Bölümler 56Şu an: XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime · Okuduğun bölüm
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XLII. Bölüm
Duruşma Sabahı
Ertesi gün saat birde Adam, kasvetli üst kattaki odasında yalnızdı; uzun dakikaları sayarcasına saati masanın önünde duruyordu. Duruşmada tanıkların neler söyleyeceğini bilmiyordu, çünkü Hetty’nin tutuklanması ve suçlanmasıyla ilgili ayrıntılardan hep kaçınmıştı. Hetty’yi beklenen bir haksızlıktan ya da felaketten kurtarmak için her tehlikeye ve zahmete atılacak bu cesur, etkin adam, geri döndürülemez kötülük ve acı karşısında kendini güçsüz hissediyordu. Eyleme geçme olanağı bulunduğunda onu harekete geçirecek duyarlılığı, edilgen kalmaya mecbur olduğunda çaresiz bir kedere dönüşmüş; ya da Arthur’dan adalet adına öç alma düşüncesinde kendine bir eylem yolu aramıştı. Güçlü ve çetin işlere atılmaya hazır insanlar, bazen yüreksizmiş gibi görünerek umutsuzca acı çekenlerden uzaklaşırlar. Onları buna iten, acının ezici ağırlığıdır. İnsanın içgüdülerini denetleyemediği bir geri çekilme duygusu sarar onları; tıpkı bedenleri parçalanacakmış gibi kaçınırlar. Adam, Hetty razı olursa onu görmeye karar vermişti; bu görüşmenin belki ona iyi geleceğini, anlatılan o korkunç katılığı biraz olsun yumuşatabileceğini düşünüyordu. Yaptıkları yüzünden ona kin beslemediğini görürse belki içini ona açardı. Ama bu kararı vermek büyük bir çaba gerektirmişti; değişmiş yüzünü görme düşüncesi onu titretiyordu, tıpkı çekingen bir kadının cerrahın bıçağını düşününce titremesi gibi. Şimdi, duruşmasını izlerken yaşayacağını düşündüğü katlanılmaz ıstırapla yüzleşmektense, belirsizliğin uzun saatlerine katlanmayı seçmişti.
Derin, dile getirilemez bir acıya vaftiz, yeniden doğuş, yeni bir duruma geçiş denebilir. Özlem dolu anılar, acı pişmanlık, ıstıraplı bir empati, Görünmez Adalet’e yöneltilen çırpınışlı yakarışlar... Geçen haftanın günlerini ve gecelerini dolduran, bu tek sabahın saatlerine hevesli bir kalabalık gibi yeniden sıkışan bütün o yoğun duygular, Adam’a geçmiş yılların hepsini bulanık, uykulu bir yaşamışlık gibi gösteriyordu; sanki ancak şimdi tam anlamıyla uyanmıştı. İnsanların acı çekmesini daha önce hep önemsiz bir şey saymış, kendi yaşayıp keder dediği her şey de hiç iz bırakmamış gelip geçici bir darbeden ibaretmiş gibi geliyordu ona. Büyük bir ıstırabın yılların işini görebileceği kuşkusuzdur; ateşten bir vaftizden yeni bir huşu ve merhametle dolu bir ruhla çıkabiliriz.
“Tanrım,” diye inledi Adam, masaya yaslanıp saatin kadranına boş boş bakarak, “insanlar daha önce de böyle acılar çekmiş... zavallı, savunmasız genç kızlar da onun gibi acı çekmiş. Daha ne kadar kısa bir süre önce neşeli ve güzel görünüyordu... hepsini öpmüştü, dedesini ve herkesi; onlar da ona mutluluk dilemişti... Ah benim zavallı, zavallı Hetty’m... şimdi bunları düşünüyor musun?”
Adam irkilip kapıya doğru baktı. Vixen sızlanmaya başlamıştı; merdivenlerde baston sesi ve topallayan birinin ayak sesleri duyuldu. Geri dönen Bartle Massey’di. Yoksa her şey bitmiş miydi?
Bartle sessizce içeri girdi, Adam’ın yanına gelip elini sıktı ve, “Seni görmeye geldim delikanlı; mahkemedekiler biraz önce dışarı çıktılar,” dedi.
