Yan hikaye bölüm 6

Yan Hikâye — Bölüm 6

Yirmi Yıllık Bekleyiş

Aurelion o gece bir daha uyuyamadı.
Vaelis'in son cümlesi zihninde dönüp duruyordu.
“Çünkü o rüyayı… ben de yirmi yıldır görüyorum.”
Yirmi yıl.
Bu iki kelime Aurelion'un zihninde açıklayamadığı bir kapı açmıştı.
Yatağın kenarında otururken dışarıdaki saraya baktı.
Her şey tanıdıktı.
Duvarlar.
Koridorlar.
Bahçe.
Taş merdivenler.
Ama artık hiçbirinin eskisi gibi görünmediğini hissediyordu.
Çünkü bir şeylerin yanlış olduğunu biliyordu.
Ve en kötüsü…
Vaelis bunun farkındaydı.
Sabah olduğunda Vaelis yine odadaydı.
Aurelion onu görünce doğrudan sordu:
“Yirmi yıl önce ne oldu?”
Vaelis cevap vermedi.
“Bana söyle.”
“Hatırlamanız gerekmiyor.”
Aurelion kaşlarını çattı.
“Bu benim hayatım.”
“Tam olarak değil.”
Bu cevap Aurelion'u susturdu.
Vaelis pencerenin önünde duruyordu.
“Bu dünyada geçirdiğiniz yılların hepsi sizin gerçek anılarınız değil.”
“Ne demek istiyorsun?”
Vaelis ona döndü.
“Kitap sizi korumak için bazı şeyleri değiştirdi.”
“Kitap mı?”
“Evet.”
Aurelion'un gözleri masadaki siyah deftere kaydı.
“Beni neden korusun?”
Vaelis'in cevabı gecikmedi.
“Çünkü siz onun yazarısınız.”
Aurelion'un kalbi hızlandı.
“Bunu biliyorum.”
“Hayır.”
Vaelis başını iki yana salladı.
“Artık gerçekten bilmeniz gerekiyor.”
Vaelis defteri açtı.
Sayfalar boştu.
Sonra mürekkep kendi kendine hareket etti.
Bir tarih ortaya çıktı.
YİRMİ YIL ÖNCE
Altında tek bir cümle belirdi:
“Yazar dünyaya girdi.”
Aurelion'un nefesi kesildi.
Gözlerinin önünde görüntüler oluşmaya başladı.
Bir oda.
Masanın üzerinde açık bir kitap.
Genç Aurelion.
Elinde kalem.
Ve karşısında bir adam.
Yüzü tam seçilmiyordu.
Ama Aurelion onu görünce göğsünde büyük bir boşluk hissetti.
“Kim bu?”
Vaelis cevap vermedi.
Görüntü değişti.
Aurelion kitabın sayfalarına bir şeyler yazıyordu.
Sonra bir anda kitap kapandı.
Oda karardı.
Ve genç Aurelion ortadan kayboldu.
Aurelion başını tuttu.
“Ben…”
Görüntü bitti.
Vaelis defteri kapattı.
“Yirmi yıl önce sizi buraya getiren şey kitap değildi.”
Aurelion ona baktı.
“Ne?”
“Kitabın içinde kalmayı seçen sizdiniz.”
Aurelion'un yüzü değişti.
“Ben mi?”
“İlk başta.”
Vaelis'in sesi sakin ama ağırdı.
“Sonra çıkmak istediniz.”
“Peki neden çıkamadım?”
Vaelis bir süre sustu.
“Çünkü dışarıda bırakacak hiçbir şeyiniz kalmadığını düşündünüz.”
Aurelion'un zihninde bir kelime yankılandı.
Rowan.
Başını kaldırdı.
“Onunla mı ilgili?”
Vaelis'in gözleri değişti.
“Evet.”
Aurelion yatağın kenarına oturdu.
“Bana anlat.”
Vaelis bu kez itiraz etmedi.
“Yirmi yıl önce…”
Bir an durdu.
“Rowan'ı kaybettiniz.”
Aurelion'un kalbi hızlandı.
“Nasıl?”
Vaelis ayrıntıya girmedi.
“Hayatınızdan.”
Aurelion gözlerini kapattı.
“Beni terk etti mi?”
Vaelis cevap vermedi.
Bu sessizlik, cevaptan daha ağırdı.
Aurelion başını eğdi.
“Ben öyle düşündüm.”
“Evet.”
“Sonra?”
