çıkmayı düşünerek ahırlara giderken iyice sıkıştırılmış çakıllı yolda yürümek insanın hoşuna gider. Ne var ki ahır kokusu, normalde insanın hayatındaki yatıştırıcı şeylerden biri olması gerekirken, Arthur’u hep biraz sinirlendirirdi. Ahırlarda onun dediği olmazdı; her şey en pinti usullerle yürütülürdü. Büyükbabası, eski alışkanlıklarından hiçbir güçle vazgeçmeyecek yaşlı bir budalayı baş seyis olarak tutmakta direniyordu. Bu adamın emrine de Loamshire’dan peş peşe toy delikanlılar veriliyordu; bunlardan biri kısa süre önce yeni makasını Arthur’un doru kısrağında denemiş, dikdörtgen bir alanı kırkmıştı. Bu durum insanın canını elbette sıkar. Evdeki rahatsızlıklara katlanılabilir ama ahırın bezginlik ve tiksinti kaynağına dönüşmesi, insanın uzun süre misantropiye kapılmadan dayanmasının beklenemeyeceği bir sınırdır.
Arthur ahır avlusuna girince gözünün önüne çıkan ilk şey, Yaşlı John’un tahta gibi sert, derin kırışık yüzü oldu; bu yüz, avluyu bekleyen iki tazının havlamasını bile ona zehir etti. O yaşlı budalayla hiçbir zaman sabırla konuşamazdı.
“Meg’i benim için eyerleyip on bir buçukta kapıya getirin; aynı saatte Pym için de Rattler eyerlenmiş olsun. Duydunuz mu?”
“Evet, duydum, duydum Kaptan,” dedi Yaşlı John, genç efendisinin ardından ahıra girerken ağır ağır. John’a göre genç bir efendi yaşlı hizmetçinin doğal düşmanıydı; gençler de genel olarak dünyayı yürütmenin pek işe yaramaz bir yoluydu.
Arthur, Meg’i okşamak için içeri girdi; kahvaltıdan önce öfkesine yenilmemek adına ahırlardaki hiçbir şeye mümkün olduğunca bakmamaya çalıştı. Güzel kısrak iç ahırlardan birindeydi; efendisi yanına gelince sakin başını çevirdi. Ahırdaki ayrılmaz yoldaşı minicik spaniel Trot, sırtında kıvrılmış, rahatça yatıyordu.
“Nasılsın Meg, güzel kızım,” dedi Arthur, boynunu okşayarak. “Bu sabah şahane bir dörtnal yapacağız.”
“Yok efendim, olacak gibi görünmüyor,” dedi John.
“Olmayacak mı? Neden?”
“Ayağı sakatlanmış.”
“Sakatlanmış, lanet olası! Ne demek istiyorsun?”
“Delikanlı onu Dalton’ın atlarına fazla yaklaştırmış. İçlerinden biri ona çifteler savurmuş; yakındaki ön ayağının incik kemiği ezilmiş.”
İhtiyatlı tarihçi, ardından tam olarak neler yaşandığını anlatmaktan kaçınır. Anlayacağınız, bacak incelenirken bolca sert söz söylenmiş, bunlara sakinleştirici “hoşt” sesleri karışmış; John, sanki ustaca yontulmuş bir yengeç ağacı bastonuymuş gibi duygusuzca orada durmuş; Arthur Donnithorne da az sonra, giderken şarkı söylemeden, gezinti alanının demir kapılarından yeniden geçmişti.
