Bölümler 56Şu an: Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Birinci Kitap
I. Bölüm
Atölye
Mısırlı büyücü, bir damla mürekkebi ayna gibi kullanarak, yolu tesadüfen oraya düşen herkese geçmişin uzak derinliklerini göstermeyi üstlenir. Okur, sana yapacağım da budur. Kalemimin ucundaki bu mürekkep damlasıyla, Hayslope köyünde marangoz ve inşaat ustası Bay Jonathan Burge’ün geniş atölyesini, Rabbimizin 1799 yılında, Haziranın on sekizinci günü nasıl görünüyorsa öyle göstereceğim.
Öğleden sonra güneşi, orada kapılar, pencere çerçeveleri ve ahşap duvar kaplamaları üzerinde çalışan beş işçinin üzerine ılık ılık vuruyordu. Açık kapının dışındaki çadırı andıran kalas yığınının çam kokusu, karşıdaki açık pencerenin hemen yanında yaz karı gibi çiçek açan mürver çalılarının kokusuna karışıyordu; eğik güneş ışınları, düzgün rendeyle çalışırken önünde uçuşan saydam talaşların arasından süzülüp duvara dayalı duran meşe panellerin ince damarlarını aydınlatıyordu. Yumuşak talaş yığınlarından birine kaba saba, boz tüylü bir çoban köpeği kendine rahat bir yatak yapmış, burnunu ön patilerinin arasına koyup yatıyordu. Arada bir kaşlarını çatıp beş işçinin en uzunu, ahşap bir şömine rafının ortasına kalkan oyan adama göz atıyordu. Rende ve çekiç seslerinin üzerine yükselerek şarkı söyleyen tok bariton ses bu işçiye aitti—
Uyan, ey ruhum, güneşle birlikte
Günlük görevini gör özenle;
Silkin uyuşuk tembelliğinden...
Tam o sırada daha yoğun dikkat isteyen bir ölçü alması gerektiğinden, gür ses alçak bir ıslığa dönüştü; ama az sonra yeniden, daha da güçlü yükseldi—
Sözün daima içten olsun,
Vicdanın öğle vakti gibi berrak.
Böyle bir ses ancak geniş bir göğüsten çıkabilirdi; bu geniş göğüs de iri kemikli, kaslı, boyu neredeyse bir seksen olan bir adama aitti. Sırtı öylesine dümdüz, başı öylesine dengeliydi ki işine daha uzaktan bakmak için doğrulduğunda, rahat duruşa geçmiş bir askeri andırıyordu. Dirseğinin üstüne kadar sıvanmış kolu, kuvvet gösterilerinde ödül kazanabilecek bir kol olduğunu belli ediyordu; geniş parmak uçları olan uzun, esnek eli ise ustalık isteyen işlere yatkındı. Adam Bede, uzun boylu ve yapılı görünüşüyle bir Sakson’du; adı da ona yakışıyordu. Ama açık renk kâğıt başlığıyla zıtlığı sayesinde daha da dikkat çeken simsiyah saçları ve belirgin, çıkık, hareketli kaşlarının altından parlayan koyu gözlerinin keskin bakışı, Kelt kanının da karıştığını gösteriyordu. Yüzü iri ve kaba hatlıydı; dinlenme hâlindeyken, iyi huylu, dürüst ve akıllı bir ifadeye özgü güzellikten başkasını taşımazdı.
Bir sonraki işçinin Adam’ın kardeşi olduğu ilk bakışta anlaşılıyordu. Neredeyse onun kadar uzundu; yüz hatları, saçının ve teninin rengi aynıydı. Ama aile benzerliğinin gücü, ifadelerindeki ve yüzlerindeki çarpıcı farkı daha da belirgin kılıyordu. Seth’in geniş omuzları hafifçe öne eğikti; gözleri griydi; kaşları kardeşininkinden daha az çıkık, daha sakindi; bakışıysa keskin değil, güven veren ve iyilik doluydu. Kâğıt başlığını çıkarmıştı; saçlarının Adam’ınki gibi gür ve düz olmadığını, ince ve dalgalı olduğunu görüyordunuz. Böylece alnına baskın biçimde hâkim olan kafatası kemerinin tam biçimi seçiliyordu.
İşsiz güçsüz serseriler, Seth’ten her zaman bir bakır para koparabileceklerinden emindi; Adam’la ise neredeyse hiç konuşmazlardı.
