11.bölüm

Vaelis’in adı bir zamanlar sarayda fısıltıyla söylenmezdi.
Onun adı korkuyla, çekinerek ya da insanların seslerini alçaltmasına neden olan ağır bir sessizlikle birlikte anılmazdı. Bir zamanlar Vaelis yalnızca sarayın arka bahçelerinde koşan, derslerden kaçmak için taş merdivenlerin arkasına saklanan ve kendisine yöneltilen her soruya çocukça bir merakla cevap veren bir çocuktu.
Bir zamanlar…
Saray bahçelerinde gerçekten kahkahalar vardı.
Aurelion henüz çocuktu. Henüz başının üzerinde bir tahtın gölgesini taşımıyor, her davranışının gelecekteki hükümdarlığıyla ölçüleceğini bilmiyordu. Günleri derslerle, görgü kurallarıyla ve kendisine öğretilen sayısız görevle geçiyordu; fakat bütün bunların arasında kendisine ait küçük kaçış noktaları da vardı.
En sevdiği yer ise sarayın arka bahçesindeki eski taş merdivenlerdi.
Orada kimse onu kolay kolay bulamazdı.
Ya da en azından Aurelion öyle sanırdı.
Çünkü o merdivenlere her gittiğinde, çoğu zaman kendisinden önce oraya ulaşmış biri olurdu.
Vaelis.
O zamanlar üzerinde ağır zırhlar yoktu.
Bakışlarında yılların soğukluğu bulunmuyordu.
Sessizliği, korkutucu bir suskunluk değil; yalnızca bir çocuğun dünyayı anlamaya çalışırken içine kapanmasından ibaretti.
Vaelis saraya ilk getirildiğinde diğer çocuklar gibi davranmamıştı. Korkuyla etrafına bakmamış, ağlamamış ya da kendisine dokunan insanlardan kaçmamıştı. Sadece bulunduğu yeri anlamaya çalışırcasına çevresini incelemiş ve hiçbir şey söylemeden olup biteni izlemişti.
Aurelion onu ilk gördüğünde, nedenini kendisinin de bilmediği bir düşünce zihninden geçmişti.
Bu çocuk… bana benziyor.
Belki ikisi de sarayın içinde kendilerine ait olmayan bir hayatın içine bırakılmıştı.
Belki ikisi de henüz ne olacaklarını bilmiyordu.
Belki de Aurelion, ilk kez karşısında kendisi kadar yalnız görünen birini bulmuştu.
İlk başlarda birlikte ders gördüler.
Birlikte derslerden kaçtılar.
Yakalandıklarında birlikte ceza aldılar.
Aurelion, öğretmenlerin karşısında ne söyleyeceğini bilemezken Vaelis çoğu zaman onun önüne geçerdi. Bir öğretmenin sesi yükseldiğinde, bir muhafız sert bir bakış attığında ya da yaptıkları bir şey yüzünden cezalandırılmaları gerektiğinde Vaelis hiç düşünmeden bir adım öne çıkardı.
“Ben yaptım.”
Sonra da gülümserdi.
Aurelion onu uzun uzun izlerdi.
O gülümsemede, sarayın kendisine öğretmediği bir şey vardı.
Korkusuzluk.
Vaelis güçlüydü.
Fakat o zamanlar taşıdığı güç henüz sertleşmemişti. İnsanları ezmek için değil, yanında olanları korumak için kullandığı bir güçtü. Ellerinde silah olduğunda bile gözlerinde acımasızlık değil, kendisini ve sevdiklerini koruma isteği vardı.
Aurelion için Vaelis, sarayın geri kalanından farklıydı.
Çünkü herkes Aurelion’un gelecekte kral olacağını görüyordu.
Vaelis ise yalnızca Aurelion’u görüyordu.
Geceleri Aurelion kabus gördüğünde odasından sessizce çıkar, sarayın koridorlarından geçerek Vaelis’in kaldığı yere giderdi. Bazen tek kelime bile etmezdi.
Vaelis de soru sormazdı.
Neden korktuğunu merak etmez, onu konuşmaya zorlamazdı.
Sadece yanında otururdu.
Bazen iki çocuk, gecenin sessizliği içinde hiçbir şey söylemeden saatlerce beklerdi.
Bir gece Aurelion, başını dizlerine yaslamış hâlde uzun süre sustuktan sonra aniden konuşmuştu.
“Bir gün kral olacağım.”
Vaelis ona bakmıştı.
Çocukça ama kesin bir ifadeyle cevap vermişti.
“Ben de seni koruyacağım.”
Aurelion gülümsemişti.
“O zaman herkes susar.”

O cümle o zamanlar yalnızca iki çocuğun kurduğu masum bir hayal gibiydi.
Fakat yıllar sonra Aurelion, o geceyi hatırladığında bunun hayatında verdiği en önemli sözlerden biri olduğunu anlayacaktı.
Çünkü saray, masumiyetin uzun süre yaşamasına izin vermezdi.
Vaelis büyüdükçe değişmeye başladı.
Ve bu değişimi ilk fark eden kişi Aurelion oldu.
Önce gülümsemeleri azaldı.
Sonra birlikte kaçtıkları yerlerde görünmemeye başladı.
Ardından sorular sormayı bıraktı.
Eğitim alanında diğer çocuklardan farklılaştıkça, aralarındaki mesafe de fark edilmeden büyüdü. Daha hızlıydı. Daha güçlüydü. Daha dayanıklıydı.
Ve giderek daha sertleşiyordu.
Bir gün Aurelion onu eğitim sırasında durdurmuştu.
“Canını bu kadar zorlamana gerek yok.”
Vaelis ona bakmıştı.
“Bu sadece eğitim.”
Vaelis’in yüzünde hiçbir ifade yoktu.
“Zayıf olanlar için.”
Bu birkaç kelime Aurelion’un zihnine beklediğinden çok daha derin yerleşmişti.
Çünkü Vaelis’in sesinde yalnızca başkalarını küçümseyen bir sertlik yoktu.
Kendisine karşı da aynı acımasızlığı taşıyordu.

