Bölümler 56Şu an: XXXIV. Bölüm — Nişan
- 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
- 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
- 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
- 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
- 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
- 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
- 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
- 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
- 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
- 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
- 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
- 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
- 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
- 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
- 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime · Okuduğun bölüm
- 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
- 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
- 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
- 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
- 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
- 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
- 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
- 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
- 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
- 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
- 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
- 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
- 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
- 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
- 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
- 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
- 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
- 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
- 56 Son Söz907 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXIV. Bölüm
Nişan
Kasımın ikisi için kuru ve gerçekten güzel bir pazardı. Güneş yoktu ama bulutlar yüksekteydi; rüzgâr da öyle sakindi ki çitlerin arasındaki karaağaçlardan süzülerek düşen sarı yapraklar herhalde yalnızca çürüdükleri için yere iniyordu. Yine de Bayan Poyser kiliseye gitmedi; ihmal edilemeyecek kadar ağır bir soğuk algınlığına yakalanmıştı. Daha iki kış önce soğuk algınlığı yüzünden haftalarca yataktan çıkamamıştı. Karısı kiliseye gitmeyince Bay Poyser da kalıp ona “arkadaşlık etmesinin” en doğrusu olacağını düşündü. Bu kararı belirleyen nedenleri belki tam olarak açıklayamazdı; ama deneyimli zihinler iyi bilir ki en sağlam inançlarımız bile çoğu zaman sözlerin anlatamayacağı ince izlenimlere dayanır. Her neyse, Poyser ailesinden o öğleden sonra kiliseye yalnızca Hetty ile oğlanlar gitti. Adam ise kiliseden sonra onlara katılmaya ve eve kadar eşlik etmeyi teklif etmeye cesaret etti. Köy boyunca yürürlerken sanki daha çok Marty ile Tommy’yle ilgileniyor, onlara Binton Koruluğu’ndaki sincaplardan söz edip bir gün onları oraya götüreceğine dair söz veriyordu. Tarlalara vardıklarındaysa oğlanlara, “Haydi bakalım, hanginiz daha tez yürür? Eve giden kapıya ilk varan benimle eşeğin sırtında Binton Koruluğu’na ilk giden olacak. Ama Tommy, bir sonraki basamağa kadar önden başlasın; çünkü en küçüğü o,” dedi.
Adam daha önce hiç bu kadar kararlı bir âşık gibi davranmamıştı. Oğlanlar koşup gider gitmez Hetty’ye baktı ve sanki daha önce sormuş da Hetty reddetmiş gibi yalvaran bir sesle, “Koluma girmez misin, Hetty?” dedi. Hetty gülümseyerek ona baktı ve tombul kolunu hemen Adam’ın koluna geçirdi. Adam’ın koluna girmek onun için bir şey ifade etmiyordu; ama Adam’ın bunu çok önemsediğini biliyor, öyle olmasını istiyordu. Yüreği daha hızlı çarpmadı; yarı çıplak çitlere ve sürülmüş tarlaya, önceden duyduğu o bunaltıcı can sıkıntısıyla bakıyordu. Oysa Adam yürüdüğünü bile hissetmiyordu. Hetty’nin kolunu birazcık, hem de çok azıcık sıktığını anlamış olması gerektiğini düşündü. Dudaklarına söylemeye cesaret edemediği, henüz söylememeye karar verdiği sözler üşüşüyordu; bu yüzden tarlanın sonuna dek sessiz kaldı. Bir zamanlar Hetty’nin sevgisini sakince beklemiş, yalnızca onun yakınlığından ve gelecek düşüncesinden hoşnut olmuştu. Ama yaklaşık üç ay önce yaşadığı o korkunç sarsıntıdan beri bu sabırlı dinginlik uçup gitmişti. Kıskançlığın çalkantısı tutkusuna yeni bir huzursuzluk katmış, korku ve belirsizliğe dayanmayı neredeyse imkânsız kılmıştı. Hetty’ye sevgisinden söz edemese de yeni umutlarından bahsedebilir, sevinecek mi diye bakabilirdi. Konuşabilecek kadar kendine hâkim olunca, “Hetty, eniştene onu şaşırtacak bir haber vereceğim; sanırım bunu duyduğuna o da sevinecek,” dedi.
“Neymiş?” dedi Hetty kayıtsızca.
“Bay Burge işine ortak olmamı teklif etti, ben de kabul edeceğim.”