Kendini iyice hayal kırıklığına uğramış ve öfkelenmiş hissediyordu. Ahırda Meg ile Rattler’dan başka, kendisiyle uşağı için uygun at yoktu. Can sıkıcıydı; tam da bir iki haftalığına ortadan kaybolmak istediği sırada başına gelmişti. Bu koşulların böyle bir araya gelmesine izin vermek Tanrı’ya yakışmıyor gibiydi. Alayı Windsor’da eğlenirken kırık bir kolla Chase’de kapalı kalmak; ona, parşömen tapularına duyduğu türden bir sevgi besleyen büyükbabasıyla baş başa olmak! Evin ve mülkün yönetiminde her fırsatta tiksinti verici şeylerle karşılaşmak! Böyle durumlarda insanın keyfi kaçar, içindeki sıkıntıyı da bir aşırılığa kaçarak atar. “Salkeld her gün bir şişe porto şarabı içebilirdi,” diye söylendi kendi kendine, “ama ben o kadar dayanıklı değilim. Eagledale’e gidemiyorsam bu sabah Rattler’la Norburne’a dörtnala gider, Gawaine’le öğle yemeği yerim.”
Bu açık kararın ardında bir de örtük karar yatıyordu. Gawaine’le öğle yemeği yiyip sohbete dalarsa Chase’e ancak beşe doğru dönecekti; o saatte Hetty kâhyanın odasında, gözünün önünden uzakta olurdu. Hetty eve gitmek üzere yola çıktığında da yemekten sonraki tembel saatleri başlamış olacağından, onunla karşılaşmaktan tümüyle kaçınabilirdi. Küçük kıza iyi davranmanın gerçekten hiçbir zararı olmazdı; balo salonundaki bir düzine güzelle dans etmeye, Hetty’ye yarım saat bakmak kadar değmezdi. Ama belki de ona artık fazla ilgi göstermemeliydi; Irwine’ın ima ettiği gibi, kızın aklına bir şeyler sokabilirdi. Gerçi Arthur’a kalırsa kızlar hiç de öyle yumuşak huylu, kolayca incinen varlıklar değildi; aksine onları çoğu zaman kendisinden iki kat daha soğukkanlı ve kurnaz bulmuştu. Hetty söz konusu olduğunda gerçek bir zarar verme ihtimali ise aklından bile geçmiyordu. Arthur Donnithorne kendi sözüne bütünüyle güveniyordu.
Böylece öğle güneşi onu Norburne’a doğru dörtnala giderken gördü. Şansına Halsell Common yolu üzerindeydi ve Rattler’a birkaç güzel engel atlama fırsatı verdi. Birkaç çalıyı, hendeği “aşmak” kadar şeytanı kovmaya yarayan bir şey yoktur. Böyle avantajlara sahip sentorların tarihte böylesine kötü bir ün bırakmış olması gerçekten şaşırtıcı.
Bundan sonra, Gawaine evde olduğu hâlde avludaki saatin akrebi üçü henüz biraz geçmişken Arthur’un giriş kapılarından dönüp soluk soluğa kalmış Rattler’dan indiğini ve aceleyle öğle yemeği yemek için eve girdiğini duyunca belki şaşıracaksınız. Ama onun zamanından beri, bir karşılaşmadan kaçınmak için uzaklara at sürüp sonra onu kaçırmamak için aceleyle geri dönen erkekler olduğuna inanıyorum. Tutkularımızın en sevdiği hile geri çekiliyormuş gibi yapmak ve günü kazandığımıza karar verdiğimiz anda ansızın dönüp üstümüze gelmektir.
Ahır duvarına yaslanıp piposunu tüttürürken silueti duvarın önünde belirgin biçimde seçilen arabacı Dalton, Rattler’ı getiren John’a, “Kaptan şeytanın sürdüğü hızla at sürmüş,” dedi.
“Keşke şeytana atını tımar ettirse,” diye homurdandı John.
“Evet; şimdikinden çok daha becerikli bir seyisi olurdu,” dedi Dalton. Şakayı öyle başarılı bulmuştu ki sahnede yalnız kalınca piposunu ara sıra ağzından çekip hayalî seyirciye göz kırpıyor, sessizce göbeğinden kahkahayla sarsılıyordu. Diyaloğu en başından zihninde tekrar tekrar prova ediyordu ki hizmetkârlar salonunda etkili biçimde anlatabilsin.
