Adam Bede kitap kapağı

45. bölüm / 56

XLV. Bölüm — Hapishanede

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: XLV. Bölüm — Hapishanede
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime · Okuduğun bölüm
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

XLV. Bölüm

Hapishanede
O akşam günbatımına yakın, yaşlı bir beyefendi Stoniton hapishanesinin küçük giriş kapısının önünde, sırtı kapıya dönük hâlde duruyor ve ayrılmakta olan din adamına son birkaç sözünü söylüyordu. Din adamı yürüyüp uzaklaştı; yaşlı beyefendi ise başı kaldırıma eğik, dalgın bir tavırla çenesini okşayarak öylece durdu. Derken tatlı ve berrak bir kadın sesiyle irkildi: “Lütfen, hapishaneye girebilir miyim?”

Başını çevirip birkaç dakika cevap vermeden konuşana dikkatle baktı.

Sonunda, “Sizi daha önce gördüm,” dedi. “Loamshire’daki Hayslope köyünün yeşilliğinde vaaz verdiğinizi hatırlıyor musunuz?”

“Evet efendim, elbette. At üstünde durup dinleyen beyefendi siz miydiniz?”

“Evet. Hapishaneye neden girmek istiyorsunuz?”

“Ölüme mahkûm edilmiş genç kadın Hetty Sorrel’in yanına gitmek, izin verilirse onunla kalmak istiyorum. Hapishanede sözünüz geçer mi efendim?”

“Evet. Ben yargıcım; içeri girmenizi sağlayabilirim. Ama bu suçlu Hetty Sorrel’i tanıyor muydunuz?”

“Evet, akrabayız. Öz teyzem onun amcası Martin Poyser’le evlendi. Ama Leeds’teydim ve bu büyük felaketi bugünden önce buraya gelecek kadar erken öğrenemedim. Göklerdeki Babamız’ın aşkına yalvarıyorum efendim, onun yanına gitmeme ve onunla kalmama izin verin.”

“Leeds’ten daha yeni geldiyseniz, ölüm cezasına çarptırıldığını nasıl öğrendiniz?”

“Yargılamadan sonra amcamı gördüm efendim. Şimdi evine döndü; zavallı günahkâr ise herkes tarafından terk edildi. Onunla kalmama izin verilmesini sağlamanız için size yalvarıyorum.”

“Ne? Hapishanede bütün gece kalmaya cesaretiniz var mı? Çok aksi; kendisiyle konuşulduğunda neredeyse hiç cevap vermiyor.”

“Ah efendim, belki Tanrı yine de yüreğini açar. Bizi bekletmeyin.”

“Öyleyse gelin,” dedi yaşlı beyefendi. Zile basıp içeri girmelerini sağladı. “Yürekleri açacak bir anahtarınız olduğunu biliyorum.”

Dinah, hapishanenin avlusuna girer girmez başlığını ve şalını alışkanlıkla çıkardı; vaaz verirken, dua ederken ya da hastaları ziyaret ederken de onları hep çıkarırdı. Gardiyanın odasına girdiklerinde düşünmeden bunları bir sandalyeye bıraktı. Hiç telaşlı görünmüyordu; konuşurken bile ruhu dua hâlinde, görünmeyen bir desteğe yaslanmış gibi, derin ve yoğun bir sükûnet içindeydi.

Gardiyanla konuştuktan sonra yargıç ona döndü: “Gardiyan yardımcısı sizi mahkûmun hücresine götürüp, isterseniz gece boyunca orada bırakacak; ama gece ışık kullanamazsınız, kurallara aykırı. Benim adım Albay Townley. Bir konuda yardımım gerekirse gardiyandan adresimi öğrenip yanıma gelin. Bu Hetty Sorrel’le, o iyi yürekli adam Adam Bede hatırına ilgileniyorum. Sizin vaazınızı dinlediğim akşam Hayslope’ta onu görmüştüm. Bugün mahkemede de tanıdım; ne kadar kötü görünüyordu.”

“Ah efendim, onun hakkında bir şey söyleyebilir misiniz? Nerede kaldığını biliyor musunuz? Zavallı amcam sıkıntıdan öyle bunalmıştı ki hatırlayamadı.”