Hetty’nin yüzü değişti; bu değişime haberin verdiği hoş bir duygu neden olmamıştı. Bir an için canı sıkılıp kaygılandı. Çünkü eniştesinin, Adam isterse herhangi bir gün Mary Burge’le evlenip işe ortak olabileceğini sık sık ima ettiğini duymuştu; bu yüzden şimdi iki şeyi birbirine bağladı ve hemen aklına, belki Adam’ın son zamanlarda olanlar yüzünden kendisinden vazgeçip Mary Burge’e yöneldiği geldi. Henüz bunun doğru olamayacağına dair nedenleri hatırlamaya fırsat bulamadan, terk edilmişlik ve hayal kırıklığı duygusu çöktü içine. Tek bir şeye, tek bir kişiye tutunmuştu; donuk yorgunluğunda zihnini dinlendiren bu dayanak elinden kayıp gitmişti. Huysuz bir keder gözlerini yaşlarla doldurdu. Yere bakıyordu ama Adam yüzünü, gözyaşlarını gördü. “Hetty, canım Hetty, neye ağlıyorsun?” demeyi bitirmeden, telaşlı zihni aklına gelebilecek bütün nedenleri hızla tarayıp sonunda gerçek nedenin yarısını yakaladı. Hetty onun Mary Burge’le evleneceğini sanıyordu; onun evlenmesini istemiyordu… belki kendisinden başkasıyla evlenmesini istemiyordu? Bütün tedbir duygusu silinip gitti; artık hiçbir nedeni kalmamıştı. Adam yalnızca titreyen bir sevinç duyuyordu. Ona doğru eğilip elini tuttu ve şöyle dedi:
“Artık evlenmeye gücüm yeter, Hetty; bir karımı geçindirebilirim. Ama sen beni istemezsen evlenmeyi hiç istemem.”
Hetty ona baktı ve gözyaşlarının arasından gülümsedi; tıpkı ilk akşam ormanda Arthur’a gülümsediği gibi, Arthur’ın gelmeyeceğini sanmış ama o yine de çıkıp gelmişti. Şimdi duyduğu ferahlık da zafer duygusu da daha cılızdı; ama iri kara gözleriyle tatlı dudakları her zamanki kadar güzeldi, belki daha da güzeldi; son zamanlarda Hetty’nin kadınsılığı daha dolgun bir hal almıştı. Adam o anki mutluluğuna inanmakta güçlük çekiyordu. Sağ eli Hetty’nin sol elini tutarken kolunu göğsüne bastırdı ve ona doğru eğildi.
“Beni gerçekten seviyor musun, Hetty? Yaşadığım sürece seveceğim ve gözüm gibi bakacağım karım olur musun?”
Hetty cevap vermedi. Adam’ın yüzü yüzüne çok yakındı; o da bir kedi yavrusu gibi yuvarlak yanağını onun yanağına dayadı. Okşanmak istiyordu; Arthur yanındaymış gibi hissetmek istiyordu.
Adam bundan sonra söz aramadı; yürüyüşün geri kalanında neredeyse hiç konuşmadılar. Yalnızca, “Eniştene ve teyzene söyleyebilirim, değil mi Hetty?” diye sordu; Hetty de, “Evet,” dedi.
O akşam Hetty yukarı çıktığında, Hall Çiftliği’nde ocağın kızıl ışığı sevinçli yüzleri aydınlatıyordu. Adam bu fırsattan yararlanıp Bay ve Bayan Poyser’a, bir eş geçindirebileceğini düşündüğünü ve Hetty’nin onunla evlenmeyi kabul ettiğini anlattı; dede de oradaydı.
“Kocası olmama itirazınız yoktur umarım,” dedi Adam. “Şimdilik yoksul bir adamım ama çalışıp kazanabildiğim sürece hiçbir şeyi eksik olmayacak.”
“İtiraz mı?” dedi Bay Poyser. Dede öne eğilip uzun bir “Yok, yok,” çekti. “Sana ne itirazımız olabilir delikanlı? Şimdilik pek varlıklı değilsin diye kafana takma; ekili tarladaki gibi senin kafanda da para var, ama olgunlaşması zaman alır. Başlangıç için yetecek kadarın var; biz de gereken ufak tefek eşyaların çoğunu karşılarız. Senin de verecek yatak tüyün, çarşafın bol, değil mi?”
