Bölümler 56Şu an: XXVI. Bölüm — Dans
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime · Okuduğun bölüm
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXVI. Bölüm
Dans
Arthur balo salonu olarak giriş holünü seçmişti; çok da iyi etmişti, çünkü başka hiçbir oda bu kadar havadar olamaz, bahçeye açılan geniş kapıların ve öteki odalara kolayca geçişin sağladığı kolaylığı sunamazdı. Taş zeminde dans etmek elbette pek hoş değildi ama dans edenlerin çoğu, mutfak taşlarında Noel dansı etmenin nasıl bir şey olduğunu bilirdi. Burası, çevresindeki odaları küçük dolaplar gibi gösteren türden bir giriş holüydü: yüksek tavanında alçı melekler, trompetler ve çiçek çelenkleri; duvarlarında ise nişlerdeki heykellerle dönüşümlü olarak çeşitli kahramanların büyük madalyonları vardı. Yeşil dallarla güzelce süslenmeye çok elverişliydi; Bay Craig de bu vesileyle zevkini ve serasındaki bitkileri sergilemekten gurur duymuştu. Taş merdivenin geniş basamaklarına, dansı seyretmeleri için hizmetçi kızlarla birlikte saat dokuz buçuğa kadar kalacak çocuklara minderler konmuştu. Bu dans yalnızca başlıca kiracılar için düzenlendiğinden herkese yetecek kadar yer vardı. Işıklar yeşil dalların arasına yükseğe, renkli kâğıt fenerlerin içine öyle hoş yerleştirilmişti ki çiftçi eşleri ve kızları içeri göz attıklarında bundan daha görkemli bir sahne olamayacağına inanmışlardı. Kral ve kraliçenin ne tür odalarda yaşadığını artık gayet iyi biliyorlardı; büyük dünyanın nasıl döndüğünü görme fırsatını bulamayan kuzenleriyle tanıdıklarını biraz da acıyarak düşündüler. Güneş batalı çok olmamasına rağmen fenerler yanmıştı; dışarıda da bütün nesneleri gün ışığındakinden daha belirgin görüyormuşuz gibi hissettiren dingin bir aydınlık vardı.
Evin dışı hoş bir manzaraydı: çiftçiler ve aileleri çimenlikte, çiçeklerle çalıların arasında ya da doğu cephesinden uzanan geniş, dümdüz yolda dolaşıyordu. Yolun iki yanında yosunlu bir çim halı seriliydi; burada, koyu renkli, dalları yassı bir sedir ya da dalları yere kadar inen, piramit biçimli görkemli bir köknar duruyor, bütün dallarının ucunda daha açık yeşil bir saçak taşıyordu. Parktaki köylü gruplarının sayısı yavaş yavaş azalıyordu. Gençler, manastırdaki galerinin pencerelerinden parlamaya başlayan ışıklara, kendileri için ayrılmış dans salonuna doğru çekiliyor; daha ağırbaşlı yaşlılardan bazılarıysa sessizce eve gitme vaktinin geldiğini düşünüyordu. Eve gidenlerden biri Lisbeth Bede’ydi; Seth de onunla yürüyordu. Bunu yalnızca evlatlık görevi için yapmıyordu; vicdanı dansa katılmasına izin vermiyordu. Seth için gün biraz hüzünlü geçmişti: Dinah, onun zihninde bu sahnedeki kadar farklı hiçbir yerde böylesine sürekli bulunmamıştı. Genç kadınların düşüncesiz yüzlerine ve cıvıl cıvıl renkli giysilerine baktıktan sonra Dinah’yı daha canlı görüyordu. Tıpkı resmedilmiş bir Madonna’nın güzelliğini ve yüceliğini, bir anlığına kaba saba şapkalı bir baş onu örttükten sonra daha çok fark etmemiz gibi. Ama Dinah’nın zihnindeki varlığı, annesinin son bir saattir giderek artan huysuzluğuna daha kolay katlanmasına da yardım ediyordu. Zavallı Lisbeth’in içinde tuhaf bir duygu çatışması vardı. Gözdesi Adam’a gösterilen onurdan duyduğu sevinç ve gurur, Kaptan Donnithorne’un Adam’ı salondaki dansa katılmaya çağırdığını haber vermesiyle yeniden alevlenen kıskançlık ve huzursuzluğa yenik düşmeye başlamıştı. Adam, annesinin erişemeyeceği kadar uzaklaşıyordu; eski dertlerin hepsinin geri gelmesini istiyordu, çünkü o zaman Adam annesinin söylediklerine ve yaptıklarına daha çok önem verirdi.