Arthur öğle yemeğinden sonra yeniden giyinme odasına çıktığında, günün erken saatlerinde kendi kendisiyle yaptığı tartışmanın aklına gelmesi kaçınılmazdı. Ama artık o hatıranın üzerinde durması, o sırada kendisi için belirleyici olan duyguları ve düşünceleri yeniden anımsaması mümkün değildi; tıpkı penceresini ilk açtığında onu ferahlatan havanın kendine özgü kokusunu hatırlayamaması gibi. Hetty’yi görme arzusu, önündeki engeli aşan bir akıntı gibi geri dönmüştü. Bu küçük hevesin onu böylesine güçlü biçimde ele geçirmesine kendisi de şaşırıyordu; saçını tararken hafifçe titredi bile. Saçmalık! Bu, o çılgın hızla ata binmesinden kaynaklanıyordu. Önemsiz bir meseleyi önemliymiş gibi düşünerek ciddi bir işe dönüştürmüştü. Bugün Hetty’yi görerek eğlenecek, sonra da bu meseleyi aklından çıkaracaktı. Her şey Irwine’ın suçuydu. “Irwine bir şey söylemeseydi, Hetty’yi Meg’in sakatlığından fazla düşünmezdim.” Her neyse, inziva yerine uzanıp keyif çatmak için tam da uygun bir gündü; akşam yemeğinden önce Dr. Moore’un Zeluco’sunu orada bitirirdi. İnziva yeri, Hetty’nin Hall Çiftliği’nden yürüyerek gelirken mutlaka geçeceği Köknar Korusu’ndaydı. Her şey bundan daha doğal ve basit olamazdı: Hetty’yle karşılaşması yürüyüşünün amacı değil, sıradan bir rastlantısı olacaktı.
Arthur’ın gölgesi, Donnithorne Chase’teki sağlam meşelerin arasında, sıcak bir öğleden sonra yorgun bir adamın gölgesinden beklenebileceğinden daha hızlı süzülüyordu. Saat henüz dördü biraz geçmişti ki Donnithorne Chase’in bir yanını çevreleyen o güzel, labirenti andıran ormana açılan uzun, dar kapının önünde durdu. Buraya Köknar Korusu deniyordu; köknarlar çok olduğundan değil, az olduğundan. Kayınlarla ıhlamurlardan oluşan ormanda, arada bir ince, gümüş gövdeli bir huş ağacı da vardı; perilerin en çok musallat olduğu türden bir ormandı bu: dalların arasından güneş vurmuş beyaz uzuvlarının parıltısını görür, uzun bir ıhlamurun pürüzsüzce yayılan gövdesinin arkasından başlarını uzattıklarını seçerdiniz; yumuşak, berrak kahkahalarını duyardınız. Ama meraklı, saygısız gözlerle bakarsanız gümüşi kayınların arkasına saklanırlardı; seslerinin yalnızca çağıldayan bir dere olduğunu düşündürür, belki de sizi tepesindeki bir daldan alay ederek izleyen, hızla uzaklaşan kızıl tüylü bir sincaba dönüşürlerdi. Burası üzerinde yürünecek, ölçülüp biçilmiş çimenleri ya da silindirle düzeltilmiş çakıllı yolları olan bir koru değildi. İnce, çukurlaşmış toprak patikaların kenarlarında zarif yosunlar belli belirsiz izler bırakıyordu. Bu patikalar, uzun, beyaz ayaklı perilerin kraliçesine bakmak için ağaçların ve çalılıkların kendi özgür iradeleriyle saygıyla kenara çekilmesiyle oluşmuş gibiydi.
