Yan hikaye bölüm 5

Yan Hikâye — Bölüm 5

Hatırlayan Kişi

Aurelion uzun süre masanın üzerindeki siyah deftere baktı.
“İlk hikâye yeniden başladı.”
Altındaki cümle ise zihninden çıkmıyordu.
“Ama bu kez Vaelis hatırlıyor.”
Ve son satır…
“Rowan henüz doğmadı.”
Aurelion parmaklarını sayfanın üzerinde gezdirdi.
“Rowan…”
Bu ismi söylemek bile içinde açıklayamadığı bir boşluk oluşturuyordu.
Onu tanımıyordu.
En azından aklı öyle söylüyordu.
Ama kalbi…
Kalbi bu ismi duyduğunda sanki yıllardır kayıp olan bir şeyi arıyormuş gibi davranıyordu.
Aurelion defteri kapattı.
Tam o sırada kapı açıldı.
Vaelis içeri girdi.
Her zamanki gibi sessizdi.
Aurelion başını kaldırdı.
“Vaelis.”
“Majesteleri.”
“Bana bir şey söyle.”
Vaelis durdu.
“Ne hakkında?”
“Az önce gördüğüm rüya.”
Vaelis'in yüzü değişmedi.
“Rüyalar hakkında ne söyleyebilirim?”
Aurelion gözlerini kıstı.
“Bana yalan söyleme.”
Sessizlik.
Vaelis yavaşça kapıyı kapattı.
Sonra Aurelion'a döndü.
“Ne hatırlıyorsunuz?”
Aurelion cevap vermeden önce düşündü.
“Başka bir dünya.”
Vaelis sustu.
“Rowan.”
Vaelis'in gözlerinde belli belirsiz bir hareket oldu.
Aurelion bunu fark etti.
“Onu tanıyorsun.”
“Hayır.”
“Yalan.”
Vaelis ilk kez gözlerini kaçırdı.
Aurelion ayağa kalkmaya çalıştı ama ağrı nedeniyle yeniden yatağa oturdu.
“Sen onu tanıyorsun.”
Vaelis birkaç saniye boyunca sessiz kaldı.
Sonunda:
“Evet.”
Aurelion'un kalbi hızlandı.
“Kim o?”
Vaelis ona baktı.
“Bilmemeniz gereken biri.”
“Benim rüyamda neden vardı?”
“Çünkü artık hikâyenin dışında değilsiniz.”
Aurelion kaşlarını çattı.
“Ne demek bu?”
Vaelis yaklaşarak masanın üzerindeki defteri aldı.
“Bu dünya sizin yazdığınız dünya.”
Aurelion'un yüzü gerildi.
“Bunu zaten biliyorum.”
“Hayır.”
Vaelis defteri açtı.
“Hatırladığınızı sanıyorsunuz.”
Sayfayı çevirdi.
“Fakat aslında sadece size izin verilen kısmını hatırlıyorsunuz.”
Vaelis parmağını boş sayfanın üzerinde gezdirdi.
“Yirmi yıl önce bu dünyaya girdiniz.”
Aurelion'un nefesi kesildi.
“Yirmi yıl…”
“Evet.”
“Ben burada doğdum.”
“Hayır.”
Aurelion sustu.
Vaelis devam etti:
“Buraya yazdığınız hikâyenin içine çekildiniz.”
Aurelion'un zihninde kısa bir görüntü belirdi.
Bir masa.
Bir kalem.
Bir kitap.
Ve karşısında bir isim.
Rowan.
Aurelion gözlerini kapattı.
Başının içinde ani bir uğultu oluştu.
“Ben…”
Vaelis hemen defteri kapattı.
“Henüz değil.”
Aurelion gözlerini açtı.
“Ne?”
“Hatırlamak için henüz erken.”
“Buna sen karar veremezsin.”
Vaelis'in sesi sakindi.
“Tam tersine.”
Aurelion'a baktı.
“Bu kez her şeyi ben kontrol edeceğim.”
Aurelion bir anda ayağa kalktı.
“Beni neden geri getirdin?”
Vaelis cevap vermedi.
“Beni duyuyor musun?”
“Evet.”
“Öyleyse cevap ver.”
Vaelis uzun süre Aurelion'a baktı.
Sonunda:
“Çünkü sizi kaybetmek istemiyorum.”
Aurelion şaşırdı.
“Beni?”
“Evet.”
“Beni neden kaybetmek istemeyesin?”
Vaelis'in yüzünde çok hafif bir gülümseme belirdi.
“Çünkü sizi kaybettiğimde…”
Sesi kısıldı.
“…ben de yok olacağım.”
Aurelion'un bakışları sertleşti.
“Sen Vaelis'sin.”
“Evet.”
“Benim yarattığım karakter.”
Vaelis başını salladı.
“Öyleydim.”
Aurelion'un yüzü değişti.
“Öyleydin?”
Vaelis pencereye yürüdü.