“Ah, dans etmekten söz etmek kolay,” dedi, “babanı toprağa vereli daha beş hafta bile olmadı. Keşke ben de orada olsaydım; yeryüzünde daha neşeli insanların yerini kaplamak zorunda kalmasaydım.”
“Anne, öyle düşünme,” dedi Adam; bugün ona karşı yumuşak davranmaya kararlıydı. “Dans etmeyeceğim, yalnızca seyredeceğim. Kaptan orada olmamı istediğine göre, kalmamayı yeğlediğimi söylersem kendimi ondan daha iyi bilirmiş gibi göstermiş olurum. Bugün sana nasıl davrandığını da biliyorsun.”
“Eh, nasıl istersen öyle yap; yaşlı annenin seni alıkoymaya hakkı yok. O, eski kabuktan başka bir şey değil; sen de olgun fındık gibi içinden çıkıp gittin.”
“Peki anne,” dedi Adam, “kaptana kalmamın seni inciteceğini, o yüzden eve gitmeyi yeğlediğimi söyleyeyim. O zaman sanırım gücenmez; ben de gitmeye razıyım.” Bunu biraz zorlanarak söyledi, çünkü o akşam Hetty’nin yakınında olmayı gerçekten istiyordu.
“Yok, yok, bunu yapmanı istemem; genç toprak sahibi öfkelenir. Git, sana söyleneni yap; Seth’le ben eve gideriz. Sana böyle ilgi gösterilmesi büyük bir onur, biliyorum. Annen bundan daha çok kiminle gurur duyacak? Bunca yıl seni büyütmek, senin için didinmek onun üstüne düşmedi mi?”
“Peki öyleyse, hoşça kal anne; hoşça kal delikanlı. Eve varınca Gyp’i unutma,” dedi Adam. Köşk bahçesinin kapısına doğru döndü; Poyser’lara yetişebilmeyi umuyordu, çünkü bütün öğleden sonra o kadar meşgul olmuştu ki Hetty’yle konuşmaya hiç fırsat bulamamıştı. Kısa süre sonra, geniş çakıllı yoldan eve dönen uzak bir grubu gözüne kestirdi; aradığı kişiler olduklarını anlayınca onlara yetişmek için hızlandı.
“Vay Adam, seni yeniden gördüğüme sevindim,” dedi, Totty’yi kolunda taşıyan Bay Poyser. “İşin gücün bittiğine göre biraz eğlenirsin umarım. Hetty de bir sürü kişiyle dans edeceğine söz vermiş; az önce ona seninle dans etmeyi kabul edip etmediğini sordum, hayır dedi.”
“Bu akşam dans etmeyi düşünmemiştim,” dedi Adam. Hetty’ye bakınca fikri değişmeye başlamıştı bile.
“Olur mu öyle şey!” dedi Bay Poyser. “Bu akşam yaşlı toprak sahibiyle Bayan Irwine dışında herkes dans edecek. Bayan Best bize Bayan Lyddy’yle Bayan Irwine’ın dans edeceğini, genç toprak sahibinin de baloyu açmak için ilk dansına karımı seçeceğini söyledi. Bu yüzden dans etmek zorunda kalacak; küçük yavru doğmadan önceki Noel’den beri dans etmeyi bırakmıştı. Sen de öylece duramazsın Adam; hem yakışıklı bir delikanlısın, hem de herkes kadar iyi dans edersin.”
“Yok, yok,” dedi Bayan Poyser, “yakışık almaz. Dansın saçmalık olduğunu biliyorum ama saçma diye her şeye karşı durursan bu hayatta ilerleyemezsin. Çorban önüne hazır konduğunda ya içindeki koyulaştırıcıyı yutacaksın ya da çorbaya hiç dokunmayacaksın.”
“Öyleyse Hetty benimle dans ederse,” dedi Adam, Bayan Poyser’ın sözlerine ya da başka bir şeye boyun eğerek, “uygun olduğu danslardan hangisiyse onunla dans ederim.”
“Dördüncü dans için eşim yok,” dedi Hetty. “İstersen seninle dans ederim.”
