Bölümler 56Şu an: XXXIX. Bölüm — Haber
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime · Okuduğun bölüm
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXIX. Bölüm
Haber
Adam yüzünü Broxton’a çevirdi ve en hızlı adımlarıyla yürümeye başladı. Bay Irwine’in dışarı çıkmış, belki ava gitmiş olabileceği korkusuyla saatine bakıyordu. Korku ve telaş bir araya gelerek papaz evinin kapısına varmadan onu büyük bir heyecana sürükledi. Kapının dışında çakılın üzerinde yakın zamanda bırakılmış derin bir nal izi gördü.
Ama nalların izleri kapıdan dışarı değil içeri doğru uzanıyordu. Ahır kapısının önünde bir at vardı ama bu Bay Irwine’in atı değildi; belli ki o sabah bir yolculuk yapmıştı ve işi olan birine aitti. Demek ki Bay Irwine evdeydi. Yine de Adam, papaza söylemesi için Carroll’a derdini anlatacak nefesi ve sükûneti zar zor bulabiliyordu. Kesin ve belirsiz kederin ikili eziyeti güçlü adamı sarsmaya başlamıştı. Uşak, Adam geçitteki sıraya kendini bırakıp karşı duvardaki saate dalgın dalgın bakarken ona şaşkın şaşkın baktı. Efendinin yanında biri vardı; ama çalışma odasının kapısını açılırken duymuştu. Yabancı çıkıyor gibiydi ve Adam’ın acelesi olduğundan efendiye hemen haber verecekti.
Adam saate bakarak oturdu. Akrep ve yelkovandan dakikaları gösteren ince olanı, saat ona yaklaşırken son beş dakikayı yüksek, sert ve kayıtsız tik taklarla hızla geçiyordu. Adam, sanki bunu yapması için bir nedeni varmış gibi saatin hareketini izliyor, sesini dinliyordu. Acı çektiğimiz zamanlarda çoğu kez böyle duraklamalar olur; bilincimiz, önemsiz bir algı ya da duyum dışında her şeye karşı uyuşur. Sanki yarı budalalık hâli, uykumuzda bile peşimizi bırakmayan anılardan ve korkulardan bizi bir süre dinlendirmeye gelir.
Carroll geri dönünce Adam’a taşıdığı yükü yeniden hatırlattı. Hemen çalışma odasına geçmesi gerekiyordu. “Şu tuhaf kişinin ne için geldiğini hiç anlayamadım,” diye ekledi uşak; sırf kendini tutamayıp konuşmuştu. Adam’ın önünden kapıya yürürken, “Yemek odasına geçti. Efendinin hâli de tuhaf; sanki korkmuş gibi,” dedi. Adam sözlerine aldırmadı; başkalarının işleri umurunda değildi. Ama çalışma odasına girip Bay Irwine’in yüzüne bakınca, yüzünde daha önce hep gördüğü sıcak dostluktan çok farklı, yeni bir ifade olduğunu hemen hissetti. Masanın üzerinde açık bir mektup duruyor, Bay Irwine’in eli mektubun üstünde bekliyordu. Adam’a yönelttiği değişmiş bakış yalnızca can sıkıcı bir işle meşgul olmasından kaynaklanmıyordu; Adam’ın içeri girmesi onun için yakıcı bir kaygı meselesiymiş gibi kapıya hevesle bakıyordu.
“Benimle konuşmak istiyorsun, Adam,” dedi; heyecanını bastırmaya kararlı bir adamın kullandığı alçak, zoraki sakin tonda. “Şuraya otur.” Tam karşısında, aralarında en fazla bir yarda mesafe olan sandalyeyi gösterdi. Adam otururken Bay Irwine’in bu soğuk tavrının anlatacaklarına beklenmedik bir güçlük daha eklediğini hissetti. Ama Adam bir karar verdi mi, zorunlu bir neden olmadıkça ondan dönmezdi.
