Bölümler 59Şu an: Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime · Okuduğun bölüm
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
YEDİNCİ KİTAP
SON KURTULUŞ.
I. Bölüm
Değirmene Dönüş
Stephen ile Maggie’nin St Ogg’dan ayrıldığı günden sonraki beşinci gün, öğleden sonra saat dörtle beş arasında, Tom Tulliver Dorlcote Değirmeni’ndeki eski evin dışındaki çakıllı yolda duruyordu. Artık oranın sahibiydi; babasının ölüm döşeğindeki dileğini yarı yarıya yerine getirmiş, yıllarca kendini kararlılıkla dizginleyip sıkı çalışarak Dodsonlarla Tulliverların gururla miras aldığı eski saygınlıktan da fazlasını elde etmeye yaklaşmıştı.
Ama yaz öğleden sonrasının sıcak, durgun güneşinde duran Tom’un yüzünde ne sevinç ne de zafer vardı. Ağzı en acı ifadesini almış, sert kaşlarının arasına en koyu ve derin çizgi yerleşmişti. Gözlerini güneşten korumak için şapkasını daha da aşağı çekti; ellerini ceplerinin dibine sokup çakıllı yolda bir aşağı bir yukarı yürümeye başladı. Bob Jakin Mudport’tan vapurla dönüp, Maggie’yi Bay Stephen Guest’le birlikte bir gemiden inerken gördüğünü söyleyerek sudaki bir kazaya ilişkin akla yatmayan bütün varsayımlara son verdiğinden beri kız kardeşinden haber alınmamıştı. Gelecek haber evlendiği mi olacaktı, yoksa başka bir şey mi? Büyük olasılıkla evlenmediği haberi gelecekti. Tom’un aklı başına gelebilecek en kötü şeye hazırlanmıştı: ölüme değil, rezalete.
Sırtı giriş kapısına, yüzü hızla akan değirmen deresine dönük yürürken, iyi tanıdığımız uzun boylu, kara gözlü biri kapıya yaklaştı ve kalbi hızla çarparken Tom’a bakmak için durdu. Maggie’nin çocukluğundan beri en çok korktuğu insan ağabeyiydi. Bu, sevdiğimiz ama boyun eğmez, katı, değişmez olduğu için bizi kendine benzetemediğimiz; yine de bizden uzaklaşmasına dayanamadığımız birinden duyduğumuz türden bir korkuydu.
Kök salmış o korku şimdi Maggie’yi sarsıyordu; ama zihni, doğal sığınağı olarak kendisine verilmiş olan ağabeyine dönmeye kararlıydı. Kendi güçsüzlüğünü düşünmenin getirdiği derin aşağılanma ve verdiği zararın ıstırabı içinde, Tom’un sert azabına uğramayı, daha önce sık sık başkaldırdığı acımasız, onaylamayan yargıya sabırla ve sessizce boyun eğmeyi neredeyse istiyordu. Şimdi bunu haklı görüyordu; kendisinden daha güçsüz kim olabilirdi? İçindeki daha iyi niyete dışarıdan destek bulmayı arzuluyordu: her şeyi eksiksiz ve boyun eğerek itiraf ederek, bakışları ve sözleri kendi vicdanını yansıtacak insanların huzurunda bulunarak.
Maggie, önceki günün ve gecenin korkunç yıpratıcılığının ardından gelen, insanı güçten düşüren baş ağrısı yüzünden York’ta bir gün yatağa bağlı kalmıştı. Alnında ve gözlerinde hâlâ fiziksel acı ifadesi vardı; uzun süredir değiştirmediği elbisesiyle bütün görünüşü yorgun ve bitkin hâldi. Kapının mandalını kaldırıp ağır ağır içeri girdi. Tom kapıyı duymadı; o sırada uğuldayan bentin yakınındaydı. Ama az sonra dönüp gözlerini kaldırınca, yıpranmış ve yalnız görünen bu kişinin en kötü tahminlerini doğruladığını düşündü. İğrenme ve öfkeyle titreyip bembeyaz kesilerek durdu.
Maggie de onun üç adım önünde durdu. Yüzündeki nefreti hissetti, bu nefretin bütün bedenine yayıldığını duyumsadı; ama konuşmalıydı.
“Tom,” diye güçlükle başladı, “sana geri döndüm; eve, sığınmaya, her şeyi anlatmaya geldim.”
“Benim yanımda sana ev yok,” diye karşılık verdi Tom, öfkeden titreyerek. “Hepimizi rezil ettin. Babamın adını lekeledin. En iyi dostlarına lanet oldun. Alçakça, hilekârca davrandın; hiçbir duygu seni durdurmaya yetmiyor. Seninle bütün bağımı sonsuza dek kesiyorum. Artık benimle bir ilgin yok.”