“Ah,” dedi Bay Poyser, “ama ilk dansı etmelisin Adam, yoksa dikkat çeker. Seçip beğeneceğin bir sürü hoş eş var; erkekler kenarda durup kızları dansa kaldırmayınca kızlar zor durumda kalıyor.”
Adam, Bay Poyser’ın sözlerinin haklılığını gördü: yalnızca Hetty’yle dans etmesi doğru olmazdı. Jonathan Burge’ün bugün gücenmek için bir nedeni olduğunu hatırlayınca, başka bir eşi yoksa Bayan Mary’yi ilk dansa kaldırmaya karar verdi.
“Büyük saat sekizi vuruyor,” dedi Bay Poyser. “Hemen içeri girmeliyiz; yoksa toprak sahibiyle hanımlar bizden önce girer, bu da iyi görünmez.”
Salona girdiklerinde, Molly’nin gözetimindeki üç çocuk merdivenlere oturtulmuştu. Ardından salonun çift kanatlı kapıları açıldı. Arthur, üniformasını giymiş, Bayan Irwine’a eşlik ederek sera bitkileriyle süslenmiş, halı kaplı yükseltiye çıktı. Dansı tiyatrodaki kral ve kraliçeler gibi seyredecekleri bu yerde Bayan Irwine’la Bayan Anne, yaşlı Bay Donnithorne’un yanına oturacaktı. Arthur, kiracıları memnun etmek için üniformasını giydiğini söyledi; onlar milis subaylığını, sanki başbakanlığa yükselmiş gibi önemserlerdi. Arthur da onları bu yolla memnun etmekten hiç rahatsız değildi: üniforma vücuduna pek yakışıyordu.
Yaşlı toprak sahibi oturmadan önce salonu dolaşıp kiracıları selamladı, eşlerine de nazikçe birkaç söz söyledi. Her zaman kibardı; ama çiftçiler, uzun uzun kafa yorduktan sonra, bu inceliğin sertliğinin işaretlerinden biri olduğunu anlamışlardı. Bu akşam en gösterişli nezaketini Bayan Poyser’a gösterdiği, sağlığını özellikle sorduğu, kendisi gibi soğuk suyla güç toplamasını ve ilaçlardan uzak durmasını tavsiye ettiği görüldü. Bayan Poyser kendini pek güzel toparlayarak reverans yaptı ve teşekkür etti; ama yaşlı toprak sahibi yanından geçip gidince kocasına fısıldadı: “Yemin ederim, bize karşı bir hinlik düşünüyordur. Yaşlı Şeytan durup dururken kuyruğunu böyle sallamaz.” Bay Poyser cevap vermeye fırsat bulamadı; Arthur yanlarına gelip şöyle dedi: “Bayan Poyser, ilk dans için elinizi rica etmeye geldim; Bay Poyser, sizi halamın yanına götürmeme izin vermelisiniz, çünkü dans eşi olarak sizi istiyor.”
Bayan Poyser’ın solgun yanağı, Arthur onu salonun başına götürürken, alışılmadık bir onurun verdiği heyecanla kızardı. Fazladan içtiği bir kadeh, Bay Poyser’a yakışıklılığına ve dans yeteneğine dair gençlik güvenini geri vermişti; Miss Lydia’yı yerden kesecek biri varsa o da kendisiydi diye içinden geçirerek gururla onların yanında yürüdü. İki cemaatin itibarını dengelemek için Bayan Irwine, Broxton’ın en büyük çiftçisi Luke Britton’la dans etti; Bay Gawaine de Bayan Britton’ı dansa kaldırdı. Bay Irwine, kız kardeşi Anne’i oturttuktan sonra, Arthur’la önceden anlaştığı üzere, köylülerin eğlencesinin nasıl gittiğini görmek için manastırın galerisine geçmişti. Bu sırada daha az itibarlı çiftler de yerlerini almıştı: Hetty’yi, kaçınılmaz Bay Craig dansa kaldırdı; Mary Burge’ü de Adam. Derken müzik başladı ve dansların en güzeli olan görkemli kır dansı başladı.
