40. bölüm / 66

38.5

Bölümler 66Şu an: 38.5

Unutulan İsim

Kapı kapandıktan sonra her şey sustu.
Rowan ve Aurelion artık kitabın içinde değildi.
Fakat hiçbiri henüz bunun ne anlama geldiğini bilmiyordu.
Aurelion birkaç adım attıktan sonra durdu.
Bir şey…
Bir görüntü zihninin en derin yerinde belirmişti.
Eski bir oda.
Pencerenin önünde duran genç bir adam.
Kızıl saçlar.
Kehribar gözler.
Ve kendisine uzanan bir el.
Aurelion nefesini tuttu.
“Rowan…”
İsim dudaklarından istemsizce döküldü.
Rowan ona baktı.
“Ne oldu?”
Aurelion cevap veremedi.
Çünkü ilk kez, yıllardır unuttuğu bir acının kapısı aralanmıştı.
Yirmi yıl önce…
Aurelion aynı odada tek başına oturuyordu.
Masasının üzerinde onlarca kâğıt vardı.
Bazıları buruşturulmuş, bazıları yarım bırakılmıştı.
Hepsinin ortasında tek bir isim vardı:
Rowan.
Aurelion kalemi elinde tutuyor, boş sayfaya bakıyordu.
“Beni neden bıraktın?”
Cevap yoktu.
Çünkü Rowan artık yoktu.
Aurelion günlerce odasından çıkmadı.
Sonra yazmaya başladı.
Önce bir dünya yarattı.
Sonra bir prens.
Sonra bir savaşçı.
Ve sonunda…
Vaelis.
Vaelis’in yüzünü çizerken eli durdu.
Çünkü farkında olmadan Rowan’ın yüzünü çizmişti.
Aynı bakış.
Aynı gözler.
Aynı yüzün başka bir kaderdeki yansıması.
Aurelion bunu fark ettiğinde sayfayı yırtmak yerine karanlık bir gülümsemeyle karakterin üzerine yeni kelimeler yazdı.
Acımasız.
Soğuk.
İtaatkâr.
Kimseye güvenmeyen.
Sevdiği kişiyi terk eden.
Son kelimede kalemi durdu.
Aurelion’un gözleri doldu.
“Böyle olacaksın.”
Sesi kırılmıştı.
“Çünkü beni bıraktın.”
O gece kitabın son sayfasına geldi.
Kalemini kaldırdı.
Fakat son cümleyi yazamadan odadaki bütün ışıklar söndü.
Kitap açıldı.
Sayfalar kendi kendine çevrilmeye başladı.
Aurelion ayağa kalkamadan karanlık onu içine çekti.
Ve o anda…
Aurelion her şeyi unuttu.
Aynı gece başka bir yerde…
Başka bir bedende…
Bir çift göz açıldı.
Kızıl saçlı genç adam hiçbir şey hatırlamıyordu.
Adını bile.
Geçmişini bile.
Ama kalbinin derinliklerinde açıklayamadığı bir boşluk vardı.
Sanki hayatının en önemli kişisini kaybetmişti.
Kim olduğunu bilmiyordu.
Neden özlediğini bilmiyordu.
Sadece tek bir kelime zihninde yankılanıyordu.
Aurelion.
Ve yirmi yıl sonra…
İki ruh yeniden karşılaşmıştı.
Biri her şeyi unutmuştu.
Diğeri ise unutmak zorunda bırakılmıştı.
Ama kaderin hesaba katmadığı bir şey vardı:
Ruhlar, bazen hafızanın unuttuğu isimleri bile hatırlayabilir.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 2beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.