Adam Bede kitap kapağı

46. bölüm / 56

XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime · Okuduğun bölüm
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

XLVI. Bölüm

Bekleyiş Saatleri
Pazar sabahı Stoniton’da kilise çanları sabah ayini için çalarken, Bartle Massey kısa bir süreliğine dışarı çıktıktan sonra Adam’ın odasına döndü ve, “Adam, seni görmek isteyen bir ziyaretçin var,” dedi.

Adam kapıya sırtı dönük oturuyordu; ama birden ayağa kalkıp kızarmış yüzü ve heyecanlı bakışlarıyla hemen arkasını döndü. Yüzü daha önce gördüğümüzden de zayıf ve yorgun görünüyordu; ama o pazar sabahı yıkanıp tıraş olmuştu.

“Bir haber mi var?” diye sordu.

“Sakin ol, delikanlı,” dedi Bartle. “Sakin ol. Aklından geçeni haber vermek için gelmedi. Hapishaneden gelen genç Metodist kadın. Merdivenlerin dibinde; o zavallı kimsesiz kız hakkında sana söyleyecekleri varmış, seni görmesinin uygun olup olmadığını soruyor. İznin olmadan içeri girmeyeceğini söyledi. Belki dışarı çıkıp onunla konuşmak istersin diye düşünmüş. Bu vaaz veren kadınlar genelde öyle çekingen olmaz,” diye kendi kendine mırıldandı Bartle.

“İçeri gelsin,” dedi Adam.

Kapıya dönük ayakta duruyordu. Dinah içeri girip yumuşak gri gözlerini ona kaldırınca, kulübede o uzun boylu adama baktığı günden beri büyük bir değişimin yaşandığını hemen gördü. Elini Adam’ın eline koyup, “Yüreğini ferah tut, Adam Bede; Rab onu terk etmedi,” derken berrak sesinde bir titreme vardı.

“Onun yanına geldiğin için Tanrı senden razı olsun,” dedi Adam. “Bay Massey dün geldiğini haber verdi.”

İkisi de henüz başka bir şey söyleyemedi; sessizce karşı karşıya durdular. Gözlüğünü takmış olan Bartle Massey de sanki büyülenmiş gibi Dinah’nın yüzünü inceliyordu. Ama önce kendine geldi ve, “Oturun genç hanım, oturun,” dedi; ona bir sandalye çekip yatağın üzerindeki eski yerine geçti.

“Teşekkür ederim, dostum; oturmayacağım,” dedi Dinah. “Hemen dönmem gerek. Uzun süre ayrı kalmamam için yalvardı. Adam Bede, geliş nedenim zavallı günahkârı görüp ona veda etmen için sana yalvarmak. Senden af dilemek istiyor. Yarın sabah, vaktin iyice daralacağı sırada değil, bugün onu görmen daha doğru olur.”

Adam titreyerek ayakta durdu; sonunda yeniden sandalyesine çöktü.

“Olmaz,” dedi. “Ertelenecek... Belki bir af çıkar. Bay Irwine umut olduğunu söyledi. Her şeyden umudu kesmemem gerektiğini söyledi.”

“Bu düşünce benim için büyük bir teselli,” dedi Dinah’nın gözleri yaşlarla dolarak. “Ruhunu böyle aceleyle alıp götürmeleri korkunç.”

Biraz sonra ekledi: “Ne olursa olsun, mutlaka geleceksin ve yüreğindekileri söylemesine izin vereceksin. Zavallı ruhu çok karanlıkta, bedensel şeylerden ötesini pek göremiyor; ama artık katı yürekli değil. Pişmanlık duyuyor, bana her şeyi itiraf etti. Yüreğindeki gurur kırıldı; yardım için bana sığınıyor ve kendisine yol gösterilmesini istiyor. Bu, içimi güvenle dolduruyor; çünkü kardeşlerin bazen Tanrı’nın sevgisini günahkârın bilgisiyle ölçerken yanıldıklarına inanmaktan kendimi alamıyorum. Gittiğinde Hall Çiftliği’ndeki dostlara vermem için bir mektup yazacak. Ona burada olduğunu söylediğimde, ‘Adam’a veda edip beni affetmesini istemek isterim,’ dedi. Geleceksin, değil mi Adam? Belki şimdi benimle birlikte geri dönersin.”

