Bölümler 56Şu an: XXVIII. Bölüm — Bir İkilem
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime · Okuduğun bölüm
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXVIII. Bölüm
Bir İkilem
Saatle ölçüldüğünde, Arthur’ın yüzünde bilincin parıltısını ve bedeninde hafif bir ürpertiyi fark etmesine kadar yalnızca birkaç dakika geçmişti—Adam’a ise bu süre hep çok uzun gelmişti. Ruhunu kaplayan yoğun sevinç, eski şefkatinden bir parçayı da beraberinde geri getirdi.
“Bir yeriniz acıyor mu efendim?” diye sordu, Arthur’ın boyunbağını şefkatle gevşetirken.
Arthur belirsiz bir bakışla Adam’a çevirdi gözlerini; sonra anıları geri getiren sarsıntıyla irkilmiş gibi hafifçe kıpırdadı. Ama yalnızca yeniden ürperdi ve bir şey söylemedi.
“Bir yeriniz acıyor mu efendim?” diye yine sordu Adam; sesi titriyordu.
Arthur elini yeleğinin düğmelerine götürdü. Adam yeleğini açınca derin bir nefes aldı. “Başımı yere yatır,” dedi güçlükle, “bir de bulabilirsen bana biraz su getir.”
Adam başını yeniden eğreltiotlarının üzerine usulca bıraktı. Aletleri hasır sepetten boşaltıp ağaçların arasından, korunun Donnithorne Chase’e komşu ucuna doğru koştu; kıyının aşağısında bir dere akıyordu.
Sepetinden su sızarak geri döndüğünde, sepet hâlâ yarıya kadar doluydu; Arthur ona bilinci iyice yerine gelmiş bir hâlde baktı.
“Elinizden bir yudum içebilir misiniz efendim?” dedi Adam, Arthur’ın başını kaldırmak için yeniden diz çökerken.
“Hayır,” dedi Arthur. “Boyunbağımı suya batırıp başıma bastır.”
Su ona iyi gelmiş olmalıydı; çok geçmeden doğrulup Adam’ın koluna yaslandı.
“İçinizde bir yer acıyor mu efendim?” diye yeniden sordu Adam.
“Hayır, acımıyor,” dedi Arthur hâlâ güçsüzce. “Ama fena hâlde bitkinim.”
Bir süre sonra, “Beni yere serince bayılmış olmalıyım,” dedi.
“Evet efendim, Tanrı’ya şükür,” dedi Adam. “Daha kötü bir şey oldu sanmıştım.”
“Ne! Beni öldürdüğünü mü sandın? Hadi, ayağa kalkmama yardım et.”
Adam’ın koluna yaslanarak ayağa kalkınca Arthur, “Kendimi fena hâlde sarsılmış ve başım dönüyor gibi hissediyorum,” dedi. “Senin yumruğun koçbaşı gibi çarpmış olmalı. Tek başıma yürüyebileceğimi sanmıyorum.”
“Bana yaslanın efendim, sizi götürürüm,” dedi Adam. “İsterseniz şu ceketimin üstüne biraz daha oturun, ben de sizi destekleyeyim. Belki bir iki dakikaya daha iyi olursunuz.”
“Hayır,” dedi Arthur. “İnziva yerine gideceğim; sanırım orada biraz konyak var. Biraz ileride, kapının yanında kısa bir yol ayrılıyor. Bana yardım eder misin?”
Sık sık duraklayarak yavaş yavaş yürüdüler; bir daha konuşmadılar. Arthur kendine gelirken ilk anlara eşlik eden, zihinlerini şimdiki ana kilitleyen hâl, ikisinde de yerini az önceki sahnenin canlı anılarına bırakmıştı. Ağaçların arasındaki dar patika neredeyse karanlıktı; ama inziva yerini çevreleyen köknarların ortasında, yükselen ay ışığının pencerelerden içeri süzülebileceği bir açıklık vardı. Kalın iğne yapraklarıyla kaplı zeminde ayak sesleri duyulmuyordu. Dışarıdaki sessizlik, Arthur cebinden anahtarı çıkarıp kapıyı açması için Adam’a uzatırken, içlerindeki farkındalığı daha da yoğunlaştırıyordu. Adam, Arthur’ın eski inziva yerini döşeyip kendine bir sığınak hâline getirdiğini daha önce bilmiyordu; kapıyı açınca sık sık kullanıldığını gösteren izlerle dolu, rahat bir oda görmesi onu şaşırttı.