Aletlerin sesiyle Adam’ın şarkısını, Seth sonunda bozdu. Üzerinde dikkatle çalıştığı kapıyı kaldırıp duvara dayadı ve “İşte! Bugün kapımı bitirdim, her hâlükârda,” dedi.
İşçilerin hepsi başını kaldırdı; Kızıl Saçlı Jim diye bilinen, iri yarı, kızıl saçlı Jim Salt rendesini bırakıp durdu. Adam, şaşkınlıkla keskin bir bakış atarak Seth’e, “Ne! Kapıyı bitirdiğini mi sanıyorsun?” dedi.
“Evet, elbette,” dedi Seth, aynı şaşkınlıkla. “Nesi eksik?”
Öteki üç işçinin kahkahaları ortalığı çınlatınca Seth şaşkın şaşkın çevresine bakındı. Adam gülüşmelere katılmadı ama yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. Öncekinden daha yumuşak bir sesle, “Yahu, panelleri unutmuşsun,” dedi.
Seth ellerini başına götürüp alnından tepesine kadar kıpkırmızı kesilince kahkahalar yeniden patladı.
Sırım Ben diye anılan ufak tefek, çevik bir adam ileri atılıp kapıyı kaptı. “Yaşasın!” diye bağırdı. “Dükkânın öbür ucuna asıp üstüne ‘Metodist Seth Bede’nin eseri’ yazarız. Hey Jim, kırmızı boyayı uzatsana.”
“Saçmalama!” dedi Adam. “Bırak onu, Ben Cranage. Bir gün sen de böyle bir pot kırarsın belki; o zaman gülüşün yarıda kalır.”
“Beni Metodist olurken yakala da göreyim, Adam. Kafam Metodistlerle dolana kadar daha çok zaman geçer,” dedi Ben.
“Yok ama kafan sık sık içkiyle doluyor, o daha beter.”
Ne var ki Ben çoktan “kırmızı boyayı” eline almıştı; yazmaya başlamadan önce, havaya hayalî bir S çiziyordu.
“Bırak dedim, tamam mı?” diye seslendi Adam. Aletlerini yere bırakıp Ben’e doğru yürüdü ve sağ omzunu kavradı. “Bırak, yoksa canını çıkarırım.”
Ben, Adam’ın demir gibi kavrayışında titredi ama yürekli bir küçük adam olarak pes etmeye niyeti yoktu. Sol eliyle, işe yaramaz hâle gelmiş sağ elindeki fırçayı kapıp sol eliyle yazacakmış gibi hamle yaptı. Adam bir anda onu döndürdü, öteki omzunu da kavradı ve iterek duvara yapıştırdı. Ama Seth söze karıştı.
“Bırak, Addy, bırak. Ben şaka ediyor işte. Bana gülmekte haklı; kendime ben de gülüyorum.”
“Kapıya dokunmayacağına söz verene kadar bırakmam,” dedi Adam.
“Hadi Ben delikanlı,” dedi Seth, yatıştırıcı bir sesle, “bunun yüzünden kavga etmeyelim. Adam’ın dediğini yaptığını bilirsin. Dar sokakta vagon döndürmeye çalışmak gibi; hiç uğraşma. Kapıya dokunmayacağını söyle de şu işi kapatalım.”
“Adam’dan korktuğum yok,” dedi Ben, “ama sen istediğin için bırakacağımı söylemekten çekinmem, Seth.”
“Aferin, akıllıca oldu Ben,” dedi Adam gülerek ve elini gevşetti.
Herkes işine döndü; ama bedensel mücadelede yenik düşen Sırım Ben, alaycı sözleriyle bu küçük düşüşün acısını çıkarmaya kararlıydı.
“Seth, panelleri unutunca aklında hangisi vardı,” diye başladı, “güzel papaz kadının yüzü mü, vaazı mı?”
“Gel de dinle Ben,” dedi Seth iyi niyetle. “Bu akşam Yeşillik’te vaaz verecek. Belki sen de sevdiğin o günahkâr şarkılar yerine düşünecek bir şey bulursun. Dine girersin belki; bundan daha kazançlı bir gün geçirmemiş olursun.”
“Onun da sırası gelir Seth; hayatımı düzene koymaya kalktığımda düşünürüm. Bekârların böyle ağır kazançlara ihtiyacı yok. Belki ben de senin gibi hem kur yapar hem dine girerim; ama güzel vaiz kadına tutulup aranıza girmemi, onu alıp kaçmamı istemezsin herhâlde.”
