Adam Bede kitap kapağı

52. bölüm / 56

Bölüm LII — Adam ve Dinah

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: Bölüm LII — Adam ve Dinah
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime · Okuduğun bölüm
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

Bölüm LII

Adam ve Dinah
Saat üçe doğru Adam çiftlik avlusuna girdi; Alick’le köpekleri pazar uykularından uyandırdı. Alick herkesin, “genç hanım” dediği Dinah dışında, kiliseye gittiğini söyledi. “Herkes” sözü, zorunlu işleri kiliseye gitmesiyle sık sık çakışan sütçü Nancy’yi de kapsayacak kadar geniş tutulmuştu; ama bu Adam’ı hayal kırıklığına uğratmadı.

Evin çevresi bütünüyle sessizdi. Bütün kapılar kapalıydı; taşlar ve tekneler bile her zamankinden daha sessiz gibiydi. Adam, pompadan usulca damlayan suyu duydu; tek ses buydu. Bu sessizliğe uygun biçimde evin kapısını hafifçe tıklattı.

Kapı açıldı, Dinah karşısında belirdi. Adam’ı bu saatte görünce şaşkınlıktan yüzü kıpkırmızı kesilmişti; onun her zamanki gibi kilisede olması gerektiğini biliyordu. Dün olsa ona hiç çekinmeden, “Seni görmeye geldim Dinah; diğerlerinin evde olmadığını biliyordum,” derdi. Ama bugün bunu söylemesine bir şey engel oldu; sessizce elini uzattı. Adam içeri girip otururlarken ikisi de konuşmadı; oysa ikisi de konuşabilmeyi diliyordu. Dinah az önce kalktığı sandalyeye, pencerenin yanındaki masanın köşesine oturdu. Masada kapalı bir kitap duruyordu. Bir süredir kımıldamadan, parlak ocaktaki küçük, berrak ateşe bakıyordu. Adam da karşısına, Bay Poyser’ın üç köşeli sandalyesine oturdu.

“Umarım anneniz yeniden hastalanmamıştır, Adam?” dedi Dinah, kendini toparlayınca. “Seth bu sabah iyi olduğunu söyledi.”

“Hayır, bugün gayet sağlıklı,” dedi Adam. Dinah’nın onu görünce hissettiklerinin belirtileri Adam’ı mutlu etmişti; ama utangaçtı.

“Gördüğünüz gibi evde kimse yok,” dedi Dinah. “Ama siz beklersiniz. Herhâlde bugün kiliseye gitmenize bir şey engel olmuştur.”

“Evet,” dedi Adam. Bir an durdu, sonra ekledi: “Seni düşünüyordum; gelme sebebim buydu.”

Adam’a bu itiraf pek tuhaf ve ansızın gelmiş gibi göründü; Dinah’nın ne demek istediğini anlaması gerektiğini düşünüyordu. Ama sözlerindeki açıklık, Dinah’nın bunları onun gidişine duyduğu kardeşçe üzüntüyü yinelemesi olarak yorumlamasına yol açtı. Dinah sakince, “Benim için kaygılanıp üzülme Adam. Snowfield’da her şeyim var, hatta fazlasıyla. Gitmekte kendi isteğimi aramadığım için de içim rahat,” diye yanıtladı.

“Ama işler başka türlü olsaydı Dinah,” dedi Adam tereddütle. “Belki şimdi bilmediğin şeyleri bilseydin...”

Dinah ona soru sorar gibi baktı. Adam sözünü sürdürmek yerine bir sandalye alıp onun oturduğu masanın köşesine yaklaştırdı. Dinah şaşırdı, korktu; ardından düşünceleri geçmişe uçtu: Bilmediği o uzaktaki mutsuz insanlarla ilgili bir şey mi olmuştu?

Adam ona baktı. Artık kendini düşünmeyi unutmuş, merakla bakan gözlerine bakmak öyle tatlıydı ki bir an söylemek istediği ya da ona anlatması gereken bir şey olduğunu unuttu.

