Yan hikaye bölüm 14

Yan Hikâye — Bölüm 14

Üç ay geçmişti.
Aurelion hâlâ uyanmamıştı.
Sarayın doktorları her gün aynı şeyi söylüyordu.
“Prensin durumu değişmedi.”
Vaelis ise her gün aynı yerdeydi.
Aurelion'un yatağının yanında.
Sabah olduğunda oradaydı.
Gece olduğunda yine oradaydı.
Bazen saatlerce tek kelime etmeden onu izliyordu.
Bazen elini yatağın kenarına koyuyor ve yalnızca nefes alışını dinliyordu.
Üç ay boyunca tek bir şeyden vazgeçmemişti.
Aurelion'un uyanacağına inanmak.
Dördüncü ayın sonlarına gelindiğinde sarayın koridorlarında bile umut azalmıştı.
Fakat Vaelis hâlâ bekliyordu.
O gün de her zamanki gibi Aurelion'un başucunda oturuyordu.
Oda sessizdi.
Perdeler hafifçe hareket ediyor, dışarıdan kuşların sesi geliyordu.
Vaelis başını eğmişti.
Tam gözlerini birkaç saniyeliğine kapatmışken...
Aurelion'un parmakları hafifçe hareket etti.
Vaelis hemen başını kaldırdı.
Sonra Aurelion'un gözleri yavaşça açıldı.
Vaelis ayağa kalktı.
“Majesteleri?”
Aurelion önce tavana baktı.
Sonra başını çevirdi.
Gözleri doğrudan Vaelis'i buldu.
Uzun süre ona baktı.
Ve sonunda fısıldadı:
“Sen haklıydın.”
Vaelis dondu.
“Ne hakkında, Majesteleri?”
Aurelion cevap vermedi.
Bakışlarını tavana çevirdi.
Sanki zihninin içinde yıllardır kapalı duran bütün kapılar aynı anda açılmıştı.
Dudakları titredi.
Gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü.
“R…”
Sesi güçlükle çıktı.
“Rowan.”
Vaelis'in kalbi sıkıştı.
Aurelion gözlerini kapattı.
“Her şey... onun yüzündenmiş.”
Vaelis sessizce dinledi.
Aurelion devam etti.
“Benim burada olmam... kitabın içinde yaşamam... bütün o dünyalar...”
Nefesi titredi.
“Ben bu kitabı yazdım.”
Vaelis'in gözleri büyüdü.
“Ve seni ona benzettim.”
Kısa bir sessizlik.
“Yüzünü... senden aldım.”
Aurelion'un sesi giderek kırılıyordu.
“Ama karakterini... kendi acımdan oluşturdum. Onun beni terk edişinden, duyduğum öfkeden...”
Vaelis tek kelime etmedi.
Aurelion ona baktı.
“Ama gerçek bundan çok daha farklıymış.”
Gözlerinden yeni yaşlar süzüldü.
“Vaelis... sen her zaman beni koruyan kişiydin.”
Vaelis'in gözleri doldu.
Aurelion devam etti:
“Ben bunu unutmuştum.”
“Çocukluğumuzu... verdiğin sözleri... seni.”
“Ben hep seni ittim.”
“Çünkü Rowan'a ulaşmak istedim.”
Başını iki yana salladı.
“Ama şimdi anlıyorum.”
Sesi neredeyse fısıltıya dönmüştü.
“Gerçek olan sendin.”
Vaelis'in dudakları aralandı fakat hiçbir şey söyleyemedi.
Aurelion gözlerini kapattı.
“Rowan'ın öldüğü gece... ruhunun başka bir evrene geçtiğini hatırlıyorum.”
“Sonra yeniden bana benzeyen bir dünyaya geldi.”
“Ben onu bulmaya çalıştım.”
“Ve her seferinde başka bir dünyanın içine sürüklendim.”
Aurelion'un yüzündeki acı daha da belirginleşti.
“Ben her kurtulduğumu sandığımda aslında biraz daha kayboluyormuşum.”
“Kitabın içinde yirmi yıl geçirdim.”
“Çıkmaya çalıştıkça başka dünyalara sürüklendim.”
“Ve sonunda... bütün bunların beni yalnız bırakmak için kurulduğunu anladım.”
Vaelis sessizce onu dinliyordu.
Aurelion'un sesi titredi.