“Ondan korkma Ben; sanırım ne sen onu kazanabilirsin ne de ben. Yalnız gelip onu dinle; bir daha hakkında hafife alarak konuşamazsın.”
“Aslında bu gece ona bir göz atmayı düşünmüyor değilim; tabii Holly Bush’ta iyi bir muhabbet yoksa. Vaazında neyi konu edecek? Belki zamanında yetişemezsem bana söylersin Seth. Şöyle mi olacak: ‘Görmeye ne çıktınız? Bir peygamber mi? Evet, size derim ki, bir peygamberden de fazlası: pek güzel genç bir kadın.’”
“Hadi Ben,” dedi Adam, epey sertçe, “İncil’in sözlerini rahat bırak; artık fazla ileri gidiyorsun.”
“Ne o, Adam, dönüyor musun? Bir süre önce kadınların vaaz etmesine karşı olduğunu sanıyordum?”
“Yok, hiçbir yere döndüğüm yok. Kadınların vaaz etmesi hakkında bir şey söylemedim. ‘İncil’i rahat bırak’ dedim. Övünüp durduğun bir şaka kitabın var, değil mi? Pis parmaklarını ona sür.”
“Vay, Seth kadar büyük bir aziz oluyorsun. Bu akşam vaaz dinlemeye gideceksin herhâlde. İlahi söyleten de pekâlâ sen olursun. Ama papaz Irwine, gözdesi Adam Bede’nin Metodist olmasına ne der, bilemem.”
“Sen benimle hiç uğraşma Ben. Ben Metodist olmayacağım; sen de olmayacaksın—gerçi senin daha kötü bir şeye dönüşmen pekâlâ mümkün. Bay Irwine, insanların din konusunda istediklerini yapmalarına karışmayacak kadar akıllıdır. Bana bunu birçok kez söyledi; o iş kişinin kendisiyle Tanrı arasındadır.”
“Olabilir, ama yine de sizin muhalif mezheplilerden pek hoşlandığı söylenemez.”
“Belki. Ben de Josh Tod’un koyu birasını pek sevmem ama onunla kendini aptal yerine koymana engel olmuyorum.”
Adam’ın bu iğnelemesine gülündü, ama Seth çok ciddi bir sesle, “Yok, yok Addy, kimsenin dinini koyu biraya benzetmemelisin. Muhalif mezheplilerin ve Metodistlerin de kilise cemaatinin sahip olduğu gibi işin özüne sahip olabileceğine inanıyorsun,” dedi.
“Yok Seth, delikanlı; ben kimsenin diniyle alay etmekten yana değilim. Vicdanlarının sesini dinlesinler, hepsi bu. Yalnız, vicdanları onları kilisede sessizce oturmaya razı etse daha iyi olur diye düşünüyorum—orada öğrenilecek çok şey var. Bir de aşırı dindarlık diye bir şey var; bu dünyada İncil’den başka şeylere de ihtiyacımız var. Kanallara, su kemerlerine, kömür ocağı makinelerine, Cromford’daki Arkwright fabrikalarına bak; bunları yapmak için insanın İncil’den başka şeyler öğrenmesi gerekir sanırım. Ama kimi vaizleri dinlesen insanın ömrü boyunca hiçbir şey yapmadan gözlerini kapatıp kendi içinde olup bitenlere bakması gerekiyormuş sanırsın. Elbette insanın ruhunda Tanrı sevgisi olmalı, İncil de Tanrı’nın sözüdür. Ama İncil ne diyor? Buluşma çadırını yapan işçiye Tanrı’nın ruhunu verdiğini söylüyor; böylece adam ince işçilik isteyen bütün oyma işleri ve benzerlerini yapabiliyor. Ben meseleyi şöyle görüyorum: Tanrı’nın ruhu her şeyde ve her vakit var—hafta içi de pazar günü de; büyük işlerde, buluşlarda, hesapta ve mekanikte de. Tanrı bize ruhumuzda olduğu gibi aklımızda ve ellerimizde de yardım eder. İnsan mesai saatleri dışında ufak tefek işler yaparsa—karısının fırına gitmesine gerek kalmasın diye ona bir fırın kurarsa ya da bahçesindeki toprağı eşeleyip bir patates yerine iki patates yetiştirirse—daha çok iyilik etmiş olur; bir vaizin peşinden koşup dua ederek inlemek kadar Tanrı’ya yakın olur.”