“Buralarda bir yerde. Bay Irwine’e sorup hakkında her şeyi öğrendim. Hapishaneye girdiğinizde sağ tarafta kalan sokakta, kalaycı dükkânının üst katında kalıyor. Yanında yaşlı bir okul öğretmeni var. Şimdi hoşça kalın; umarım başarılı olursunuz.”

“Hoşça kalın efendim. Size minnettarım.”

Dinah, gardiyan yardımcısıyla hapishane avlusunu geçerken akşamın kasvetli ışığı duvarları gündüze göre daha yüksek gösteriyordu. Başörtüsü içindeki solgun, güzel yüzü de kasvetli bu fonun önünde her zamankinden çok beyaz bir çiçeği andırıyordu. Gardiyan yardımcısı bütün süre boyunca ona göz ucuyla baktı ama tek kelime etmedi. Kaba sesinin o sırada rahatsız edici olacağını bir şekilde hissetmişti. Ölüm mahkûmlarının hücresine giden karanlık koridora girince bir ışık yaktı ve en nazik sesiyle, “Hücre neredeyse kararmıştır, ama isterseniz ışığım açıkken bir süre yanınızda kalabilirim,” dedi.

“Yok dostum, sağ ol,” dedi Dinah. “İçeri yalnız girmek istiyorum.”

“Nasıl isterseniz,” dedi gardiyan. Kilitteki sert anahtarı çevirdi ve Dinah’ın geçebileceği kadar kapıyı açtı. Fenerinden çıkan bir ışık huzmesi, saman yatağında oturup yüzünü dizlerine gömmüş olan Hetty’nin bulunduğu hücrenin karşı köşesine düştü. Sanki uyuyordu; ama kilidin gıcırtısı onu uyandırmaya yeterdi.

Kapı yeniden kapandı. Hücredeki tek ışık, küçük ve yüksek mazgaldan giren akşam göğünün ışığıydı; insan yüzlerini seçmeye yetecek kadardı. Dinah, Hetty uyuyor olabilir diye konuşmaya çekinerek bir dakika kıpırdamadan durdu; özlem dolu bir yürekle hareketsiz yığına baktı. Sonra usulca, “Hetty!” dedi.

Hetty’nin bedeninde hafif bir kıpırtı görüldü; sanki zayıf bir elektrik çarpmasıyla irkilmişti. Ama başını kaldırmadı. Dinah, bastıramadığı duyguların sesini güçlendirdiği bir tonla yeniden konuştu: “Hetty... Dinah ben.”

Hetty’nin bedeninde yine hafif, ürkmüş bir kıpırtı oldu. Yüzünü açmadan başını biraz kaldırdı; sanki dinliyordu.

“Hetty... Dinah yanına geldi.”

Bir an duraksadıktan sonra Hetty başını yavaşça ve çekinerek dizlerinden kaldırdı, gözlerini açtı. İki solgun yüz birbirine bakıyordu: birinde çılgınca, katı bir umutsuzluk; diğerinde kederli, özlem dolu bir sevgi vardı. Dinah farkında olmadan kollarını açıp uzattı.

“Beni tanımıyor musun, Hetty? Dinah’ı hatırlamıyor musun? Başın derde girdiğinde yanına gelmeyeceğimi mi sandın?”

Hetty gözlerini Dinah’ın yüzüne dikmişti; önce, bakıp duran ama mesafesini koruyan bir hayvan gibi.

“Yanında olmak için geldim, Hetty; seni bırakmaya değil. Seninle kalmaya, son ana kadar kardeşin olmaya geldim.”

Dinah konuşurken Hetty yavaşça ayağa kalktı, bir adım attı ve Dinah’ın kollarına sarıldı.

Uzun süre öyle durdular; ikisinin de yeniden birbirinden ayrılmaya içi elvermiyordu. Hetty, bunu açıkça düşünmeden, karanlık bir uçuruma çaresizce gömülürken şimdi kendisine sarılan bu varlığa tutundu. Dinah ise sevgisinin, zavallı ve yitip gitmiş bu kadında ilk kez karşılık bulduğunu görünce derin bir sevinç duydu. Öylece dururlarken ışık giderek soldu. Sonunda saman yatağa yan yana oturduklarında yüzleri seçilmez olmuştu.