Arthur Adam’ın kolunu bıraktı ve kendini sedire attı. “Av şişemi bir yerde görürsün,” dedi. “İçinde şişe ve kadeh olan deri kılıf.”
Adam kılıfı kısa sürede buldu. Pencerenin önünde tutup içindekini kadehe boşaltmaya çalışırken, “İçinde pek az konyak var efendim,” dedi. “Şu küçük kadehi bile ancak doldurur.”
“Pekâlâ, onu ver,” dedi Arthur, bedensel bitkinliğin verdiği huysuzlukla. Birkaç yudum alınca Adam, “Efendim, eve koşup biraz daha konyak getirmem daha iyi olmaz mı? Çabucak gidip dönerim. Kendinize gelecek bir şey içmezseniz eve kadar yürümek sizi epey zorlar,” dedi.
“Evet, git. Ama hasta olduğumu söyleme. Uşağım Pym’i iste; Mills’ten konyak almasını söyle, bir de inziva yerinde olduğumu kimseye söylemesin. Biraz su da getir.”
Adam’a bir iş verilmesi onu rahatlatmıştı; ikisi de kısa bir süreliğine birbirlerinden ayrı kalacakları için rahatlamışlardı. Ama Adam’ın hızlı adımları, düşünmenin yakıcı acısını dindiremedi: Son sefil saati yoğun bir ıstırapla yeniden yaşıyor, ardından uzanan yeni ve kederli geleceğe bakıyordu.
Adam gittikten sonra Arthur birkaç dakika hareketsiz yattı; sonra sedirden güçlükle kalkıp kırık dökük ay ışığında bir şey arar gibi odayı yavaşça süzdü. Aradığı, yazı ve resim malzemelerinin karmakarışık yığınının arasında duran kısa bir mum parçasıydı. Mumu yakmak için gerekli şeyleri bulması da zaman aldı. Mumu yakınca sanki bir şeyin orada olup olmadığından emin olmak ister gibi odayı temkinle dolaştı. Sonunda küçük bir şey buldu; önce cebine koydu, ardından fikrini değiştirip çıkararak çöp sepetinin dibine itti. Bu, bir kadının küçük pembe ipek boyun atkısıydı. Mumu masaya koydu ve çabasından tükenmiş hâlde kendini yeniden sedire bıraktı.
Adam erzakla geri dönünce içeri girmesi Arthur’ı kestirdiği uykudan uyandırdı.
“İyi,” dedi Arthur. “Konyakla biraz canlanmaya çok ihtiyacım var.”
“Bir ışığınız olduğuna sevindim efendim,” dedi Adam. “Bir fener istemeliydim diye düşünüyordum.”
“Yok, yok; mum yeterince dayanır. Artık yakında eve yürüyebilecek hâle gelirim.”
“Sizi sağ salim eve vardığınızı görmeden gidemem efendim,” dedi Adam, tereddütle.
“Hayır, kalman daha iyi olur. Otur.”
Adam oturdu. Arthur yavaşça konyaklı suyu içerken huzursuz bir sessizlik içinde karşılıklı kaldılar; içki onu gözle görülür biçimde canlandırıyordu. Arthur daha rahat bir duruş aldı; bedensel duyumların ağırlığı altında daha az ezilmiş görünüyordu. Adam bu belirtileri dikkatle izliyordu. Arthur’ın hâliyle ilgili kaygısı yatıştıkça, suçlunun bedensel durumunun haklı öfkesini askıya aldığı herkesin bildiği sabırsızlıktan daha çok hissetmeye başladı. Yine de sitemlerine dönmeden önce yapması gereken bir şey vardı: kendi sözlerinde haksız olduğu noktayı itiraf etmek. Öfkesini yeniden özgürce duyabilmek için bu itirafı daha da çok yapmak istiyor olabilirdi. Arthur’ın rahatlamaya başladığını gördükçe sözler tekrar tekrar dudaklarına geliyor, sonra her şeyi yarına bırakmanın daha iyi olacağı düşüncesiyle geri dönüyordu. Sustukları sürece birbirlerine bakmadılar. Adam’ın içine, geçmişi hatırlıyormuş gibi konuşmaya başlarlarsa, birbirlerine tümüyle tanıdık gözlerle bakarlarsa yeniden alevleneceklerine dair bir korku düştü. Böylece mum yuvasında titreyerek kısılana kadar sessizce oturdular; sessizlik Adam’a giderek daha da katlanılmaz geliyordu. Arthur biraz daha konyaklı su koymuş, bir kolunu başının arkasına atıp bir bacağını kendine çekerek yeniden rahatlamış bir duruş almıştı; bu hâli, Adam’ı aklındakileri söylemeye karşı koyamayacağı bir biçimde kışkırttı.