“En çok canımı acıtan şey ise...”
Bir süre konuşamadı.
Sonunda:
“Onun beni hiç sevmediğini düşünmek.”
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
“Ben onu gerçekten sevmiştim.”
“Onu kaybettiğim için bu kitabı yazdım.”
“Sonra kendi yazdığım kitabın içinde hapsoldum.”
Aurelion gözlerini Vaelis'e çevirdi.
“Ve sen bütün bunlar boyunca yanımdaydın.”
Vaelis yatağın kenarına yaklaştı.
Aurelion'un elini tuttu.
“Majesteleri...”
Aurelion ona baktı.
Vaelis'in sesi sakindi.
“Ben size bir söz vermiştim.”
Aurelion'un gözleri doldu.
“Çocukken.”
“Evet.”
Vaelis onun elini biraz daha sıkı tuttu.
“Sizi her zaman koruyacağımı söylemiştim.”
Bir an sustu.
“Ve o söz hiç değişmedi.”
Aurelion'un gözlerinden yaşlar süzülmeye devam etti.
Vaelis ona baktı.
“Yirmi yıl geçti.”
“Dünyalar değişti.”
“İsimler değişti.”
“Bazen siz beni unuttunuz.”
“Bazen ben kendimi unuttum.”
Sonra başını hafifçe eğdi.
“Ama sizi hiç unutmadım.”
Aurelion'un nefesi kesildi.
Vaelis'in sesi bu kez daha alçaktı.
“Ne pahasına olursa olsun yanınızda olacağım.”
Kısa bir sessizlik.
“Çünkü sizi seviyorum.”
Aurelion'un gözleri büyüdü.
Vaelis devam etti:
“Sizi ilk gördüğüm günden beri.”
“Ve son gördüğüm güne kadar da seveceğim.”
Aurelion hiçbir şey söylemedi.
Sadece Vaelis'e baktı.
Sonra Vaelis ona doğru biraz eğildi.
Gözünden tek bir damla yaş süzüldü.
Aralarındaki mesafe kapandı.
Ve o anda...
Dünya titredi.
Duvarlardaki taşlar solmaya başladı.
Pencerelerin dışındaki gökyüzünün rengi değişti.
Aurelion başını kaldırdı.
“Vaelis...”
Odanın duvarlarında çatlaklar belirdi.
Fakat bu kez hiçbir şey yıkılmıyordu.
Sanki dünya...
siliniyordu.
Sarayın taşları beyaza dönüşmeye başladı.
Koridorlar kayboldu.
Gökyüzü söndü.
Aurelion Vaelis'in elini tuttu.
“Ne oluyor?”
Vaelis cevap veremedi.
Çünkü o da biliyordu.
Hikâye sona gelmişti.
Son görüntü tamamen kaybolmadan önce Aurelion'un duyduğu son şey Vaelis'in sesiydi.
“Bırakmayacağım.”
Aurelion gözlerini açtı.
Bir anda doğruldu.
Nefes nefeseydi.
Etrafına baktı.
Bu oda...
Tanıdıktı.
Çok tanıdık.
Masaya baktı.
Sandalyeye.
Pencereye.
Ve önündeki kitaba.
Aurelion yavaşça ayağa kalktı.
Kitabı eline aldı.
Sayfaları çevirdi.
Boştu.
Hepsi.
Tek bir kelime bile yoktu.
Aurelion'un zihninden tek bir isim geçti.
“Vaelis...”
Sesi korkuyla çıktı.
Tam arkasından bir ses duyuldu.
“Buradayım, Aurelion.”
Aurelion dondu.
Yavaşça arkasını döndü.
Vaelis odadaki sandalyede oturuyordu.
Aurelion birkaç saniye konuşamadı.
Vaelis ayağa kalktı.
Ona doğru yürüdü.
Sonra önünde durdu.
Başını hafifçe eğdi ve Aurelion'un elini tuttu.
Elini nazikçe dudaklarına götürdü.
“Her zaman yanınızda olacağım demiştim, Majesteleri.”
Aurelion'un gözleri doldu.
Bu kez etraflarında kitap yoktu.
Başka dünya yoktu.
Kaderi yazan bir sayfa yoktu.
Sadece boş bir kitap vardı.
Ve iki insan.
Vaelis başını kaldırıp ona baktı.
“Bu kez hikâyeyi siz yazabilirsiniz.”
Aurelion boş sayfalara baktı.
Sonra Vaelis'in elini tuttu.
Ve ilk kez...
Önlerinde yazılmış bir son olmadığını anladı.

SON....