Tek kelime konuşulmadı. Dinah, Hetty’nin kendiliğinden bir şey söylemesini umarak bekledi; ama Hetty aynı donuk umutsuzluk içindeydi. Yalnızca kendisini tutan eli sımsıkı kavrıyor, yanağını Dinah’ın yanağına dayıyordu. İnsan temasına tutunuyordu, ama yine de karanlık uçuruma gömülüyordu.

Dinah, yanında oturanın kim olduğunun Hetty’nin farkında olup olmadığından kuşkulanmaya başladı. Acı ve korkunun zavallı günahkârı aklından etmiş olabileceğini düşündü. Ama sonradan söylediğine göre, Tanrı’nın işini aceleye getirmemesi gerektiği içine doğmuştu: konuşmakta acele ediyoruz; sanki Tanrı sessiz duygularımızla kendini göstermez, sevgisini bizim sevgimiz aracılığıyla hissettirmezmiş gibi. O şekilde ne kadar oturduklarını bilmiyordu; hava giderek karardı, karşı duvarda solgun bir ışık lekesi kaldı, geri kalan her yer karanlığa gömüldü. Ama İlahi varlığı gittikçe daha güçlü hissediyordu; hatta sanki kendisi de onun bir parçasıydı ve bu çaresiz kadını kurtarmayı isteyen, yüreğinde çarpan İlahi merhametti. Sonunda konuşup Hetty’nin şu an ne kadar farkında olduğunu anlaması gerektiğini hissetti.

“Hetty,” dedi usulca, “yanında oturanın kim olduğunu biliyor musun?”

“Evet,” diye yavaşça karşılık verdi Hetty, “Dinah.”

“Peki, Çiftlik’te birlikte olduğumuz zamanı ve sana, başın derde düştüğünde beni dostun bilmeni söylediğim o geceyi hatırlıyor musun?”

“Evet,” dedi Hetty. Bir süre durduktan sonra ekledi: “Ama benim için hiçbir şey yapamazsın. Onlara hiçbir şey yaptıramazsın. Pazartesi beni asacaklar; bugün cuma.”

Hetty son sözleri söylerken titreyerek Dinah’ya daha sıkı sarıldı.

“Hayır Hetty, seni o ölümden kurtaramam. Ama yanında seni düşünen, konuşabileceğin, içindekileri anlatabileceğin biri varken acıya katlanmak daha kolay değil mi? Evet Hetty, bana yaslanıyorsun; yanında olmama seviniyorsun.”

“Beni bırakmayacaksın, değil mi Dinah? Yanımdan ayrılmayacaksın?”

“Hayır Hetty, seni bırakmayacağım. Son ana kadar yanında olacağım... Ama Hetty, bu hücrede benden başka biri daha var; sana çok yakın biri.”

Hetty korkuyla fısıldadı: “Kim?”

“Günah ve sıkıntı içindeki bütün saatlerinde yanında olmuş, aklından geçen her şeyi bilmiş; nereye gittiğini, nerede yatıp nerede kalktığını, karanlıkta gizlemeye çalıştığın bütün işleri görmüş biri. Pazartesi, benim sana eşlik edemediğim, kollarımın sana ulaşamadığı, ölümün bizi ayırdığı zaman da şimdi bizimle olan ve her şeyi bilen O, seninle olacak. Yaşasak da ölsek de fark etmez; Tanrı’nın huzurundayız.”

“Ah Dinah, benim için kimse bir şey yapmayacak mı? Kesin asacaklar mı beni?... Yaşamama izin verseler umurumda olmazdı.”

“Zavallı Hetty’m, ölüm seni çok korkutuyor. Biliyorum, korkunç. Ama ölümden sonra, o öteki dünyada sana bakacak bir dostun olsaydı; sevgisi benimkinden daha büyük, her şeyi yapabilecek biri... Tanrı Babamız dostun olsaydı ve seni günahın, acının içinden kurtarmaya razı olsaydı; bir daha ne kötü duygulara ne de acıya katlanmak zorunda kalsaydın? Seni sevdiğine ve sana yardım edeceğine, benim sevgime ve yardımıma inandığın gibi inanabilseydin, pazartesi ölmek o kadar zor gelmezdi, değil mi?”