“Aferin Adam!” dedi, Adam konuşurken tahtalarını kaydırmak için rende işini bırakmış olan Kızıl Saçlı Jim. “Uzun zamandır duyduğum en iyi vaaz buydu. Madem öyle, karım da bir yıldır başımın etini yiyor, ona bir fırın yapayım diye.”
“Söylediklerinde doğruluk payı var Adam,” dedi Seth ağırbaşlılıkla. “Ama kusur bulduğun vaizleri dinlemenin nice tembel herifi çalışkan birine dönüştürdüğünü sen de bilirsin. Birayı bıraktıran vaizdir; insan dine girince işini daha kötü yapmaz.”
“Yalnız bazen kapıların panellerini takmayı unutuyor, öyle mi Seth?” dedi Sırım Ben.
“Ah Ben, bana karşı ömür boyu kullanacağın bir şakan var. Ama orada suç dinin değildi; hep dalgın bir adam olan Seth Bede’ydi suçlu, din de onu düzeltmedi, ne yazık.”
“Beni boş ver Seth,” dedi Sırım Ben. “Panelli ya da panelsiz, sen gerçekten iyi yürekli bir adamsın. Hem her şakada, belki de senden daha akıllı olan bazı yakınların gibi kabarıp tüylerini diken diken etmiyorsun.”
“Seth delikanlı,” dedi Adam, kendisine yöneltilen iğnelemeyi duymazdan gelerek, “sana kötü niyetle söylemedim. Az önce söylediklerim senin üzerine değildi. Kimi olaylara bir türlü, kimi başka türlü bakar.”
“Yok yok Addy, bana kötülük etmek istemediğini biliyorum,” dedi Seth. “Tıpkı köpeğin Gyp gibisin: arada bana havlarsın ama sonra hep elimi yalarsın.”
Herkes birkaç dakika sessizce çalıştı; derken kilisenin saati altıyı vurmaya başladı. İlk vuruşun sesi daha kesilmeden Kızıl Saçlı Jim rendesini bırakıp ceketine uzandı; Sırım Ben, bir vidayı yarım sıkmış hâlde tornavidasını alet sepetine fırlattı; adı gibi önceki konuşma boyunca susmuş olan Mum Taft, çekicini kaldırırken yere bıraktı; Seth de doğrulup kâğıt şapkasına uzandı. Yalnız Adam, hiçbir şey olmamış gibi işine devam etti. Aletlerin sesinin kesildiğini fark edince başını kaldırıp öfkeyle, “Şuna bakın hele! Saat vurmaya başlar başlamaz adamların aletlerini böyle fırlatıp atmasına dayanamıyorum; sanki işlerinden hiç zevk almıyorlar da fazladan bir iş yapmaktan korkuyorlar,” dedi.
Seth biraz mahcup oldu ve gitmek için hazırlanmayı yavaşlattı, ama Mum Taft sessizliğini bozup, “Evet Adam delikanlı, genç biri gibi konuşuyorsun. Benim gibi kırk altı yaşına geldiğinde, yirmi altı yaşında olduğun zamanki kadar bedavaya çalışmaya hevesli olmayacaksın,” dedi.
“Saçmalık,” dedi Adam, hâlâ öfkeliydi. “Yaşın bununla ne ilgisi var, merak ediyorum. Daha kaskatı kesilmedin ya. Saat doğru dürüst vurmadan, adamın kollarının vurulmuş gibi yanına düşmesini görmekten nefret ederim; sanki işinde hiç gururu, hiç keyfi yokmuş gibi. Bileği taşını bıraksanız da bir süre daha dönmeye devam eder.”
“Yeter artık Adam!” diye çıkıştı Sırım Ben. “Bırak da rahat edelim, olur mu? Az önce vaizlere kusur buluyordun; kendin de vaaz vermeye pek meraklısın. Sen çalışmayı oyuna yeğleyebilirsin ama ben oyunu çalışmaya yeğlerim. Bu sana uyar—yapacak daha çok işin kalır.”
