37.bolum

Yankının Çağrısı

Hastane odası gecenin derin sessizliğine gömülmüştü.
Gündüzün hareketliliğinden geriye yalnızca koridorlardan zaman zaman süzülen ayak sesleri, uzak bir odadan gelen cihazların belli belirsiz uyarıları ve Rowan’ın yatağının yanında düzenli aralıklarla tekrarlanan monitör sesi kalmıştı.
Bip…
Bip…
Bip…
Işıklar kısılmıştı. Pencereden dışarı bakıldığında şehir hâlâ yaşıyordu; uzak binaların ışıkları yanıyor, araçların farları karanlık caddelerde ilerliyordu. Her şey normaldi.
Fazlasıyla normal.
Rowan ise yatağının kenarında oturmuş, önündeki kitaba bakıyordu.
Boş kapaklı kitap.
Ne üzerinde bir isim vardı…
Ne bir yazar…
Ne de herhangi bir geçmişe ait iz.
Fakat Rowan ona baktıkça tuhaf bir hisse kapılıyordu.
Sanki kitap da ona bakıyordu.
Bir kitabın bakması mümkün değildi.
Bunu biliyordu.
Ama bu dünyada artık “mümkün değil” denilen şeylerin hiçbir anlamı kalmamıştı.
Rowan yavaşça elini uzattı.
Parmak uçları kapağa değdiği anda—
Kalbi hızlandı.
Kitabın yüzeyi bir anda ısındı.
Rowan elini çekti.
“Bu mümkün değil…”
Sesi odanın sessizliğinde neredeyse kayboldu.
“Sen… bitmiştin.”
Cevap gelmedi.
Fakat kitabın kapağı kendi kendine açıldı.
Birinci sayfa.
Bembeyaz.
İkinci sayfa.
Yine boş.
Üçüncü sayfa…
Hiçbir şey.
Rowan’ın nefesi yavaşladı.
Belki de yanılıyordu.
Belki bu yalnızca geçmişte yaşadıklarının zihninde bıraktığı bir izdi.
Belki de kitap gerçekten sıradan bir kitaptı.
Tam elini geri çekecekken sayfanın ortasında siyah bir nokta belirdi.
Nokta büyüdü.
Mürekkebe dönüştü.
Ve ilk kelime yazıldı.
Hayır.
Rowan dondu.
Birkaç saniye boyunca sayfaya baktı.
Sonra başını iki yana salladı.
“Hayır…”
Sesi bu kez daha kararlıydı.
“Beni tekrar içine çekemezsin.”
Mürekkep hareket etmedi.
Sanki kitap onun cümlesini değerlendirmişti.
Sonra ikinci satır ortaya çıktı.
Bu sefer seni çağırmıyorum.
Rowan’ın kaşları çatıldı.
Bir an sonra yeni kelimeler belirmeye başladı.
Bu sefer sen çağırıyorsun.
Rowan’ın yüzündeki ifade değişti.
“Ben hiçbir şey istemedim.”
Sayfa hafifçe dalgalandı.
Ardından tek bir cümle yazıldı.
Hatırlamak istedin.
Rowan sustu.
Zihninde görüntüler belirdi.
Zindan.
Soğuk taşlar.
Aurelion’un sesi.
Boşluk.
Kapı.
Mürekkep.
Ve son kez birbirlerine baktıkları an…
Rowan gözlerini kapattı.
“Evet.”
Sesi neredeyse bir fısıltıydı.
“Hatırladım.”
Kitabın sayfasındaki mürekkep bir süre hareketsiz kaldı.
Sonra yeni kelimeler ortaya çıktı.
O da hatırlıyor.
Rowan’ın gözleri açıldı.
“Aurelion…”
İsmi söylerken kalbi sıkıştı.
Sayfanın köşesinde mürekkep yayıldı.
Bir tarih ortaya çıktı.
20 yıl önce.
Rowan birkaç saniye boyunca o tarihe bakakaldı.
“Hayır…”
Kitabı kendisine biraz daha yaklaştırdı.
“Bu bir bağlantı mı?”
Cevap gecikmedi.
Bu bir yankı.
Ardından başka bir cümle belirdi.
Yazar yazmaya başladığında, gözlemci de uyanır.
Rowan kitabı daha sıkı kavradı.
“Beni tekrar bağlamaya çalışıyorsun.”
Sayfalar bir anda hızla çevrilmeye başladı.
Birbirini takip eden onlarca boş sayfa gözlerinin önünden geçti.
Sonunda biri durdu.
Rowan nefesini tuttu.
Sayfada bir görüntü vardı.
Bir hastane odası.
Aynı yatak.
Aynı pencere.
Aynı gece.
Aynı Rowan.
Fakat görüntünün bir ayrıntısı farklıydı.
Pencerenin camında Rowan’ın yansıması görünüyordu.
Ve onun yanında…
başka bir insanın silueti vardı.
Rowan’ın nefesi kesildi.
Başını yavaşça pencereye çevirdi.
Gerçek pencerede kimse yoktu.
Tekrar kitaba baktı.
İki kişi hâlâ oradaydı.
“Bu…”
Sesi titredi.
“Gelecek mi?”
Kitabın cevabı sayfanın üzerinde belirdi.
Bu bir olasılık.
Bir süre hiçbir şey yazılmadı.
Sonra sonuna bir cümle daha eklendi.
Ama sadece biri yazılırsa.
Rowan’ın bakışları sertleşti.
“Ben yazmam.”
Bu kez kitap uzun süre sessiz kaldı.
Rowan sayfayı kapatacakken yeni bir cümle belirdi.
O zaman yazanla buluşman gerekir.
Rowan’ın eli durdu.
Bir sonraki satır yavaşça ortaya çıktı.
Zaman, kapı değildir.
Ardından:
Ama kelimeler… hâlâ öyle.
Kitabın kapağı kendi kendine kapandı.
Tam o anda odadaki monitör kısa bir uyarı sesi çıkardı.
Bip!
Rowan irkildi.
Kapı aralandı.
Hemşirenin yüzü göründü.
“Her şey yolunda mı?”
Rowan bir an kitabı elinde tuttu.
Sonra onu hızla örtünün altına bıraktı.
“Evet.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Şimdilik.”
Hemşire başını sallayıp kapıyı yeniden kapattı.
Oda tekrar sessizliğe gömüldü.
Rowan birkaç saniye boyunca kapıya baktı.
Sonra örtünün altındaki kitaba uzandı.
Onu çıkardı.
Boş kapağına baktı.
Bir zamanlar korktuğu şey yeniden karşısındaydı.
Ama bu kez korkudan çok başka bir duygu vardı içinde.
Kararlılık.
Rowan parmaklarını kapağın üzerinde gezdirdi.
“Geliyorum.”
Sesi sakindi.
“Bu sefer kendi isteğimle.”
Kitap hafifçe titredi.
Rowan’ın gözleri kapağa kilitlendi.
Boş yüzeyde ince bir mürekkep çizgisi belirdi.
Bir harf.
Sonra ikinci harf.
İsim yavaşça ortaya çıkmaya başladı.
Rowan’ın adı değildi.
Aurelion’un adı da değildi.
Rowan’ın yüzündeki ifade değişti.
Kitabın kapağında artık başka bir isim vardı.
Ve Rowan o ismi gördüğü anda…
yirmi yıl önce başlayan hikâyenin aslında hiçbir zaman gerçekten sona ermediğini anladı.
Çünkü bazı kapılar kapanır.
Bazıları ise…
yalnızca başka birinin açmasını bekler.