“Ama bu konuda hiçbir şey bilemem ki,” dedi Hetty, kasvetli bir hüzünle.

“Çünkü Hetty, gerçeği gizlemeye çalışarak ruhunu O’na kapatıyorsun. Tanrı’nın sevgisi ve merhameti her şeyin üstesinden gelebilir: bilgisizliğimizin, güçsüzlüğümüzün, geçmişteki kötülüklerimizin bütün yükünün; her şeyin, bir tek bile bile işlediğimiz günahın, tutunup bırakmadığımız günahın dışında. Benim sana duyduğum sevgiye ve merhamete inanıyorsun Hetty; ama yanıma gelmeme izin vermeseydin, yüzüme bakmasaydın, benimle konuşmasaydın, sana yardım etmemi engellemiş olurdun. Sevgimi sana hissettiremez, sana karşı ne hissettiğimi anlatamazdım. Günaha tutunarak Tanrı’nın sevgisini de böyle kendinden uzaklaştırma... Ruhunda tek bir yalan varken O seni kutsayamaz; bağışlayıcı merhameti, yüreğini açıp ‘Bu büyük kötülüğü ben yaptım; ey Tanrım, beni kurtar, günahımdan arındır’ demedikçe sana ulaşamaz. Tek bir günaha tutunup ondan vazgeçmezsen, bu dünyada seni perişan ettiği gibi ölümden sonra da seni sefalete sürükleyecek. Zavallı, zavallı Hetty’m. Korkuyu, karanlığı ve umutsuzluğu getiren günahtır; ondan kurtulur kurtulmaz ışık ve mutluluk bizi bekler. O zaman Tanrı ruhumuza girer, bize yol gösterir, güç ve huzur verir. Şimdi ondan kurtul Hetty, şimdi: işlediğin kötülüğü, göklerdeki Baban’a karşı suçlu olduğun günahı itiraf et. Birlikte diz çökelim, çünkü Tanrı’nın huzurundayız.”

Hetty, Dinah’nın hareketine uyup dizlerinin üzerine çöktü. Ellerini hâlâ birbirlerinin ellerinde tutuyorlardı; uzun süre sessiz kaldılar. Sonra Dinah, “Hetty, Tanrı’nın huzurundayız. Gerçeği anlatmanı bekliyor,” dedi.

Yine sessizlik oldu. Sonunda Hetty yalvarır gibi bir sesle konuştu:

“Dinah... yardım et... senin gibi hiçbir şey hissedemiyorum... yüreğim taşlaşmış.”

Dinah, kendisine sıkıca tutunan eli tuttu; bütün ruhu sesine döküldü:

“Ey şu an bizimle olan Kurtarıcı İsa! Her kederin derinliğini bildin; Tanrı’nın olmadığı o kapkara karanlığa girdin ve terk edilmişlerin feryadını haykırdın. Gel Rab, çektiklerinin ve yalvarışlarının meyvesini topla. Elini uzat; sonuna dek kurtarmaya gücü yeten Sen, bu yitik kadını kurtar. Koyu bir karanlık sarmış onu. Günahının zincirleri ona vurulmuş, sana gelebilmek için kımıldayamıyor. Yüreğinin taşlaştığını hissediyor yalnızca; çaresiz. Senin zayıf kuluna yalvarıyor... Kurtarıcı! Bu, sana yönelmiş kör bir yakarış. Duy onu! Karanlığı yar! Bir zamanlar seni inkâr edene çevirdiğin sevgi ve keder dolu yüzünle ona bak, taşlaşmış yüreğini yumuşat.”