Mum söndüğünde ve ay ışığında birbirlerini güçlükle seçerken, “Kendinizi daha iyi hissetmeye başladınız efendim,” dedi.
“Evet. Pek bir şey yapacak hâlim yok; çok tembelim, kıpırdamak istemiyorum. Ama şu içkimi bitirince eve giderim.”
Adam biraz duraksadıktan sonra, “Öfkeme yenildim ve doğru olmayan şeyler söyledim,” dedi. “Bana bilerek zarar verdiğinizi biliyormuşsunuz gibi konuşmaya hakkım yoktu; bunu bilecek bir nedeniniz yoktu. Ona karşı hissettiklerimi elimden geldiğince hep gizli tuttum.”
Devam etmeden önce yine durakladı.
“Belki de sizi fazla sert yargıladım; ben sert davranmaya yatkınım. Bir kalbi, vicdanı olan bir adamdan bekleyebileceğimden daha düşüncesizce davranmış olabilirsiniz. Hepimiz aynı yaratılışta değiliz; birbirimizi yanlış değerlendirebiliriz. Tanrı biliyor, şu an elimde kalan tek teselli, sizin hakkınızda iyi düşünmek.”
Arthur başka bir şey söylemeden eve gitmek istiyordu; hem zihnindeki acı verici mahcubiyet hem de bedensel güçsüzlüğü bu gece daha fazla açıklama duymayı istemesine engeldi. Yine de Adam’ın konuyu kendisinin yanıtlamasını en az zorlaştıracak biçimde yeniden açması onu rahatlatmıştı. Arthur, açık yürekli ve eli açık bir adamın, aldatmayı zorunlu gösteren bir yanlış işlemiş olmanın sefil durumuna düşmüştü. Gerçeğe gerçekle karşılık verme, güvene açık sözlülükle yanıt verme yönündeki doğal dürtüsünü bastırmak zorundaydı; görev dediği şey bir taktik meselesine dönüşüyordu. Yaptığı şey artık kendisine dönüp etki ediyor, onu baskıcı biçimde yönetiyor ve alışılmış duygularıyla çatışan bir yola zorluyordu. Şimdi kabul edilebilir görünen tek amacı, Adam’ı olabildiğince çok aldatmak, Adam’ın kendisi hakkında hak ettiğinden daha iyi düşünmesini sağlamaktı. Dürüstçe geri alınan sözleri, Adam’ın bitirirken dile getirdiği kederli yakarışı duyunca, bunların ima ettiği saf güven kalıntısına sevinmek zorunda kaldı. Hemen yanıt vermedi; ölçülü davranmalı, doğruyu söylememeliydi.
“Öfkemizden daha fazla söz etmeyelim Adam,” dedi sonunda; konuşmak ona zahmetli geldiğinden sesi çok yorgundu. “O anki haksızlığını bağışlıyorum; aklındaki abartılı düşüncelerle bu çok doğaldı. Dövüştük diye bundan sonra dostluğumuzun bozulacağını sanmıyorum. Üstün gelen sen oldun; olması gereken de buydu, çünkü ikimizden daha çok haksız olanın ben olduğuma inanıyorum. Hadi, el sıkışalım.”
Arthur elini uzattı, ama Adam yerinden kıpırdamadı.
