Bölümler 56Şu an: XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime · Okuduğun bölüm
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXIX. Bölüm
Ertesi Sabah
Arthur geceyi uykusuz geçirmedi; uzun uzun ve iyi uyudu. Çünkü kafası karışık insan da yeterince yorgunsa uykuya dalar. Saat yedide zili çalıp kalkacağını, kahvaltısının da saat sekizde odasına getirilmesini istediğini söyleyerek Pym’i şaşırttı.
“Kısrağımın sekiz buçukta eyerlenmesini de sağla; aşağı indiğinde büyükbabama bu sabah daha iyi olduğumu ve gezintiye çıktığımı söyle.”
Bir saattir uyanıktı ve yatakta daha fazla dinlenemiyordu. Yatakta, dünkü yaşananlar insanın üstüne fazla çöker. İnsan kalkabilirse, yalnızca ıslık çalmak ya da sigara içmek için kalksa bile, geçmişe karşı koyan bir şimdiki zaman edinir; duyumlar kendilerini zorba anıların karşısında duyurur. Duyguların ortalaması alınabilseydi, av mevsiminde ve atış mevsiminde pişmanlığın, kendini suçlamanın ve incinmiş gururun taşralı beyefendilere ilkbaharın sonu ile yazdakinden daha hafif geldiği kesinlikle görülürdü. Arthur at sırtında kendini daha çok adam gibi hissedeceğini düşünüyordu. Her zamanki saygılı tavrıyla ona hizmet eden Pym’in varlığı bile dünkü olaylardan sonra içini rahatlatıyordu. Arthur başkalarının yargılarına karşı hassastı; Adam’ın saygısını yitirmek, kendinden hoşnutluğunu öyle sarsmıştı ki herkese gözünde küçüldüğü duygusu hayal gücünü kaplamıştı. Tıpkı gerçek bir tehlikeden duyulan ani korkunun sinirli bir kadını, bütün algısını tehlike duygusuyla doldurup bir adım atmaya bile korkutur gibi.
Bildiğiniz gibi Arthur sevgi dolu bir yaradılışa sahipti. İyilik etmek onun için kötü bir alışkanlık kadar kolaydı; bu iyilikler hem zayıflıklarının hem erdemlerinin, hem bencilliğinin hem de şefkatinin doğal ürünleriydi. Acı çeken birini görmek istemez, kendisine minnetle bakan gözlerin, verdiği mutluluk için parlamasından hoşlanırdı. Yedi yaşındayken bir gün, yaşlı bahçıvanın çorba tasını tekmeleyip devirmişti; aklında yaşlı adamın yemeği olduğu yoktu, yalnızca tekme atma dürtüsüne kapılmıştı. Ama bunu öğrenince en sevdiği kalem kutusuyla gümüş saplı bıçağını cebinden çıkarıp karşılık olarak sundu. O günden beri de hep aynı Arthur olmuş, her kusuru iyilikleriyle unutturmaya çalışmıştı. Yaradılışında bir acılık varsa, bunu ancak onun gönlünü alma çabasını reddeden adama karşı gösterebilirdi. Belki de bu acılığın su yüzüne çıkma vakti gelmişti. Arthur ilk anda, Adam’ın mutluluğunun Hetty’yle ilişkisine bağlı olduğunu öğrenince saf bir üzüntü ve pişmanlık duymuştu. Adam’a on katıyla karşılık verme olanağı olsaydı; armağanlar ya da başka iyilikler onun huzurunu ve kendisine bir iyiliksever olarak duyduğu saygıyı geri getirebilseydi, Arthur bunları hiç tereddüt etmeden yapar, Adam’a daha da bağlanır ve telafi etmekten asla usanmazdı. Ama Adam telafi kabul edemezdi; çektiği acı silinemez, saygısı ve sevgisi çabucak yapılacak kefaretlerle geri kazanılamazdı. Hiçbir baskının işe yaramayacağı, kımıldamaz bir engel gibi duruyordu; Arthur’un inanmayı en çok istemediği şeyin, kendi kötülüğünün geri döndürülemezliğinin ete kemiğe bürünmüş hâliydi. Hor gören sözleri, el sıkışmayı reddetmesi, inziva yerindeki son konuşmalarında Arthur’a üstün gelmesi; hepsinden çok da, en kahramanca koşullarda bile insanın kolay kolay kabullenemediği biçimde yere serilmiş olma duygusu, içini suçluluk azabından daha güçlü, yakıcı bir acıyla dolduruyordu. Arthur, keşke kendini hiç kimseye zarar vermediğine inandırabilseydi! Kimse aksini söylemeseydi buna çok daha kolay inanabilirdi. İntikam tanrıçası Nemesis, vicdanlarımızdan—vermiş olabileceğimiz acının bizde uyandırdığı ıstıraptan—kendine kılıç dövmekte çoğu zaman zorlanır; etkili bir silah yapmaya yetecek kadar cevher pek nadiren bulunur. Ahlak duygumuz, iyi toplumun görgü kurallarını öğrenir, başkaları gülünce gülümser; ama kaba biri davranışlarımızı sert sözlerle niteleyince, onlara karşı cephe alması işten bile değildir. Arthur’da da böyle olmuştu: Adam’ın onun hakkındaki yargısı, kulağını tırmalayan sözleri, kendini avutmak için geliştirdiği düşünceleri altüst ediyordu.