Adam’ın yüreği öyle şiddetle çarpıyordu ki konuşamıyordu; yalnızca dostunun elini karşılık olarak sıkabildi. Bartle öteki sandalyeyi çekip onun karşısına oturdu, şapkasını ve gözlüğünü çıkardı.
“Daha önce başıma hiç gelmemişti,” dedi, “gözlüğüm takılıyken kapıdan çıkmak. Çıkarmayı büsbütün unutmuşum.”
Yaşlı adam bu önemsiz sözü, Adam’ın telaşına hiç karşılık vermemenin daha iyi olacağını düşünerek söylemişti; dolaylı yoldan, şimdilik haber verecek kesin bir şey olmadığını anlayacaktı.
“Şimdi,” dedi yeniden ayağa kalkarak, “sana biraz ekmekle Bay Irwine’in bu sabah gönderdiği şaraptan içirsem iyi olacak. İçmezsen bana kızar. Hadi bakalım,” diye sürdürdü; şişeyle ekmeği öne getirip bir fincana şarap doldurdu. “Ben de biraz ekmek, bir yudum şarap içeyim bari. Benimle bir yudum iç delikanlı, benimle iç.”
Adam fincanı usulca itti ve yalvarırcasına, “Bana anlatın Bay Massey, her şeyi anlatın. Orada mıydı? Başladılar mı?” dedi.
“Evet delikanlı, evet. İlk gidişimden beri duruşma sürüyor ama ağır ilerliyor, ağır; bir de onun için tuttukları avukat, fırsat buldukça işleri yokuşa sürüyor. Tanıkları çapraz sorguya çekmekle, öteki avukatlarla didişmekle epey vakit harcıyor. Verdikleri paraya karşılık yapabileceği tek şey bu zaten; hem para da az değil. Ama kurnaz bir herif, gözü samanlıktaki iğneleri hemen bulur. İnsanın duyguları olmasa, mahkemede olup bitenleri dinlemek neredeyse bir kanıt gibi olurdu; ama şefkatli yürek insanı sersemletiyor. Sana iyi haber getirebilmek için ömrüm boyunca bütün hesap kitap işlerimi bırakırdım zavallı delikanlı.”
“Ama işler onun aleyhine mi gidiyor?” dedi Adam. “Neler söylediklerini anlatın. Artık bilmeliyim; aleyhinde ne kanıt gösterecekler, bilmeliyim.”
“Şimdiye kadarki en önemli kanıt doktorlarınkiydi; Martin Poyser dışında hepsi... Zavallı Martin. Mahkemedeki herkes ona acıdı; aşağı indikten sonra yükselen ses, tek bir hıçkırık gibiydi. En kötüsü, sanığa bakmasını söylediklerinde oldu. Zavallı adam için çok zordu, çok zordu. Adam, bu darbe sana olduğu kadar ona da ağır geliyor; zavallı Martin’e destek olmalısın, cesaret göstermelisin. Şimdi biraz şarap iç de buna erkek gibi katlanmaya niyetli olduğunu göster.”
Bartle doğru yerden seslenmişti. Adam, sessizce söz dinler bir tavırla fincanı alıp biraz içti.
“Nasıl görünüyordu?” diye sordu bir süre sonra.
“İlk içeri getirdiklerinde korkmuştu, çok korkmuştu; zavallı kız kalabalığı ve yargıcı ilk kez görüyordu. Yargıcın yakınında da süslü püslü, kolları baştan başa ziynetlerle, başları tüylü şapkalarla dolu bir sürü budala kadın oturuyordu. İnsan, başka hiçbir erkek bir kadına yaklaşmaya kalkışmasın diye kendilerini korkuluk ve ibret olsunlar diye böyle giyinmiş sanır. Gözlüklerini takıp ona baktılar, fısıldaştılar. Sonra bembeyaz bir heykel gibi durdu; ellerine gözlerini dikmiş, ne duyar ne gör gibiydi. Çarşaf gibi bembeyazdı. Suçlu mu suçsuz mu olduğunu sorduklarında konuşmadı; onun yerine suçsuz olduğunu söylediler. Ama eniştesinin adını duyunca bütün bedenini bir ürperti sarmış gibiydi; ona bakmasını söylediklerinde başını öne eğdi, büzüldü, yüzünü elleriyle kapattı. Zavallı adam konuşmakta çok zorlandı; sesi öyle titriyordu ki. Çoğu çivi gibi sert görünen avukatların da, gördüğüm kadarıyla, ona olabildiğince anlayış gösterdiğini söylemeliyim. Bay Irwine yanına yaklaştı, mahkemeden çıkarken ona eşlik etti. İnsan hayatında böyle bir sıkıntıda komşusunun yanında durup ona destek olabilmek ne büyük şey.”
