Bölümler 59Şu an: XI. Bölüm. — Yolda
- 1 Birinci Kitap — Oğlan ve Kız. — Birinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Dışında606 kelime
- 2 İkinci Bölüm. — Dorlcote Değirmeni’nin Sahibi Bay Tulliver, Tom’la İlgili Kararını Açıklıyor1.655 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm. — Bay Riley, Tom için bir okul konusunda öğüt veriyor3.697 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm. — Tom’un Dönüşü Bekleniyor1.428 kelime
- 5 Beşinci Bölüm. — Tom Eve Dönüyor2.694 kelime
- 6 VI. Bölüm — Teyzelerle Amcalar Geliyor3.207 kelime
- 7 VII. Bölüm — Teyzeler ve Amcalar Sahneye Çıkıyor6.448 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Bay Tulliver Zayıf Yanını Gösteriyor2.788 kelime
- 9 Bölüm IX. — Garum Firs’e3.843 kelime
- 10 X. Bölüm — Maggie Beklediğinden Daha Kötü Davranıyor1.648 kelime
- 11 XI. Bölüm. — Maggie Gölgesinden Kaçmaya Çalışıyor3.226 kelime
- 12 Bölüm XII. — Bay ve Bayan Glegg Evlerinde3.647 kelime
- 13 Bölüm XIII. — Bay Tulliver Hayatın Yumaklarını Daha da Dolaştırıyor816 kelime
- 14 İkinci Kitap. — Okul Zamanı. — Bölüm I. — Tom’un “İlk Dönemi”5.559 kelime
- 15 II. Bölüm — Noel Tatili2.143 kelime
- 16 Üçüncü Bölüm. — Yeni Okul Arkadaşı1.616 kelime
- 17 Bölüm IV.2.937 kelime
- 18 V. Bölüm — Maggie’nin İkinci Ziyareti1.247 kelime
- 19 VI. Bölüm. — Bir Aşk Sahnesi1.298 kelime
- 20 VII. Bölüm. — Altın Kapılar Aşılıyor1.799 kelime
- 21 Üçüncü Kitap — Çöküş. — Birinci Bölüm — Evde Neler Olmuştu1.773 kelime
- 22 İkinci Bölüm. — Bayan Tulliver’ın Ev Tanrıları1.256 kelime
- 23 Üçüncü Bölüm. — Aile Toplantısı4.155 kelime
- 24 Bölüm IV. — Sönüp Giden Bir Işık978 kelime
- 25 Bölüm V. — Tom İstiridyeyi Bıçağıyla Açmaya Girişiyor3.205 kelime
- 26 VI. Bölüm. — Cep Çakısı Armağanına Karşı Yaygın Önyargıyı Çürütmeye Doğru1.938 kelime
- 27 VII. Bölüm. — Tavuğun Hileye Başvurması3.320 kelime
- 28 Sekizinci Bölüm. — Enkaz Üzerine Gün Işığı2.178 kelime
- 29 Dokuzuncu Bölüm. — Aile Kaydına Eklenen Bir Kayıt1.532 kelime
- 30 Dördüncü Kitap — Aşağılanma Vadisi. — I. Bölüm — Bossuet’nin Bilmediği Bir Protestanlık Yorumu1.382 kelime
- 31 II. Bölüm — Yırtık Yuvayı Dikenler Deler1.511 kelime
- 32 III. Bölüm — Geçmişten Bir Ses4.179 kelime
- 33 Beşinci Kitap — Buğday ve Delice. — I. Bölüm — Kızıl Derinlikler3.392 kelime
- 34 İkinci Bölüm — Glegg Teyze, Bob’un Başparmağının Ne Kadar Geniş Olduğunu Öğreniyor4.774 kelime
- 35 Bölüm III. — Dengesiz Terazi1.872 kelime
- 36 Bölüm IV. — Yeni Bir Aşk Sahnesi1.544 kelime
- 37 Bölüm V. — Yarık Ağaç3.227 kelime
- 38 VI. Bölüm. — Güçlükle Kazanılan Zafer1.196 kelime
- 39 Bölüm VII. — Hesaplaşma Günü1.740 kelime
- 40 Altıncı Kitap — Büyük Ayartı. — Bölüm I. — Cennette Bir Düet2.266 kelime
- 41 II. Bölüm. — İlk İzlenimler3.587 kelime
- 42 Bölüm III. — Mahrem Anlar1.139 kelime
- 43 Bölüm IV. — Kardeş ve Kız Kardeş1.988 kelime
- 44 Bölüm V. — Tom’un İstiridyeyi Açtığını Gösteren Bölüm1.149 kelime
- 45 Bölüm VI. — Çekim Yasalarını Açıklayan Bölüm2.820 kelime
- 46 VII. Bölüm — Philip Yeniden Sahneye Çıkıyor3.715 kelime
- 47 Sekizinci Bölüm — Wakem’e Yeni Bir Gözle Bakış1.868 kelime
- 48 Dokuzuncu Bölüm. — Şıklara Bürünmüş Hayırseverlik2.666 kelime
- 49 X. Bölüm — Büyü Sanki Bozuluyor1.682 kelime
- 50 XI. Bölüm. — Yolda1.760 kelime · Okuduğun bölüm
- 51 XII. Bölüm — Bir Aile Toplantısı1.797 kelime
- 52 XIII. Bölüm. — Gelgitin Sürüklediği3.693 kelime
- 53 Bölüm XIV. — Uyanış2.872 kelime
- 54 Yedinci Kitap — Son Kurtuluş. — I. Bölüm — Değirmene Dönüş1.899 kelime
- 55 İkinci Bölüm — St Ogg Halkı Hükmünü Veriyor2.488 kelime
- 56 Üçüncü Bölüm — Eski Tanıdıkların Bizi Şaşırtabileceğini Gösteren Bölüm1.802 kelime
- 57 Bölüm IV. — Maggie ve Lucy1.772 kelime
- 58 V. Bölüm — Son Çatışma2.945 kelime
- 59 Sonuç227 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XI. Bölüm.