“Dinah,” dedi ansızın; iki elini de ellerinin arasına alarak, “seni bütün kalbimle, bütün ruhumla seviyorum. Beni yaratan Tanrı’dan sonra en çok seni seviyorum.”

Dinah’nın dudakları yanakları gibi bembeyaz oldu; acı veren bir sevinç şokuyla şiddetle titredi. Adam’ın ellerinin arasında elleri ölüm gibi soğuktu. Adam onları sıkıca tuttuğu için çekip alamıyordu.

“Beni sevemeyeceğini söyleme Dinah. Ayrılmamız, ömrümüzü birbirimizden uzakta geçirmemiz gerektiğini söyleme.”

Dinah’nın gözlerinde yaşlar titredi; yanıt veremeden döküldüler. Ama alçak sesle, sakince konuştu.

“Evet sevgili Adam, başka bir İrade’ye boyun eğmeliyiz. Ayrılmalıyız.”

“Beni seviyorsan hayır Dinah, beni seviyorsan ayrılmamız gerekmez,” dedi Adam tutkulu bir sesle. “Söyle bana, beni bir kardeşten daha çok sevebilir misin?”

Dinah, Yüce İrade’nin yol göstericiliğine öylesine bağlıydı ki, aldatıcı bir gizlemeyle bir amaca ulaşmaya kalkışamazdı. İlk duygu sarsıntısını atlatıyordu; Adam’a yalın ve içten gözlerle bakarak, “Evet Adam, kalbim sana güçlü bir biçimde yöneliyor. Karşıma başka bir işaret çıkmasaydı kendi isteğimle yanında olmaktan ve durmadan sana hizmet etmekten mutluluk duyabilirdim. Başkalarıyla birlikte sevinip ağlamayı unutacağımdan korkuyorum; hatta Tanrı’nın varlığını unutup yalnızca senin sevgini arayacağımdan,” dedi.

Adam hemen konuşmadı. Tatlı bir sessizlik içinde birbirlerine bakarak oturdular; çünkü karşılıklı sevginin ilk fark edilişi öteki duyguları dışarıda bırakır, ruhun tümünü kendine ister.

“Öyleyse Dinah,” dedi Adam sonunda, “birbirimize ait olup ömrümüzü birlikte geçirmemizde doğru olmayan ne var? Bu büyük sevgiyi kalplerimize kim koydu? Bundan daha kutsal bir şey olabilir mi? İyilik olan her konuda birbirimize yardım edebiliriz. Kendimi seninle Tanrı’nın arasına koyup ‘Şunu yapmamalısın, bunu yapmamalısın’ demeyi aklımdan bile geçirmem. Vicdanının sesini şimdi nasıl dinliyorsan yine öyle dinlersin.”

“Evet Adam,” dedi Dinah. “Evliliğin, gerçekten bu yola çağrılmış ve başka bir yöne çekilmeyenler için kutsal bir hâl olduğunu biliyorum. Ama çocukluğumdan beri başka bir yola yöneltildim. Huzurum ve sevincim, kendime ait bir hayatımın, istek ve arzularımın olmamasından; yalnız Tanrı’da ve acılarını, sevinçlerini bana tanıttığı kullarında yaşamaktan geldi. O yıllar benim için çok kutluydu. Beni bu yoldan saptıracak bir sese kulak verirsem üzerime ışık salan şeye sırt çevireceğimi, karanlıkla kuşkunun beni saracağını hissediyorum. Ruhumda kuşku varsa, bir zamanlar bana verilmiş ve geri çevirdiğim o daha iyi payı artık çok geç olduğunda özlersem, birbirimize bereket olamayız Adam.”

“Ama içinde yeni bir duygu uyandıysa Dinah ve beni başkalarından daha yakınında isteyecek kadar seviyorsan, hayatını değiştirmenin doğru olduğuna işaret değil mi bu? Başka hiçbir şey doğru kılamazken sevgi bunu doğru kılmaz mı?”