Anneleri kapıya çıkmıştı. Maggie’yi görüp Tom’un sözlerini duymanın yarattığı çifte şokla donakaldı.
“Tom,” dedi Maggie biraz daha cesaretle, “belki sandığın kadar suçlu değilim. Duygularıma kapılmaya hiç niyetim yoktu. Onlara karşı koydum. Salı günü dönmek için teknede fazla yol almıştım. Yapabildiğim ilk anda geri geldim.”
“Artık sana inanamıyorum,” dedi Tom; ilk andaki titrek heyecandan yavaş yavaş soğuk bir katılığa bürünüyordu. “Stephen Guest’le gizli bir ilişki yürütüyordun; daha önce de bir başkasıyla yaptığın gibi. Moss Teyze’nin evinde seni görmeye gitti; sen onunla yollarda baş başa yürüdün. Kuzeninin sevgilisine hiçbir edepli genç kızın davranmayacağı gibi davranmış olmalısın, yoksa bunlar asla yaşanmazdı. Luckreth’tekiler seni geçerken gördü; öteki yerlerin hepsinden de geçtin. Ne yaptığını biliyordun. Philip Wakem’i Lucy’yi, sahip olduğun en iyi dostu, aldatmak için paravan olarak kullandın. Ona yaptıklarının sonucunu görmeye git. Hasta, konuşamayacak hâlde. Annem ona yaklaşamıyor; seni hatırlatmasından korkuyor.”
Maggie yarı sersemlemişti; ıstırabı öylesine ağır basıyordu ki kendi gerçek suçuyla ağabeyinin suçlamaları arasındaki farkı bile seçemiyor, kendini savunmayı ise hiç düşünemiyordu.
“Tom,” dedi, yeniden konuşmaya çalışırken ellerini pelerininin altında sıkarak, “ne yapmış olursam olayım, acı acı pişmanım. Telafi etmek istiyorum. Her şeye katlanırım. Bir daha yanlış yapmamam için önüme set çekilmesini istiyorum.”
“Seni ne durduracak?” dedi Tom acımasız bir acıyla. “Din değil; doğal minnet ve onur duygun da değil. O… onu vurmak gerekir, eğer… Ama sen ondan on kat daha kötüsün. Kişiliğinden de yaptıklarından da tiksiniyorum. Duygularına karşı koyduğunu söylüyorsun. Evet! Ben de karşı koymam gereken duygular yaşadım ama onları yendim. Senden daha zor bir hayatım oldu ama görevimi yaparak huzur buldum. Senin gibi bir karaktere asla onay vermem; dünya, doğruyla yanlışı ayırt ettiğimi bilecek. Muhtaç kalırsan sana bakarım; annem bana haber versin. Ama benim çatımın altına girmeyeceksin. Rezaletinin düşüncesine katlanmak bile yeterince ağır; seni görmekten tiksiniyorum.”
Maggie, yüreğinde umutsuzlukla ağır ağır uzaklaşmaya başladı. Ama zavallı, korkmuş annesinin sevgisi şimdi bütün korkularından daha güçlü biçimde kendini gösterdi.
“Yavrum! Seninle geliyorum. Annen var.”
Yüreği paramparça Maggie için o kucaklaşmanın verdiği huzur ne tatlıydı! Bizi terk etmeyen yalın bir insan merhametinden alınan tek yudum, bütün bilgeliklerden daha çok yardım eder.
Tom arkasını dönüp eve girdi.
“İçeri gel yavrum,” diye fısıldadı Bayan Tulliver. “Gelip benim yatağımda kalmana izin verir. Bunu istersem esirgemez.”
“Hayır anne,” dedi Maggie, iniltiyi andıran alçak bir sesle. “İçeri asla girmeyeceğim.”
“Öyleyse dışarıda beni bekle. Hazırlanıp seninle gelirim.”
Annesi şapkasını takıp göründüğünde Tom koridora çıktı ve annesinin ellerine para koydu.
“Evimin kapısı sana her zaman açık anne,” dedi. “Gelip neye ihtiyacın olduğunu bana söyle; yine yanıma döneceksin.”
Zavallı Bayan Tulliver, bir şey söylemeye korkarak parayı aldı. Onun için açık olan tek şey, mutsuz yavrusunun yanına gideceğini söyleyen annelik içgüdüsüydü.
Maggie kapının dışında bekliyordu; annesinin elini tuttu, bir süre sessizce yürüdüler.
“Anne,” dedi Maggie sonunda, “Luke’un kulübesine gidelim. Luke beni yanına alır. Küçük bir kızken bana çok iyi davranırdı.”
“Artık bize yer yok yavrum; karısının o kadar çok çocuğu var. Teyzelerinden birine gitmekten başka nereye gideceğimi bilmiyorum; ama bunu yapmaya da pek cesaret edemem,” dedi zavallı Bayan Tulliver. Bu çaresiz durumda zihninde başvurabileceği hiçbir çözüm yoktu.