Adam gerçeği öğrenmeden önce de Arthur rahat değildi. Çatışmalar ve kararlar yerini pişmanlığa ve kaygıya bırakmıştı. Hetty için de, onu geride bırakmak zorunda kaldığı için kendisi için de üzülüyordu. Tutarlı davranmaya çalışırken de kararından dönerken de tutkusunun ötesine bakmış, ayrılığın yakında kaçınılmaz olacağını görmüştü. Ama yaradılışı fazla ateşli ve şefkatliydi; bu ayrılıkta acı çekmemesi mümkün değildi. Hetty için de kaygı içindeydi. Onun, ipekler ve satenler içinde bir hanımefendi olacağı hayalini kurduğunu anlamıştı. Gidişinden ilk söz ettiğinde Hetty titreyerek onunla gitmesine ve evlenmelerine izin vermesini istemişti. Bunu acı bir biçimde biliyor olması, Adam’ın sitemlerini Arthur için daha da yakıcı kılmıştı. Hetty’ye söylediği hiçbir söz onu aldatma amacı taşımıyordu; kurduğu hayal bütünüyle onun çocukça düş gücünün ürünüydü. Yine de bu hayalin kendi davranışlarından da yarı yarıya beslendiğini kabul etmek zorundaydı. İşleri daha da kötüleştiren şuydu: O son akşam Hetty’ye gerçeği ima etmeye bile cesaret edememiş, onu büyük bir üzüntüye sürüklememek için şefkatli, umut verici sözlerle avutmak zorunda kalmıştı. Durumun ağırlığını, o an sevgili Hetty’nin duyduğu kederi keskin biçimde hissediyor; gelecekte duygularının ne kadar kalıcı olabileceğini daha da büyük bir kaygıyla düşünüyordu. Onu sıkıştıran tek keskin nokta buydu; diğer her şeyden umutlu telkinlerle kendini kandırarak kaçabilirdi. Bütün bunlar gizli kalmıştı; Poyser’ların en ufak kuşkusu yoktu. Olan biteni Adam’dan başka bilen yoktu; öğrenmesi de pek olası değildi. Çünkü Arthur, aralarında en ufak bir yakınlık bulunduğunu sözle ya da bakışla ele vermenin felaket olacağını Hetty’ye tembihlemişti. Sırlarının yarısını bilen Adam da onları açığa vurmak yerine gizlemelerine yardım etmeyi yeğlerdi. Baştan sona talihsiz bir işti bu; ama belki hiç gelmeyecek kötülükleri kuruntuyla büyütüp durumu olduğundan da beter etmenin yararı yoktu. Hetty için geçici üzüntü, işin en kötü sonucuydu. Arthur, kesinlikle kaçınılmaz olduğu kanıtlanmayan bütün kötü sonuçlara gözlerini kararlılıkla kapatıyordu. Ama… Hetty bu sıkıntıyı böyle yaşamasa, başka bir yoldan da yaşayabilirdi. Belki ileride onun için çok şey yapıp kendisi yüzünden dökeceği gözyaşlarının karşılığını verebilirdi. Gelecek yıllarda göstereceği ilginin nimetini, şimdi çektiği acıya borçlu olacaktı. Demek ki kötülükten iyilik doğar. İşte her şeyin güzel düzeni böyle!