Etkili olduğuna inandığı bu son sözün ardından Sırım Ben sepetini omzuna alıp atölyeden çıktı; Mum Taft ve Kızıl Saçlı Jim de hemen peşinden gitti. Seth oyalanıp Adam’a, sanki ondan bir şey söylemesini bekliyormuş gibi özlemle baktı.
“Vaaz dinlemeye gitmeden önce eve uğrayacak mısın?” diye sordu Adam, başını kaldırarak.
“Yok; şapkamı ve eşyalarımı Will Maskery’nin evinde bıraktım. Saat ona kadar eve dönmem. İsterse Dinah Morris’i sağ salim eve kadar geçiririm. Poyser’lerden onunla gelen kimse olmuyor, bilirsin.”
“O zaman anneme seni beklememesini söylerim,” dedi Adam.
“Bu akşam sen Poyser’lere gitmiyor musun?” diye sordu Seth, atölyeden çıkmak üzere dönerken biraz çekingenlikle.
“Yok, okula gidiyorum.”
Gyp şimdiye kadar rahat yatağından kalkmamış, yalnız öteki işçilerin çıktığını fark ettikçe başını kaldırıp Adam’ı daha dikkatle izlemişti. Ama Adam cetvelini cebine koyup önlüğünü beline dolamaya başlar başlamaz Gyp öne atıldı, sabırlı bir beklentiyle efendisinin yüzüne baktı. Gyp’in kuyruğu olsaydı kuşkusuz sallardı; ama duygularını anlatacak bu uzuvdan yoksun olduğu için, yaradılışının gerektirdiğinden daha soğukkanlı görünmeye mahkûm nice saygın kişi gibi o da öyle görünüyordu.
“Ne o, sepete hazır mısın Gyp?” dedi Adam; sesi Seth’le konuşurken kullandığı o yumuşak tona bürünmüştü.
Gyp sıçrayıp kısa bir havlama çıkardı; sanki “Elbette,” diyordu. Zavallının anlatım gücü pek geniş değildi.
Sepet, iş günlerinde Adam’la Seth’in yemeklerini taşıdıkları sepetti. Bir geçit töreninde yürüyen hiçbir görevli, sepetiyle efendisinin peşinden seğirten Gyp kadar tanıdıklarını görmezden gelmeye kararlı görünemezdi.
Atölyeden çıkan Adam kapıyı kilitledi, anahtarı alıp odunluğun öte yanındaki eve götürdü. Burası alçak tavanlı, düzgün gri saz çatılı ve açık kahverengi duvarlı, akşam ışığında hoş ve sıcak görünen bir evdi. Kurşun çerçeveli pencereler ışıl ışıl ve tertemizdi; kapı önü taşı, sular çekildiğinde ortaya çıkan beyaz bir kaya kadar temizdi. Taşın üzerinde, koyu çizgili keten elbise, kırmızı bir eşarp ve keten başlık giymiş yaşlı, temiz bir kadın duruyor; soğuk patates ya da arpa bulacaklarına dair boş bir umutla çevresine toplanmış gibi görünen benekli tavuklarla konuşuyordu. Yaşlı kadının gözleri bulanık görüyordu herhâlde; Adam, “Anahtar burada Dolly; benim için eve bırakır mısın?” diyene kadar onu tanımadı.
“Elbette. Ama içeri gelmeyecek misin Adam? Bayan Mary evde, Bay Burge de birazdan döner; eminim seninle akşam yemeği yemekten memnun olur.”
“Hayır Dolly, sağ ol; eve gidiyorum. İyi akşamlar.”
Adam uzun adımlarla aceleyle yola koyuldu; Gyp hemen arkasındaydı. Odunluktan çıkıp köyden uzaklaşarak vadiye inen anayol boyunca yürüdü. Yokuşun dibine vardığında, yolcu çantası arkasına bağlanmış yaşlıca bir atlı, Adam onu geçtikten sonra atını durdurup döndü ve kâğıt şapkalı, deri pantolonlu, koyu mavi yün çoraplı yapılı işçiye bir kez daha uzun uzun baktı.
Hayranlık uyandırdığından habersiz Adam, az sonra tarlaların arasından geçti ve bütün gün zihninde dönüp duran ezgiyi mırıldanmaya başladı:
Bütün sözlerin içten olsun,
Vicdanın öğle güneşi gibi berrak;
Çünkü Tanrı’nın her şeyi gören gözü
Gizli düşüncelerini, işlerini, yollarını gözetler.
Bölüm etkileşimi