Ah, zemin tahta döşeli olsaydı! Kalın ayakkabıların ritmik vuruşları o zaman davul sesinden bile güzel olurdu. O neşeli ayak vuruşlarını, o zarif baş sallayışları, o el sallayışları şimdi nerede görebiliriz? Ev ve mandıra kaygılarını bir saatliğine bir kenara bırakan, gençliklerini hatırlayan ama genç görünmeye çalışmayan, yanlarındaki genç kızları kıskanmayıp onlarla gurur duyan, ev bark sahibi, dolgun kadınların o sade dansını; kur yapma günleri geri gelmiş gibi eşlerine küçük iltifatlar eden yapılı kocaların o bayram neşesini; dans eşleriyle ne konuşacağını bilemeyen, biraz şaşkın ve beceriksiz delikanlılarla kızları… Düşük yakalar, geniş etekler, giysileri baştan aşağı süzen bakışlar ve cilalı çizmeler içinde imalı gülümseyen bezgin erkekler yerine, bütün bunları ara sıra görmek ne hoş bir değişiklik olurdu.
Bu dansta Martin Poyser’ın keyfini kaçıran tek şey, o pasaklı çiftçi Luke Britton’la sürekli yakın temas hâlinde olmasıydı. Eller çaprazlandığında gözlerine buz gibi bir ifade yerleştirmeyi düşündü; ama karşısında münasebetsiz Luke yerine Bayan Irwine vardı, yanlış kişiyi soğuk bakışıyla ürkütebilirdi. Bu yüzden yüzünü neşeye bıraktı; ahlaki yargılar keyfini kaçırmadı.
Arthur ona yaklaşırken Hetty’nin yüreği nasıl da çarpıyordu! Bugün ona neredeyse hiç bakmamıştı; şimdi elini tutması gerekiyordu. Acaba sıkacak mıydı? Ona bakacak mıydı? Hiçbir duygu belirtisi göstermezse ağlayacağını sanıyordu. İşte gelmişti; elini tutmuştu; evet, sıkıyordu. Dans Arthur’ı alıp götürmeden önce Hetty bir an başını kaldırıp gözleriyle karşılaştığında benzi attı. Bu solgun bakış, Arthur’a yakasını bırakmayan donuk bir ağrının başlangıcı gibi geldi. Oysa dans etmeyi, gülümseyip şakalaşmayı sürdürmek zorundaydı. Hetty’ye söylemesi gerekeni söylediğinde de böyle bakacaktı; Arthur buna asla dayanamayacaktı. Yine aptallık edip boyun eğecekti. Hetty’nin bakışı aslında onun sandığı kadar anlamlı değildi; bu, yalnızca onun kendisini fark etmesini istemesiyle bu isteği başkalarına belli etmekten korkması arasındaki çatışmayı gösteriyordu. Ama Hetty’nin yüzü duygularını aşan bir dil konuşuyordu. Doğanın, altında çırpınan tek bir insan ruhuna ait olmayan anlam ve hüznü yüklediği yüzler vardır; çoktan yaşamış kuşakların sevinçlerini ve acılarını anlatırlar. Gözler derin bir aşkı dile getirir; o aşk kuşkusuz bir yerde yaşanmıştır ve yaşanıyordur, ama belki de bu gözlerle eşleşmemiştir; belki hiçbir şey anlatamayan solgun gözlerle eşleşmiştir. Tıpkı ulusal bir dilin, onu kullanan dudakların duymadığı şiirlerle dolu olabilmesi gibi. Hetty’nin o bakışı, Arthur’ı korkuyla ezdi; bu korkunun içinde, onun kendisini de fazlasıyla sevdiğini bilmenin itiraf edilmemiş, dehşet verici bir hazzı da vardı. Önünde çetin bir görev duruyordu; çünkü o anda Hetty’ye duyduğu tutkuya pişmanlık duymadan kendini bırakabilmek için gençliğinin üç yılından vazgeçebileceğini hissetti.
Yorgunluktan soluk soluğa kalan ve ne yargıcın ne de jürinin kendisini bir dans daha etmeye zorlayamayacağına içinden karar veren Bayan Poyser’ı, konukların istedikleri zaman gelip yemek alabilmeleri için sofra kurulmuş olan yemek salonunda sakin sakin dinlenmeye götürürken aklından işte böyle tutarsız düşünceler geçiyordu.
“Hetty’ye sizinle dans etmesi gerektiğini aklında tutmasını söyledim, efendim,” dedi saf yürekli kadın. “O kadar düşüncesiz ki her dans için söz verivermesi işten bile değil. Ben de fazla kişiye söz vermemesini söyledim.”
“Teşekkür ederim, Bayan Poyser,” dedi Arthur; sözleri onda hafif bir vicdan sızısı uyandırmıştı. “Şimdi şu rahat sandalyeye oturun; Mills de en çok ne istiyorsanız getirmeye hazır.”