İki ay önce o duygu tazeliğine, bir duyguyu incitmekten bile sakınan o ince onur anlayışına sahip olan Arthur’un, çok daha ağır bir suçu işleyebileceğini aklından geçirmeyen Arthur’un aynı kişi olup olmadığını sormaya mı niyetlisiniz? Kendi özsaygısını her türlü dış yargıdan üstün bir mahkeme sayan Arthur’la aynı kişi mi? İnanın, evet; yalnızca koşullar değişti. Yaptıklarımız bizi, bizim yaptıklarımızı belirlediğimiz kadar belirler. Bir insanın dönüm noktası olan eylemlerini meydana getiren iç ve dış koşulların kendine özgü bileşimini bilene kadar, karakteri hakkında kendimizi bilge sanmasak iyi olur. Eylemlerimizin korkunç bir zorlayıcılığı vardır: Önce dürüst bir insanı yalancıya çevirebilir, sonra da bu değişime onu alıştırabilir. Çünkü ikinci yanlış, yapılabilecek tek doğruymuş gibi görünür. İşlenmeden önce ruhun sağlıklı gözü olan sağduyu ile taze, lekesiz duygunun birleşimi içinde görülen eyleme, sonradan özür bulma ustalığının merceğinden bakılır. Bu mercekten bakınca insanların güzel ya da çirkin dediği her şey, birbirine çok benzeyen dokulardan oluşmuş görünür. Avrupa olup bitmiş bir duruma uyum sağlar; bireyin karakteri de öyle. Ta ki sarsıcı bir ceza bu dingin uyumu bozuncaya kadar.
Hiç kimse, kendi doğruluk duygusuna karşı işlediği bir suçun yıpratıcı etkisinden kaçamaz. Arthur’da bu etki daha güçlüydü; çünkü vicdanı henüz rahatken, en sağlam güvencelerinden biri olan özsaygıya çok ihtiyaç duyuyordu. Kendini suçlamaya dayanamıyor, bununla yüzleşemiyordu. O kadar da suçlu olmadığına kendini inandırmalıydı; hatta Adam’ı aldatmak zorunda kaldığı için kendine acımaya başlamıştı. Oysa bu davranış, kendi yaradılışındaki dürüstlüğe tümüyle aykırıydı. Ama yapılması gereken tek doğru şey buydu.
Ne kusuru varsa olsun, bunun sonucunda yeterince perişandı: Hetty için perişandı; yazacağına söz verdiği mektup için de perişandı. Bir an bu mektup kaba bir zalimlik gibi görünüyordu, başka bir an ona yapabileceği en büyük iyilik gibi. Bütün bu düşüncelerin arasından zaman zaman, sonuçlara aldırmayan tutkulu bir başkaldırı dürtüsü fırlayıp çıkıyordu. Hetty’yi alıp götürebilirdi; başka her şeyi de…
Bu ruh hâli içinde odasının dört duvarı dayanılmaz bir hapishaneye dönüşmüştü; çelişen düşünce ve duyguların kalabalığını içine tıkıp üstüne çöküyor gibiydi. Bunların bazıları açık havada uçup gidebilirdi. Karar vermek için yalnızca bir iki saati vardı; zihnini toparlayıp sakinleşmeliydi. O güzel sabahın temiz havasında Meg’in sırtına bir kez bindi mi duruma daha çok hâkim olacaktı.
Güzel hayvan güneş ışığında doru boynunu yay gibi büktü, çakılları eşeledi; sahibi burnunu okşayıp sırtını sıvazlayınca, her zamankinden daha sevecen bir sesle konuşunca zevkten titredi. Arthur onu, sırlarını bilmediği için daha çok seviyordu. Ama Meg, sahibinin zihinsel durumunu, aynı cinsiyetten pek çok kişinin kalpleri umutla pır pır ederek bekledikleri hoş genç beylerin zihninden bildiği kadar iyi biliyordu.
Arthur Chase’i beş mil geçene kadar dörtnala sürdü. Çitlerin ya da ağaçların yolu daraltmadığı bir tepenin eteğine varınca dizgini Meg’in boynuna bıraktı ve karar vermeye koyuldu.