“Tanrı onu da sizi de korusun Bay Massey,” dedi Adam alçak sesle, elini Bartle’ın koluna koyarak.
“Evet, evet, sağlam adamdır; sınayınca doğru ses verir bizim papaz. Akıllı adamdır, gerekenden fazlasını söylemez. Seyredip duranların, sıkıntıyı çekenlerden çok daha iyi bildiğini sanır gibi, gevezelik ederek teselli edebileceklerini düşünenlerden değil. Ben de hayatımda öyleleriyle karşılaştım; güneyde, kendim sıkıntıdayken. Biliyorsun, Bay Irwine birazdan onun tarafında tanıklık edip karakteri ve yetiştirilme tarzı hakkında konuşacak.”
“Peki ya öteki kanıtlar... aleyhine çok mu güçlü?” dedi Adam. “Siz ne düşünüyorsunuz Bay Massey? Bana doğruyu söyleyin.”
“Evet delikanlı, evet. Doğruyu söylemek en iyisi. Nasıl olsa eninde sonunda ortaya çıkar. Doktorların tanıklığı ona karşı çok güçlü, çok güçlü. Ama başından sonuna kadar çocuk doğurduğunu inkâr edip duruyor. Bu zavallı saf kadınlar, kanıtlanmış bir şeyi inkâr etmenin işe yaramayacağını anlayacak akılda değiller. Bu inadı jüri karşısında aleyhine işler sanırım; kararı aleyhine çıkarsa merhamet gösterilmesini önermeye daha az yanaşabilirler. Ama Bay Irwine yargıçla görüşmek için elinden geleni yapacak; buna güvenebilirsin Adam.”
“Mahkemede yanında durup onunla ilgileniyormuş gibi davranacak hiç kimse yok mu?” dedi Adam.
“Hapishane papazı yanında oturuyor; ama yüzü gelincik gibi sivri, sert bir adam. Bay Irwine’den bambaşka bir yaradılış. Hapishane papazlarının çoğunun din adamlarının en döküntüleri olduğunu söylerler.”
“Orada olması gereken bir adam var,” dedi Adam acı acı. Bir süre sonra doğrulup aklında yeni bir düşünceyi tartıyormuş gibi pencereden dışarı dik dik baktı.
“Bay Massey,” dedi sonunda, alnındaki saçları geriye iterek, “sizinle döneceğim. Mahkemeden uzak durmam korkaklık. Yanında duracağım, onu sahipleneceğim; bana karşı dürüst davranmamış olsa da. Kendi kanından canından olan birini dışlamamalılar. İnsanları Tanrı’nın merhametine bırakıyoruz ama kendimiz hiç merhamet göstermiyoruz. Eskiden bazen sert davranırdım; artık bir daha asla sert olmayacağım. Gideceğim Bay Massey, sizinle geleceğim.”
Adam’ın tavrındaki kararlılık Bartle’ın karşı çıkmasını engellerdi; karşı çıkmayı isteseydi bile. Yalnızca, “Öyleyse biraz ekmek ye, bir yudum daha iç Adam, hatırım için. Bak, benim durup bir lokma yemem gerek. Hadi, sen de biraz al,” dedi.
Kararlılığının verdiği güçle Adam bir lokma ekmek yedi, biraz şarap içti. Dünkü gibi bitkin ve tıraşsızdı ama yeniden dimdik duruyor, eski günlerdeki Adam Bede’ye daha çok benziyordu.
Bölüm etkileşimi
