Adam Bede kitap kapağı

7. bölüm / 56

VII. Bölüm — Mandıra

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 56Şu an: VII. Bölüm — Mandıra
  1. 1 Birinci Kitap — I. Bölüm — Atölye2.204 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Vaaz5.429 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Vaazdan Sonra1.694 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Ev ve Kederleri4.083 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Papaz4.583 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Hall Çiftliği3.375 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Mandıra1.422 kelime · Okuduğun bölüm
  8. 8 VIII. Bölüm — Bir Çağrı2.239 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — Hetty’nin Dünyası1.872 kelime
  10. 10 Bölüm X — Dinah, Lisbeth’i Ziyaret Ediyor3.179 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Kulübede2.183 kelime
  12. 12 XII. Bölüm — Ormanda3.005 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Ormanda Akşam1.398 kelime
  14. 14 Bölüm XIV — Eve Dönüş2.386 kelime
  15. 15 Bölüm XV — İki Yatak Odası3.644 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — Bağlar3.558 kelime
  17. 17 İkinci Kitap — XVII. Bölüm — Hikâyenin Biraz Durakladığı Yer2.577 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm — Kilise6.171 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Adam İş Gününde1.784 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Adam Hall Çiftliği’ni Ziyaret Ediyor4.866 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Gece Okulu ve Öğretmeni4.209 kelime
  22. 22 Üçüncü Kitap — XXII. Bölüm — Doğum Günü Şenliğine Gidiş2.920 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Yemek Vakti1.308 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Sağlık Şerefine İçki2.110 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Oyunlar2.180 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Dans3.043 kelime
  27. 27 Dördüncü Kitap — XXVII. Bölüm — Bir Kriz3.070 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir İkilem2.033 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Ertesi Sabah2.116 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Mektubun Verilişi3.446 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Hetty’nin Yatak Odasında2.549 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Poyser “İçini Döker”2.514 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm — Daha Çok Bağ1.846 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — Nişan1.274 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Gizli Korku1.555 kelime
  36. 36 Beşinci Kitap — XXXVI. Bölüm — Umut Yolculuğu2.387 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Umutsuzluk İçinde Yolculuk3.250 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Arayış3.739 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Haber1.975 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Acı Sular Yayılıyor2.291 kelime
  41. 41 Xlı. Bölüm — Duruşmadan Önceki Akşam1.329 kelime
  42. 42 XLII. Bölüm — Duruşma Sabahı1.215 kelime
  43. 43 XLIII. Bölüm — Karar1.833 kelime
  44. 44 Bölüm XLIV — Arthur’ın Dönüşü2.030 kelime
  45. 45 XLV. Bölüm — Hapishanede2.739 kelime
  46. 46 XLVI. Bölüm — Bekleyiş Saatleri1.546 kelime
  47. 47 XLVII. Bölüm — Son An231 kelime
  48. 48 XLVIII. Bölüm — Ormanda Bir Buluşma Daha2.464 kelime
  49. 49 Altıncı Kitap — XLIX. Bölüm — Hall Çiftliği’nde2.528 kelime
  50. 50 L. Bölüm — Kulübede3.040 kelime
  51. 51 LI. Bölüm — Pazar Sabahı3.241 kelime
  52. 52 Bölüm LII — Adam ve Dinah2.260 kelime
  53. 53 LIII. Bölüm — Hasat Yemeği3.413 kelime
  54. 54 Bölüm LIV — Tepedeki Buluşma1.488 kelime
  55. 55 Bölüm LV — Evlilik Çanları680 kelime
  56. 56 Son Söz907 kelime

VII. Bölüm

Mandıra
Mandıra kesinlikle görülmeye değerdi. Sıcak, tozlu sokaklarda insanın sıtmaya benzer bir hastalığa tutulup oraya gitmenin özlemini duyacağı bir yerdi: öylesine serin, öylesine temiz, yeni basılmış peynirin ve katı tereyağının kokusu öylesine tazeydi; tahta kaplar durmadan temiz suyla yıkanıyor, kırmızı çömlekler, krema renkli yüzeyler, kahverengi ahşap, cilalı kalay, gri kireçtaşı ve demir ağırlıklar, kancalarla menteşelerdeki koyu turuncu pas yumuşak renklerle birbirini tamamlıyordu. Ama insanın gözüne böylesine güzel, on yedi yaşında bir kız ilişince bu ayrıntılardan ancak bulanık bir izlenim kalır; kız küçük tahta takunyalarının üstünde duruyor, gamzeli kolunu yuvarlayarak teraziden bir pound tereyağı alıyordu.