“Adam, zihnim bu sorularla dolu. Çünkü şimdi bana duyduğun güçlü sevgiyi söyleyince, daha önce açık olan şey yeniden karardı. Önceden kalbimin sana fazlasıyla yöneldiğini, senin kalbinin benimki gibi olmadığını hissediyordum. Seni düşünmek beni öylesine etkisi altına almıştı ki ruhum özgürlüğünü yitiriyor, dünyevi bir sevgiye tutsak oluyordu; başıma ne geleceğini kaygıyla düşünür olmuştum. Oysa başka sevgilerde karşılık az olsa da olmasa da yetinirdim. Ama kalbim senden eşit bir sevgi beklemeye başlamıştı. Bunun büyük bir ayartı olduğuna karşı koymam gerektiğinden kuşkum yoktu; gitmem gerektiği buyruğu da açıktı.”

“Ama şimdi sevgili, sevgili Dinah, artık seni senden daha çok sevdiğimi biliyorsun... Her şey değişti. Gitmeyi düşünmezsin artık. Kalır, sevgili karım olursun; Tanrı’ya bana hayatımı verdiği için daha önce hiç etmediğim kadar şükrederim.”

“Adam, kulaklarımı tıkamak bana çok zor geliyor... Zor olduğunu biliyorsun; ama büyük bir korku içimi kaplıyor. Sanki kollarını bana uzatıyor, rahat etmeye, kendi zevkim için yaşamaya çağırıyorsun. Acılar Adamı İsa ise bana bakıp günahkârları, acı çekenleri, dertlileri gösteriyor. Sessizliğe ve karanlığa gömülüp otururken bunu tekrar tekrar gördüm; yüreğimin katılaşmasından, kendimi sevmeye başlamaktan, Kurtarıcı’nın çarmıhını artık isteyerek taşımamaktan korkunç bir ürküntü duydum.”

Dinah gözlerini kapadı; bedeninden hafif bir ürperti geçti. “Adam,” diye sürdürdü, “içimizdeki ışığa sadakatsizlik ederek iyiliğe ulaşmaya çalışmamızı istemezsin; bunun iyilik olabileceğine inanmazsın. Bu konuda aynı düşüncedeyiz.”

“Evet Dinah,” dedi Adam üzgünce. “Seni vicdanına aykırı davranmaya asla zorlamam. Ama fikrinin değişebileceğine dair umudumu bırakamıyorum. Beni sevmenin kalbini kapatacağına inanmıyorum; bu sevgi, önceden olduğun kişiden bir şey eksiltmiyor, yalnızca ona bir şey katıyor. Bana kalırsa sevgi ve mutlulukta da kederde olduğu gibi: Onları ne kadar iyi tanırsak başkalarının hayatında neler yaşandığını, neler yaşanabileceğini o kadar iyi anlarız; böylece onlara daha şefkatli olur, yardım etmeyi daha çok isteriz. İnsan ne kadar bilgili olursa işini o kadar iyi yapar; duygu da bir tür bilgidir.”

Dinah sessiz kaldı; gözleri yalnız kendisinin görebildiği bir şeye dalmıştı. Adam biraz sonra yalvarmayı sürdürdü: “Şimdi yaptıklarının neredeyse hepsini yine yapabilirsin. Pazar günleri benimle kiliseye gitmeni istemem. İstediğin yerde, insanların arasında olursun, onlara öğretirsin. Ben kiliseyi tercih etsem de ruhumu seninkinden üstün görmüyorum; kendi vicdanından çok benim sözlerime uyman gerekiyormuş gibi davranmam. Hastalara yine aynı ölçüde yardım edebilirsin; üstelik onları biraz rahat ettirecek daha çok imkânın olur. Seni seven bütün dostlarının yanında olursun; onlara yardım eder, son günlerine dek hayatlarına bereket katarsın. Dinah, yalnız yaşayıp benden uzakta olsan da Tanrı’ya aynı yakınlıkta olmayacak mısın?”