“Buna ‘hayır’ demek istemem efendim,” dedi, “ama ne demek istediğimiz açıklığa kavuşmadan el sıkışamam. Bana bilerek zarar verdiğinizi söylemiş gibi konuştuğumda haksızdım; ama daha önce Hetty’ye davranışınız hakkında söylediklerimde haksız değildim. Bunu daha açık hâle getirene kadar, sizinle hâlâ eskisi gibi dost olduğumuza inanıyormuşum gibi el sıkışamam.”
Arthur gururunu ve kızgınlığını bastırıp elini geri çekti. Bir süre sustuktan sonra olabildiğince kayıtsız bir sesle, “Neyi açıklığa kavuşturmamı istediğini anlamıyorum Adam,” dedi. “Küçük bir flörtü fazla ciddiye aldığını zaten söyledim. Ama bu işte bir tehlike olduğunu düşünmekte haklıysan, cumartesi gidiyorum; her şey sona erer. Sana yaşattığım acı için gerçekten üzgünüm. Daha fazlasını söyleyemem.”
Adam hiçbir şey söylemedi; sandalyesinden kalkıp yüzünü pencerelerden birine döndü, ay ışığında kara görünen köknarlara bakıyormuş gibiydi. Oysa gerçekte içinde kopan çatışmadan başka hiçbir şeyin farkında değildi. Artık yarına kadar konuşmama kararını sürdürmenin yararı yoktu. Hemen, oracıkta konuşmalıydı. Yine de dönüp Arthur’a yaklaşması, uzanmış hâlde yatan ona bakarak ayakta durması birkaç dakika sürdü.
“Açık konuşmam benim için daha iyi olacak,” dedi, bunu yapmakta zorlandığı belliydi. “Zor ama. Görüyorsunuz efendim, bu benim için önemsiz bir şey değil; sizin için ne ifade ederse etsin. Ben önce bir kadına, sonra bir başkasına kur yapan, hangisini seçtiğini önemsemeyen adamlardan değilim. Hetty’ye duyduğum sevgi bambaşka; böyle bir sevgiyi, onu yaşayanlardan ve Tanrı’nın onlara verdiği bu duygudan başka kimsenin anlayabileceğine inanmıyorum. Hetty benim için vicdanım ve iyi adım dışında her şeyden daha değerli. Baştan beri söyledikleriniz doğruysa ve sizin deyiminizle aranızdaki şey yalnızca gönül eğlendirmek, flört etmekten ibaretse, gidişinizle de sona erecekse, beklerim; belki sonunda kalbi bana döner diye umut ederim. Bana yalan söylediğinizi düşünmek istemiyorum; işler nasıl görünürse görünsün sözünüze inanacağım.”
“Bana inanmayarak Hetty’ye benden daha çok haksızlık etmiş olursun,” dedi Arthur, neredeyse öfkeyle sedirden fırlayıp uzaklaşırken. Ama hemen ardından yeniden bir sandalyeye çöktü ve daha güçsüz bir sesle, “Benden kuşkulanırken ona da leke sürdüğünü unutuyor gibisin,” dedi.
“Hayır efendim,” dedi Adam daha sakin bir sesle; sanki biraz rahatlamıştı. Çünkü o, doğrudan söylenen yalanla dolaylı yalan arasında ayrım yapamayacak kadar dürüsttü. “Hayır efendim, Hetty’yle sizin durumunuz aynı değil. Siz ne yaptığınızın farkındasınız, ama onun aklından neler geçtiğini nereden bilebilirsiniz? O neredeyse bir çocuk; vicdanı olan her erkek ona göz kulak olmayı kendine borç bilmeli. Siz ne düşünürseniz düşünün, onun aklını karıştırdığınızı biliyorum. Kalbini size kaptırdığını biliyorum; çünkü şimdi, daha önce anlamadığım birçok şey apaçık görünüyor. Ama onun ne hissedebileceğini hafife alıyor gibisiniz; bunu hiç düşünmüyorsunuz.”
“Tanrı aşkına Adam, bırak yakamı!” diye atıldı Arthur. “Sen beni bunaltmadan da yeterince hissediyorum zaten.”
Söz ağzından çıkar çıkmaz düşüncesizce davrandığını fark etti.
