8.Bölüm

Kontrolün Çatladığı An

Aurelion’un nefesi giderek düzensizleşmeye başladığında, bunu ilk fark eden Vaelis oldu. Başta yalnızca yorgunluktan kaynaklandığını düşündü; sonuçta prensin yaşadığı gecenin ağırlığı, yalnızca bedenini değil, zihnini de tüketmiş olmalıydı. Fakat birkaç saniye içinde bunun sıradan bir yorgunluk olmadığını anladı.

Aurelion’un omuzları hafifçe titriyordu.

Bu titreme öfkeden kaynaklanmıyordu.

Bu, bedenin artık daha fazla dayanamayacağını sessizce ilan eden çaresiz bir işaretti.

Vaelis’in bakışları hemen prensin yüzüne kaydı. Aurelion’un tenindeki solgunluk, kapalı gözleri ve giderek zayıflayan nefesi, birkaç dakika önceki görüntüden çok daha ciddi bir tablo ortaya koyuyordu. Sırtındaki yaralardan gelen kanama büyük ölçüde durmuştu; fakat bu, tehlikenin geçtiği anlamına gelmiyordu. Asıl korkutucu olan, acının artık dışarıdan görünen bir şey olmaktan çıkıp bedenin derinliklerine çekilmiş olmasıydı.

“Majesteleri,” dedi Vaelis alçak ve dikkatli bir sesle.

Cevap gelmedi.

Vaelis biraz daha yaklaştı.

“Majesteleri, beni duyuyor musunuz?”

Yine sessizlik.

Aurelion’un başı yavaşça yana düştü ve gözleri tamamen kapandı.

O anda Rowan’ın zihnindeki bütün alarm zilleri aynı anda çalmaya başladı.

Şok.

Kan kaybı.

Soğuk taş zemin.

Uzun süre yardım edilmemesi.

Bütün bu düşünceler birkaç saniyenin içinde zihninden geçerken Rowan, Vaelis’in bedeninin de aynı sonuca vardığını hissedebiliyordu. Mantıkla içgüdü, ilk kez birbirine karşı çıkmıyor; ikisi de aynı şeyi söylüyordu.

Aurelion’un burada kalmaması gerekiyor.

Vaelis bir an başını kaldırarak çevresine baktı.

Saray kapısının önünde iki muhafız hâlâ görevlerinin başındaydı. Ancak ikisi de başlarını çevirmiş, prensin bulunduğu yere bakmaktan özellikle kaçınıyordu. Onlar için verilen emir tamamlanmıştı. Aurelion artık korunması gereken bir prens değil, tahtın öfkesinin sonucunu gösteren bir örnekti.

Bir ders.

Bir uyarı.

Bir “ibret”.

Vaelis’in bakışları sertleşti.

Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

Ardından kararını verdi.

Eğildi ve Aurelion’u dikkatlice kollarının arasına aldı.

Prensin bedenini kaldırdığı anda, beklediğinden çok daha ağır olduğunu fark etti. Bunun yalnızca fiziksel bir ağırlık olmadığını düşündü; sanki Aurelion bütün gururunu, bütün öfkesini ve yıllardır kimseye göstermediği kırgınlığını da beraberinde taşıyordu.

Bir zamanlar sarayın koridorlarında herkesin karşısında dimdik yürüyen prens, şimdi Vaelis’in kollarında neredeyse tamamen hareketsizdi.

Ve bu görüntü, Rowan’ın içinde beklemediği bir duygunun ortaya çıkmasına neden oldu.

Bir prens böyle görünmemeliydi.

Vaelis onu kaldırırken Aurelion’un sırtındaki yaralar yeniden açıldı ve koyu renkli kumaşın üzerinde kanın yayıldığını gördü.

Vaelis’in nefesi bir anlığına kesildi.

“Dayan,” dedi istemsizce.

Bu kelimenin kime söylendiğini kendisi de bilmiyordu.

Belki Aurelion’a.

