Adam Bede kitap kapağı

49. bölüm / 56

Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime · Okuduğun bölüm
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

Altıncı Kitap
XLIX. Bölüm

Hall Çiftliği’nde
1801 yılının sonbahara özgü ilk öğleden sonra güneşi, Adam’la Arthur’un İnziva Yeri’nde ayrılmalarının üzerinden on sekiz aydan fazla zaman geçtikten sonra, Hall Çiftliği’nin avlusuna vuruyordu. Buldok da en heyecanlı anlarından birini yaşıyordu; çünkü günün bu saatinde inekler öğleden sonraki sağım için avluya sürülürdü. Sabırlı hayvanların şaşkınlıkla yanlış yerlere koşmasına şaşmamalı: Buldokun ürkütücü gürültüsüne, ürkek dişilerin mazur görülebilecek bir batıl inançla kendi hareketleriyle ilgili sandıkları daha uzaktaki sesler de karışıyordu: arabacının kırbacının müthiş şaklaması, gür sesi ve harman yerinden altın sarısı yükünü boşaltmış hâlde ayrılan arabanın gümleyen sesi.

İneklerin sağılmasını seyretmek Bayan Poyser’in sevdiği bir şeydi. Ilık günlerde bu saatte genellikle elinde örgüsüyle evin kapısında durur, sessizce seyrederdi. Bu dingin seyir, ancak bir zamanlar bir kova dolusu değerli sütü tekmeyle devirmiş o hırçın sarı ineğin arka bacakları bağlanarak önleyici bir cezaya çarptırılacağı zaman daha da dikkatli bir izleyişe dönüşürdü.

Ama bugün Bayan Poyser ineklerin gelişine ancak yarım yamalak bakıyordu; çünkü Bay Poyser’in gömlek yakalarını diken Dinah’yla hararetli bir konuşmaya dalmıştı. Totty kolunu ansızın çekiştirip “Bebek”e bakmasını üç kez ısrarla isteyerek ipliğini koparmış, Dinah da buna sabırla katlanmıştı. “Bebek”, bacakları olmayan, uzun etekli büyük bir tahta bebekti; Dinah’nın yanında küçük sandalyesine oturan Totty, bebeğin kel başını okşuyor, onu büyük bir coşkuyla tombul yanağına bastırıyordu. Totty, onu ilk gördüğünüz zamankinden iki yaşından fazla büyümüştü; önlüğünün altında siyah bir elbise vardı. Bayan Poyser de siyah bir giysi giymişti; bu, onunla Dinah arasındaki aile benzerliğini daha da belirginleştiriyordu. Bunun dışında eski dostlarımızın görünüşünde ve cilalı meşe ağacıyla kalayın ışıldattığı sevimli evin ana yaşam alanında fark edilir pek az değişiklik vardı.

“Dinah, senin gibisini hiç görmedim,” diyordu Bayan Poyser. “Bir şeyi kafana koydun mu, seni kök salmış ağaç gibi yerinden oynatmak mümkün değil. Ne dersen de, bunun din olduğuna inanmıyorum. Oğlanlara okumaya bayıldığın Dağdaki Vaaz’da ne anlatılıyor? Başkalarının senden istediğini yapmak değil mi? Ama istedikleri mantıksız bir şey olsaydı, mesela pelerinini çıkarıp onlara vermeni ya da yüzüne tokat atmalarına izin vermeni isteselerdi, eminim hemen yapardın. İnsan sana apaçık sağduyuya uygun ve kendi iyiliğine olacak bir şey yaptırmaya kalkınca, bu kez tersine inat ediyorsun.”

“Ama sevgili teyzeciğim,” dedi Dinah, işine devam ederken hafifçe gülümseyerek, “yanlış olduğunu düşünmediğim bir şeyi yapmam için sizin isteğiniz yeterli bir neden olur, eminim.”