“Öyleyse, hissediyorsanız,” diye üsteledi Adam hevesle, “aklına yanlış düşünceler sokmuş olabileceğinizi, siz hiçbir şey kastetmediğiniz hâlde onu sevdiğinize inandırmış olabileceğinizi hissediyorsanız, sizden bir isteğim var. Kendim için değil, onun için konuşuyorum. Gitmeden önce onu bu yanılgıdan kurtarmanızı istiyorum. Sonsuza dek gitmiyorsunuz; ama onu, sizin de kendisini sevdiğinizi sanarak geride bırakırsanız sizi özleyip durur, iş daha da kötüleşebilir. Şimdi canını yakar belki ama sonunda daha çok acı çekmesini önler. Size bir mektup yazmanızı söylüyorum; mektubun ona ulaştığını ben gözetirim. Ona gerçeği söyleyin ve sizin denginiz olmayan genç bir kadına hakkınız olmadığı hâlde öyle davrandığınız için suçu üstlenin. Açık konuşuyorum efendim, başka türlü konuşamam. Bu konuda Hetty’yi benden başka koruyabilecek kimse yok.”
“Bu konuda gerekli gördüğüm şeyi, sana söz vermeden de yapabilirim,” dedi Arthur; sıkıntı ve şaşkınlığı arttıkça öfkesi de kabarıyordu. “Uygun gördüğüm önlemleri alacağım.”
“Hayır,” dedi Adam kesin ve sert bir sesle. “Bu olmaz. Ayağımı bastığım yerin sağlam olduğunu bilmeliyim. Hiç başlamaması gereken şeyi bitirdiğinizden emin olmalıyım. Bir beyefendi olarak size düşen saygıyı unutmuyorum; ama bu konuda ikimiz de erkeğiz, geri adım atamam.”
Bir süre cevap gelmedi. Sonra Arthur, “Yarın görüşürüz. Daha fazlasına dayanamam; hastayım,” dedi. Konuşurken ayağa kalkıp gitmek ister gibi şapkasına uzandı.
“Onu bir daha görmeyeceksiniz!” diye haykırdı Adam; öfke ve kuşku yeniden parlayarak kapıya yöneldi, sırtını kapıya dayadı. “Ya bana onun asla karınız olamayacağını söyleyin—bana yalan söylediğinizi itiraf edin—ya da istediğimi yapacağınıza söz verin.”
Adam bu iki seçenekten birini önüne koyunca, birkaç adım atmış olan Arthur’un karşısında korkunç bir yazgı gibi dikildi. Arthur durdu; zihnen ve bedenen bitkin, sarsılmış, kendini kötü hissediyordu. İkisinin de gözünde uzun süren o iç çatışmanın ardından, güçsüzce, “Söz veriyorum; bırak gideyim,” dedi.
Adam kapıdan çekilip kapıyı açtı; ama Arthur eşiğe geldiğinde yeniden durup kapı pervazına yaslandı.
“Yalnız yürüyebilecek kadar iyi değilsiniz efendim,” dedi Adam. “Yeniden koluma girin.”
Arthur cevap vermedi; az sonra yürümeye başladı, Adam da peşinden gitti. Ama birkaç adım sonra yine durup soğukça, “Galiba zahmet vereceğim,” dedi. “Saat geç oldu; evde yokluğum fark edilip telaşlanmış olabilirler.”
Adam kolunu uzattı; sepetle aletlerin durduğu yere varıncaya kadar tek kelime etmeden yürüdüler.
“Aletleri almam gerek efendim,” dedi Adam. “Kardeşimin onlar. Paslanmışlardır herhâlde. Lütfen bir dakika bekleyin.”
Arthur konuşmadan bekledi. Kimsenin kendisini görmeden içeri girebilmeyi umduğu yan kapıya varıncaya kadar aralarında başka tek kelime geçmedi. Orada, “Teşekkür ederim; artık size zahmet vermeme gerek yok,” dedi.
“Yarın saat kaçta sizi görmem uygun olur efendim?” diye sordu Adam.
“Saat beşte burada olduğunu haber gönderebilirsin,” dedi Arthur. “Daha önce değil.”
“İyi geceler efendim,” dedi Adam. Ama cevap alamadı; Arthur çoktan eve girmişti.
Bölüm etkileşimi