“Yapamam,” dedi Adam. “Hâlâ umut varken veda edemem. Bekliyorum, durmadan bekliyorum... Aklıma başka hiçbir şey gelmiyor. Böyle utanç verici bir ölümle ölemez... Buna aklım ermiyor.”

Yeniden sandalyesinden kalkıp pencereden dışarı baktı. Dinah şefkatle ve sabırla bekledi. Bir iki dakika sonra dönüp şöyle dedi:

“Geleceğim Dinah... Yarın sabah... gerekiyorsa. Bunun kaçınılmaz olduğunu bilirsem belki dayanacak gücü daha çok bulurum. Ona beni bağışladığımı söyle; geleceğimi söyle... en son anda.”

“Yüreğinin sesine karşı seni zorlamayacağım,” dedi Dinah. “Hemen yanına dönmeliyim; şimdi bana nasıl sarıldığını, gözünün önünden ayrılmamı bile istemediğini görsen şaşarsın. Önceleri sevgime hiç karşılık vermezdi, ama şimdi çektiği acılar yüreğini açtı. Hoşça kal Adam. Göklerdeki Babamız seni teselli etsin, her şeye dayanman için güç versin.” Dinah elini uzattı; Adam sessizce sıktı.

Bartle Massey, kapının sert mandalını açmak üzere ayağa kalkmıştı. Ama yetişemeden Dinah yumuşak bir sesle, “Hoşça kal dostum,” deyip hafif adımlarla merdivenlerden inerek gözden kayboldu.

“İşte,” dedi Bartle gözlüğünü çıkarıp cebine koyarken, “dünyada baş belası olacak kadınlar varsa, onlara teselli verecek kadınların da olması adil olur; o da işte öyle biri. Metodist olması yazık, ama azıcık budalalığı olmayan kadın bulmak mümkün değil.”

Adam o gece hiç yatmadı. Her geçen saat onu ölümcül ana yaklaştırdıkça bekleyişin gerginliği dayanılmaz hâle geliyordu. Adam ne kadar yalvarıp tamamen sakin duracağına söz verse de okul müdürü de başında bekledi.

“Bana ne zararı var delikanlı?” dedi Bartle. “Bir gece az ya da çok uyumak ne fark eder? Nasıl olsa yerin altında yeterince uzun uyuyacağım. Hayattayken, sıkıntında sana yoldaşlık edeyim.”

Küçük odada gece uzun ve kasvetli geçti. Adam ara sıra kalkıp duvarlar arasındaki dar alanda bir ileri bir geri yürür, sonra oturup yüzünü saklardı. Odada yalnızca masadaki saatin tıkırtısı ya da okul müdürünün özenle harladığı ateşten düşen bir kor duyulurdu. Bazen birden şiddetle konuşmaya başlardı:

“Onu kurtarmak için bir şey yapabilseydim... Benim çektiğim acı bir işe yarasaydı... Ama öylece oturup olacakları bilmek ve hiçbir şey yapamamak... Bir erkek için dayanması çok zor... Hem de onun yüzünden böyle olmasaydı bugün evleneceğimizi düşünmek... Tanrım, tam da bugün evlenecektik.”

“Evet delikanlı,” dedi Bartle şefkatle. “Çok ağır... çok ağır. Ama şunu hatırlamalısın: Onunla evlenmeyi düşünürken içinde başka türlü bir yaradılış olduğunu sanıyordun. O kısacık zamanda, yaptıklarını yapacak kadar katılaşabileceğini düşünmedin.”