“Yanlışmış! Beni çileden çıkarıyorsun. Kendi arkadaşlarının yanında kalmanda ne yanlış var, bilmek isterim. Seninle daha mutlu olan, işin sana yediğin bir lokma serçe yemiyle sırtına geçirdiğin bir parça paçavranın karşılığını vermese bile seni geçindirmeye razı insanlar bunlar. Hem bu dünyada yardım edip teselli etmen gereken kim var, kendi kanından canından olanlardan daha çok? Ben, yaşayan tek teyzenim; her kış gelince neredeyse mezarın kıyısına geliyorum. Sen gidince yanındaki şu çocukcağızın yüreği parçalanacak; büyükbaban öleli daha bir yıl bile olmadı. Enişten de seni nasıl özleyecek, bir bilsen: piposunu yakıp ona hizmet edişini bekleyecek. Artık tereyağını sana emanet edebiliyorum; seni yetiştirmek için onca zahmet çektim, şimdi yapılacak bütün dikişler için Treddles’on’dan yabancı bir kız bulmam gerekecek. Bütün bunlar, sırf şu çıplak taş yığınına dönmek zorunda olduğun için; kargalar bile üstünden uçup geçiyor da konmuyor.”

“Sevgili Rachel teyzeciğim,” dedi Dinah, Bayan Poyser’in yüzüne bakarak. “Size yararlı olduğumu söylemenize neden olan iyiliğiniz. Artık bana gerçekten ihtiyacınız yok; Nancy’yle Molly işlerinde becerikliler. Tanrı’ya şükür, sağlığınız da iyi. Eniştemin yüzü yeniden güler oldu; üstelik azımsanmayacak kadar çok komşunuz, dostunuz var. Bazıları neredeyse her gün eniştemle oturmaya geliyor. Doğrusu, yokluğumu aramayacaksınız. Snowfield’da ise sizin çevrenizdeki rahatlıklardan hiçbirine sahip olmayan, çok muhtaç kardeşlerimiz var. Yazgımın ilk kez aralarına düştüğü kişilere geri çağrıldığımı hissediyorum. Günahkârlara ve kimsesizlere yaşam sözünü ulaştırırken kutsandığım tepelere yeniden çekiliyorum.”

“Hissediyormuş! Evet,” dedi Bayan Poyser, ineklere kısa bir göz attıktan sonra. “Sen ters bir şey yapmaya niyetlenince, oturup dinlemem gereken neden hep bu oluyor. Şimdikinden daha çok vaaz etmek için ne istiyorsun? Her pazar Tanrı bilir nereye gidip vaaz etmiyor, dua etmiyor musun? Kiliseye gidenlerin yüzleri sana fazla güzel geliyorsa, Treddles’on’da gidip bakabileceğin yeterince Metodist yok mu? Bu mahallede elinin altında olanlar da var; sırtını döner dönmez Eski Şeytan’la yeniden dost olmaları işten bile değil. İşte Bessy Cranage; sen gider gitmez üç hafta içinde yeni süsleriyle salınmaya başlayacağına bahse girerim. Sen yanında olmayınca, kimse bakmıyorken arka ayakları üstünde duramayan köpek gibi eski hâline döner. Ama bu ülkede insanların ruhları pek umurunda değil herhâlde; yoksa öz teyzenin yanında kalırdın. O da öyle iyi biri değil ki, biraz yardımınla daha iyi olmasın.”

Bayan Poyser’in sesinde o sırada fark edilmesini istemediği bir şey vardı. Hızla dönüp saate baktı ve “Bak hele! Çay vakti olmuş. Martin samanlıktaysa bir fincan ister. Totty, kuzum, annen şapkanı taksın da samanlığa gidip baban orada mı bak. Bir daha gelip çayını içmeden gitmemesini söyle; kardeşlerine de içeri gelsinler de,” dedi.

Totty, şapkası sallana sallana tıpış tıpış uzaklaşırken Bayan Poyser parlak meşe masayı hazırladı ve fincanları raftan indirdi.

“Nancy’yle Molly’nin işlerinde becerikli olduğundan söz ediyorsun,” diye yeniden başladı. “Güzel laf. Becerikli olsunlar, beceriksiz olsunlar, hepsi bir. Bir dakika gözünün önünden ayırmaya gelmez. İşlerini yapmaları için sürekli birinin gözü üzerlerinde olmalı. Diyelim ki bu kış, önceki kıştan önceki gibi yine hastalandım. Sen gitmişken onlara kim göz kulak olacak? Bir de şu güzelim çocuk var; başına mutlaka bir şey gelecek. Onu ateşe düşürürler, kaynayan yağlı kazana elini uzatmasına göz yumarlar ya da ömür boyu sakat kalacağı bir işe yol açarlar. Hepsi senin suçun olacak Dinah.”