Kaptan Donnithorne mandıraya girip Hetty’yle konuşunca kız koyu bir gül pembesine büründü; ama bu hiç de mahcup bir kızarma değildi. Gülümsemeler ve gamzelerle örülüydü; uzun, kıvrık, koyu kirpiklerinin altından pırıltılar saçıyordu. Teyzesi, buzağıların hepsi sütten kesilene kadar tereyağı ve peynir için ayrılabilecek süt miktarının sınırlı oluşunu, deneme amacıyla alınan kısa boynuzlu ineğin bol ama düşük kaliteli süt verdiğini ve bir gün toprak sahibi olacak genç bir beyefendinin ilgisini çekmesi gereken başka meseleleri anlatırken Hetty, başının her hareketinin izlendiğinin gizliden gizliye farkında, kendinden emin ve cilveli bir havayla bir poundluk tereyağını evirip çevirip şekillendiriyordu.

Güzelliğin çeşitli türleri vardır; erkekler bunların karşısında çaresizlikten utangaçlığa dek türlü biçimlerde kendilerini gülünç duruma düşürür. Ama öyle bir güzellik türü vardır ki yalnız erkeklerin değil, kadınlar dâhil bütün zeki memelilerin başını döndürmeye yaratılmış gibidir. Yavru kedilerin güzelliği gibi; ya da yumuşak gagalarıyla hafifçe dalgalanan sesler çıkaran küçücük, tüylü ördek yavrularının; ya da yeni yeni yürümeye ve bilerek yaramazlık etmeye başlayan bebeklerin güzelliği gibi. Öyle bir güzelliktir ki ona hiç kızamazsınız; ama size yaşattığı ruh hâlini anlayamadığı için onu ezmeye hazır hissedersiniz kendinizi. Hetty Sorrel’in güzelliği işte böyleydi. Bütün kişisel güzellikleri küçümsediğini söyleyen ve en sert akıl hocası olmaya niyetlenen teyzesi Bayan Poyser bile, kendine engel olamadan Hetty’nin alımlı hâline gizlice hayran hayran bakardı. Kocasının yeğenine iyilik etmek kaygısıyla içinden geldiği gibi bir güzel azarladıktan sonra—zavallıcığın onu azarlayacak öz annesi yoktu—kocasına, kimsenin duymayacağından emin olduklarında, “Yaramazlık ettikçe daha da güzelleştiğine inanıyorum,” derdi.

Hetty’nin yanağının gül yaprağı gibi olduğunu, dolgun dudaklarının çevresinde gamzelerin oynaştığını, iri koyu gözlerinin uzun kirpiklerinin altında yumuşak bir muziplik sakladığını, iş başındayken yuvarlak başlığının altına ittiği kıvırcık saçlarının alnında ve beyaz, deniz kabuğunu andıran kulaklarının çevresinde koyu renkli zarif bukleler hâlinde yeniden ortaya çıktığını söylememin pek yararı yok. Pembe beyaz boyun atkısının alçak yakalı, erik rengindeki kumaş korsajına sokulunca ne kadar güzel göründüğünü ya da göğüslüğüyle birlikte keten tereyağı önlüğünün öyle hoş çizgilerle döküldüğünü, düşeslerin onu ipekten yaptırıp örnek alabileceğini anlatmamın da; kahverengi çoraplarıyla kalın tabanlı, tokalı ayakkabılarının, ayağıyla bileği içinde değilken mutlaka taşıdıkları o hantal görünüşü nasıl yitirdiğini söylememin de pek yararı yok. Bunları ancak Hetty’nin onu görenler üzerindeki etkisini siz de uyandıran bir kadın gördüyseniz anlayabilirsiniz; yoksa zihninizde güzel bir kadın canlandırabilirsiniz, ama o kadın dikkat dağıtan, kedi yavrusu gibi bu genç kıza hiç benzemez. Aydınlık bir bahar gününün bütün ilahi güzelliklerinden söz edebilirim; ama hayatınızda hiç gözlerinizi yükselen tarla kuşunun ardından kısarak kendinizi tümüyle unuttunuz mu ya da yeni açmış çiçeklerin, yivli kilise kemerlerininkine benzer kutsal ve sessiz bir güzellikle doldurduğu dingin yollarda dolaştınız mı? Bunları hiç yaşamadıysanız, betimlemelerimin ne yararı olur? Aydınlık bir bahar gününden ne kastettiğimi size asla anlatamam. Hetty’nin güzelliği bahar mevsiminin güzelliğiydi; genç, hoplayıp zıplayan, dolgun uzuvlu, masum görünüşüyle sizi faka bastıran canlıların güzelliği. Örneğin sınırların dışına çıkıp gezmeye hevesli olduğu için sizi çitlerin ve hendeklerin üzerinden zorlu bir engelli koşuya çıkaran, ancak bir bataklığın ortasında duran, alnında yıldız biçimli bir işaret bulunan genç bir buzağının masumiyeti gibi.

