Bölümler 56Şu an: Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime · Okuduğun bölüm
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Beşinci Kitap
XXXVI. Bölüm
Umut Yolculuğu
Yüreğinde kederle çıkılan uzun, yalnız bir yolculuk; tanıdık olandan bilinmeyene doğru… Bu, zenginler, güçlüler ve eğitimliler için bile zor, kasvetli bir iştir; bizi korku değil görev çağırdığında bile zordur.
Peki bütün bunlar Hetty için ne ifade ediyordu? Artık belirsiz umutlara kapılmayan zavallı, daracık düşünceleri, belirgin korkunun soğuğuyla kuşatılmıştı. Aynı küçük anılar çevresinde dönüp duruyor; olacaklara dair aynı çocukça, kuşkulu hayalleri durmadan kuruyordu. Bu geniş dünyada kendi küçük zevk ve acı öyküsünden başka bir şey göremiyordu. Cebinde pek az para vardı; yol ise uzun ve zordu. Hep arabayla gidecek parası yetmeyeceğine emindi; Stoniton’a yolculuk umduğundan pahalıya gelmişti. O halde yükçülerin arabalarına ya da yavaş yük arabalarına güvenmek zorunda kalacaktı. Yolun sonuna varması ne kadar sürerdi! Oakbourne’lu iri yarı yaşlı arabacı, dışarıdaki yolcular arasında böylesine güzel genç bir kadın görünce onu yanına oturmaya çağırmıştı. Bir erkek ve arabacı olarak söze bir şakayla başlaması gerektiğini düşündüğünden, taş döşeli yoldan çıkar çıkmaz her yönüyle uygun bir şaka bulmaya koyulmuştu. Kırbacını birkaç kez şaklatıp göz ucuyla Hetty’ye baktıktan sonra atkısının üzerinden dudaklarını kaldırarak, “Boyu altı fit vardır, iddiaya girerim; öyle değil mi?” dedi.
“Kimin?” dedi Hetty, irkilerek.
“Nasıl kimin? Geride bıraktığın sevgilinin mi, yoksa yanına gittiğinin mi? Hangisi?”
Hetty’nin yüzü kızardı, ardından soldu. Arabacının onun hakkında bir şeyler bildiğini sandı. Adam’ı tanıyor olabilirdi; nereye gittiğini ona söyleyebilirdi. Taşra insanlarına, kendi köylerinde önemli yeri olan kişilerin her yerde tanınmadığına inanmak güç gelir; Hetty de rastgele söylenmiş sözlerin kendi durumuna bu kadar uyabileceğini anlamakta zorlanıyordu. Korkudan konuşamadı.
“Heh, heh!” dedi arabacı, şakasının umduğu kadar hoş karşılanmadığını görünce. “Bu kadar ciddiye alma; sana kötü davrandıysa başkasını bul. Senin gibi güzel bir kız her gün sevgili bulur.”
Hetty, arabacının özel hayatına dair başka bir söz etmediğini görünce zamanla yatıştı; ama bu karşılaşma, ona Windsor yolunda hangi yerlerden geçeceklerini sormasını yine de engelledi. Stoniton’ın biraz ötesine gideceğini söyledi. Arabanın durduğu handa inince sepetini alıp aceleyle kasabanın başka bir tarafına yürüdü. Windsor’a gitmeye karar verdiğinde, yola çıkmanın dışında hiçbir güçlük öngörmemişti. Dinah’yı ziyaret etmeyi önererek bu engeli aşınca da düşünceleri yolculukta yaşanabilecek muhtemel şeylere değil, Arthur’la karşılaşmasına ve onun kendisine nasıl davranacağına yönelmişti. Yolculuğun ayrıntılarını gözünde canlandıramayacak kadar deneyimsizdi; cebindeki bütün parayla, üç gineyle, fazlasıyla hazırlıklı olduğunu sanıyordu. Stoniton’a ulaşmanın ne kadar tuttuğunu görünceye dek yolculuk masrafından kaygılanmamıştı. İşte ancak o zaman, yol boyunca geçeceği yerleri bilmediğini ilk kez fark etti. Bu yeni kaygı altında ezilerek Stoniton’ın kasvetli sokaklarında yürüdü ve sonunda geceyi ucuza geçirebileceğini umduğu salaş, küçük bir hana girdi. Hancıya Windsor’a gitmek için hangi yerlerden geçmesi gerektiğini bilip bilmediğini sordu.