“Teyzeciğim,” dedi Dinah, “kışın hastalanırsanız yanınıza döneceğime söz veriyorum. Gerçekten bana ihtiyacınız olursa sizi hiç yalnız bırakacağımı sanmayın. Ama her şeyden bol bol yararlanıp tadını çıkardığım bu rahat ve bolluk içindeki hayattan uzaklaşmam ruhum için gerekli; en azından bir süreliğine gitmem gerek. İçimdeki ihtiyaçları ve en çok hangi ayartılmalara açık olduğumu benden başka kimse bilemez. Kalmanızı istemeniz, kendi arzularıma aykırı diye kulak asmadığım bir görev çağrısı değil; yaratılmış olana duyduğum sevginin ruhuma çöküp göksel ışığı perdelemesine izin vermemek için direnmem gereken bir ayartı.”

“Rahatlık ve bolluktan ne kastettiğini anlamak benim aklımı aşıyor,” dedi Bayan Poyser, ekmeğe tereyağı sürerken. “Doğru, etrafta yiyecekten bol ne var; kimse bana yeterince, hatta fazlasıyla yiyecek sağlamadığımı söyleyemez. Ama başkasının yemeyeceği birkaç artık kırıntı varsa, gidip onları seçen sensin... Ama bak hele! Adam Bede küçük yavruyu kucağında içeri getiriyor. Acaba neden bu kadar erken geldi?”

Bayan Poyser, sevgili yavrusunu yeni bir hâlde görmekten duyduğu keyifle kapıya koştu; gözlerinde sevgi, dilinde azarlama vardı.

“Aaa, utan Totty! Beş yaşındaki küçük kızlar taşınmaktan utanmalı. Adam, bu kadar irileşmiş bir kız kolunu kıracak! İndir onu, utan!”

“Yok yok,” dedi Adam. “Onu elimle kaldırabilirim; kolumu kullanmama gerek yok.”

Totty, şişman beyaz bir yavru köpek gibi söylenenlerden habersiz, dingin bir hâlde kapı eşiğine indirildi; annesi de azarlamasını bir öpücük yağmuruyla pekiştirdi.

“Beni günün bu saatinde görünce şaşırmışsınızdır,” dedi Adam.

“Evet, ama içeri gel,” dedi Bayan Poyser, ona yol açarak. “Umarım kötü bir haber yoktur?”

“Hayır, kötü bir şey yok,” diye yanıtladı Adam. Dinah’nın yanına gidip elini uzattı. Dinah işini bırakmış, Adam yaklaşınca içgüdüsel olarak ayağa kalkmıştı. Elini onun eline bırakarak ürkekçe yüzüne baktığında, solgun yanağındaki hafif kızarıklık silinip gitti.

“Sana bir ricayla geldim Dinah,” dedi Adam; bu sırada elini tuttuğunun farkında bile görünmüyordu. “Annem biraz rahatsızlandı, geceyi onun yanında geçirmeni çok istiyor; kabul edersen büyük iyilik etmiş olursun. Köyden dönerken uğrayıp soracağıma söz verdim. Kendini fazla çalıştırıyor; ona yardım etmesi için küçük bir kız tutmaya ikna edemiyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum.”

Adam konuşmasını bitirince Dinah’nın elini bıraktı ve yanıt bekledi; ama Dinah daha dudaklarını açamadan Bayan Poyser, “Gördün mü işte! Daha uzaklara gitmeden, bu mahallede yardım edecek yeterince insan var demiştim. Bayan Bede de iyice yaşlanıp ne yapacağı belli olmaz biri oldu; neredeyse yanına senden başkasını yaklaştırmıyor. Snowfield’dakiler şimdiye kadar sensiz idare etmeyi, Bayan Bede’nin sensiz idare edebildiğinden daha iyi öğrendi,” dedi.

“Önce yapılmasını istediğiniz bir şey yoksa şapkamı takıp hemen yola çıkarım teyzeciğim,” dedi Dinah, işini katlayarak.

“Evet, yapmanı istediğim bir şey var. Çayını içmeni istiyorum yavrum; hazır. Çok acele etmiyorsan sen de bir fincan iç Adam.”