“Sonra onun artık geri dönmeyeceğini öğrendiniz.”
Aurelion'un gözleri doldu.
“Ve kitap…”
“Yazmaya başladınız.”
“Vaelis'i.”
“Evet.”
Aurelion gözlerini Vaelis'e çevirdi.
“Onu neden bana benzettim?”
Vaelis sessiz kaldı.
Aurelion soruyu tekrar etti.
“Neden?”
Vaelis sonunda cevap verdi.
“Çünkü unutmak istemediniz.”
Aurelion dondu.
“Onu hatırlamak istediniz.”
Vaelis'in sesi daha da alçaldı.
“Ama hatırlamak acı veriyordu.”
Aurelion'un gözlerinden yaş süzüldü.
“Bu yüzden Vaelis…”
“Onun yüzünü taşıdı.”
Aurelion uzun süre konuşamadı.
Vaelis pencereye doğru yürüdü.
“Sonra kitap değişti.”
Aurelion başını kaldırdı.
“Nasıl?”
“Yazdığınız şeyler kendi kendine hareket etmeye başladı.”
“Kitap…”
“Size ait olmaktan çıktı.”
Aurelion'un bakışları sertleşti.
“Bunu neden daha önce söylemedin?”
“Çünkü hatırlarsanız…”
Vaelis durdu.
“Rowan'ı arayacağınızı biliyordum.”
Aurelion ayağa kalktı.
“Ve ne olmuş?”
Vaelis ona döndü.
“Onu bulursanız…”
Bir an sustu.
“Beni kaybedersiniz.”
Aurelion'un yüzündeki ifade değişti.
“Demek mesele bu.”
Vaelis cevap vermedi.
“Beni geri getirmenin sebebi buydu.”
“Evet.”
“Rowan'ı bulmamı engellemek.”
“Evet.”
Aurelion ona doğru bir adım attı.
“Benden ne istiyorsun?”
Vaelis'in yüzünde acı bir ifade belirdi.
“Hatırlamamanızı.”
O anda defter yeniden açıldı.
İkisi de ona döndü.
Sayfada yeni bir cümle oluştu:
“HATIRLAMA BAŞLADI.”
Ardından:
“ANILAR GERİ DÖNÜYOR.”
Vaelis'in yüzü ilk kez gerçekten gerildi.
Aurelion bunu fark etti.
“Ne oldu?”
Vaelis deftere yaklaştı.
Yeni bir satır daha yazıldı.
“ROWAN'IN RUHU YAKLAŞIYOR.”
Vaelis'in nefesi kesildi.
Aurelion ise o ismi gördüğü anda göğsünde ani bir sıcaklık hissetti.
“Rowan…”
Vaelis hemen defteri kapattı.
Ama çok geçti.
Aurelion'un zihninde bir görüntü oluşmuştu.
Yağmur altında bir sokak.
Yanında yürüyen biri.
Bir el.
Bir gülümseme.
Ve bir söz:
“Bu kez beni sen bul.”
Aurelion'un gözleri doldu.
“Onu tanıyorum.”
Vaelis sustu.
“Ben onu…”
Aurelion elini göğsüne koydu.
“…gerçekten tanıyorum.”
Vaelis başını eğdi.
“Daha başlamadı bile.”
Aurelion şaşkınlıkla ona baktı.
“Ne?”
Vaelis'in gözleri karanlıktı.
“Rowan henüz doğmadı.”
Sessizlik.
“Fakat ruhu…”
Vaelis siyah deftere baktı.
“…çoktan sizi bulmaya başladı.”
O gece sarayın bütün saatleri aynı anda durdu.
Bir saniye.
İki saniye.
Sonra hepsi aynı anda yeniden çalışmaya başladı.
Aurelion uyuyordu.
Vaelis ise odanın kapısında bekliyordu.
Sessizce.
Yıllardır yaptığı gibi.
Fakat bu kez yüzünde bir korku vardı.
Çünkü biliyordu.
Yirmi yıldır beklediği şey gerçekleşiyordu.
Rowan geri dönüyordu.
Ve Vaelis'in kurduğu bütün düzen…
onu durdurmaya yetmeyebilirdi.
Vaelis gözlerini kapattı.
Fısıldadı:
“Bu kez seni kaybetmeyeceğim.”
Fakat odanın içindeki siyah defter…
kendi kendine açıldı.
Son sayfada tek bir cümle belirdi:
“Bu kez seçim sana ait değil, Vaelis.”
Vaelis arkasını döndü.
Ve ilk defa…
kitabın kendisinden korktu.