“Doğrusu, pek bilmiyorum. Windsor herhalde Londra’ya yakındır; kral orada yaşıyor,” diye cevap verdi. “Her neyse, önce Ashby’ye gitmen iyi olur; güneyde kalıyor. Ama anladığım kadarıyla buradan Londra’ya kadar Stoniton’daki evler kadar çok yer var. Ben hiç yolculuk etmedim. Ama senin gibi genç bir kadın, tek başına böyle bir yolculuğa çıkmayı nasıl düşünür?”
“Erkek kardeşime gidiyorum; Windsor’da asker,” dedi Hetty, hancının kuşkuyla bakan gözlerinden korkarak. “Arabaya binecek param yok; sabah Ashby yönüne giden bir araba olur mu, dersiniz?”
“Evet, nereden kalktıklarını bilen biri varsa araba bulunabilir; ama öğrenene dek kasabayı baştan başa dolaşman gerekebilir. En iyisi yola koyulup yürü ve belki önüne bir şey çıkar diye umut et.”
Hancının her sözü Hetty’nin içine kurşun gibi oturuyordu; yolun önünde parça parça uzandığını artık görüyordu. Ashby’ye varmak bile zor görünüyordu: bildiği kadarıyla bütün gün sürebilirdi; üstelik bu, yolculuğun geri kalanının yanında hiç kalırdı. Ama bunu yapmak zorundaydı; Arthur’a ulaşmalıydı. Ah, kendisini önemseyen birinin yanında olmayı ne çok istiyordu! Sabahları tanıdık yüzleri göreceğinden, üzerinde hakkı olduğunu bildiği insanlarla karşılaşacağından emin olarak uyanmıştı hep. En uzak yolculuğu, eniştesiyle birlikte eyer minderinde Rosseter’e gitmek olmuştu. Hayatındaki bütün işler başkalarınca görülürdü; bu yüzden aklı hep hoş düşlerle avunmuştu. Birkaç ay öncesine kadar Mary Burge’nin yeni kurdelesini kıskanmaktan ya da Totty’yi ihmal ettiği için teyzesinin sitemini işitmekten başka keder tanımamış bu kedi yavrusu Hetty, şimdi yapayalnız, zahmetli bir yola düşmek zorundaydı. Huzurlu evi sonsuza dek geride kalmış, önünde yalnızca uzaktaki bir sığınağa dair titrek bir umut vardı. Bu gece ilk kez, yabancı yerdeki sert yatağına uzandığında, evinin mutlu bir yuva olduğunu, eniştesinin ona çok iyi davrandığını hissetti. Hayslope’ta bildiği eşyalar ve insanlar arasında geçen sakin hayatı, tek güzel elbisesiyle şapkasına duyduğu küçük gururu ve kimseden saklayacak hiçbir şeyi olmayışı; bütün o ateşli yaşantının kısa bir kâbus olduğunu ve yeniden bu hayata uyanacağını bilerek uyumak ne güzel olurdu. Kendi uğruna geride bıraktığı her şeyi özlemle düşündü. Kendi mutsuzluğu yüreğini doldurmuştu; başkalarının kederine yer yoktu içinde. O zalim mektuptan önce Arthur ne kadar şefkatli ve sevgi doluyduysa, anısı hâlâ Hetty’yi büyülüyordu; ama bu, acıyı ancak dayanılır kılan yatıştırıcı bir yudumdan ibaretti. Hetty gelecekte kendisi için gizli saklı bir hayattan başka bir yaşam düşünemiyordu; sevgi olsa bile gizli bir hayat ona haz vermezdi, utançla iç içe bir hayat ise hiç vermezdi. Roman okumamıştı; roman duygularına kaynaklık eden hislerden de ancak çok az nasibini almıştı. Bu yüzden iyi okumuş hanımlar onun ruh hâlini anlamakta güçlük çekebilirdi. Yetiştiği basit düşünce ve alışkanlıkların ötesinde her şeyden öylesine habersizdi ki geleceğine dair, Arthur’un bir şekilde ona bakacağı, öfke ve küçümsemeden koruyacağı düşüncesinden daha belirgin bir fikri yoktu. Onunla evlenip kendisini bir hanımefendi yapmayacaktı; bundan başka, Arthur’un kendisine verebileceği ve özlemle arzulayacağı hiçbir şey düşünemiyordu.