Hetty, dünkü buluşmalarının Arthur gitmeden önceki son buluşma olması gerektiğini biliyordu; kuşku uyandırmadan yeniden buluşmalarını ayarlamaları olanaksızdı. Korkmuş bir çocuk gibiydi; hiçbir şey düşünemiyor, ayrılıktan söz edilince ağlamaktan başka bir şey yapamıyor, sonra da gözyaşlarını öptürmek için yüzünü ona uzatıyordu. Arthur’un yapabildiği tek şey onu avutmak ve hayallere dalmasını sağlamaktı. Bir mektupla uyandırmak korkunç derecede sert olurdu! Yine de Adam’ın sözleri doğruydu: Mektup, uzun sürecek bir yanılgıdan kurtarırdı onu; bu yanılgı, bir anda çekilecek keskin acıdan daha kötü olabilirdi. Ayrıca, birden fazla nedenle ikna edilmesi gereken Adam’ı razı etmenin tek yolu buydu. Keşke Hetty’yi bir kez daha görebilseydi! Ama bu olanaksızdı; aralarında aşılması zor engellerden örülmüş dikenli bir çit vardı, bir düşüncesizlik her şeyi mahvedebilirdi. Üstelik onu yeniden görse ne faydası olacaktı? Hetty’nin üzüntüsünü görmek ve sonra bunu hatırlamak yalnızca kendi acısını artıracaktı. Arthur’dan uzakta, özdenetimini koruması için onu destekleyecek ne varsa Hetty’nin çevresindeydi.
Tam o sırada, birdenbire, kederi içinde şiddet içeren bir şey yapabileceği korkusu hayal gücünün üzerine gölge gibi çöktü; bu korkunun hemen ardından, gölgeyi koyulaştıran bir başkası geldi. Ama gençliğin ve umudun gücüyle ikisini de silkip attı. Geleceği böyle karanlık resmetmek için ne sebep vardı? Tam tersinin olması da en az o kadar olasıydı. Arthur, işlerin kötü gitmesini hak etmediğini söyledi kendi kendine. Vicdanının onaylamayacağı bir şeyi önceden tasarlayıp yapmaya hiç niyetlenmemişti; koşullar onu bu noktaya sürüklemişti. İçten içe gerçekten iyi bir insan olduğuna öylesine güveniyordu ki, Tanrı’nın onu böylesine sert cezalandırmayacağına inanıyordu.
Her ne olursa olsun, artık olacakları değiştiremezdi; yapabileceği tek şey, o an için en iyi görünen yolu izlemekti. Kendini, bu yolun Adam’la Hetty’nin önünü açmak olduğuna inandırdı. Adam’ın dediği gibi, Hetty’nin gönlü zamanla gerçekten ona kayabilirdi; öyle olursa, Adam’ın hâlâ Hetty’yi karısı yapmayı tutkuyla istemesi sayesinde, büyük bir zarar da doğmamış olurdu. Gerçi Adam aldatılıyordu; Arthur, kendisine yapılsa derin bir haksızlık sayacağı biçimde aldatılıyordu. Bu düşünce, içini rahatlatan o ihtimali gölgeliyordu. Arthur’un yanakları bu düşüncenin verdiği utançla öfkenin karışımından kızardı. Ama insan böyle bir ikilemde ne yapabilirdi? Hetty’ye zarar verecek hiçbir şey söylememek, onuruna düşen bir görevdi; ilk görevi onu korumaktı. Kendi çıkarı için asla yalan söylemez, yalan bir davranışta da bulunmazdı. Tanrım! Kendini ne sefil bir budalalıkla böyle bir ikileme sokmuştu; ama mazereti olan bir adam varsa, o da kendisiydi. (Ne yazık ki sonuçları mazeretler değil, eylemler belirler!)
Pekâlâ, mektup yazılmalıydı; bu çıkmazı çözme umudu veren tek yol buydu. Hetty’nin mektubu okuduğunu düşününce Arthur’un gözleri doldu; ama mektubu yazmak da onun için neredeyse aynı ölçüde zor olacaktı. Kendine kolay bir şey yapmıyordu; bu son düşünce karar vermesine yardım etti. Başkasına acı çektirip kendisi rahat kalacağı bir adımı bilerek atması mümkün değildi. Hetty’yi Adam’a bırakma düşüncesinin içinde uyandırdığı kıskançlık bile, bir fedakârlıkta bulunduğuna onu ikna ediyordu.