“Biliyorum, biliyorum,” dedi Adam. “Onu sevgi dolu, yufka yürekli sanıyordum; yalan söylemez, hile yapmaz diye düşünüyordum. Başka türlü nasıl düşünebilirdim? O yanına hiç gelmeseydi, ben de onunla evlenip onu sevse, ona göz kulak olsaydım, belki hiç kötü bir şey yapmazdı. Onunla biraz sıkıntı çekmem ne fark ederdi ki? Bunun yanında hiçbir şey kalırdı.”

“Bilinmez delikanlı, bilinmez; neler olabileceğini kimse bilemez. Şimdi çektiğin acıya dayanmak zor; zamana ihtiyacın var... zamana. Ama sana öyle güveniyorum ki bütün bunların üstesinden gelip yeniden kendine geleceksin. Belki bu işten, şu an göremediğimiz bir iyilik doğar.”

“Bundan iyilik mi doğacak!” diye öfkeyle karşılık verdi Adam. “Bu, yapılan kötülüğü değiştirmez; onun yıkımı geri alınamaz. Her şeyi telafi etmenin bir yolu varmış gibi konuşan insanlardan nefret ediyorum. Yaptıkları yanlışın asla geri alınamayacağını görmeleri gerek. Bir insan hemcinsinin hayatını mahvettiğinde, bundan belki iyilik doğar diye kendini avutmaya hakkı yoktur. Başkasının iyiliği onun utancını ve çektiği sefaleti değiştirmez.”

“Peki delikanlı, peki,” dedi Bartle; alışılmış buyurganlığının ve kendisine karşı çıkılmasına tahammülsüzlüğünün aksine, sesi tuhaf biçimde yumuşaktı. “Büyük ihtimalle saçmalıyorum. Yaşlandım; benim de sıkıntı çektiğim zamanların üzerinden nice yıl geçti. Başkalarına sabırlı olmaları gerektiğine dair gerekçeler bulmak kolay.”

“Bay Massey,” dedi Adam pişmanlıkla, “öfkeme yenilip aceleyle konuştum. Size böyle davranmamalıydım; ama lütfen gücenmeyin.”

“Yok delikanlı, yok.”

Böylece gece, şafağın soğuğu ve artan aydınlık umutsuzluğun eşiğinde gelen titrek sessizliği getirene dek çalkantı içinde ilerledi. Çok geçmeden bekleyiş sona erecekti.

Saatinin akrebini altıda görünce, “Hadi şimdi hapishaneye gidelim Bay Massey,” dedi Adam. “Bir haber geldiyse orada öğreniriz.”

İnsanlar çoktan sokaklara dökülmüş, tek bir yöne doğru hızla ilerliyorlardı. Adam, kaldığı yerle hapishane kapıları arasındaki kısa mesafede yanından geçip gidenlerin nereye gittiklerini düşünmemeye çalıştı. Kapılar kapanıp onu o sabırsız kalabalığı görmekten alıkoyunca rahatladı.

Hayır, hiçbir haber gelmemişti; ne af vardı ne de infaz ertelemesi.

Adam, Dinah’ya geldiğini haber vermeye kendini hazırlayana kadar avluda yarım saat oyalandı. Ama bir ses kulağına çarptı; söylenenleri duymamazlıktan gelemedi.

“Araba yedi buçukta yola çıkacak.”

Son bir kez vedalaşmak gerekiyordu; başka çare yoktu.

O andan on dakika sonra Adam hücrenin kapısındaydı. Dinah, Hetty’yi bir an bile yalnız bırakamayacağını ve yanına gelemeyeceğini haber göndermişti; ama Hetty onunla görüşmeye hazırdı.

İçeri girdiğinde onu göremedi; çalkantı duyularını köreltmişti ve loş hücre neredeyse zifiri karanlık görünüyordu. Kapı arkasından kapandıktan sonra bir an öylece durdu; titriyor, kendinden geçmiş gibi hissediyordu.