“Bak Rab, eskiden hastaları ve çaresizleri sana getirdikleri gibi onu da sana getiriyorum; sen de onları iyileştirmiştin. Kollarımda taşıyıp huzuruna çıkarıyorum. Korku ve titreme onu sardı, ama yalnızca bedeninin acısından ve ölümünden korkuyor. Yaşam veren Ruh’unla ona üfle; içine yeni bir korku koy, günahının korkusunu. Ruhundaki lanetli şeyi saklamaktan dehşete düşsün. Geçmişin tamamını gören, karanlığı öğle vakti gibi gören diri Tanrı’nın varlığını hissetmesini sağla. Şimdi, on birinci saatte, sana dönmesini, günahını itiraf etmesini, merhamet dilemesini bekliyor; ölüm gecesi gelmeden, bağışlanma fırsatı bir daha dönmeyecek dün gibi sonsuza dek yitip gitmeden, şimdi.”

“Kurtarıcı! Hâlâ vakit var; bu zavallı ruhu sonsuz karanlıktan çekip almak için vakit var. İnanıyorum, sonsuz sevgine inanıyorum. Benim sevgim ya da yalvarışım nedir ki? Seninkinin yanında sönüp gider. Zayıf kollarımla ona sarılabilir, zayıf merhametimle onu ancak yüreklendirebilirim. Sense, Sen ölü ruha üfleyeceksin; o da yanıtsız ölüm uykusundan uyanacak.”

“Evet Rab, karanlığın içinden gelişini görüyorum; kanatlarında şifa getiren bir sabah gibi gelişini. Çektiğin acıların izleri üzerinde; görüyorum, evet, kurtarmaya gücün de isteğin de var. Onun sonsuza dek yok olup gitmesine izin vermeyeceksin. Gel, ey güçlü Kurtarıcı! Ölüler sesini duysun. Körlerin gözleri açılsın. Tanrı’nın onu kuşattığını görsün. Onu Tanrı’dan ayıran günahtan başka hiçbir şeyden korkmasın. Taşlaşmış yüreğini yumuşat. Kapalı dudaklarını aç; bütün ruhuyla, ‘Baba, günah işledim’ diye haykırsın...”

“Dinah,” diye hıçkırdı Hetty, kollarını Dinah’nın boynuna dolayarak, “konuşacağım... anlatacağım... artık saklamayacağım.”

Ama gözyaşları ve hıçkırıklar öyle şiddetliydi ki Dinah onu nazikçe dizlerinden kaldırıp yeniden saman yatağa oturttu, kendisi de yanına oturdu. Boğazındaki kasılmalar yatışana kadar uzun zaman geçti; sonra da bir süre sessizce, karanlıkta, ellerini birbirlerinin ellerinde tutarak oturdular. Sonunda Hetty fısıldadı: “Yaptım Dinah... onu ormana gömdüm... küçücük bebeği... ağladı... ağladığını duydum... öyle uzaklardan... bütün gece... ağladığı için geri döndüm.”

Durdu, sonra aceleyle, daha yüksek ve yalvaran bir sesle konuştu.

“Ama belki ölmez, biri bulur diye düşündüm. Ben öldürmedim onu, kendim öldürmedim. Oraya koyup üzerini örttüm; döndüğümde gitmişti... Bunu, çok perişan olduğum için yaptım Dinah... gidecek yerim yoktu... daha önce kendimi öldürmeye çalışmıştım, ama başaramadım. Ah, havuzda boğulmak için öyle uğraştım ki, ama olmadı. Windsor’a gittim, kaçtım; biliyor muydun? Ona ulaşmaya gittim, belki bana bakardı diye; ama gitmişti. Sonra ne yapacağımı bilemedim. Eve dönmeye cesaret edemedim, dayanamazdım. Kimsenin yüzüne bakamazdım; beni hor görürlerdi. Bazen seni düşündüm; bana kızıp yüzüme vurmayacağını düşündüğüm için yanına gelmek istedim. Sana anlatabileceğimi sandım. Ama sonra ötekiler de eninde sonunda öğrenirdi, buna dayanamazdım. Stoniton’a doğru gelmemin bir nedeni de seni düşünmemdi; ayrıca, dilenci olup hiçbir şeysiz ortalıkta dolaşmaktan çok korkuyordum. Bazen çiftliğe geri dönsem daha iyi olurmuş gibi geliyordu. Ah, ne korkunçtu Dinah... öyle perişandım ki... keşke bu dünyaya hiç gelmeseydim. Bir daha yeşil tarlalara gitmek istemezdim; perişanlığımın içinde onlardan öyle nefret ediyordum ki.”