Genç kızlardan önce evli kadınlara gereken saygıyı göstermesi gerektiğinden, dans eşi olacak başka bir olgun kadın bulmak için aceleyle uzaklaştı. Kır dansları, ayak vuruşları, zarif baş sallayışlar ve el sallayışlar neşeyle sürüp gitti.
Sonunda güçlü kuvvetli, ağırbaşlı Adam’ın, sanki narin elli on sekiz yaşında bir delikanlıymış gibi özlemini çektiği dördüncü dansın vakti geldi. Çünkü ilk aşkımızı yaşarken hepimiz birbirimize çok benzeriz. Adam, Hetty’nin eline kısa bir selamlaşma dışında neredeyse hiç dokunmamıştı; onunla daha önce yalnızca bir kez dans etmişti. Bu gece gözleri, kendini tutamadan, onu hevesle izlemiş; aşkın daha derin yudumlarını içine çekmişti. Ne kadar hoş, ne kadar sakin davrandığını düşünüyordu; hiç flört ediyor gibi görünmüyordu, her zamankinden daha az gülümsüyordu. Üzerinde neredeyse tatlı bir hüzün vardı. “Tanrı onu korusun!” diye içinden geçirdi. “Onun için çalışacak güçlü bir kolum, onu sevecek bir yüreğim varsa hayatını mutlu ederim.”
Ardından, işten eve gelip Hetty’yi yanına çektiği, yanağını usulca kendi yanağına dayadığını hissettiği anlara dair tatlı düşünceler içini kapladı. Öylece kaldı ki nerede olduğunu unuttu; müzikle ayak sesleri ona yağan yağmuru ve uğuldayan rüzgârı hatırlatabilirdi.
Ama şimdi üçüncü dans sona ermişti; Hetty’nin yanına gidip elini isteyebilirdi. Hetty salonun öbür ucunda, merdivenlerin yakınında, Molly’yle fısıldaşıyordu. Molly, şalları ve şapkaları almak için sahanlığa koşmadan hemen önce uykudaki Totty’yi onun kollarına vermişti. Bayan Poyser iki oğlanı da alıp yemek salonuna götürmüştü; arabayla dedeleriyle eve dönmeden önce onlara kek verecekti. Molly de olabildiğince çabuk arkalarından gelecekti.
“Bırakın onu ben tutayım,” dedi Molly merdivenleri çıkarken Adam. “Uyurken çocuklar çok ağır oluyor.”
Hetty’nin yükünün hafiflemesine sevindiği belliydi; ayakta dururken Totty’yi kollarında taşımak hiç de hoş bir değişiklik sayılmazdı. Ama bu ikinci el değiştirme, mevsimsiz bir saatte uyanınca huysuzlanma konusunda yaşıtlarından geri kalmayan Totty’yi uyandırdı. Hetty onu Adam’ın kollarına yerleştirirken, kendi kollarını henüz çekmemişti ki Totty gözlerini açtı; sol yumruğuyla Adam’ın koluna vurdu, sağ eliyle de Hetty’nin boynundaki kahverengi boncuk dizisine asıldı. Madalyon elbisesinin içinden fırladı; hemen ardından ip koptu ve çaresiz Hetty boncuklarla madalyonun yere saçılışını gördü.
“Madalyonum, madalyonum!” diye Adam’a korkuyla, yüksek sesle fısıldadı. “Boncukları boş ver.”
Adam madalyonun nereye düştüğünü çoktan görmüştü; elbisesinden fırlarken gözüne çarpmıştı. Taş zemine değil, müzisyenlerin oturduğu ahşap yükseltiye düşmüştü. Adam onu yerden alırken camın altında koyu ve açık renk saç tutamları gördü. Cam tarafı yukarı gelecek şekilde düştüğü için kırılmamıştı. Madalyonu elinde çevirdi ve emaye işlemeli altın arka yüzünü gördü.
“Zarar görmemiş,” dedi; Totty’yi tuttuğu için iki eli de dolu olan Hetty’ye uzattı.
“Ah, önemli değil, hiç umurumda değil,” dedi önce solan, şimdi de yüzü kızaran Hetty.
“Önemli değil mi?” dedi Adam ciddi bir tavırla. “Çok korkmuş görünüyordunuz. Almaya hazır olana kadar bende kalsın,” diye ekledi; yeniden bakmak istediğini sanmasın diye madalyonu usulca avucunda kapattı.