“Size geldim efendim,” dedi, “çünkü en çok saygı duyduğum beyefendisiniz. Size anlatmam gereken çok acı bir şey var; bunu anlatmak bana ne kadar acı veriyorsa duymak da sizi o kadar üzecek. Ama başkalarının yaptığı yanlıştan söz edersem, bunu söylemek için iyi bir nedenim olduğunu anlarsınız.”
Bay Irwine yavaşça başını salladı. Adam, biraz titreyen bir sesle devam etti: “Bu ayın on beşinde beni Hetty Sorrel’le evlendirecektiniz, biliyorsunuz efendim. Beni sevdiğini sanıyordum; cemaatteki en mutlu adam bendim. Ama başıma korkunç bir darbe geldi.”
Bay Irwine istemsizce yerinden fırladı; sonra kendine hâkim olmaya karar verip pencereye yürüdü ve dışarı baktı.
“Gitti efendim, nereye gittiğini bilmiyoruz. İki hafta önce cuma günü Snowfield’a gideceğini söyledi. Geçen pazar onu almaya gittim ama oraya hiç gitmemiş; Stoniton’a giden arabaya binmiş, sonrasını izleyemiyorum. Şimdi onu aramak için uzun bir yolculuğa çıkıyorum; nereye gittiğimi güvenebileceğim tek kişi sizsiniz.”
Bay Irwine pencereden dönüp oturdu.
“Neden gittiğine dair bir fikriniz yok mu?” diye sordu.
“Beni eş olarak istemediği ortada efendim,” dedi Adam. “Bu kadar yaklaşınca hoşuna gitmedi. Ama sanırım işin hepsi bundan ibaret değil. Size anlatmam gereken başka bir şey var efendim. Benden başka birini daha ilgilendiriyor.”
O anda Bay Irwine’in hevesli kaygılı yüzünde bir şeyin parıltısı belirdi; neredeyse rahatlama ya da sevinç gibiydi. Adam yere bakıyordu ve kısa bir süre duraksadı; sıradaki sözleri söylemek zordu. Ama devam ederken başını kaldırıp Bay Irwine’in gözlerinin içine baktı. Karar verdiği şeyi hiç çekinmeden yapacaktı.
“En büyük dostum saydığım adamı tanıyorsunuz,” dedi. “Bir zamanlar onun için çalışarak ömrümü geçirecek olmaktan gurur duyardım; delikanlı olduğumuzdan beri hep böyle hissettim...”
Sanki Bay Irwine bütün özdenetimini yitirmişti. Masada duran Adam’ın kolunu kavrayıp acı çeken biri gibi sımsıkı sıktı; solgun dudaklarıyla, alçak ve telaşlı bir sesle, “Hayır Adam, hayır—Tanrı aşkına söyleme!” dedi.
Bay Irwine’in duygularının bu şiddeti karşısında şaşıran Adam, ağzından çıkan sözlere pişman olup sıkıntılı bir sessizliğe gömüldü. Kolunu kavrayan el yavaşça gevşedi. Bay Irwine sandalyesine yaslanıp, “Devam et—bilmem gerek,” dedi.
“O adam Hetty’nin duygularıyla oynadı, onun konumundaki bir kıza davranmaya hakkı olmadığı gibi davrandı; ona hediyeler aldı, yürüyüşe çıktığında onunla buluşmaya gitti. Bunu, o gitmeden yalnızca iki gün önce öğrendim; Koruluk’ta ayrılırken onu öperken yakaladım. O sırada Hetty’yle aramızda bir şey konuşulmamıştı; oysa ben onu uzun zamandır seviyordum, o da bunu biliyordu. Ama yaptığı yanlışları yüzüne vurdum; aramızda sözler ve yumruklar havada uçuştu. Sonra bana ciddi ciddi, olanların hepsinin saçmalıktan, küçük bir flörtten ibaret olduğunu söyledi. Hetty’ye hiçbir şey kastetmediğini anlatan bir mektup yazmasını sağladım; çünkü o sırada anlamadığım birkaç şeyden, onun Hetty’nin kalbini kazandığını apaçık görmüştüm. Hetty’nin onu düşünmeye devam edeceğini ve kendisiyle evlenmek isteyen başka bir erkeği asla sevemeyeceğini sandım. Mektubu ona verdim; bir süre sonra beklediğimden daha iyi dayanır gibi oldu... bana gittikçe daha nazik davrandı... Sanırım zavallı kız o zaman kendi duygularını bilmiyordu; çok geç olunca duyguları yeniden üzerine çöktü... Onu suçlamak istemiyorum... Beni aldatmayı amaçladığını sanmıyorum. Ama beni sevdiğini düşünmem için bana umut verdi ve gerisini biliyorsunuz efendim. Yine de aklımdan çıkmıyor: bana ihanet etti, onu kandırıp götürdü, Hetty de onun yanına gitti. Şimdi onu görmeye gidiyorum; başına ne geldiğini öğrenmeden bir daha işe dönemem.”