Dinah uzun süre yanıt vermedi. Adam hâlâ ellerini tutuyor, neredeyse titreyen bir kaygıyla ona bakıyordu. Dinah sonunda ciddi, sevgi dolu gözlerini ona çevirdi; kederli bir sesle, “Adam, söylediklerinde doğruluk payı var. Kardeşlerimizin ve kız kardeşlerimizin birçoğu benden daha güçlü; kocalarıyla ve yakınlarıyla ilgilenmek yüreklerini genişletiyor. Ama bende de öyle olacağına inanamıyorum; çünkü sevgim sana ölçüsüzce yöneldiğinden beri Tanrı’da huzur ve sevincim azaldı. Kalbim bölünmüş gibi hissediyorum. Bir de benim durumumu düşün Adam. Yaşadığım hayat, çocukluğumdan beri kutluluk içinde yürüdüğüm bir ülke gibi. Bilmediğim başka bir ülkeye çağıran sesin peşinden gitmeyi bir an bile özlesem, terk ettiğim o ilk kutluluğu ruhumun ileride özlemesinden korkmaktan kendimi alamam. Kuşkunun girdiği yerde kusursuz sevgi olmaz. Yol göstericilik daha açık hâle gelene kadar beklemeliyim. Senden ayrılmalı, kendimizi bütünüyle Tanrı’nın İradesi’ne bırakmalıyız. Bazen doğal ve meşru sevgilerimizi sunağa koymamız istenir,” dedi.

Dinah’nın sesi kaprisli ya da samimiyetsiz değildi; Adam bir kez daha yalvarmaya cesaret edemedi. Ama bu onun için çok zordu; Dinah’ya bakarken gözleri buğulandı.

“Ama bir gün bundan emin olabilir, bana geri dönebileceğini ve hiç ayrılmayacağımızı hissedebilirsin, değil mi Dinah?”

“Kendimizi Tanrı’nın İradesi’ne bırakmalıyız Adam. Zamanla görevimiz açıkça belli olacak. Eski hayatıma döndüğümde, belki bu yeni düşünce ve isteklerin hepsinin yok olup hiç yaşanmamış gibi olduğunu göreceğim. O zaman evliliğe çağrılmadığımı anlayacağım. Ama beklemeliyiz.”

“Dinah,” dedi Adam kederle, “beni benim seni sevdiğim kadar sevemiyorsun; yoksa kuşku duymazdın. Ama bu çok doğal, çünkü ben senin kadar iyi değilim. Tanrı’nın tanımamı sağladığı en güzel şeyi sevmemin doğru olduğundan kuşku duyamam.”

“Hayır Adam. Sana sevgimin zayıf olduğunu sanmıyorum; çünkü kalbim, güçlü birinin yardımını ve şefkatini bekleyen küçük bir çocuk gibi, senin sözlerini ve bakışlarını bekliyor. Sana dair düşünce içimde pek az yer etseydi, onun tapınakta bir puta dönüşmesinden korkmazdım. Ama sen beni güçlendireceksin; sonuna kadar itaat etmeme engel olmayacaksın.”

“Hadi güneşe çıkalım Dinah, birlikte yürüyelim. Seni huzursuz edecek tek kelime etmeyeceğim.”

Dışarı çıkıp tarlalara doğru yürüdüler; kiliseden dönen aileyle orada karşılaşacaklardı. Adam, “Koluma gir Dinah,” dedi, Dinah da koluna girdi. Son kez birlikte yürüdüklerinden beri aralarındaki tek değişiklik buydu. Ama Dinah’nın gidecek olması ve sonucun belirsizliği, Adam’ın onun kendisini sevdiğini bilmesinin verdiği tatlılığı gölgeleyemedi. O akşamın tamamını Hall Çiftliği’nde geçirmeye karar verdi. Elinden geldiğince uzun süre onun yanında olacaktı.