Geçmişin ağırlığı, sözlerini sürdürmesine engel oluyormuş gibi Hetty yeniden sustu.

“Sonra Stoniton’a vardım. O gece, eve bu kadar yakın olduğum için korkmaya başladım. Ardından küçücük bebek, hiç beklemediğim bir anda doğdu; onu başımdan savıp eve dönebileceğim düşüncesi aklıma geldi. Yatakta yatarken birden aklıma düşmüştü; gitgide güçlendi... geri dönmeyi öyle çok istiyordum... öyle yalnız kalmaya, ihtiyaçtan dilenmeye dayanamazdım. Bu düşünce ayağa kalkıp giyinecek gücü ve kararlılığı verdi. Bunu yapmam gerektiğini hissediyordum... nasıl yapacağımı bilmiyordum... karanlıkta, tarlanın köşesindeki öteki havuz gibi bir havuz bulurum diye düşündüm. Kadın dışarı çıkınca, her şeyi yapabilecek kadar güçlü olduğumu hissettim... bütün perişanlığım sona erecek, eve dönecek ve neden kaçtığımı onlara hiç söylemeyecektim. Şapkamla şalımı giyip bebeği paltomun altına aldım ve karanlık sokağa çıktım. Hızlı yürüdüm, epey uzaktaki bir sokağa vardım; orada bir meyhane vardı, içmek için sıcak bir şeyler ve biraz ekmek aldım. Yürüdüm de yürüdüm; bastığım yeri pek hissetmiyordum. Ortalık aydınlandı, çünkü ay doğmuştu. Ah Dinah, bulutların arasından bana ilk göründüğünde ödüm koptu; daha önce hiç öyle bakmamıştı. Ay ışığında biri beni görür diye korkup yoldan tarlalara saptım. Bir saman yığınına vardım; gece boyunca sıcak kalıp yatabileceğimi düşündüm. İçinde kendime yatak yapabileceğim bir oyuk vardı. Rahatça uzandım, bebek de yanıma sokulup ısındı. Uzun süre uyumuş olmalıyım; uyandığımda sabahtı, ama hava daha aydınlanmamıştı. Bebek ağlıyordu. Az ötede bir orman gördüm... belki orada bir hendek ya da gölet vardır diye düşündüm... çok erkendi; çocuğu orada saklayıp insanlar uyanmadan epey uzaklaşabilirdim. Sonra eve gidecektim; arabalara binip eve döner, iş aramaya gittiğimi ama bulamadığımı söylerdim. Eve dönmeyi öyle çok istiyordum Dinah; evimde güvende olmayı öyle çok istiyordum. Bebek hakkında ne hissettiğimi bilmiyorum. Ondan nefret ediyor gibiydim; boynuma dolanmış ağır bir yük gibiydi. Ama ağlaması içimi delip geçiyordu; küçücük ellerine ve yüzüne bakmaya cesaret edemiyordum. Ormana gittim, dolaştım, ama su yoktu...”

Hetty ürperdi. Bir süre sustu; yeniden konuştuğunda sesi fısıltıdan ibaretti.