Yolda
Maggie, Moss Teyze’sinin yanında dört gündür kalıyordu; haziran başının güneş ışığı, sevgi dolu kadının kaygıyla gölgelenmiş gözlerine bambaşka bir aydınlık katmış, büyük küçük bütün kuzenleri için de bir dönüm noktası olmuştu. Kuzenleri Maggie’nin sözlerini ve davranışlarını, sanki kusursuz bilgelik ve güzelliğin gelip geçici bir cisim bulmuş hâliymiş gibi ezberliyordu.
Sakin çiftlik avlularında öğleden sonraki sağım saatinden önceki o durgun anda, teyzesi ve bir grup kuzeniyle birlikte geçidin üzerinde tavukları besliyordu. Çukur avluyu çevreleyen büyük binalar her zamanki gibi kasvetli ve haraptı. Ama eski bahçe duvarının ötesinde, başıboş gül çalıları yazın ağırlığıyla salınmaya başlamıştı. Daha yüksek bir yerde duran evin gri ahşaplarıyla eski tuğlaları, geniş öğleden sonra güneşi altında, o dingin zamana yakışan uykulu bir yaşlılık havası taşıyordu. Şapkası kolunun üzerindeyken Maggie, tüylü küçük civciv grubuna gülümseyerek bakıyordu; teyzesi haykırdı:
“Aman Tanrım! Kapıdan içeri giren şu beyefendi de kim?”
Uzun boylu, doru bir atın üzerindeki bir beyefendiydi; atın boynuyla sağrıları hızlı sürüşten kapkara çizgilerle kaplanmıştı. Maggie’nin başı ve yüreği korkunç bir çarpıntıyla doldu; bu, ölü numarası yapmış vahşi bir düşmanın ansızın canlanıp üzerine atılmasına benziyordu.
Maggie’nin yüzünden onu tanıdığını anlayan Bayan Moss, “Kim o, canım?” diye sordu.
“Bay Stephen Guest,” dedi Maggie, sesi biraz kısık. “Kuzenim Lucy’nin... Kuzenimin çok yakın olduğu bir beyefendi.”
Stephen çoktan yanlarına varmış, atından inmişti; yaklaşırken şimdi şapkasını çıkarıp selam verdi.
“Atı tut, Willy,” dedi Bayan Moss on iki yaşındaki çocuğa.
“Hayır, teşekkür ederim,” dedi Stephen, sabırsızca başını sallayan atın başını çekiştirirken. “Hemen yeniden yola çıkmalıyım. Size özel bir konuda bir mesaj iletmem gerekiyor, Miss Tulliver. Benimle birkaç adım yürümenizi rica edebilir miyim?”
Yorgun ve biraz da sinirli görünüyordu; insanın uykusunu da yemeğini de tatsızlaştıran bir dert ya da sıkıntının peşini bırakmadığı zamanlardaki gibi. Neredeyse ters bir sesle konuştu; işi öyle acilmiş gibiydi ki Bayan Moss’un ziyareti ve isteği hakkında ne düşüneceğini umursamıyordu. İyi yürekli Bayan Moss, bu görünüşte küstah beyefendinin yanında biraz gerilmişti; atını bırakıp içeri girmesini yeniden teklif etmenin doğru mu yanlış mı olacağını içinden tartarken Maggie durumun bütün mahcubiyetini hissediyor, ne diyeceğini bilemiyordu. Şapkasını taktı ve kapıya doğru yürümek üzere döndü.
Stephen da dönüp atını yedeğinde götürerek yanında yürüdü.