Ertesi sabah erkenden kalktı. Kahvaltı niyetine biraz süt ve ekmek alıp, kurşuni gökyüzünün altında Ashby yolunda yürümeye koyuldu. Ufukta, uzaklaşan bir umut gibi, gittikçe daralan sarı bir çizgi uzanıyordu. Yolculuğun uzunluğu ve zorluğu karşısında yüreği iyice daralmıştı; en çok da parasını bitirip öyle yoksul kalmaktan korkuyordu ki insanlardan yardım istemek zorunda kalabilirdi. Çünkü Hetty’de yalnızca gururlu bir yaradılışın değil, gururlu bir sınıfın da gururu vardı: yoksulluk vergilerinin en çoğunu ödeyen, yoksulluk yardımından yararlanma düşüncesinden de en çok ürken sınıfın. Yanında taşıdığı madalyonunu ve küpelerini satarak para bulabileceği henüz aklına gelmemişti. Küçük hesap bilgisini ve fiyatlara dair bildiklerini, iki gineyle birkaç şilininden kaç öğün yemek ve kaç yolculuk çıkacağını hesaplamak için seferber etti. Bu şilinler, sanki öteki parlak, alev alev yanan altın paraların solgun külleriymiş gibi kederli görünüyordu.
Stoniton’dan çıktıktan sonraki ilk birkaç mil boyunca cesurca yürüdü; yolun görünen en uzak noktasındaki bir ağacı, kapıyı ya da çıkıntılı çalılığı kendine hedef seçiyor, oraya varınca hafifçe seviniyordu. Ama yol kenarındaki uzun otların arasında rastladığı ilk mil taşına, dördüncü mile gelince cesareti kırıldı. Taşta hâlâ Stoniton’dan yalnızca dört mil uzakta olduğunu okudu. Yalnızca bu kadar yol gelmişti; yine de yorgun, serin sabah havasında neredeyse yeniden açtı. Hetty ev içinde çok hareket etmeye ve çalışmaya alışkındı ama uzun yürüyüşlere alışkın değildi; bunların yorgunluğu ev işlerinin yorgunluğundan bambaşkaydı. Mil taşına bakarken yüzüne birkaç damla düştüğünü hissetti; yağmur başlıyordu. Kederli düşüncelerinde yer vermediği yeni bir dertti bu. Üstüne eklenen bu yük karşısında iyice ezilip bir geçit basamağına oturdu ve histerik biçimde hıçkırmaya başladı. Zorluğun ilk anı acı bir yemeğin ilk lokması gibidir; bir an dayanılmaz gelir. Ama açlığımızı giderecek başka bir şey yoksa bir lokma daha alır, devam edebileceğimizi görürüz. Hetty ağlama nöbeti geçince kendini toparlayıp tükenen cesaretini yeniden buldu: yağmur yağıyordu ve dinlenip sığınacak bir yer bulabileceği köye ulaşmaya çalışmalıydı. Yorgun argın yürürken az sonra arkasından ağır tekerleklerin gürültüsünü duydu. Üstü kapalı bir yük arabası, atların yanında ağır aksak ilerliyor, kambur sürücüsü kırbacını şaklatıyordu. Arabanın gelmesini bekledi; arabacı çok suratsız görünmüyorsa ondan kendisini de almasını isteyecekti. Araba yaklaşırken sürücü geride kalmıştı ama büyük aracın önündeki bir şey Hetty’ye cesaret verdi. Hayatının daha önceki bir anında bunu fark etmezdi; ama acının uyandırdığı yeni duyarlılık, bu nesnenin onda güçlü bir iz bırakmasına yol açtı. Bu, arabanın ön kenarına tünemiş, iri ürkek gözleriyle durmadan titreyen, beyaz ve kızıl benekli küçük bir spaniel köpeğiydi; siz de bu küçük hayvanlardan bazılarını görmüşsünüzdür. Bildiğiniz gibi Hetty hayvanlara pek aldırmazdı ama o an, bu zavallı, ürkek yaratığın kendisiyle aynı hâlde olduğunu hissetti. Nedenini tam anlayamadan arabacıyla konuşma konusunda daha az tereddüt etti. Arabacı şimdi öne gelmişti: iri, kırmızı yanaklı bir adamdı; omuzlarına atkı ya da pelerin yerine bir çuval atmıştı.