“Yerde bir sürü yonga ve turba bulunan bir yere vardım; ne yapacağımı düşünmek için bir ağacın gövdesine oturdum. Birden fındık ağacının altında küçük bir mezar gibi duran bir çukur gördüm. Şimşek gibi aklıma geldi: bebeği oraya yatırıp üzerini otlarla ve yongalarla örtebilirdim. Başka türlü öldüremezdim. Bir dakika içinde yapmıştım bile. Ah Dinah, öyle ağladı ki... üzerini tamamen örtemedim. Belki biri gelip ona bakar, ölmesine izin vermez diye düşündüm. Ormandan aceleyle çıktım, ama ağladığını durmadan duyabiliyordum. Tarlalara çıktığımda sanki olduğum yere mıhlanmıştım; gitmeyi ne kadar istesem de uzaklaşamıyordum. Birisi gelir mi diye saman yığınının dibine oturup bekledim. Çok açtım; elimde yalnızca bir parça ekmek kalmıştı, ama gidemedim. Çok uzun süre, saatlerce bekledikten sonra bir adam geldi; iş önlüğü giymişti. Bana öyle baktı ki korktum ve aceleyle oradan ayrıldım. Ormana gidip belki bebeği bulacağını düşündüm. Durmadan yürüyüp ormandan çok uzak bir köye vardım. Çok hastaydım, halsiz ve açtım. Orada yiyecek bir şeyler alıp bir somun ekmek satın aldım. Ama orada kalmaya korkuyordum. Bebeğin ağladığını duydum; başkaları da duyuyor diye düşündüm ve yürümeye devam ettim. Çok yorgundum, hava kararmaya yaklaşıyordu. Sonunda yol kenarında bir ahır gördüm; herhangi bir evden çok uzaktaydı, Abbot’s Close’daki ahır gibiydi. İçeri girip samanlarla otların arasında saklanabilirim, kimsenin gelmesi de beklenmez diye düşündüm. İçeri girdim; yarısı saman balyalarıyla doluydu, biraz da ot vardı. En dipte, kimsenin bulamayacağı bir yerde kendime yatak yaptım. Öyle yorgun ve güçsüzdüm ki uyuyakaldım... Ama bebeğin ağlaması beni durmadan uyandırıyordu; bana öyle bakan adamın geldiğini ve beni yakaladığını sanıyordum. Sonunda uzun süre uyumuş olmalıyım, ama farkında değildim. Ahırdan çıkınca gecenin mi sabahın mı olduğunu anlayamadım. Ama sabah olmuştu; hava giderek aydınlanıyordu. Geldiğim yoldan geri döndüm. Elimde değildi Dinah; beni yola düşüren bebeğin ağlamasıydı, ama yine de ödüm kopuyordu. İş önlüklü adam beni görür, bebeği oraya benim koyduğumu anlardı diye düşündüm. Yine de yürümeye devam ettim. Artık eve dönmeyi düşünmüyordum; aklımdan çıkmıştı. Ormandaki, bebeği gömdüğüm yerden başka hiçbir şey görmüyordum... Şimdi de görüyorum. Ah Dinah! Onu hep görecek miyim?”

Hetty Dinah’ya sarılıp yeniden ürperdi. Devam etmeden önce uzun bir sessizlik oldu.

“Kimseye rastlamadım; çok erkendi. Ormana girdim... Oradaki yeri biliyordum... fındık ağacının dibindeki yeri; her adımda ağladığını duyabiliyordum... Yaşıyor diye düşündüm... Korkmuş muydum, sevinmiş miydim, bilmiyorum... Ne hissettiğimi bilmiyorum. Yalnızca ormanda olduğumu ve ağlamasını duyduğumu biliyorum. Bebeğin gitmiş olduğunu görene kadar ne hissettiğimi bilmiyorum. Onu oraya bıraktığımda birinin bulup ölümden kurtarmasını istiyordum; ama artık orada olmadığını görünce korkudan taş kesildim. Kıpırdamayı bile düşünmedim; öyle güçsüzdüm. Kaçamayacağımı, beni gören herkesin bebekten haberi olacağını biliyordum. Yüreğim taş gibiydi. Hiçbir şey dileyemiyor, hiçbir şey için çaba gösteremiyordum; sanki sonsuza dek orada kalacak, hiçbir şey değişmeyecek gibiydi. Ama gelip beni götürdüler.”

Hetty sustu, ama sanki içinde hâlâ söyleyecek bir şey varmış gibi yeniden ürperdi. Dinah bekledi; yüreği öyle doluydu ki sözcüklerden önce gözyaşları gelmeliydi. Sonunda Hetty hıçkırarak patladı: “Dinah, her şeyi anlattığıma göre Tanrı o ağlayışın sesini ve ormandaki yeri artık benden alır mı sence?”

“Dua edelim, zavallı günahkâr. Yeniden diz çökelim ve sonsuz merhamet sahibi Tanrı’ya dua edelim.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…