“Vay canına! Adam Dinah’yla birlikte,” dedi Bay Poyser, Ev Yakını Çayırı’na açılan uzak kapıyı açarken. “Kiliseye nasıl gitmedi, anlayamadım. Dur,” diye ekledi iyi yürekli Martin, kısa bir sessizlikten sonra. “Aklıma az önce ne geldi dersin?”

“Aklına gelmesi zor olmadı, burnumuzun dibinde zaten. Adam’ın Dinah’ya gönül verdiğini diyorsun.”

“Öyle! Daha önce hiç fark etmemiş miydin?”

“Elbette etmiştim,” dedi Bayan Poyser; mümkünse hazırlıksız yakalanmaktan hiç hoşlanmazdı. “Ben mandırada kediyi görüp de buraya ne aramaya geldi diye düşünenlerden değilim.”

“Bana tek kelime etmedin.”

“Ben rüzgâr esti diye şakırdamak zorunda kalan bir kuş çıngırağı değilim. Konuşmanın faydası yoksa bildiğimi kendime saklarım.”

“Ama Dinah onu istemez ki. Sence ister mi?”

“Yok,” dedi Bayan Poyser; olası bir sürprize karşı kendini yeterince kollayamamıştı. “Metodist ve sakat değilse kimseyle evlenmez.”

“Yine de evlenseler pek güzel olurdu,” dedi Martin, yeni fikrini hoşnutlukla düşünüyormuş gibi başını yana eğerek. “Sen de isterdin, değil mi?”

“Ah, isterdim. O zaman onu yanımda tutacağımdan emin olurdum; Snowfield’a, neredeyse otuz mil öteye gidip beni bırakmazdı. Benim de bakacak bir canım olmazdı; komşulardan başka, onlar da akrabam değil. Çoğu öyle kadınlar ki mandıra ürünleri onlarınki gibi olsaydı yüzlerine bakmaya utanırdım. Pazarda çizgili tereyağı bulunsa şaşmam. Zavallıcığın da Hristiyan bir kadın gibi, başını sokacak kendi eviyle düzenini kurduğunu görmek beni mutlu ederdi. Ona bol bol çarşaf, yastık doldurmalık tüy verirdik; çünkü onu kendi çocuklarımdan sonra en çok seviyorum. Evdeyken insan kendini daha güvende hissediyor; o, savrulan kar gibi: yanında duran iki kişi varsa kimse günah işleyemez.”

“Dinah,” dedi Tommy, ona doğru koşarak, “annem, Metodist bir sakattan başkasıyla asla evlenmeyeceğini söylüyor. Ne kadar aptal olmalısın!” Tommy bu sözün ardından iki koluyla Dinah’ya sarıldı ve sevgi gösterisini biraz da rahatsız edici biçimde sürdürerek onun yanında zıplayıp durdu.

“Adam, bugün ilahilerde seni göremedik,” dedi Bay Poyser. “Ne oldu?”

“Dinah’yı görmek istedim; yakında gidecek,” dedi Adam.

“Ah evlat! Bir şekilde kalmaya ikna edemez misin? Ona cemaatten iyi bir koca bul. Bunu yaparsan kiliseyi kaçırmanı bağışlarız. Ama her hâlükârda çarşamba günkü hasat yemeğinden önce gitmiyor; sen de o akşam gelmelisin. Bartle Massey gelecek, belki Craig de. Saat yedide geleceğine söz ver, tamam mı? Hanım daha geç olmasını istemiyor.”

“Olur,” dedi Adam, “elimden gelirse gelirim. Ama önceden ne yapacağımı pek söyleyemem; iş çoğu zaman beklediğimden uzun sürüyor. Haftanın sonuna kadar kalacaksın, değil mi Dinah?”

“Evet, evet!” dedi Bay Poyser. “Hayır demene izin vermeyiz.”