Ama gözleri loşluğa alıştı; koyu gözlerin bir kez daha ona çevrildiğini gördü, ama bu kez gözlerde gülümseme yoktu. Tanrım, ne kadar kederli bakıyorlardı! Son karşılaştıklarında, Adam yüreği sevinçli, umut dolu bir aşkla doluyken ondan ayrılmıştı. Gözler pembe, gamzeli, çocuksu bir yüzden gözyaşları arasından gülümseyerek bakıyordu. Yüz şimdi mermer gibiydi; tatlı dudaklar solgun, yarı aralık ve titriyordu. Gamzeler, hiç kaybolmamış olan biri dışında, bütünüyle silinmişti. Gözleriyse... Ah, en korkuncu, Hetty’nin gözlerine ne kadar benzedikleriydi. Ona bakanlar Hetty’nin gözleriydi; ölüler diyarından kederini anlatmak için geri dönmüş gibi, o yaslı bakışlarla ona bakıyorlardı.

Dinah’ya sımsıkı sarılmış, yanağını onun yanağına dayamıştı. Son güç kırıntısı ve umudu sanki bu temasta yatıyordu; Dinah’nın yüzünden ışıldayan merhametli sevgi de görünmez Merhamet’in gözle görülür bir güvencesi gibiydi.

Kederli gözler buluştuğunda, Hetty ile Adam birbirlerine baktıklarında, Hetty onun da değiştiğini hissetti; bu onu yeniden korkuya boğmuş gibiydi. Yüzünde kendisindeki değişimi yansıtır gibi görünen birini ilk kez görüyordu. Adam, korkunç geçmişin ve korkunç şimdinin yeni bir suretiydi. Ona baktıkça daha çok titredi.

“Konuş onunla Hetty,” dedi Dinah. “Yüreğindekileri söyle.”

Hetty küçük bir çocuk gibi dediğini yaptı.

“Adam... Çok üzgünüm... Sana çok kötü davrandım... Ölmeden önce beni bağışlar mısın?”

Adam hıçkırığını bastırarak, “Evet, seni bağışlıyorum Hetty. Seni çoktan bağışlamıştım,” diye karşılık verdi.

İlk anlarda Hetty’nin gözleriyle karşılaşmanın acısı Adam’ın beynini çatlatacak gibiydi. Ama onun pişmanlık dolu sözlerle konuşan sesi, daha az gerilmiş bir teli titretti. Dayanılmaz hâle gelen yük hafifler gibi oldu; o seyrek gözyaşları nihayet geldi. Adam, kederinin başında Seth’in boynuna sarıldığından beri ağlamamıştı.

Hetty farkında olmadan ona doğru bir adım attı; bir zamanlar içinde yaşadığı sevginin bir kısmı yeniden yanına gelmiş gibiydi. Dinah’nın elini bırakmadan Adam’ın yanına gitti ve çekinerek, “Bunca kötülük etmiş olmama rağmen beni yeniden öper misin Adam?” dedi.

Adam, ona uzattığı solgun, bitkin eli tuttu. Ömür boyu sürecek bir ayrılığın ağır, söze dökülemez öpücüğünü paylaştılar.

“Bir de ona söyle,” dedi Hetty, sesi biraz daha güçlü çıkıyordu. “Söyle... ona söyleyecek benden başka kimse yok... Peşinden gittim ama bulamadım... Bir zamanlar ondan nefret edip ona lanet ettim... ama Dinah onu bağışlamam gerektiğini söylüyor... Ben de deniyorum... yoksa Tanrı beni bağışlamaz.”

Hücrenin kapısında bir ses duyuldu; kilitte anahtar çevriliyordu. Kapı açılınca Adam birkaç yüz seçebildi. O kadar sarsılmıştı ki daha fazlasını göremedi; aralarında Bay Irwine’in de olduğunu bile fark edemedi. Son hazırlıkların başladığını anladı ve artık kalamazdı. Gitmesi için sessizce yol açtılar. Yalnız başına odasına dönerken sonunu görmek üzere Bartle Massey orada kaldı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…