“Ashby yönüne gidiyorsanız beni arabanıza alır mısınız?” dedi Hetty. “Ücretini öderim.”
“Ha!” dedi iri adam, ağır yüzlere özgü, yavaşça yayılan bir gülümsemeyle. “Yün balyalarının üstüne biraz sokulup yatmaya razıysan, para almadan da seni pekâlâ alırım. Nereden geliyorsun? Ashby’de ne işin var?”
“Stoniton’dan geliyorum. Uzağa, Windsor’a gidiyorum.”
“Ne! Hizmetçilik işi mi arıyorsun, yoksa başka bir şey mi?”
“Erkek kardeşime gidiyorum; orada asker.”
“Ben Leicester’dan öteye gitmiyorum; o da epey yol demek. Ama yolda biraz uzun kalmaya razıysan seni alırım. Atlar senin ağırlığını, yolda bulup aldığım şu küçük köpeğin ağırlığından fazla hissetmez. Onu iki hafta kadar önce buldum. Herhâlde kaybolmuş; o günden beri hep tir tir titriyor. Hadi, sepetini ver; arkaya geç de seni arabaya bindireyim.”
Tenteliğin perdeleri arasına hava girsin diye bir aralık bırakılmıştı; yün balyalarının üstünde yatmak Hetty’ye şimdi lüks gibi geliyordu. Arabacı, inip “bir şeyler yemek” isteyip istemediğini sormaya gelene kadar saatleri yarı uykuda geçirdi. Kendisi de bu “han”da öğle yemeği yiyecekti. Gece geç vakit Leicester’a vardılar; böylece Hetty’nin yolculuğunun ikinci günü de sona erdi. Yemeğine verdiği para dışında hiç para harcamamıştı ama bu yavaş yolculuğun bir gün daha sürmesine dayanamayacağını hissediyordu. Sabah, Windsor yolunu sormak ve yolun bir kısmını arabayla gitmenin kendisine pahalıya gelip gelmeyeceğini öğrenmek için bir araba yazıhanesi buldu. Evet, yol çok uzundu; arabalar fazla pahalıydı; vazgeçmesi gerekecekti. Ama yazıhanedeki yaşlı görevli, onun güzel ve kaygılı yüzünden etkilenip geçmesi gereken başlıca yerlerin adlarını kâğıda yazdı. Leicester’da edindiği tek teselli buydu; çünkü sokakta yürürken erkekler ona dik dik bakıyordu. Hayatında ilk kez kimsenin kendisine bakmamasını diledi. Yeniden yürümeye koyuldu; ama o gün şanslıydı, kısa süre sonra onu Hinckley’ye götüren bir yük arabası önüne çıktı. Ardından, sarhoş bir postilionun kullandığı dönüş arabasının yardımıyla gece olmadan ormanlık Warwickshire’ın kalbine ulaştı. Postilion, Nimşi’nin oğlu Yehu gibi arabayı sürüp neşeli sözler haykırırken eyerinde geriye dönerek Hetty’yi korkutmuştu. Yine de Windsor’a neredeyse yüz mil uzaktaydı, öyle demişlerdi. Dünya ne kadar da büyükmüş; içinde yolunu bulmak onun için ne zor işti! Listesinde gördüğü Stratford adının Stratford-on-Avon olduğunu sanıp yanlışlıkla oraya gitti; sonra doğru yoldan çok uzaklaştığını söylediler. Stony Stratford’a ancak beşinci