Tereyağı yoğuran güzel bir kızın aldığı tavırlar ve yaptığı hareketler ne kadar da hoş olur: koluna zarif bir kavis veren savurma hareketleri, yuvarlak beyaz boynunun yana eğilişi; avuç içiyle hafifçe bastırıp yuvarlama hareketleri; dolgun dudaklarıyla koyu gözlerinin türlü türlü oynamasını gerektiren ince ayarlar ve son dokunuşlar. Tereyağının kendisi de tazeliğine tazelik katar; öyle saf, öyle güzel kokuludur ki solgun sarı bir ışık altındaki mermer gibi, kalıbından öyle güzel ve pürüzsüz bir yüzeyle çıkar! Üstelik Hetty tereyağı yoğurmakta özellikle becerikliydi. Teyzesi onun bu işini ağır eleştiriye tutmadan geçiştirirdi; bu yüzden Hetty, ustalığın getirdiği bütün zarafetle çalışıyordu.

“Otuz Temmuz’da yapılacak büyük şenlik için hazır olmanızı umuyorum, Bayan Poyser,” dedi Kaptan Donnithorne mandırayı yeterince hayranlıkla seyredip şalgam ve kısa boynuzlu sığırlar üzerine doğaçlama birkaç fikir belirttikten sonra. “O gün ne olacağını biliyorsunuz; en erken gelip en geç ayrılan konuklardan biri olmanızı bekliyorum. İki dans için bana söz verir misiniz, Bayan Hetty? Şimdi sözünüzü alamazsam fırsat bulamayacağımı biliyorum; bütün o şık genç çiftçiler sizi kapmak için ellerinden geleni yapacak.”

Hetty gülümseyip kızardı; ama yanıt veremeden Bayan Poyser araya girdi. Genç toprak sahibinin kendisinden aşağı görülen dans eşlerince dışlanabileceği düşüncesi bile onu öfkelendirmişti.

“Doğrusu efendim, ona böyle ilgi göstermeniz çok nazikçe. Ne zaman onunla dans etmeye tenezzül etseniz, eminim gurur duyar, minnettar kalır; akşamın geri kalanında olduğu yerde dikilip kalsa bile.”

“Hayır, hayır, dans edebilen öteki gençlere haksızlık olur. Ama bana iki dans için söz vereceksiniz, değil mi?” diye sürdürdü kaptan; Hetty’nin ona bakıp onunla konuşmasını sağlamaya kararlıydı.

Hetty en hoş küçük reveransını yaptı; “Evet, teşekkür ederim efendim,” derken ona yarı utangaç, yarı cilveli bir bakış kaçırdı.

“Bütün çocuklarınızı da getirmelisiniz, Bayan Poyser; küçük Totty’nizi de, oğlanları da. Çiftlikteki en küçük çocukların hepsinin orada olmasını istiyorum. Ben saçları dökülmüş yaşlı bir adama dönüştüğümde, onlar da genç kadınlar, genç erkekler olacak.”

“Aman efendim, daha çok var ona,” dedi Bayan Poyser. Genç toprak sahibinin kendisinden böyle hafifçe söz etmesine öyle duygulanmıştı ki, kocasının bu soylu mizah örneğini dinlemekten ne kadar hoşlanacağını düşünüyordu. Kaptan “şakaya pek düşkün” bilinirdi; rahat tavırları sayesinde çiftlikte herkesin sevgilisiydi. Her kiracı, dizginler onun eline geçince her şeyin değişeceğinden emindi: yeni kapılar, kireç yardımı ve yüzde on getiri bolluğu yaşanacaktı.

“Peki, Totty bugün nerede?” dedi. “Onu görmek istiyorum.”

“Küçük kız nerede, Hetty?” dedi Bayan Poyser. “Az önce buradaydı.”

“Bilmiyorum. Sanırım bira yapılan bölüme, Nancy’nin yanına gitti.”