Arthur Donnithorne, bu patikaların en genişinde, bir ıhlamur ve kayın ağaçları kemerinin altından ilerledi. Sessiz bir öğleden sonraydı. Altın ışık, yüksek dalların arasında ağır ağır oyalanıyor, yer yer mor patikaya ve kenarındaki hafifçe serpilmiş yosunlara düşüyordu. Kaderin soğuk, ürkütücü yüzünü puslu, ışıl ışıl bir peçenin ardına gizlediği; bizi yumuşacık, sıcak kanatları arasına aldığı ve menekşe kokulu nefesiyle zehirlediği bir öğleden sonra. Arthur, kolunun altında bir kitapla, dalgın dalgın yürüyordu; ama düşüncelere dalmış insanların çoğu gibi yere bakmıyordu. Gözleri, yolun uzaktaki kıvrımına takılıyordu; o kıvrımın ardından küçük bir figürün az sonra belirmesi gerektiğini biliyordu. Ah! İşte geliyor. Önce dalların arasında tropik bir kuş gibi parlak bir renk lekesi; sonra başında yuvarlak bir şapka, kolunun altında küçük bir sepetle seke seke yürüyen bir kız; ardından Arthur yanına geldiğinde telaşlı ama mutlu bir bakışla reverans yapan, yanakları koyu koyu kızarmış, neredeyse ürkmüş, ama gülümseyen bir genç kız. Arthur’un düşünmeye vakti olsaydı, buluşmayı beklediği hâlde neden kendisinin de heyecanlandığını, kızardığını; şaşırmış gibi niçin bu kadar şaşkın görünüp hissettiğini tuhaf bulurdu. Zavallıcıklar! Birbirlerine ürkek bir sevgiyle bakıp sonra küçük bir kelebek öpücüğü konduracak ve birlikte oynamaya koşacakları çocukluğun o altın çağında yaşamıyorlardı. Arthur ipek perdeli beşiğine, Hetty de kendi dokuduğu yastığına döner; ikisi de rüyasız uyur, ertesi günleri de dünü zar zor hatırladıkları bir hayatın içinde geçerdi.
Arthur hiçbir açıklama yapmadan dönüp Hetty’nin yanında yürümeye başladı. İlk kez baş başaydılar. İlk kez baş başa kalmanın insanı ezen bir ağırlığı vardır! Arthur, bu küçük tereyağı yapan kıza ilk bir iki dakika bakmaya bile cesaret edemedi. Hetty’ye gelince, ayakları bir bulutun üzerindeydi; ılık esintiler onu taşıyordu. Gül rengi kurdelelerini unutmuştu; çocuk ruhu bir nilüfere geçmiş, sıvı bir yatağın üstünde uzanmış ve yaz ortasının güneş ışınlarıyla ısınmış gibi bedeninin farkında değildi. Çelişki gibi görünebilir ama Arthur, çekingenliğinden bir tür kayıtsızlık ve özgüven devşiriyordu. Hetty’yle böyle bir karşılaşmada beklediğinden bambaşka bir ruh hâlindeydi; belirsiz duygularla dolu olsa da sessizliğin o anlarında, daha önceki tartışmalarının ve kuşkularının gereksiz olduğu düşüncesine yer vardı.
“Donnithorne Chase’e bu yoldan gelmeyi seçmekle çok iyi etmişsiniz,” dedi sonunda Hetty’ye bakarak. “Bu yol, iki giriş kulübesinden herhangi birinin yanından gelmeye kıyasla hem çok daha güzel hem de çok daha kısa.”
“Evet, efendim,” diye cevap verdi Hetty; sesi titrek, neredeyse fısıltı gibiydi. Bay Arthur gibi bir beyefendiyle nasıl konuşacağını hiç bilmiyordu; üstelik gururu onu daha da çekingen yapıyordu.
“Bayan Pomfret’i her hafta görmeye gelir misin?”
“Evet, efendim, her perşembe. Yalnız Bayan Donnithorne’la dışarı çıkması gerektiğinde gelmiyorum.”
“Sana bir şeyler öğretiyor, öyle mi?”
“Evet, efendim. Yurt dışındayken öğrendiği dantel onarımını, bir de çorap onarımını; onarıldığı hiç belli olmuyor, çorabın kendisi gibi görünüyor. Kesip biçmeyi de öğretiyor.”
“Ne! Hanımın kişisel hizmetçisi mi olacaksın?”
“Hem de çok isterim.” Hetty artık daha duyulur bir sesle konuşuyordu ama sesi hâlâ biraz titriyordu. Belki de Kaptan Donnithorne’a, Luke Britton’ın kendisine göründüğü kadar budala görünüyordu.