Belki Rowan’ın içinde hâlâ olup biteni anlamaya çalışan tarafına.

Belki de yıllardır yalnızca emirleri yerine getirmek üzerine kurduğu hayatına.

Aurelion’un başı Vaelis’in omzuna düştü.

Nefesi boynuna hafifçe değiyordu.

Sıcaktı.

Gerçekti.

Ve tam da bu yüzden Rowan’ın zihnindeki bütün düşünceler bir anda daha karmaşık hâle geldi.

Bu bir düşman.

Vaelis’in yıllarca karşısında durduğu, hakkında emirler verdiği ve saray düzeninin bir parçası olarak gördüğü kişi buydu.

Ama şu anda Rowan için bütün unvanlar anlamsızlaşmıştı.

Prens.

Hükümdarın oğlu.

Tahtın varisi.

Düşman.

Bunların hiçbiri o anda önem taşımıyordu.

Şu anda Vaelis’in kollarında yalnızca yaralı bir insan vardı.

Vaelis bunu kabul etmek istemese bile, bedeni çoktan kararını vermişti.

Aurelion’u orada bırakamazdı.

Bu yüzden sarayın ana koridorlarına çıkmadı.

Arka kapılara yöneldi.

Gözlerden uzak hizmet geçitlerinden ilerlemeye başladı. Sarayın ihtişamlı salonlarının aksine bu koridorlarda altın işlemeler, büyük tablolar ya da gösterişli avizeler yoktu. Yalnızca eski taş duvarlar, dar geçitler ve gecenin karanlığını taşıyan loş ışıklar vardı.

Vaelis her adımını dikkatle atıyor, kollarındaki prensin sarsılmaması için hareketlerini mümkün olduğunca kontrollü tutuyordu.

Fakat zihninin içinde tek bir düşünce dönüp duruyordu.

Kimse görmemeli.

Bunu neden bu kadar önemsediğini kendisi de bilmiyordu.

Belki Aurelion’un onurunu korumak istiyordu.

Belki sarayın bunu görmesini istemiyordu.

Belki de birilerinin gelip Aurelion’u yeniden yalnızca bir emir nesnesi hâline getirmesinden korkuyordu.

Koridorların sonunda kendi odasına ulaştığında kapıyı açtı ve içeri girer girmez arkasından kapattı.

Ardından kilidi çevirdi.

O küçük ses, dış dünyayla arasındaki son bağı da kapatmış gibiydi.

Vaelis derin bir nefes aldı.

Aurelion’u yatağa mümkün olduğunca dikkatli bir şekilde yatırdı. Prensin başını yastığa yerleştirdikten sonra birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı ve onun nefes alışını izledi.

Nefes alıyordu.

Zayıf da olsa hâlâ nefes alıyordu.

Vaelis eldivenlerini çıkarmak için ellerini kaldırdı.

Tam o sırada durdu.

Ellerinin titrediğini fark etmişti.

Uzun yıllar boyunca elleri hiç titrememişti.

Ne savaş meydanlarında.

Ne ölüm kalım kararlarında.

Ne de kralın verdiği emirleri yerine getirirken.

Fakat şimdi, yalnızca birkaç adım uzağında bilinci kapalı şekilde yatan Aurelion’a bakarken ellerinin kontrolünü kaybettiğini hissediyordu.

Vaelis parmaklarını yavaşça sıktı.

Başını eğdi.

“Hayır,” diye fısıldadı kendi kendine.

Sesindeki kararlılık, titreyen ellerini susturmaya yetmiyordu.

“Kontrol sende.”

Fakat bu kez kendi söylediği sözlere inanmak eskisi kadar kolay değildi.

Çünkü ilk defa, kontrol altında tuttuğunu sandığı şeyin aslında yıllardır yalnızca bastırılmış bir tarafı olduğunu fark etmeye başlıyordu.

Ve yatağın üzerinde sessizce yatan Aurelion, o bastırılmış tarafın kapısını çoktan aralamıştı.