Adam anlatırken Bay Irwine, üzerine üşüşen acı düşüncelere rağmen kendini yeniden toparlayacak zaman bulmuştu. Arthur’un kendisiyle kahvaltı ettiği ve sanki itiraf etmek üzereymiş gibi göründüğü o sabahı şimdi acıyla hatırlıyordu. Artık neyi itiraf etmek istediği apaçıktı. Konuşmaları başka bir yöne sapmış olsaydı... kendisi başka birinin sırlarına karışmaktan daha az çekinmiş olsaydı... bütün bu suç ve sefaletin kurtuluşundan onları ayıran şeyin ne kadar ince bir perde olduğunu düşünmek acı veriyordu. Şimdiki zamanın geçmişi geriye dönük olarak aydınlattığı o korkunç ışıkta, hikâyenin tümünü görüyordu. Ama üzerine üşüşen diğer bütün duyguları, karşısında oturan adama duyduğu derin ve saygılı acıma bastırdı. Adam zaten böylesine yara almıştı; gerçek bir keder hemen yanı başındayken, hiç gerçek olmayan bir kederin peşine hüzünlü, kör ve boyun eğmiş bir hâlde düşüyordu. Bu keder, sıradan bir sınavın çok ötesindeydi; Adam bunu aklının ucundan bile geçiremezdi. Adam’a yaşatacağı acı şimdiden gözlerinin önündeydi; büyük bir kederin karşısında insanı kaplayan belli bir ürperti, Bay Irwine’in kendi sarsıntısını yatıştırdı. Masada duran Adam’ın koluna yeniden elini koydu; bu kez çok nazikçe. Sonra ciddi bir sesle şöyle dedi:
“Adam, sevgili dostum, hayatında zor sınavlardan geçtin. Kedere erkekçe katlanabildiğin gibi, erkekçe davranmayı da bilirsin. Tanrı bizden her iki görevi de yerine getirmemizi ister. Ama üzerine, şimdiye kadar yaşadıklarından daha ağır bir keder gelecek. Yine de suçlu değilsin; kederlerin en ağırı senin payına düşmüş değil. Tanrı, en ağır kederi yaşayan kişiye yardım etsin!”
İki solgun yüz birbirine baktı. Adam’ın yüzünde titrek bir beklenti, Bay Irwine’inkinde ise tereddütlü, geri duran bir acıma vardı. Ama konuşmayı sürdürdü.
“Bu sabah Hetty’den haber aldım. Onun yanına gitmemiş. Stonyshire’da, Stoniton’da.”
Adam, sanki o anda ona doğru sıçrayabilecekmiş gibi sandalyesinden fırladı. Ama Bay Irwine yeniden kolundan tutup yatıştırıcı bir sesle, “Bekle Adam, bekle,” dedi. Adam da oturdu.
“Çok acıklı bir durumda; zavallı dostum, onu bulmak, onu sonsuza dek yitirmiş olmaktan bile daha ağır gelecek.”
Adam’ın dudakları titreyerek kıpırdadı ama ses çıkmadı. Dudakları yeniden aralandı ve fısıldadı: “Söyleyin.”