“Sanırım Bayan Pomfret bu saatte gelmeni hep bekliyor?”
“Saat dörtte gelmemi bekliyor. Bugün biraz geciktim, çünkü teyzem beni bırakamadı. Normalde saat dörtte gelirim; böylece Bayan Donnithorne’un zili çalmadan önce vaktimiz oluyor.”
“Öyleyse şimdi seni alıkoymamalıyım. Yoksa inziva yerini göstermek isterdim. Hiç gördün mü?”
“Hayır, efendim.”
“Şu patikadan dönüp oraya çıkarız. Ama şimdi gitmemeliyiz. Görmek istersen başka bir zaman gösteririm.”
“Evet, lütfen, efendim.”
“Akşamları hep bu yoldan mı dönersin, yoksa böylesine ıssız bir yolda yürümekten korkar mısın?”
“Yok, efendim, hiçbir zaman geç kalmam. Saat sekizde yola koyulmuş olurum; şimdi akşamları hava da çok aydınlık. Dokuzdan önce eve varmazsam teyzem bana kızar.”
“Bahçıvan Craig seni kollamaya gelmiyor mu?”
Hetty’nin yüzüne ve boynuna koyu bir kızarıklık yayıldı. “Geldiği yok, eminim; hiçbir zaman da gelmedi, eminim. Gelmesine izin vermezdim; ondan hoşlanmıyorum,” dedi telaşla. Öfke gözyaşları öylesine hızlı birikmişti ki konuşmayı bitirmeden yanağından parlak bir damla süzüldü. Sonra ağladığı için yerin dibine geçti ve mutluluğu uzun bir an boyunca büsbütün yok oldu. Ama hemen ardından bir kolun beline dolandığını hissetti; yumuşak bir ses, “Ama Hetty, seni ağlatan ne? Seni üzmek istemedim. Seni dünyanın hiçbir şeyine üzmek istemem, küçük çiçeğim. Hadi, ağlama; bana bak, yoksa beni affetmediğini sanacağım,” dedi.
Arthur, kendisine en yakın olan yumuşacık kola elini koymuş, Hetty’ye yalvarırcasına, ikna etmeye çalışan bir bakışla eğilmişti. Hetty uzun, çiy damlalı kirpiklerini kaldırdı ve kendisine doğru eğilmiş gözlerle tatlı, ürkek, yalvaran bir bakışla buluştu. Göz göze geldikleri, Arthur’un kollarının Hetty’ye değdiği o üç an ne uzun bir zamanmış! Yirmi bir yazı geride bırakmışken ve on yedi yaşında güzel bir kız bakışımızın altında, sabaha şaşkın bir sevinçle yüreğini ilk kez açan bir tomurcuk gibi titrerken aşk ne kadar yalın bir şeydir. Genç, henüz hayatın izlerini taşımayan ruhlar birbirine doğru, yumuşakça dokunup dinlenen iki kadife şeftali gibi yuvarlanır; yalnızca birbirine dolanmak, yapraklı saklanma yerlerinde kıvrımları sürekli kesişerek şırıldamak isteyen iki dere kadar kolayca birleşirler. Arthur, Hetty’nin yalvaran koyu gözlerinin içine bakarken onun nasıl İngilizce konuştuğunun hiçbir önemi yoktu. Çember etekler ve pudra moda olsaydı bile, Hetty’nin soylu yetiştirilmişliğin bu göstergelerini istediğini o an muhtemelen fark etmeyecekti.
Ama kalpleri çarparak birbirlerinden ayrıldılar: bir şey takırdayarak yere düşmüştü; Hetty’nin sepetiydi bu. Küçük işçi kızın eşyaları patikaya saçılmış, bazılarının epeyce uzağa yuvarlanabileceği ortaya çıkmıştı. Toplanacak çok şey vardı ve tek kelime edilmedi. Ama Arthur sepeti yeniden onun koluna astığında zavallı kız, bakışında ve tavrında tuhaf bir değişiklik sezdi. Yalnızca elini sıktı; neredeyse içini ürperten bir bakış ve sesle, “Seni alıkoymuşum; artık daha fazla tutmamalıyım. Evde seni bekliyorlardır. Hoşça kal,” dedi.