Gururlu anne, Totty’sini gösterme isteğine karşı koyamayarak onu aramak için hemen arka mutfağa geçti; ama kızın görünüşünü ya da giysisini takdim edilmeye uygunsuz hâle getirecek bir şey yapmış olmasından da kaygılanıyordu.

Bu sırada Kaptan Hetty’ye, “Peki tereyağını yaptıktan sonra pazara sen mi götürüyorsun?” diye sordu.

“Hayır efendim; bu kadar ağır olduğunda götüremem. Taşıyacak gücüm yetmez. Alick at sırtında götürüyor.”

“Hayır, güzel kollarının böyle ağır yükler için yaratılmadığı kesin. Ama bu güzel akşamlarda ara sıra yürüyüşe çıkarsın, değil mi? Hava böyle yeşil ve güzelken Donnithorne Chase’te neden biraz dolaşmıyorsun? Seni ev ve kilise dışında neredeyse hiç görmüyorum.”

“Teyzem, bir yere gitmiyorsam yürüyüşe çıkmamı istemez,” dedi Hetty. “Ama ara sıra Chase’ten geçiyorum.”

“Hizmetçi başı Bayan Best’i hiç görmeye gitmiyor musun? Seni bir kez hizmetçilerin odasında görmüş gibiyim.”

“Gittiğim kişi Bayan Best değil, hanımın kişisel hizmetçisi Bayan Pomfret. Bana çadır işi nakışını ve dantel onarmayı öğretiyor. Yarın öğleden sonra onunla çay içeceğim.”

Bu baş başa kalma fırsatının nasıl doğduğunu anlamak için arka mutfağa bakmak yeterdi: Totty, ortalıkta bulduğu mavi bir keseyi burnuna sürterken, aynı anda öğleden sonra giydiği önlüğüne bolca çivit damlası bulaştırırken bulunmuştu. Ama şimdi annesinin elini tutmuş, karşımıza çıkıyordu; yuvarlak burnunun ucunda, aceleyle yıkanmış olmasından kalan hafif bir parlaklık vardı.

“İşte burada!” dedi kaptan, onu kucağına alıp alçak taş rafa oturturken. “İşte Totty! Bu arada, başka adı ne? Totty adıyla vaftiz edilmemiştir herhâlde.”

“Aman efendim, adını iyice değiştirdik. Vaftiz adı Charlotte. Bay Poyser’ın ailesinde kullanılan bir ad; büyükannesi Charlotte’muş. Ama önce Lotty demeye başladık, sonra Totty oldu. Doğrusu, Hristiyan bir çocuktan çok köpeğe yakışan bir ad.”

“Totty çok güzel bir ad. Zaten kendisi de tam Totty’ye benziyor. Cebi var mı?” dedi kaptan, kendi yeleğinin ceplerini yoklayarak.

Totty hemen büyük bir ciddiyetle eteğini kaldırıp şu anda sönmüş duran minicik pembe cebini gösterdi.

Cebine pek ciddi bir ifadeyle bakıp, “İçinde hiçbi şey yok,” dedi.

“Hayır! Ne yazık! Ne güzel cep oysa. Neyse, benim cebimde içine atınca şıngır şıngır ses çıkaracak birkaç şey var sanırım. Evet! Bakıyorum da beş tane küçük yuvarlak gümüş param var; Totty’nin pembe cebinde ne güzel ses çıkarıyorlar, dinle.” İçinde beş tane altı penilik gümüş para bulunan cebi salladı. Totty büyük bir sevinçle dişlerini gösterip burnunu kırıştırdı; ama kalırsa alabileceği başka bir şey olmadığını anlayınca raftan atlayıp cebini Nancy’nin duyacağı biçimde şıngırdatarak uzaklaştı. Annesi arkasından seslendi: “Ayıp sana, yaramaz kız! Kaptana sana verdiği şey için teşekkür etmemek de ne demek? Ne kadar naziksiniz efendim; ama fena şımarmış. Babası ona hiçbir şeye ‘hayır’ demiyor, onunla başa çıkılmıyor. En küçük ve tek kız olmasının sonucu işte.”

“Ah, şişko afacanı pek sevimli; başka türlü olmasını istemem. Ama artık gitmeliyim; papaz beni bekliyordur sanırım.”

Arthur, Hetty’ye parlak bir bakış ve selam eşliğinde veda edip mandıradan ayrıldı. Ama kendisini beklediklerini sanmakta yanılıyordu. Papaz, Dinah’yla konuşmasına öyle dalmıştı ki sohbeti daha önce bitirmek istemezdi. Şimdi aralarında neler konuşulduğunu dinleyelim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…