Sonrasında olaylar çok daha hızlı gelişti.
Kral, Vaelis’i fark etti.
Onun sessizliğini.
Sorgulamadan itaat etmesini.
Emirleri yerine getirirken tereddüt etmemesini.
Ve belki de en önemlisi, kendisinden istenen kişiye dönüşmeye ne kadar kolay yaklaşabildiğini.
Kral onu şekillendirdi.
Vaelis artık Aurelion’un yanında yürüyen çocuk değildi.
Onun arkasında duran bir gölgeydi.
Aurelion sarayın içinde giderek yalnızlaşırken Vaelis güçleniyordu. İnsanlar Vaelis’ten çekinmeye başlamış, Aurelion’un yanında bile konuşurken daha dikkatli davranır olmuşlardı.
Bir gün Aurelion ona yaklaşmıştı.
Aralarında artık eskisi kadar kolay aşılmayan bir mesafe vardı.
“Artık bana eskisi gibi bakmıyorsun,” demişti.
Vaelis cevap vermemişti.
Aurelion birkaç saniye boyunca onu izledikten sonra daha alçak bir sesle konuşmuştu.
“Beni koruyacağını söylemiştin.”
Vaelis’in bakışları hâlâ soğuktu.
“Şimdi…”
Aurelion’un sesi kırılmıştı.
“…sanki beni görmüyorsun bile.”
Vaelis sonunda cevap vermişti.
“Ben görevimi yapıyorum.”
Aurelion o anda anlamıştı.
Onu kendisinden almışlardı.
Çocukluğundaki Vaelis’i, kralın emirlerinin ve sarayın acımasız düzeninin içinde yavaş yavaş kaybetmişlerdi.
Fakat daha kötüsü henüz yaşanmamıştı.
Bir gece Aurelion, istemeden bir cezaya tanık oldu.
Karşısında diz çökmüş bir mahkûm vardı.
Ve onun karşısında…
Vaelis duruyordu.
Aurelion ilk kez, çocukluğundaki Vaelis ile karşısındaki komutan arasındaki farkı bu kadar açık görmüştü.
Mahkûmun yalvarışları duyulurken Vaelis’in yüzünde hiçbir değişiklik olmadı.
Emir tamamlandığında Aurelion’un içindeki dünya da sanki sessizce parçalanmıştı.
O gece gördüklerinden sonra Aurelion uzun süre kendine gelemedi.
Vaelis ise ona bakmadı bile.
Belki bakmaya cesaret edemedi.
Belki de artık bakması gerektiğini düşünmüyordu.
Aurelion o geceden sonra Vaelis’ten nefret etmeye başladı.
Fakat bu nefretin içinde açıklayamadığı başka bir duygu daha vardı.
Çünkü ne zaman korksa…
Ne zaman kendisini tehdit altında hissetse…
Ne zaman sarayın duvarları üzerine biraz daha yaklaşsa…
Aklına hep aynı kişi geliyordu.
Vaelis.
Onu koruyabilecek tek kişi.
Ve bir gün karşısına geçerse, onu durdurabilecek belki de tek kişi.
Yıllar sonra isyan gecesi geldiğinde Aurelion, çocukluğundaki Vaelis’i son kez aradı.
Belki bir yerlerde hâlâ o çocuğun kaldığını düşünüyordu.
Belki bütün bu yılların altında, eski taş merdivenlerde yanında oturan ve ona “Seni koruyacağım,” diyen çocuk hâlâ yaşıyordu.
Ama onu bulamadı.
Karşısında yalnızca emirlerini yerine getiren bir komutan vardı.
Yalnızca soğuk bakışlar.
Yalnızca tahtın gölgesinde şekillenmiş bir itaat.
Ve Aurelion, o gece çocukluğunda duyduğu sözün nasıl başka bir şeye dönüştüğünü anladı.
Ben de seni koruyacağım.
Bir zamanlar bu söz güven demekti.
Şimdi ise aynı söz, Aurelion’un en büyük korkusuna dönüşmüştü.
İşte bu yüzden nefreti bu kadar derindi.
Çünkü nefret ettiği şey yalnızca Vaelis’in yaptıkları değildi.
Nefret ettiği şey, bir zamanlar güvendiği kişinin değişmiş olmasıydı.
Nefret ettiği şey, çocukluğundaki o gülümsemeyi hâlâ hatırlıyor olmasıydı.
Ve belki de en acı olanı…
O eski Vaelis’in tamamen yok olduğuna hiçbir zaman gerçekten inanamamış olmasıydı.
Çünkü bazı bağlar zamanla kopmaz.
Sadece sessizleşir.
Bazı sözler unutulmaz.
Sadece yılların altında gömülür.
Ve bazı insanlar birbirlerinden nefret ettiklerini söylerken bile, geçmişte birbirlerine verdikleri sözü kalplerinin en derin yerinde taşımaya devam ederler.
Aurelion’un Vaelis’e duyduğu şey de tam olarak buydu:
Bir çocukluk, yarım kalmış bir söz ve yıllar boyunca küle dönüşmeden içinde kalan derin bir bağ.