Bu sırada Molly şapka ve şalla gelmişti. Totty’yi alır almaz Adam madalyonu Hetty’nin avucuna bıraktı. Hetty kayıtsız görünerek onu aldı ve cebine koydu. İçten içe Adam’ın madalyonu görmesine öfkeleniyor, canı sıkılıyordu; ama artık telaşına dair hiçbir belirti göstermemeye kararlıydı.
“Bak,” dedi, “dans etmek için yerlerini alıyorlar; hadi gidelim.”
Adam sessizce başını salladı. İçine şaşkın bir korku çökmüştü. Hetty’nin kendisinden gizli bir sevgilisi mi vardı? Akrabalarından hiçbiri ona böyle bir madalyon vermezdi, bundan emindi; tanıdığı hayranlarından da hiçbiri, bu madalyonu veren kişinin olması gerektiği gibi, sevgilisi sayılacak bir konumda değildi. Adam, korkularının yönelebileceği birini bulmanın imkânsızlığı karşısında şaşkına dönmüştü. Hetty’nin hayatında bilmediği bir şey olduğu yüreğine ağır bir acı gibi çöktü: O, Hetty’nin kendisini seveceği umuduyla oyalanırken Hetty çoktan bir başkasını seviyordu. Hetty’yle dans etmenin keyfi kaçmıştı. Gözleri ona iliştiğinde huzursuzca soru sorar gibiydi; ona söyleyecek söz bulamıyordu. Hetty’nin de keyfi kaçmış, konuşmaya gönlü kalmamıştı. Dansın bitmesine ikisi de sevindi.
Adam daha fazla kalmamaya karar verdi; kimse onu istemiyordu ve sessizce sıvıştığını kimse fark etmezdi. Dışarı çıkar çıkmaz alışılmış hızlı adımlarıyla yürümeye koyuldu; nedenini bilmeden aceleyle ilerliyor, onur ve umutla dolu bu günün anısının artık sonsuza dek zehirlendiği düşüncesiyle kıvranıyordu. Chase’de epey ilerlemişken birden durdu; umudu yeniden canlandıran bir kıvılcım onu irkiltti. Belki de bir hiç yüzünden kendine büyük bir dert çıkaran bir budalaydı. Süslenmeye düşkün Hetty bu şeyi kendisi satın almış olabilirdi. Ona göre fazla pahalı görünüyordu; Rosseter’daki büyük kuyumcu dükkânında beyaz saten üzerine konmuş eşyalara benziyordu. Ama Adam böyle şeylerin değerine dair çok sınırlı bir fikre sahipti ve bunun kesinlikle bir gine’den fazlaya mal olamayacağını düşünüyordu. Belki Hetty Noel armağanı olarak o kadar para almıştı. Çocuksu davranıp onu böyle bir şeye harcamış olamaz mıydı? Daha çok gençti; süslü şeyleri sevmekten kendini alamazdı! Ama başta neden bu kadar korkmuş, yüzü neden öyle değişmiş, sonra da umursamıyormuş gibi yapmıştı? Ah, Adam’ın böyle şık bir şeyi olduğunu görmesinden utanmıştı; parasını buna harcamasının yanlış olduğunu biliyor, Adam’ın süse püse karşı çıktığını da biliyordu. Demek Adam’ın sevip sevmediklerini önemsiyordu. Sonra Adam’ın susup ciddi duruşundan, ona çok kızdığını, kusurlarına karşı katı ve sert davranacağını sanmış olmalıydı. Adam daha sakin adımlarla yürüyüp bu yeni umudu zihninde evirip çevirirken duyduğu tek kaygı, davranışlarının Hetty’nin kendisine karşı hislerini soğutmuş olabileceğiydi. Çünkü olan bitenin tek doğru açıklaması buydu. Hetty’nin sevgilisi olarak kabul ettiği, Adam’ın hiç tanımadığı biri nasıl olabilirdi? Eniştesinin evinden bir günden fazla ayrı kalmazdı; oraya uğramayan tanıdıkları, eniştesi ve teyzesinden gizli yakınlıkları olamazdı. Madalyonu bir sevgilinin verdiğine inanmak budalalık olurdu. Koyu renk saçtan küçük tutamın kendisine ait olduğundan emindi; altındaki açık renk saç içinse bir tahminde bulunamıyordu, çünkü onu pek net görmemişti. Çocukken ölen annesinden ya da babasından bir tutam olabilirdi; Hetty de doğal olarak yanına kendi saçından bir tutam koymuştu.