Elbette bu soru, sıcak bir şala sarınmış olan ve sesi kısıldığı için her zamanki gibi rahat konuşamayan Bayan Poyser’a yöneltilmişti. Önce yalnızca kuvvetle başını salladı; ama çok geçmeden daha açık konuşma isteğine karşı koyamadı.
“Tüyümle çarşafım olmasa halim nice olurdu,” dedi kısık sesle. “Bir tavuğu yolmadan sattığım görülmüş şey değil; çıkrık da haftanın her günü dönüyor.”
Hetty aşağı inince Bay Poyser, “Gel bakalım kızım,” dedi, “gel de bizi öp, sana mutluluk dileyelim.”
Hetty usulca gidip iri yarı, iyi yürekli adamı öptü.
“İşte böyle,” dedi sırtına hafifçe vurarak. “Git, şimdi teyzeni ve dedeni öp. Kendi kızım olsaydın nasıl istersem senin de iyi bir yuvaya kavuşmanı öyle istiyorum. Teyzen de öyle ister; yedi yıldır sana kendi kızıymışsın gibi baktı, Hetty. Haydi, haydi,” diye devam etti, Hetty teyzesini ve yaşlı adamı öpünce şakacı bir havaya bürünerek. “Eminim Adam da bir öpücük istiyordur; artık hakkı var.”
Hetty gülümseyerek boş sandalyesine doğru döndü.
“Haydi Adam, sen de al bir tane,” diye üsteledi Bay Poyser. “Yoksa adamlığın yarım kalır.”
Adam ayağa kalktı; koca, güçlü cüssesine rağmen küçük bir kız gibi kızarmıştı. Kolunu Hetty’nin beline doladı, eğilip dudaklarını usulca öptü.
Kızıl şömine ışığında hoş bir sahneydi; mum da yoktu. Ateş böylesine parlak yanıyor, ışığı kalay kapların ve cilalı meşenin üzerinden yansıyorken muma ne gerek vardı? Pazar akşamı kimse çalışmak istemiyordu. Bu sevgi ortamında Hetty bile bir parça hoşnutluk duydu. Adam’ın ona bağlılığı, Adam’ın okşayışı içinde hiçbir tutku uyandırmıyor, kibrini doyurmaya artık yetmiyordu; ama hayatın o sırada ona sunduğu en iyi şey buydu, en azından bir değişiklik vaat ediyordu.
Adam gitmeden önce, yerleşmek için uygun bir ev bulup bulamayacağı uzun uzun konuşuldu. Köyde yalnızca Will Maskery’nin yanındaki ev boştu; o da artık Adam için fazla küçüktü. Bay Poyser en iyisinin Seth’le annesinin taşınıp Adam’a eski evde yer açması olduğunu savundu; bir süre sonra ev genişletilebilirdi, çünkü odunlukta ve bahçede bolca yer vardı. Ama Adam annesini evinden çıkarmaya karşı çıktı.
“Peki, peki,” dedi sonunda Bay Poyser. “Bu gece her şeyi karara bağlamamız gerekmez. Düşünmek için zaman ayıralım. Paskalya’dan önce evlenmeyi aklından bile geçiremezsin. Uzun nişanlılıklardan yana değilim ama işleri rahatça yoluna koymak için biraz zaman gerek.”
“Evet, elbette,” diye fısıldadı Bayan Poyser, sesi kısılmış halde. “Hristiyanlar guguk kuşları gibi evlenemez herhalde.”
“Yine de aklım biraz takılıyor,” dedi Bay Poyser, “evden çıkmamız için ihtar alabiliriz diye düşünüyorum da; belki de yirmi mil ötede bir çiftlik tutmak zorunda kalırız.”
“Eh,” dedi yaşlı adam, sandalyenin kolçaklarına dayalı kollarını kaldırıp indirirken yere bakarak. “İnsan ömrünü geçirdiği eski yeri bırakıp yabancı bir kilise çevresine gömülmek zorunda kalırsa, vay haline. Bir de belki iki kat vergi ödemek zorunda kalırsınız,” diye ekledi, oğluna bakarak.
“Ama önceden tasalanma, baba,” dedi genç Martin. “Belki Kaptan eve döner de yaşlı beyle aramızı düzeltir. Umudumu buna bağlıyorum; çünkü Kaptan’ın elinden gelirse insanların hakkını teslim edeceğini biliyorum.”
Bölüm etkileşimi