“Tutuklandı... hapiste.”
Aşağılayıcı bir darbe, Adam’ın içindeki direnme gücünü yeniden uyandırmış gibiydi. Kan yüzüne hücum etti; yüksek ve sert bir sesle, “Ne suçundan?” diye sordu.
“Büyük bir suçtan: çocuğunu öldürmekten.”
“Olamaz!” diye haykırdı Adam. Sandalyesinden fırlayıp kapıya doğru bir adım attı, ama sonra dönüp sırtını kitaplığa dayadı ve Bay Irwine’e öfkeyle baktı. “İmkânsız. Onun hiç çocuğu olmadı. Suçlu olamaz. Kim söylüyor bunu?”
“Tanrı masum olmasını nasip etsin Adam. Hâlâ masum olduğunu umabiliriz.”
“Peki suçlu olduğunu kim söylüyor?” diye öfkeyle sordu Adam. “Her şeyi anlatın.”
“İşte, önüne çıkarıldığı yargıçtan bir mektup; onu tutuklayan polis memuru da yemek odasında. Adını ya da nereden geldiğini söylemiyor. Ama korkarım, korkarım, onun Hetty olduğundan kuşku duyulamaz. Görünüşünün tarifi uyuyor; yalnız çok solgun ve hasta göründüğü söyleniyor. Cebinde, üzerine iki ad yazılmış küçük, kırmızı deri bir cep defteri varmış: başında ‘Hetty Sorrel, Hayslope’, sonlara doğru da ‘Dinah Morris, Snowfield’. Kendi adının hangisi olduğunu söylemiyor; her şeyi inkâr ediyor, hiçbir soruya yanıt vermiyormuş. Yargıç olarak, kimliğinin belirlenmesi için gereken önlemleri almam konusunda bana başvuruldu; çünkü başta yazan adın kendi adı olması muhtemel görülmüş.”
“Ama Hetty’yse, aleyhinde ne kanıtları var?” diye hâlâ öfkeli bir sesle sordu Adam; bütün bedenini sarsan bir çabayla konuşuyordu. “İnanmam. Böyle bir şey olamazdı; hiçbirimizin haberi yok.”
“Suçu işleme ayartısıyla karşı karşıya kaldığını gösteren korkunç kanıtlar var; ama gerçekten işlemediğini ummak için hâlâ nedenimiz var. Şu mektubu okumaya çalış, Adam.”
Adam mektubu titreyen ellerinin arasına aldı ve gözlerini kâğıda dikmeye çalıştı. Bay Irwine bu sırada birkaç talimat vermek üzere dışarı çıktı. Geri döndüğünde Adam’ın gözleri hâlâ ilk sayfadaydı; okuyamıyordu, sözcükleri bir araya getirip anlam çıkaramıyordu. Sonunda mektubu yere attı ve yumruğunu sıktı.
“Bütün bunlar onun yüzünden,” dedi. “Bir suç işlendi ise sorumlusu o, Hetty değil. Ona aldatmayı o öğretti; önce beni o aldattı. Bırakın yargılansın; mahkemede onun yanında dursun, yüreğini nasıl ele geçirdiğini, onu kötülüğe nasıl sürüklediğini, sonra da bana nasıl yalan söylediğini anlatırım. Bütün ceza ona yüklenirken o serbest mi kalacak... hem de Hetty bu kadar genç ve güçsüzken?”
Bu son sözlerin canlandırdığı görüntü, zavallı Adam’ın çılgınca kabaran duygularına yeni bir yön verdi. Bir süre sustu, odanın köşesine bakıyordu; sanki orada bir şey görüyordu. Sonra yakaran bir kederle yeniden konuştu:
“Dayanamıyorum... Tanrım, bunu bana yüklemek çok ağır; onun kötü biri olduğunu düşünmek çok ağır.”