Hetty’nin konuşmasını beklemeden ondan uzaklaştı ve inziva yerine giden yola doğru aceleyle geri döndü. Hetty ise şaşkın bir sevinçle başlayıp şimdi çelişkiler ve kedere dönüşen tuhaf bir düş içindeymiş gibi yoluna devam etti. Eve dönerken onunla yeniden karşılaşacak mıydı? Neden sanki ona kızmış gibi konuşmuştu? Sonra da neden birdenbire kaçıp gitmişti? Hetty nedenini pek bilmeden ağladı.
Arthur’un da içi çok huzursuzdu ama duyguları onun için daha belirgin bir farkındalıkla aydınlanmıştı. Ormanın ortasındaki inziva yerine koştu, kapıyı aceleyle çevirip açtı, ardından çarparak kapattı, Zeluco’yu odanın en uzak köşesine fırlattı. Sağ elini cebine sokup küçük odanın daracık boyu boyunca dört beş kez bir aşağı bir yukarı yürüdükten sonra, duygularımıza kapılmamak istediğimizde sık sık yaptığımız gibi, pufa rahatsız ve dimdik bir hâlde oturdu.
Hetty’ye âşık oluyordu; bu apaçık ortadaydı. Yeni ortaya çıkan bu nefis duyguya kendini bırakmak uğruna başka her şeyi, nereye olursa olsun, fırlatıp atmaya hazırdı. Artık gerçeği görmezden gelmenin anlamı yoktu: Onunla ilgilenmeyi sürdürürse birbirlerine fazla bağlanacaklardı; peki bundan ne çıkardı? Birkaç hafta içinde buradan ayrılması gerekecekti ve zavallı küçük kız perişan olacaktı. Onunla bir daha yalnız görüşmemeliydi; yoluna çıkmamalıydı. Gawaine’lerin yanından geri döndüğü için ne budalaydı!
Ayağa kalkıp pencereleri ardına kadar açtı; öğleden sonranın yumuşak havası ve inziva yerini çevreleyen köknarların sağlıklı kokusu içeri dolsun istiyordu. Dışarı sarkıp yapraklı uzaklara bakarken yumuşak hava kararını güçlendirmedi. Yine de kararını yeterince sağlam buluyordu; artık kendi kendisiyle tartışmasına gerek yoktu. Hetty’yle bir daha karşılaşmamaya karar vermişti. Şimdi kendini, koşullar farklı olsaydı ne kadar hoş olurdu diye düşünmeye bırakabilirdi: Bu akşam dönüşünde onunla karşılaşmak, kolunu yeniden beline dolamak ve tatlı yüzüne bakmak ne güzel olurdu. Acaba o sevgili küçük şey de kendisini düşünüyor muydu? Büyük olasılıkla düşünüyordu. Kirpiklerinde yaş damlası dururken gözleri ne kadar güzeldi! Bir gün boyunca ruhunu onlara bakarak doyurmak isterdi; onu yeniden görmeliydi. Az önceki davranışından yanlış bir anlam çıkarmış olmasın diye, yalnızca bu yanlış izlenimi düzeltmek için görecekti onu. Sakin ve nazik davranacaktı; aklı yanlış düşüncelerle dolu bir hâlde eve gitmesini önlemek için. Evet, sonuçta yapılacak en iyi şey buydu.
Arthur’un düşünceleri bu noktaya varana dek epey zaman, bir saatten fazla geçmişti. Ama oraya varınca inziva yerinde daha fazla kalamadı. Hetty’yi yeniden göreceği zamana dek vakti hareket ederek doldurmalıydı. Üstelik akşam yemeği için giyinmeye gitme vakti de gelmişti; büyükbabasının akşam yemeği saati altıydı.
Bölüm etkileşimi