Böylece Adam, kendisi için ustaca olasılıklar ağı örmüş olmanın rahatlığıyla yatağa gitti. Bu ağ, akıllı bir insanın gerçekle arasına serebileceği en sağlam perdedir. Uyanıkken aklından geçen son düşünceler, kendisini yeniden Hall Çiftliği’nde Hetty’yle gördüğü bir düşe karıştı; Hetty’den kendisine karşı bu kadar soğuk ve sessiz davrandığı için onu bağışlamasını istiyordu.
Adam bunları düşlerken Arthur, Hetty’yi dansa kaldırmış, alçak ve aceleci bir sesle ona şöyle diyordu: “Öbür gün saat yedide ormanda olacağım; elinden geldiğince erken gel.” Bir hiç yüzünden ürküp bir süreliğine uçup giden Hetty’nin budalaca sevinci ve umutları, gerçek tehlikenin farkında olmadan yeniden kanatlanıp geri döndü. Uzun gün boyunca ilk kez mutluydu; dansın saatlerce sürmesini istiyordu. Arthur da öyle istiyordu. Bu, kendine izin vermeyi tasarladığı son zayıflıktı; insan, tutkuyu ertesi gün bastıracağına kendini inandırdığı zaman, onun etkisi altında en tatlı uyuşuklukla kendini bırakır.
Bayan Poyser ise bunun tam tersini diliyordu; zihni, geç saate kalmaları yüzünden ertesi sabah peynir işinin gecikeceğine dair kasvetli kaygılarla doluydu. Hetty görevini yerine getirip genç toprak sahibiyle bir dans ettikten sonra, Bay Poyser onları eve götürecek arabanın dönüp dönmediğine bakmak için dışarı çıkmalıydı. Saat on buçuktu ve Bay Poyser, ilk gidenlerin kendileri olmasının kabalık olacağını hafifçe öne sürse de Bayan Poyser “kaba olsun olmasın” kararından dönmüyordu.
“Ne! Şimdiden gidiyor musunuz, Bayan Poyser?” dedi yaşlı Bay Donnithorne, kadın reverans yapıp vedalaşmaya geldiğinde. “Konuklarımızdan hiçbirinin saat on bire kadar ayrılmayacağını sanıyordum. Bayan Irwine’la ben, yaşlı insanlar olarak, dansı o saate kadar seyretmeyi düşünüyoruz.”
“Ah, efendim, seçkinlerin mum ışığında geç saatlere kadar oturması doğru da yerinde de; akıllarında peynir derdi yok. Biz zaten yeterince geç kaldık; yarın sabah erkenden sağılmak istememeleri gerektiğini ineklere anlatamayız. O yüzden, müsaade ederseniz, biz kalkalım.”
“Ah!” dedi arabayla yola koyulduklarında kocasına. “Şu eğlence günlerinden birini geçirmektense çamaşır yıkama günüyle bira kurma günüm aynı güne gelsin daha iyi. Öylece dolanıp durmak, bakınıp bir sonraki işin ne olduğunu bilememek kadar yorucu bir iş yok. Bir de insanlar yeterince kibar olmadığını sanmasın diye yüzünde pazar günü bakkal gibi gülümsemeyi sürdürmek var. Bütün bunlar bitince elinde hiçbir şey kalmıyor; yediklerin dokunursa yüzün sararıyor, o kadar.”
“Yok, yok,” dedi en neşeli hâlindeki Bay Poyser. Harika bir gün geçirdiğini düşünüyordu. “Arada bir eğlenmek sana da iyi gelir. Hem hepsinden iyi dans ettin; hafif ayakların ve bileklerin konusunda cemaatteki bütün kadınlara karşı seni tutarım. Genç toprak sahibinin ilk dans için seni seçmesi de büyük onurdu; herhâlde masanın başında oturup konuşmayı ben yaptım diye seçti. Hetty de öyle; daha önce hiç böyle bir eşi olmamıştı: üniformalı, yakışıklı bir beyefendi. Yaşlanınca anlatırsın Hetty; genç toprak sahibi reşit olduğu gün onunla nasıl dans ettiğini.”
Bölüm etkileşimi