“Olur, lütfen bir fincan içerim; sonra Dinah’yla yürürüm. Doğruca eve gidiyorum, yazıya dökmem gereken bir sürü kereste değerlemesi var.”

“Adam delikanlı, sen burada ne arıyorsun?” dedi Bay Poyser, sıcaktan üstü başı açılmış hâlde içeri girerken; iki kara gözlü oğlan da arkasındaydı. İkisi de büyük bir file benzediği kadar ona benziyordu. “Yemleme vakti gelmeden bu kadar erken nasıl görebildik seni?”

“Annem için bir ricaya geldim,” dedi Adam. “Eski rahatsızlığı biraz nüksetti; Dinah’nın gidip bir süre yanında kalmasını istiyor.”

“Annen için onu bir süreliğine veririz,” dedi Bay Poyser. “Ama kocası dışında başka hiç kimseye vermeyiz.”

“Kocası mı!” dedi, oğlan aklının en düz ve harfi harfine düşündüğü çağında olan Marty. “Dinah’nın kocası yok ki.”

“Verecekmişiz?” dedi Bayan Poyser, masaya bir meyveli kek koyup çayı dağıtmak üzere otururken. “Demek vermemiz gerekiyormuş; üstelik kocasına da değil, kendi kaprisleri yüzünden. Tommy, küçük kız kardeşinin bebeğine ne yapıyorsun? Çocuk uslu duracakken yaramaz ediyorsun. Böyle davranırsan sana bir lokma kek yok.”

Tommy, kardeşine özgü gerçek bir şefkatle, Dolly’nin eteğini kel başının üstüne geçirip kısacık bedenini herkesin alayına sunarak eğleniyordu. Bu hakaret Totty’nin yüreğini parçaladı.

“Dinah’nın yemekten beri bana ne anlattığını tahmin et bakalım,” diye sürdürdü Bayan Poyser, kocasına bakarak.

“Eh, ben tahmin işinde pek iyi değilim,” dedi Bay Poyser.

“Yeniden Snowfield’a dönüp fabrikada çalışacak, eskisi gibi dostu olmayan biriymişçesine kendini aç bırakacakmış.”

Bay Poyser, içindeki şaşkınlığı dile getirecek sözcükleri hemen bulamadı. Yalnızca karısıyla Dinah arasında bakışlarını gezdirdi. Dinah şimdi kardeşlerinin şakalarına karşı bir siper olsun diye Totty’nin yanına oturmuş, çocukların çayıyla ilgileniyordu. Genel değerlendirmeler yapmayı seven biri olsaydı, Dinah’nın kesinlikle değiştiğini fark ederdi; çünkü eskiden hiç yüzü kızarmazdı. Ama o sırada yalnızca yüzünün kızarmış olduğunu gözlemledi. Bay Poyser, bunun ona daha da güzellik kattığını düşündü: Gülün taç yaprağından daha koyu olmayan bir pembelikti. Belki de eniştesi ona dik dik baktığı için olmuştu; bilinmez. Tam o sırada Adam şaşkınlıkla, “Dinah’ın ömür boyu aramızda kalacağını sanıyordum. Eski ülkesine dönme düşüncesinden vazgeçtiğini sanmıştım,” diyordu.

“Sanmış! Evet,” dedi Bayan Poyser. “Aklı başında olan herkes de öyle sanırdı. Ama bir Metodistin ne yapacağını anlamak için Metodist olmak gerek herhâlde. Yarasaların neyin peşinde uçtuğunu tahmin etmek zor.”

“Dinah, biz sana ne yaptık da bizden ayrılmak istiyorsun?” dedi Bay Poyser; çay fincanını elinde tutup hâlâ düşünüyordu. “Neredeyse sözünden dönmek gibi bu; teyzen seni burayı yuvan yapacaksın diye bekleyip duruyordu.”

“Ama enişteciğim,” dedi Dinah, sesini iyice sakin tutmaya çalışarak, “ilk geldiğimde yalnızca bir süreliğine kalacağımı söylemiştim; teyzeme teselli olabildiğim sürece.”

“Peki, bana teselli olmaktan vazgeçtiğini kim söyledi?” dedi Bayan Poyser. “Benimle kalmaya niyetin yoksa hiç gelmeseydin daha iyiydi. Hiç minderi olmayan, yokluğunu aramaz.”

