38.6

Hatırlanan Ruh

Aurelion uzun süre konuşamadı.
Gözleri Rowan’ın yüzündeydi.
Fakat artık karşısında yalnızca bugünkü Rowan’ı görmüyordu.
Yirmi yıl öncesini görüyordu.
Aynı kızıl saçlar…
Aynı bakış…
Aynı gözlerde saklanan o tuhaf sıcaklık…
Bir zamanlar geceleri yanında oturan, onun yazdıklarını okuyan ve her yeni hikâyesinde onu cesaretlendiren kişi.
Rowan.
Gerçek Rowan.
Aurelion’un dudakları titredi.
“Sen…”
Rowan ona baktı.
“Aurelion?”
Aurelion bir adım geri çekildi.
Başını ellerinin arasına aldı.
Hatıralar artık tek tek gelmiyordu.
Hepsi aynı anda dönüyordu.
Bir ev.
Yağmurlu bir gece.
Masada iki fincan.
Rowan’ın gülüşü.
Bir tartışma.
Kapanan bir kapı.
Ve ardından…
sessizlik.
Aurelion’un yalnız kaldığı o uzun yıllar.
“Hayır…”
Başını kaldırdı.
“Ben seni kaybetmiştim.”
Rowan’ın yüzündeki şaşkınlık büyüdü.
“Ne?”
Aurelion ona doğru baktı.
“Yirmi yıl önce.”
Sesi kırılıyordu.
“Sen vardın.”
Bir adım daha attı.
“Sen benim hayatımdaydın.”
Rowan nefesini tuttu.
Aurelion’un gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
“Sonra gittin.”
Bu kelime ikisinin arasında ağır bir şekilde kaldı.
“Ben seni terk ettiğimi sandım.”
Aurelion başını iki yana salladı.
“Hayır…”
“Sen beni terk ettin.”
Rowan’ın yüzündeki ifade değişti.
Hatırlamadığı bir geçmişin parçaları zihninde kıpırdanmaya başladı.
Aurelion devam etti:
“Sonra öldüğünü öğrendim.”
O anda Rowan’ın zihninde bir görüntü belirdi.
Kendi elleri.
Aurelion’un elleri.
Birbirlerinden ayrılışları.
Fakat görüntü tam oluşmadan kayboldu.
Rowan alnını tuttu.
“Ben…”
Aurelion gözlerini kapattı.
“Sen gittikten sonra kendimi odama kapattım.”
Masasının başında geçirdiği geceler gözlerinin önünden geçti.
“Yazmaya başladım.”
Bir kitap.
Boş sayfalar.
Mürekkep.
Ve sonra…
Vaelis.
Aurelion’un yüzü acıyla gerildi.
“Onu ben yarattım.”
Rowan sustu.
“Vaelis’i.”
Bir süre kimse konuşmadı.
Aurelion devam etti:
“Yüzünü senden aldım.”
Rowan’ın nefesi kesildi.
“Bakışlarını senden aldım.”
Aurelion gözlerini Rowan’dan ayırmadı.
“Ama karakterini…”
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaldı.
“Benden aldım.”
Rowan anlamıştı.
Aurelion’un öfkesi.
Terk edilmişlik hissi.
Yıllarca taşıdığı kırgınlık.
Hepsi Vaelis’in içine aktarılmıştı.
Aurelion, Rowan’ın ölümünü kabullenememişti.
Bu yüzden onu bir karakter olarak yeniden yaratmıştı.
Ama sevdiği kişiyi yeniden yaratırken…
onu cezalandırmıştı.
“Onu neden kötü yaptın?” diye sordu Rowan.
Aurelion gözlerini kapattı.
“Çünkü seni hâlâ seviyordum.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Ve senden nefret ettiğime inanmak daha kolaydı.”
Rowan’ın gözleri doldu.
Aurelion devam etti:
“Vaelis’i yaratırken aslında seni cezalandırdığımı sanıyordum.”
Başını eğdi.
“Ama gerçekte…”
Sesi kırıldı.
“Ben kendimi cezalandırıyordum.”
Rowan ona doğru yaklaştı.
“Sonra ne oldu?”
Aurelion boşluğa baktı.
“Kitabı bitirdiğim gece…”
Hatırası geri geldi.
Mum ışığı.
Son sayfa.
Kapanmayan cümle.
Kitabın açılması.
Ve karanlık.
“Kitap beni içine çekti.”
Aurelion’un bakışları Rowan’a döndü.
“Her şeyi unuttum.”
Rowan fısıldadı:
“Ben de…”
“Biliyorum.”
Aurelion’un yüzünde acı bir tebessüm oluştu.
“Senin ruhun ise başka bir bedende yeniden doğdu.”
Rowan’ın gözleri büyüdü.
“Ve beni hatırlamadım.”
“Hayır.”
Aurelion başını salladı.
“Hatırlamadın.”
Sonra Rowan’a baktı.
“Ama kalbin hatırladı.”
İkisi de sustu.
Çünkü şimdi geçmişte yaşanan her şey başka bir anlam kazanmıştı.
Aurelion’un Rowan’a ilk bakışta hissettiği tanıdıklık…
Rowan’ın Aurelion’u ilk gördüğünde açıklayamadığı özlem…
Birbirlerini tanımadıkları hâlde duydukları o garip bağ…
Bunların hiçbiri tesadüf değildi.
Hafıza onları unutmuştu.
Ama ruhları unutmamıştı.
Aurelion yavaşça Rowan’ın karşısında durdu.
“Yirmi yıl boyunca seni aradığımı bile bilmiyordum.”
Rowan gözlerini ondan ayırmadı.
“Ben de seni aradığımı bilmiyordum.”
Aurelion acı bir gülümsemeyle başını salladı.
“Demek bütün bu hikâye…”
Rowan cümleyi tamamladı:
“Bizi tekrar birbirimize getirmek içinmiş.”
Aurelion bir süre sessiz kaldı.
Sonra gözlerini kapattı.
“Hayır.”
Rowan şaşkınlıkla baktı.
Aurelion gözlerini açtı.
“Bizi ayırmak için başladı.”
Sonra hafifçe gülümsedi.
“Ama biz onu değiştirdik.”
Ve ilk kez ikisi de şunu anladı:
Kitap Rowan’ın ruhunu başka bir bedene göndermiş, Aurelion’un hafızasını silmiş ve onları birbirlerinden ayırmıştı.
Ama bütün bunlara rağmen…
yirmi yıl sonra yine birbirlerini bulmuşlardı.
Çünkü bazı bağlar bir hikâyeye yazılmaz.
Bazıları, hikâye yok olduğunda bile yaşamaya devam eder.