Yan hikaye bölüm 12

Yan Hikâye — Bölüm 12
Bana İyi Geliyorsun
Sabahın ilk ışıkları sarayın yüksek pencerelerinden içeri süzülüyordu.
Gecenin karanlığı yavaş yavaş çekilmiş, odanın içindeki gölgeler solmaya başlamıştı.
Aurelion gözlerini açtı.
Bir süre kıpırdamadan tavana baktı.
Sonra fark ettiği ilk şey, zihninin alışılmadık derecede sessiz olduğuydu.
Ne yağmur vardı.
Ne o bilinmeyen şehir.
Ne de yüzünü hatırlayamadığı o kişi.
Hiçbir şey.
Aurelion kaşlarını hafifçe çattı.
Uzun zamandır ilk defa gece boyunca hiçbir rüya görmemişti.
Üstelik yalnızca rüya görmemiş olmak değildi.
İlk kez gerçekten huzurlu uyumuştu.
Başını yavaşça çevirdi.
Vaelis hâlâ uyuyordu.
Aurelion birkaç saniye ona baktı.
Sonra bir anda nerede olduğunu fark etti.
Gözleri büyüdü.
“Ben…”
Geceyi hatırlamaya çalıştı.
Vaelis'in odasına gelişini.
Korktuğunu söylemesini.
Rüyalarından bahsetmesini.
Ve Vaelis'in söylediklerini...
“Ben her zaman yanındayım.”
“Size kimse zarar veremez.”
Aurelion'un yüzündeki şaşkın ifade yavaşça yumuşadı.
Gece boyunca Vaelis'in yanında kalmıştı.
Ve ilk defa korkmadan uyumuştu.
Aurelion doğrulmak istedi fakat hareket etmeden önce tekrar Vaelis'e baktı.
Sabah ışığı Vaelis'in yüzüne vuruyordu.
Gündüzleri herkese karşı sert ve mesafeli duran adam, uykusunda tamamen farklı görünüyordu.
Sessiz.
Sakin.
Neredeyse savunmasız.
Aurelion farkında olmadan uzun süre onu izledi.
Neden böyle yaptığını bilmiyordu.
Sadece bakmak istiyordu.
Vaelis'in yüzünde tuhaf bir tanıdıklık vardı.
Aurelion bunu daha önce de hissetmişti.
Ama şimdi daha güçlüydü.
Sanki zihni hatırlayamasa bile başka bir şey onu tanıyordu.
Kalbi.
Aurelion elini göğsüne götürdü.
Kalbinin normalden hızlı attığını ancak o anda fark etti.
“Ne oluyor bana?”
Fısıltısı neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı.
Bakışlarını Vaelis'ten ayırmadı.
Ve dudaklarından birkaç kelime kendiliğinden döküldü.
“Bana iyi geliyorsun…”
Bir an sustu.
Sonra daha da sessiz bir sesle:
“Vaelis.”
Tam o sırada Vaelis'in gözleri açıldı.
Aurelion irkildi.
Hemen başını diğer tarafa çevirdi.
Vaelis birkaç saniye boyunca ne olduğunu anlamaya çalıştı.
Sonra Aurelion'u gördü.
“Majesteleri?”
Aurelion'un yüzü hafifçe kızarmıştı.
“Ben…”
Bir süre ne söyleyeceğini bilemedi.
Sonunda gözlerini kaçırarak konuştu.
“Özür dilerim.”
Vaelis doğruldu.
“Neden?”
“Buraya gelmemeliydim.”
Aurelion yatağın kenarına baktı.
“Dün gece düşünmeden hareket ettim. Sizi rahatsız etmiş olabilirim.”
Vaelis'in yüzünde hafif bir ifade belirdi.
“Beni rahatsız etmediniz.”
Aurelion ona baktı.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Vaelis sakin bir sesle ekledi:
“İsterseniz yine gelebilirsiniz.”
Aurelion şaşırdı.
“Ne?”
Vaelis ona baktı.
“Ne zaman isterseniz burada uyuyabilirsiniz, Majesteleri.”
Aurelion birkaç saniye cevap veremedi.
“Buna izin mi veriyorsun?”
Vaelis hafifçe başını eğdi.
“İzin vermek benim haddim değil.”
Sonra gözlerini Aurelion'un gözlerine çevirdi.
“Ama geldiğinizde sizi geri göndermeyeceğim.”
Aurelion'un kalbi yeniden hızlandı.
Bu kez nedenini anlamaya çalışmadı.
Sadece gülümsedi.
Küçük, neredeyse fark edilmeyecek bir gülümsemeydi.
“Teşekkür ederim.”
Vaelis başını eğdi.
“Her zaman.”
Aurelion yataktan kalktı.
Kapıya doğru birkaç adım attıktan sonra durdu.
Arkasına baktı.
Vaelis hâlâ onu izliyordu.
Aurelion birkaç saniye düşündü.
Sonra:
“Vaelis?”
“Majesteleri?”
“Bu gece…”
Cümlesini tamamlayamadı.
Vaelis onun ne söylemek istediğini anlamış gibiydi.
“Kapım açık olacak.”
Aurelion başını hafifçe salladı.
Ve odadan çıktı.
Kapı kapandığında Vaelis uzun süre sessiz kaldı.
Sonra yatağın üzerinde oturup ellerine baktı.
Aurelion hiçbir şey hatırlamıyordu.
Ama dün gece onun yanında uyumuştu.
Ve sabah uyandığında ilk söylediği şeylerden biri:
“Bana iyi geliyorsun.”
Vaelis gözlerini kapattı.
Geçmişte Aurelion'u kaybetmişti.
Sonra Rowan'ı kaybetmişti.
Şimdi ise aynı ruh, hiçbir şeyi hatırlamadan yeniden onun yanına geliyordu.
Belki de kitap ne kadar uğraşırsa uğraşsın bazı şeyleri tamamen silemiyordu.
Çünkü hafıza unutabilirdi.
İsimler kaybolabilirdi.
Dünyalar yok olabilirdi.
Ama insanın içinde kalan bazı duygular...
yeniden aynı kişiyi bulmanın bir yolunu mutlaka buluyordu.