gün varabildi. Haritaya bakınca ya da Avon’un çayırlarla kaplı kıyılarına yaptığınız keyifli yolculukları hatırlayınca bu, küçük bir yol gibi görünür. Ama Hetty’ye ne kadar da bitmek bilmez gelmişti! Düz tarlaları, çitleri, dağınık evleri, köyleri ve pazar kasabalarıyla bu ülkenin onun gözünde birbirinden farksız görünen yerleri hiç tükenmeyecekmiş gibi geliyordu. Bitkin hâlde gişelerin yanında bekleyip bir arabanın gelmesini, sonra da arabanın yalnızca azıcık, belki bir mil ötedeki değirmencinin evine kadar gittiğini öğrenmesini; oradan da bir başka araç bekleyerek sonsuza dek dolaşacak gibiydi. Yiyecek bulmak ve soru sormak için hanlara girmekten nefret ediyordu; oralarda hep aylak aylak oturan, kendisine dik dik bakıp kabaca şakalar yapan erkekler vardı. Yeni yorgunluk ve kaygıyla geçen bu günler bedenini de çok yıpratmıştı; evde yaşadığı gizli korkunun bütün süresinden daha solgun ve bitkin görünüyordu. Sonunda Stony Stratford’a ulaştığında sabırsızlığı ve yorgunluğu tutumlu davranma ihtiyatına ağır bastı. Kalan bütün parasına mal olsa bile yolun geri kalanı için arabaya binmeye karar verdi. Windsor’da Arthur’u bulmaktan başka bir şeye ihtiyacı olmayacaktı. Son arabaya parasını ödediğinde elinde yalnızca bir şilin kalmıştı. Yedinci günün ortasında, saat on ikide, aç ve bitkin hâlde Windsor’daki Yeşil Adam tabelalı handa arabadan indi. Arabacı yaklaşıp ondan bahşiş “hatırlamasını” isteyince Hetty elini cebine atıp şilini çıkardı; ama son yiyecek parasını vermekte olduğunu, Arthur’u aramaya çıkmadan önce gerçekten yemek yemesi gerektiğini düşündü ve bitkinliğin verdiği hisle gözlerinden yaşlar boşandı. Şilini uzatırken, yaşlı gözlerle dolu kara gözlerini arabacının yüzüne kaldırıp, “Altı penilik para üstü verebilir misiniz?” diye sordu.
“Yok, yok,” dedi adam sertçe. “Boş ver, şilini geri koy.”
Yeşil Adam’ın hancısı bu sahneyi görebilecek kadar yakında duruyordu. Bolluk içinde beslenmesi, hem iyi huyunu hem de bedenini diri tutmuştu. Hetty’nin o güzel, ağlamaklı yüzü, çoğu erkeğin yufka yüreğini ortaya çıkarırdı.
“Hadi genç kadın, içeri gel,” dedi. “Bir yudum bir şey iç; hâlinden çok bitkin olduğun belli.”
Onu bara götürdü ve karısına, “Hanım, şu genç kadını salona al; biraz fenalaşmış,” dedi. Hetty’nin gözlerinden yaşlar sel gibi akıyordu. Bunlar yalnızca histerik gözyaşlarıydı: artık ağlamak için bir nedeni olmadığını düşünüyor, buna engel olamayacak kadar güçsüz ve yorgun olmasına içerliyordu. Sonunda Windsor’daydı, Arthur’dan çok uzakta değildi.