“Yok yok,” dedi, abartılı düşüncelere karşı çıkan Bay Poyser. “Öyle söylememelisin; Leydi Günü’nün üzerinden bir yıl geçtiğinden beri onsuz hâlimiz kötü olurdu. Kalsa da gitse de bunun için şükretmeliyiz. Ama iyi bir yuvayı bırakıp toprağın çoğunun kirası ve getirisiyle dönüm başına on şilin bile etmediği bir ülkeye neden dönsün, anlayamıyorum.”

“Elinden geldiğince bir neden söyleyebiliyorsa, gitmek istemesinin asıl sebebi bu zaten,” dedi Bayan Poyser. “Bu ülke fazla rahat, yiyecek fazla çok, insanlar da yeterince mutsuz değilmiş. Haftaya gidiyor. Ne söylesem kararından döndüremiyorum. Uysal yüzlü insanların huyu hep böyle; onlarla konuşmak, bir tüy torbasını taşlamaktan farksız. Ama bu kadar inatçı olmak din değil bence. Öyle değil mi Adam?”

Adam, Dinah’nın kendisiyle ilgili hiçbir konuda görmediği kadar sarsıldığını anladı. Onu rahatlatmak için, sevgiyle bakarak, “Hayır, Dinah’nın yaptığı hiçbir şeyde kusur bulamam. Ne düşünüyor olursa olsun, düşünceleri bizim tahminlerimizden daha iyidir bence. Aramızda kalmasına sevinirdim ama gitmenin doğru olduğunu düşünüyorsa önüne çıkmam, itiraz ederek işini zorlaştırmam. Ona böyle davranmaktan fazlasını borçluyuz,” dedi.

Çoğu zaman olduğu gibi, onu rahatlatmak için söylenen sözler tam da o anda hassas yürekli Dinah’ya fazla geldi. Gri gözlerinden yaşlar saklanamayacak kadar hızla boşandı; şapkasını takmaya gideceği anlaşılsın istercesine aceleyle ayağa kalktı.

“Anne, Dinah neden ağlıyor?” dedi Totty. “O yaramaz bir kız değil ki.”

“Biraz fazla ileri gittin,” dedi Bay Poyser. “Onun istediği gibi davranmasına karışmaya hakkımız yok. Hem yaptığı herhangi bir şeye karşı tek kelime etsem bana olabildiğince kızardın.”

“Çünkü durup dururken kusur bulmaya pek yatkınsın,” dedi Bayan Poyser. “Ama söylediklerimin bir nedeni var; yoksa söylemezdim. Onu kendi teyzesi kadar sevemeyenlerin konuşması kolay. Ben de ona öyle alıştım ki! Gittiğinde, yeni kırkılmış bir koyun gibi huzursuz olacağım. Bir de bunca sevildiği bir cemaatten ayrılacak olması var. Bay Irwine, Metodist olmasına, aklını vaaz verme hevesinin kurcalamasına rağmen ona bir hanımefendiymiş gibi değer veriyor. Böyle dediğim için yanılıyorsam Tanrı beni bağışlasın.”

“Evet,” dedi Bay Poyser, şakacı bir tavırla, “ama Adam’a bir gün bu konuda sana ne söylediğini anlatmıyorsun. Adam, hanım vaaz vermenin Dinah’da kusur sayılabilecek tek şey olduğunu söylüyordu. Bay Irwine de şöyle demiş: ‘Ama bunun için ona kusur bulmamalısınız, Bayan Poyser; vaaz vereceği bir kocası olmadığını unutuyorsunuz. Eminim siz Poyser’e epey güzel vaaz veriyorsunuzdur.’ Papaz seni orada yakaladı,” diye ekledi Bay Poyser, keyifle gülerek. “Bartle Massey’ye anlattım, o da güldü.”

“Evet, insanlar pipoları ağızlarında, birbirlerine bakıp dururken küçücük bir şakaya gülüyorlar,” dedi Bayan Poyser. “Bartle Massey’yi kendi hâline bıraksan keskin zekânın hepsini kendine saklar. Bizi saman kıyma makinesi biçimlendirseydi, sanırım hepimiz saman olurduk. Totty, kuzum, yukarı çıkıp kuzenin Dinah’ya bak; ne yapıyor, gör ve ona güzel bir öpücük ver.”