Kararını verince Meg’i döndürüp yeniden eve doğru dörtnala yola koyuldu. İlk iş mektubu yazacaktı; günün geri kalanı başka işlerle dolacaktı: arkasına bakacak vakti olmayacaktı. Neyse ki Irwine’la Gawaine akşam yemeğine gelecekti; ertesi gün saat on ikide de Chase’i millerce geride bırakmış olacaktı. Bu sürekli meşguliyet, karşı konulmaz bir dürtünün onu Hetty’ye koşturup her şeyi mahvedecek çılgınca bir öneriyi eline tutuşturmasını bir ölçüde önlüyordu. Binicisinin en ufak işaretiyle duyarlı Meg’in adımları gittikçe hızlandı; dörtnala koşusu kısa sürede süratli bir dört nala dönüşmüştü.
Hizmetkârların yemek salonunda, akşam yemeği vakti, seyis huysuz yaşlı John, “Dün gece genç bey hastalandı demişlerdi, sanıyordum,” dedi. “Bu sabah kısrağı neredeyse ikiye bölecek kadar hızlı sürdü.”
Nüktedan arabacı, “John, o da belirtilerden biridir belki,” dedi.
John sertçe, “Öyleyse kanını alsınlar, başka diyeceğim yok,” dedi.
Adam, Arthur’un nasıl olduğunu öğrenmek için sabah erkenden Chase’e gitmişti; Arthur’un aldığı darbenin yol açabileceği sonuçlara ilişkin bütün kaygısı, onun gezintiye çıktığını öğrenince dağılmıştı. Saat beşte tam vaktinde yeniden oraya vardı ve gelişini yukarıya haber verdi. Birkaç dakika sonra Pym elinde bir mektupla aşağı indi, Adam’a verip kaptanın onu göremeyecek kadar meşgul olduğunu, söyleyeceklerinin hepsini mektuba yazdığını belirtti. Mektup Adam’a hitaben yazılmıştı; ama Adam açmadan önce yeniden dışarı çıktı. İçinden, Hetty’ye hitaben yazılmış, ağzı mühürlü bir mektup çıktı. Adam, zarfın iç kapağında şunları okudu:
“Ekteki mektupta istediğiniz her şeyi yazdım. Onu Hetty’ye vermenin mi, yoksa bana geri göndermenin mi daha doğru olacağına karar vermeyi size bırakıyorum. Onun bir şey söylemeden kalmaktan daha fazla acı çekmesine yol açabilecek bir yönteme başvurup başvurmadığınızı bir kez daha düşünün.
“Şimdilik yeniden görüşmemize gerek yok. Birkaç ay sonra daha iyi duygularla karşılaşırız.”
“A. D.”
Adam, “Belki de beni görmemekte haklı,” diye düşündü. “Daha sert sözler söylemek için buluşmanın anlamı yok; yeniden el sıkışıp dost olduğumuzu söylemenin de. Dost değiliz; öyleymiş gibi davranmamak daha iyi. Bağışlamanın insanın görevi olduğunu biliyorum; ama benim anladığım, bu, öç alma düşüncesinden vazgeçmek demek. Eski duygularına yeniden kavuşmak demek olamaz, çünkü bu mümkün değil. O artık benim gözümde aynı adam değil; ben de ona karşı aynı şeyleri hissedemem. Tanrım, artık kimseye karşı eskisi gibi hissedip hissetmediğimi bilmiyorum. Sanki işimi yanlış bir çizgiden ölçmüşüm de şimdi hepsini yeniden ölçmem gerekiyormuş gibi.”
Ama mektubu Hetty’ye verip vermeme meselesi kısa sürede Adam’ın bütün düşüncelerini kapladı. Arthur, kararı bir uyarıyla birlikte Adam’a bırakarak kendi yükünü biraz hafifletmişti; tereddüt etmeye alışık olmayan Adam ise bu kez tereddüde düştü. Mektubu verip vermemeye karar vermeden önce Hetty’nin ruh hâlini olabildiğince anlamaya, nabzını yoklamaya karar verdi.
Bölüm etkileşimi