Dışarıda sarayın bahçesi görünüyordu.
Aynı taş yollar.
Aynı ağaçlar.
Aynı duvarlar.
Ama Vaelis'in bakışlarında artık geçmişe ait bir şey vardı.
“Beni siz yazdınız.”
“Evet.”
“Beni siz yarattınız.”
“Evet.”
“Bana sizin acınızı verdiniz.”
Aurelion sustu.
Vaelis devam etti:
“Öfkenizi.”
Bir adım attı.
“Yalnızlığınızı.”
Bir adım daha.
“Ve terk edilmişlik hissinizi.”
Aurelion'un elleri titredi.
“Yeter.”
“Sonra beni sizden uzaklaştırdınız.”
“Yeter dedim.”
“Ve sonunda beni düşmanınız yaptınız.”
Aurelion başını eğdi.
Çünkü bunların hepsinin doğru olduğunu biliyordu.
Fakat Vaelis'in söylemediği bir şey daha vardı.
Kendi iradesini.
Vaelis artık yalnızca yazılmış bir karakter değildi.
Hikâyenin içinde kendi kararlarını verebilen bir varlığa dönüşmüştü.
“Peki Rowan?”
Bu kez soruyu Aurelion sordu.
Vaelis durdu.
“Onu neden öldürdün?”
Odanın havası ağırlaştı.
Vaelis yavaşça Aurelion'a döndü.
“Çünkü onun yerinde ben olmak istedim.”
Aurelion'un gözleri büyüdü.
“Ne?”
“Onun sahip olduğu şeyi istedim.”
“Benim sevgimi mi?”
Vaelis cevap vermedi.
Bu sessizlik yeterliydi.
Aurelion'un yüzünde acı bir ifade oluştu.
“Sen…”
Vaelis gözlerini kapattı.
“Beni yaratan kişi sizdiniz.”
“Bu sana beni sevme hakkı vermez.”
“Biliyorum.”
“Rowan'ın yerini alma hakkı da vermez.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse neden?”
Vaelis gözlerini açtı.
“Çünkü onun her defasında sizi bulmasını izledim.”
Aurelion sustu.
“Başka dünyalarda.”
“Başka hayatlarda.”
“Başka yüzlerle.”
Vaelis'in sesi ilk kez kırıldı.
“Her defasında siz ona döndünüz.”
Aurelion ona baktı.
“Ve sen?”
“Ben hep geride kaldım.”
Sessizlik.
“Bu yüzden bu kez…”
Vaelis bir adım attı.
“Ben sizi geri getirdim.”
Aurelion'un kalbi hızlandı.
“Rowan'ın olmadığı bir zamana.”
Vaelis başını salladı.
“Henüz doğmadığı bir zamana.”
Aurelion fısıldadı:
“Onu değiştireceksin.”
“Hayır.”
“Öyleyse ne yapacaksın?”
Vaelis'in cevabı gecikmedi.
“Bu kez hikâyeyi ben yazmayacağım.”
Defteri Aurelion'a uzattı.
“Bu kez…”
Bakışları derinleşti.
“…hikâyenin beni seçmesini sağlayacağım.”
O gece Aurelion tekrar uyudu.
Ve yine aynı rüyayı gördü.
Taş merdivenler.
Bahçe.
Çocukluk.
Bir çocuk ona gülümsüyordu.
Aurelion elini uzattı.
“Sen kimsin?”
Çocuk cevap vermedi.
Sadece elini tuttu.
Sonra görüntü değişti.
Bir genç adam.
Yağmurlu bir sokak.
Birbirine bakan iki kişi.
Aurelion o yüzü tanımıyordu.
Ama kalbi tanıyordu.
Rowan.
Aurelion ona doğru koştu.
“Bekle!”
Rowan arkasını döndü.
Gülümsedi.
Ve tek bir şey söyledi:
“Bu kez beni sen bul.”
Aurelion uyandı.
Nefes nefeseydi.
Odanın karanlığında başucuna baktı.
Vaelis oradaydı.
Sessizce onu izliyordu.
Aurelion fısıldadı:
“Rowan'ı gördüm.”
Vaelis'in gözlerinde hiçbir şaşkınlık yoktu.
“Biliyorum.”
Aurelion dondu.
“Sen de gördün mü?”
Vaelis başını iki yana salladı.
“Hayır.”
“Öyleyse nasıl biliyorsun?”
Vaelis ayağa kalktı.
Kapıya doğru yürüdü.
Tam çıkacakken durdu.
“Çünkü o rüyayı…”
Aurelion'a baktı.
“…ben de yirmi yıldır görüyorum.”
Kapı kapandı.
Aurelion yalnız kaldı.
Ve ilk kez fark etti:
Vaelis yalnızca geçmişi hatırlamıyordu.
Vaelis, Rowan'ı Aurelion'dan çok daha uzun zamandır bekliyordu.