Bu işi Totty’ye vermelerinin amacı, ağzının kenarlarında beliren kimi tehditkâr belirtileri önlemekti; çünkü artık kek beklemeyen Tommy, işaret parmaklarıyla göz kapaklarını kaldırmış, gözlerini Totty’ye doğru çevirmişti. Totty bu bakışları rahatsız edici ölçüde şahsına yönelik buldu.

“Şimdi epey yoğunsun, öyle değil mi Adam?” dedi Bay Poyser. “Burge’nin astımı iyice kötüleşiyor; yeniden oralara buralara atla gitmesi mümkün olursa ne âlâ.”

“Evet, şu sıralar epey işimiz var,” dedi Adam. “Çiftlikteki tamiratlar, bir de Treddles’on’daki yeni evler.”

“Bir penime bahse girerim, Burge’nin kendi arazisinde yaptığı o yeni ev, kendisiyle Mary’nin taşınması içindir,” dedi Bay Poyser. “Yakında işi bırakmaya niyetlenir, her şeyi senin devralmanı ve ona yılda belli bir para vermeni ister, eminim. Bir yıl dolmadan seni tepede otururken görürüz.”

“Doğrusu,” dedi Adam, “işi kendi elime almayı isterim. Daha fazla para kazanmayı pek umursadığımdan değil. Annemle ikimiz için şimdiden fazlasıyla yeterli paramız var. Ama işlerde kendi bildiğim gibi hareket etmek isterim; o zaman şimdi yapamadığım planları deneyebilirim.”

“Yeni kâhyayla aran iyi galiba?” dedi Bay Poyser.

“Evet, evet; yeterince aklı başında biri. Tarımdan anlıyor; drenaj işini ve benzeri işleri çok iyi yürütüyor. Bir gün Stonyshire tarafına gidip yaptıkları değişiklikleri görmelisin. Ama binalardan hiç anlamıyor. Birden fazla alanda kafasını çalıştırabilen birini bulmak öyle zor ki; sanki atlar gibi gözlerine yan gözlük takmışlar da iki yanlarını göremiyorlar. Bay Irwine’in yapı işleri konusunda çoğu mimardan daha çok fikri var. Mimarlara gelince, kendilerini pek matah sanıyorlar ama çoğu, kapıyla kavga etmeyecek bir bacanın nereye konacağını bile bilmiyor. Bana kalırsa sıradan işler için en iyi mimar, biraz zevki olan uygulamacı bir yapı ustasıdır. Planı kendim yaptığımda da işin ilerleyişini izlemekten on kat fazla keyif alıyorum.”

Bay Poyser, Adam’ın yapı işleri üzerine konuşmasını hayranlıkla dinledi. Belki de bu konuşma ona, tahıl yığınının ustanın gözetimi olmadan gereğinden uzun süredir yapıldığını düşündürmüştü; Adam sözünü bitirince ayağa kalkıp, “Pekâlâ delikanlı, artık sana veda edeyim; yeniden harman yerine gidiyorum,” dedi.

Dinah’nın şapkasını takmış, elinde küçük bir sepetle, önünde Totty olduğu hâlde içeri girdiğini görünce Adam da ayağa kalktı.

“Hazırsın, görüyorum Dinah,” dedi Adam. “Öyleyse yola çıkalım; ne kadar erken eve varırsam o kadar iyi.”

“Anne,” dedi Totty tiz sesiyle, “Dinah dua ediyordu, bir de öyle çok ağlıyordu ki!”

“Sus, sus,” dedi annesi. “Küçük kızlar gevezelik etmemeli.”

Bunun üzerine baba, sessizce gülmekten sarsılarak Totty’yi beyaz köknar ağacından yapılmış masanın üzerine oturttu ve onu öpmesini istedi. Fark etmişsinizdir, Bay ve Bayan Poyser’ın eğitim ilkeleri pek yerinde değildi.

“Bayan Bede seni istemezse yarın yine gel Dinah,” dedi Bayan Poyser. “Ama hastaysa, biliyorsun, kalabilirsin.”

Vedalaştıktan sonra Dinah ile Adam Hall Çiftliği’nden birlikte ayrıldılar.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…