“Acele etmesi gerekmiyor,” diye araya girdi Bayan Poyser. “Yemek azsa idare ederiz; pişirmekte aceleye gerek yok. O diyarda en bol bulunan şey de kıtlık zaten.”

Dinah gülümsedi ama kalacağına söz vermedi. Yürüyüşün geri kalanında başka şeylerden konuştular; güneşin altında ağır ağır ilerleyip otlayan büyük kaz sürüsüne, yeni tahıl yığınlarına ve yaşlı armut ağacının şaşırtıcı meyve bolluğuna baktılar. Nancy ile Molly çoktan eve doğru yola koyulmuştu; yan yana yürüyor, mendillerine özenle sardıkları dua kitaplarını taşıyorlardı. Kitaplarda büyük harflerden ve “Âmin”lerden başka pek az şey okuyabiliyorlardı.

Güneşli bir günde tarlalardan geçerek yapılan bir öğleden sonra kilise yürüyüşünün yanında, başka her türlü boş vakit telaş sayılır. Eskiden, o ağırkanlı zamanlarda böyle yürüyüşler yapılırdı; kanalda miskin miskin süzülen tekne, yeni icat edilmiş en şaşırtıcı taşıttı; pazar kitaplarının çoğunun kahverengi deri kapakları vardı ve hepsi şaşmaz bir kesinlikle hep aynı yerden açılırdı. Boş vakit de gitti; çıkrıkların, yük atlarının, ağır arabaların ve güneşli öğleden sonraları kapıya fırsat malları getiren satıcıların gittiği yere gitti. Becerikli filozoflar belki buhar makinesinin en büyük işinin insanlara boş vakit yaratmak olduğunu söyler. İnanmayın onlara: Olsa olsa hevesli düşüncenin içine dalacağı bir boşluk yaratır. Artık tembellik bile hevesli; eğlenceye hevesli. Gezi trenlerine, sanat müzelerine, süreli yayınlara ve heyecanlı romanlara düşkün; hatta bilimsel kuramlar üretmeye ve mikroskopla şöyle bir bakmaya bile meraklı. Eski Boş Vakit bambaşka biriydi. Yalnızca tek gazete okur, başyazılardan habersiz yaşardı; duyularımızın postanın geliş saatine göre aralıklarla kabarması denilen şeyden de uzaktı. Düşünceli, biraz göbekli, hazmı kuvvetli bir beyefendiydi; sakin algıları varsayımlarla bozulmamıştı. Şeylerin nedenlerini bilmemekten memnundu; kendilerini tercih ederdi. Çoğunlukla kır evlerinde, güzel malikânelerin arasında yaşar; meyve ağaçlarının duvarı boyunca gezinip sabah güneşinde ısınan kayısıları koklamaktan ya da yaz ortasında armutlar düşerken öğleyin meyve bahçesinin dalları altına sığınmaktan hoşlanırdı. Hafta içi ayinlerinden haberi yoktu. Pazar vaazı metin okunurken başlayıp takdis duasına dek uyumasına izin veriyorsa vaazı da kötü bulmazdı. En çok öğleden sonraki ayini severdi, çünkü duaları en kısaydı; bunu söylemekten de utanmazdı. Vicdanı rahattı, şendi, kendisi gibi geniş omuzluydu; kuşku, vicdan azabı ve yüce ülküler yüzünden midesi bulanmadığından bolca bira ya da porto şarabını kaldırabilirdi. Hayat onun için bir görev değil, zahmetsiz bir geçim yoluydu. Cebindeki gineaları parmaklar, yemeklerini yer ve sorumsuzların uykusuyla uyurdu; pazar öğleden sonraları kiliseye giderek itibarını korumamış mıydı?

Ah, eski güzel Boş Vakit! Ona fazla yüklenmeyin, bugünün ölçüleriyle yargılamayın. Exeter Hall’a hiç gitmedi, gözde bir vaizi dinlemedi; Zamanımız İçin Risaleler’i ya da Sartor Resartus’u okumadı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…