Ev sahibesi ona ekmek, et ve bira getirdi. Hetty aç gözlerle yemeğe baktı; birkaç dakika boyunca açlığını gidermenin ve bitkinlikten kurtulmanın tatlı hissi dışında her şeyi unuttu. Yerken karşısına oturan kadın onu dikkatle süzdü. Buna şaşmamalıydı: Hetty şapkasını çıkarmış, bukleleri çözülmüştü. Yüzü, gençliği ve güzelliğiyle zaten dokunaklıydı; yorgun görünüşü bunu daha da artırıyordu. İyi kadının bakışları az sonra Hetty’nin bedenine kaydı. Yolculuğun telaşı içinde giyinirken üstünü başını gizlemek için özen göstermemişti; ayrıca yabancının gözü, tanıdık ve kuşkulanmayan gözün fark etmediği şeyleri seçer.
“Yolculuğa pek uygun görünmüyorsun,” dedi, konuşurken Hetty’nin yüzüksüz eline bakarak. “Uzaklardan mı geldin?”
“Evet,” dedi Hetty; bu soruyla kendini daha iyi denetlemeye çalışmış, yediği yemekle de kendini toparlamıştı. “Epey uzun bir yol geldim, çok yorucu. Ama şimdi daha iyiyim. Şu yere nasıl gideceğimi söyleyebilir misiniz?” Hetty cebinden küçük bir kâğıt parçası çıkardı. Arthur’un adresini yazdığı mektubunun son kısmıydı.
Hetty konuşurken hancı içeri girdi ve karısı gibi onu dikkatle incelemeye başladı. Hetty’nin masanın üzerinden uzattığı kâğıdı aldı ve adresi okudu.
“Peki bu evde ne işin var?” diye sordu. Hancıların ve kendilerine ait acil bir işi olmayan bütün erkeklerin huyudur: bilgi vermeden önce olabildiğince çok soru sormak.
“Orada bulunan bir beyefendiyi görmek istiyorum,” dedi Hetty.
“Ama orada beyefendi yok,” diye karşılık verdi hancı. “Ev kapalı; iki haftadır kapalı. Hangi beyefendiyi arıyorsun? Belki nerede bulacağını söyleyebilirim.”
“Kaptan Donnithorne,” dedi Hetty titrek bir sesle. Arthur’u hemen bulacağı umudunun boşa çıkmasıyla yüreği acıyla çarpmaya başlamıştı.
“Kaptan Donnithorne mu? Bir dakika,” dedi hancı ağır ağır. “Loamshire Milisleri’nde miydi? Açık tenli, kızılımsı favorileri olan uzun boylu genç subay mı? Pym adında bir uşağı vardı, değil mi?”
“Evet, evet,” dedi Hetty. “Onu tanıyorsunuz; nerede?”
“Buradan çok uzakta. Loamshire Milisleri İrlanda’ya gitti; iki hafta oldu.”
“Baksanıza! Bayılmak üzere,” dedi ev sahibesi. Kendinden geçmiş, güzel bir ceset gibi görünen Hetty’yi desteklemek için acele etti. Onu kanepeye taşıyıp elbisesini gevşettiler.
“Galiba kötü bir iş var,” dedi hancı, biraz su getirirken.
“Ne tür bir iş olduğu besbelli,” dedi karısı. “Sıradan, gösteriş meraklısı bir yosma olmadığı belli. Saygın bir taşralı kıza benziyor; konuşmasından anlaşıldığına göre de epey uzaktan gelmiş. Kuzeyden gelen seyisimize benzer bir ağızla konuşuyor. Evimizde kalmış en dürüst adamlardan biriydi; kuzeylilerin hepsi dürüst olur zaten.”
“Hayatımda bundan daha güzel bir genç kadın görmedim,” dedi kocası. “Vitrindeki bir resim gibi. Ona bakınca insanın yüreği sızlıyor.”
“Daha çirkin ve daha edepli olsaydı kendisi için çok daha iyi olurdu,” dedi ev sahibesi; ne kadar iyi niyetli bir yorumla düşünürsek düşünelim, onun da güzellikten çok “edep” sahibi olduğu varsayılmalıydı. “Ama kendine geliyor. Biraz daha su getir.”
Bölüm etkileşimi