Maggie bir süre sustu, sonra şöyle dedi:
“Anne, Bob Jakin’in evine gidelim; başka kiracıları yoksa karısı bize yer bulur.”
Böylece St Ogg’a, nehir kıyısındaki eski eve doğru yola koyuldular.
Bob evdeydi; iki aylık bebeğine sahip olmanın getirdiği yeni sevinç ve gurur bile yüreğindeki sıkıntıyı dağıtamıyordu. Bebek, prens ya da bohçacı fark etmeksizin, doğmuş bütün bebekler arasında kendi yaşının en canlısıydı. Belki de Mudport rıhtımında Maggie’yi Bay Stephen Guest’le görmenin ne kadar kuşkulu olduğunu Tom’a bildirmeye gittiğinde Tom’un tepkisine tanık olmasaydı, bu görüntüyü bütünüyle anlayamazdı. O zamandan beri, Maggie’nin kaçışına zaten felaket niteliği veren koşullar St Ogg’ın daha seçkin çevrelerini aşmış, seyislere ve çıraklara kadar herkesin konuştuğu bir konu olmuştu. Bu yüzden kapıyı açıp keder ve yorgunluk içindeki Maggie’yi karşısında görünce, kendine sormaya bile ancak cesaret ettiği tek soru dışında soracak bir şeyi yoktu: Bay Stephen Guest neredeydi? Bob, kendi payına, öteki dünyada işleri yolunda gitmeyen beyler için var olduğu söylenen bir tımarhanenin en sıcak bölümünde olmasını umuyordu.
Kiralık odalar boştu. Hem büyük Bayan Jakin’e hem de küçük Bayan Jakin’e, “yaşlı hanım” ile “genç hanım” için her şeyi rahat ettirmeleri söylendi; ah, hâlâ “genç hanım”dı! Zekâsı keskin Bob, bu işin nasıl böyle sonuçlandığını anlayamıyordu: Bay Stephen Guest, yanında tutma fırsatı varken Maggie’den nasıl ayrılmış ya da onun gitmesine nasıl izin vermişti? Ama sustu; karısının soru sormasına izin vermedi. Burnunu sokmak, gizlice bilgi edinmeye çalışmak gibi görünebileceği için Maggie’nin odasına uğramadı. Oysa kara gözlü Maggie’ye karşı, ona unutulmaz kitap armağanını aldığı günlerdeki şövalyece tutumunu hâlâ koruyordu.
Bir iki gün sonra Bayan Tulliver birkaç saatliğine değirmene, Tom’un ev işlerini görmeye gitti. Maggie bunu istemişti; yapılacak etkin bir işi kalmayınca içine dolan ilk şiddetli duygu patlaması geçtikten sonra annesinin varlığına daha az ihtiyaç duyuyordu; hatta kederiyle baş başa kalmayı istiyordu. Ama nehre bakan eski oturma odasında çok kısa bir süre yalnız kalmıştı ki kapı tıklandı. “Gelin,” derken kederli yüzünü çevirdi ve Bob’u, kucağında bebek, peşinde Mumps’la içeri girerken gördü.
“Sizi rahatsız ediyorsa geri döneriz Miss,” dedi Bob.
“Hayır,” dedi Maggie alçak sesle; gülümseyebilmeyi diliyordu.
Bob kapıyı arkasından kapattı, gelip Maggie’nin önünde durdu.
“Şöyle ki, küçük bir yavrumuz oldu Miss; ona bir bakmanızı, bir de kucağınıza almanızı istedim, zahmet olmazsa. Adını sizden esinlenip koyduk; biraz ilgi gösterirseniz daha da iyi olur.”
Maggie konuşamadı ama küçücük bebeği almak için kollarını uzattı. Mumps, bu el değiştirme işinin yolunda olduğundan emin olmak istercesine kaygıyla bebeği kokladı. Bob’un bu davranışı ve sözleri Maggie’nin yüreğini kabartmıştı; onun böylece anlayışını ve saygısını göstermeye çalıştığını çok iyi biliyordu.
“Otur Bob,” dedi Maggie az sonra. Bob sessizce oturdu; dili alışılmadık biçimde söz dinlemiyor, söylemek istediklerini söylemesine izin vermiyordu.
“Bob,” dedi birkaç dakika sonra, bebeğe bakıp onu elinden ve aklından kayıp gidecekmiş gibi kaygıyla tutarken, “senden bir ricam olacak.”
“Öyle söylemeyin Miss,” dedi Bob, Mumps’ın ensesindeki deriyi kavrayarak. “Sizin için yapabileceğim bir şey varsa, bunu bir günlük kazanç sayarım.”