Bay Irwine yeniden sessizce oturmuştu. Şimdilik teselli sözleri söylemeyecek kadar bilgeydi. Üstelik karşısındaki Adam’ı görmek de onu derinden sarsıyordu: korkunç duyguların ortasında genç bir yüzün ansızın yaşlanmış gibi görünmesi; tenin sert, kansız hâli, titreyen ağzın çevresindeki derin çizgiler, alındaki kırışıklıklar... Görünmez bir keder darbesiyle yıkılmış bu güçlü, metin adamı görünce konuşmak kolay değildi. Adam bir iki dakika boyunca kıpırdamadan durdu, gözlerini boş boş bir noktaya dikmişti; o kısa süre içinde bütün aşkını yeniden yaşıyordu.
“Yapmış olamaz,” dedi gözlerini hâlâ oynatmadan, sanki yalnız kendi kendine konuşuyordu: “Korktuğu için sakladı... Beni aldattığı için onu bağışlıyorum... Seni bağışlıyorum Hetty... sen de aldatıldın... çok çektin benim zavallı Hetty’m... ama buna inanmamı asla sağlayamayacaklar.”
Yine birkaç an sustu, sonra öfkeyle ve aniden konuştu: “Onun yanına gideceğim, onu geri getireceğim; çektiği sefaleti görmeye zorlayacağım. Unutamayana kadar ona bakacak; bu, gece gündüz peşini bırakmayacak, yaşadığı sürece peşinden gelecek. Bu kez yalanlarla sıyrılamayacak; gidip onu alacağım, kendi ellerimle sürükleyip getireceğim.”
Kapıya doğru giderken Adam duraksayıp dalgınca şapkasını aradı; nerede olduğunu ya da yanında kimin bulunduğunu hiç fark etmiyordu. Bay Irwine peşinden gelmişti; şimdi kolundan tuttu ve sakin ama kararlı bir sesle şöyle dedi:
“Hayır Adam, hayır. Yararsız bir intikam yolculuğuna çıkmak yerine, onun için ne yapılabileceğini görmek üzere burada kalmak isteyeceğine eminim. Ceza, senin yardımın olmadan da mutlaka yerini bulacaktır. Üstelik artık İrlanda’da değil. Eve dönüyor olmalı; sen oraya varmadan çok önce yola çıkmış da olabilir. Büyükbabasının en az on gün önce ona dönmesi için yazdığını biliyorum. Şimdi benimle Stoniton’a gelmeni istiyorum. Kendini toparlar toparlamaz bizimle binebilmen için sana bir at hazırlattım.”
Bay Irwine konuşurken Adam olup bitenin bilincine yeniden vardı. Saçlarını alnından geriye sıvazlayıp dinledi.
“Unutma,” diye sürdürdü Bay Irwine, “Adam, senden başka düşünecek ve uğruna hareket edecek insanlar da var: Hetty’nin dostları, iyi yürekli Poyser’ler. Bu darbe onlara öyle ağır gelecek ki bunu düşünmeye bile dayanamıyorum. Zihninin gücüne, Tanrı’ya ve insanlara karşı görev duyguna güveniyorum Adam: bir şey yapmanın yararı olduğu sürece elinden geleni yapmaya çalışacaksın.”
Aslında Bay Irwine, Adam’ın iyiliği için Stoniton yolculuğunu öneriyordu. İlk saatlerdeki acının şiddetini azaltmanın en iyi yolu, önünde bir amaç varken hareket etmekti.
“Benimle Stoniton’a gelecek misin Adam?” diye bir an durduktan sonra yeniden sordu. “Oradaki kişinin gerçekten Hetty olup olmadığını görmemiz gerek, biliyorsun.”
“Evet efendim,” dedi Adam, “doğru bulduğunuzu yaparım. Ama Hall Çiftliği’ndekiler?”
“Dönene kadar onlara haber vermek istemiyorum; kendim söyleyeceğim. O zaman şimdi emin olmadığım şeyleri öğrenmiş olurum ve olabildiğince çabuk dönerim. Hadi, atlar hazır.”
Bölüm etkileşimi