“Doktor Kenn’in evine gitmeni, onunla görüşmek istediğini söylemeni ve burada olduğumu, annem yokken yanıma gelirse kendisine çok minnettar kalacağımı iletmeni istiyorum. Annem akşama kadar dönmez.”
“Ah Miss, hemen yaparım; hem şurası bir adımlık yol. Ama Doktor Kenn’in karısı öldü; yarın gömülecek. Ben Mudport’tan geldiğim gün ölmüş. Şimdi ona ihtiyacınız varsa, tam da bu sırada ölmesi daha da üzücü. Henüz yanına gitmeye pek elim varmıyor.”
“Ah, hayır Bob,” dedi Maggie. “Birkaç gün bekleyelim; belki sonra, yeniden dışarı çıkmaya başladığını duyunca gidersin. Ama belki şehir dışına, uzaklara gidiyor olabilir,” diye ekledi; bu düşünceyle içine yeni bir umutsuzluk çökmüştü.
“Yok Miss,” dedi Bob. “O öyle çekip gitmez. Karıları ölünce ağlamak için sayfiyelere giden zengin beylerden değil; onun yapacak başka işleri var. Cemaatin işlerini sıkı sıkı takip eder. Küçüğü vaftiz etti; bir pazar günü kiliseye gelmediğim için ne yaptığımı da sordu. Ben de pazarların dörtte üçünde yollarda olduğumu söyledim; üstelik ayakta dolaşmaya o kadar alışmışım ki uzun süre oturamıyorum. ‘Ah efendim,’ dedim, ‘bir bohçacıya azıcık kilise yeter; tadı ağır,’ dedim, ‘fazla yüklenmeye gerek yok.’ Ah Miss, küçük yavru sizin yanınızda ne kadar uslu! Sanki sizi tanıyormuş gibi; bence gerçekten tanıyor, kuşların sabahı tanıması gibi.”
Bob’un dili, alışılmadık suskunluğunun bağından artık açıkça kurtulmuştu; hatta gerekenden fazla konuşma tehlikesi bile vardı. Ama öğrenmek için can attığı konulara girmek öylesine güçtü ki dili onu o işlenmemiş yola taşımak yerine dümdüz ilerleyip durabilirdi. Bunun farkındaydı; bir süre yine sustu, sorusunu hangi biçimde sorabileceğini uzun uzun düşündü. Sonunda, her zamankinden daha ürkek bir sesle konuştu:
“Yalnızca bir şey sormama izin verir misiniz Miss?”
Maggie biraz irkildi ama, “Evet Bob, kendimle ilgiliyse sor; başkasıyla ilgili olmasın,” diye karşılık verdi.
“Şey Miss, soracağım şu: Birine karşı kin besliyor musunuz?”
“Hayır, hiç kimseye,” dedi Maggie, merakla ona bakarak. “Neden sordun?”
“Ah, Allah aşkına Miss,” dedi Bob, Mumps’ın ensesini her zamankinden daha sert sıkarak. “Keşke besleseniz de bana söyleseniz; onu gözüm görmeyene kadar bir güzel döverdim—döverdim; sonra yargıç bana ne isterse yapabilirdi.”
“Ah Bob,” dedi Maggie hafifçe gülümseyerek, “sen benim çok iyi bir dostumsun. Ama biri bana kötülük etmiş olsa bile onu cezalandırmak istemezdim; ben de çok sık yanlış yaptım.”
Bu bakış açısı Bob’un aklını karıştırdı ve Stephen’la Maggie arasında neler olmuş olabileceğine dair kafasındaki sis daha da yoğunlaştı. Ama daha fazla soru sormak, uygun bir dille sorabilse bile, fazla ileri gitmek olurdu. Bu yüzden bebeği, onu bekleyen annesine geri götürmek zorunda kaldı.
Bebeği yeniden kucağına alınca, “Belki Mumps’ı yanınızda istersiniz Miss,” dedi. “Mumps eşsiz bir arkadaştır; her şeyi bilir, ama hiç baş ağrıtmaz. Ona söylersem önünüzde sessizce yatar, sizi gözler; bohçamı beklediği gibi. Biraz yanınızda kalsa iyi olur; size bağlanır. Ah, dilsiz bir hayvanın sizi sevmesi ne güzel şeydir! Yanınızdan ayrılmaz, hiç dırdır etmez.”
“Evet, lütfen bırak onu,” dedi Maggie. “Mumps’ın dostum olmasını isterim sanırım.”
“Mumps, şuraya yat,” dedi Bob, Maggie’nin önündeki yeri göstererek. “Biri sana seslenene kadar da kımıldama.”
Mumps hemen yere uzandı; sahibi odadan çıkarken de huzursuz olduğuna dair hiçbir işaret vermedi.
Bölüm etkileşimi