Sokağa çıkıp dört beş adım ilerleyene dek tek kelime etmediler. Bu süre boyunca dosdoğru önüne bakan Maggie, sonra yeniden geri dönmek üzere yöneldi ve küçümseyen bir hiddetle şöyle dedi:
“Daha ileri gitmeme gerek yok. Benimle dışarı çıkmaya mecbur kaldığım bir duruma düşürmenizi centilmence ve ince bir davranış mı sayıyorsunuz, yoksa bu şekilde bir görüşmeyi dayatarak beni daha da aşağılamak mı istediniz, bilmiyorum.”
“Geldiğim için elbette bana kızgınsınız,” dedi Stephen acı acı. “Elbette bir erkeğin çektiği hiçbir acının önemi yok; tek umursadığınız, kadınlık gururunuz.”
Maggie hafifçe irkildi; sanki olabilecek en hafif elektrik çarpmasını hissetmişti.
“Bu şekilde tuzağa düşmüş olmam yetmezmiş gibi; sana delicesine âşık olmam, başka yükümlülüklere sadık kalmaya çalıştığım için bir erkeğin duyabileceği en güçlü tutkuya karşı koymam yetmezmiş gibi, bir de beni seni bilerek incitecek kaba bir canavar gibi görüyorsun. Oysa kendi seçimim olsaydı senden elimi, servetimi ve bütün hayatımı almanı, onlarla dilediğini yapmanı isterdim! Kendimi tutamadığımı biliyorum. Affedilmez bir küstahlık ettim. Yaptığım için kendimden nefret ediyorum. Ama hemen pişman oldum; o andan beri de pişmanım. Bunu bağışlanamaz saymamalısın; bütün ruhuyla seven bir erkek, benim seni sevdiğim gibi sevince, bir anlığına duygularına yenilebilir. Ama biliyorsun, inanmalısın: Sana acı çektirmek, benim için olabilecek en büyük acıdır; yaptığım yanlışı geri almak için dünyaları verirdim.”
Maggie konuşmaya, başını çevirmeye cesaret edemedi. Öfkesinden aldığı güç tümüyle gitmişti; dudakları gözle görülür biçimde titriyordu. İtirafına karşılık içinde yükselen tam bağışlamayı dile getireceğine güvenemiyordu.
Yeniden neredeyse kapının önüne gelmişlerdi; Maggie titreyerek durdu.
“Bunları söylememelisin; ben de duymamalıyım,” dedi, perişanlık içinde gözlerini yere indirerek. Stephen kapıya doğru ilerlemesini engellemek için önüne geçmişti. “Çektiğin acı için gerçekten üzgünüm; ama konuşmanın faydası yok.”
“Evet, faydası var,” dedi Stephen sabırsızca. “Beni zihninde küstah bir züppe sanıp haksız yere aşağılamak yerine biraz olsun acıma ve anlayış gösterseydin faydası olurdu. Benden küstah bir züppe diye nefret etmediğini bilsem her şeye daha sakin katlanabilirdim. Bana bak; nasıl da peşine düşülmüş bir şeytan gibiyim. Seni düşünmekten kaçmak için her gün otuz mil at sürüyorum.”
Maggie bakmadı; bakmaya cesaret edemedi. Perişan yüzünü zaten görmüştü. Ama yumuşakça şöyle dedi:
“Senin hakkında kötü düşünmüyorum.”
“Öyleyse, sevgilim, bana bak,” dedi Stephen, yalvarışlarının en içli, en şefkatli tonuyla. “Henüz benden ayrılma. Bana bir anlık mutluluk ver; beni bağışladığını hissettir.”
“Evet, seni bağışlıyorum,” dedi Maggie; o seslerin etkisiyle sarsılmış, kendinden daha da korkmuştu. “Ama lütfen içeri dönmeme izin ver. Ne olur git.”
İndirdiği kirpiklerinin altından iri bir damla yaş süzüldü.
“Senden uzaklaşamam; seni bırakamam,” dedi Stephen daha büyük bir tutkuyla yalvararak. “Beni böyle soğuklukla gönderirsen yine dönerim; kendime engel olabileceğimi söyleyemem. Ama benimle yalnızca biraz yürüsen, bununla yaşayabilirim. Öfkenin beni on kat daha akıl dışı yaptığını apaçık görüyorsun.”
Maggie döndü. Ama doru at Tancred, bu sık yön değiştirmeye öyle canlı itirazlarda bulunmaya başladı ki Stephen, kapı aralığından bakan Willy Moss’u görünce seslendi: “Hey! Gel de beş dakika atımı tut.”
“Ah, hayır,” dedi Maggie aceleyle, “teyzem bunu çok tuhaf karşılar.”
“Boş ver,” diye sabırsızca yanıtladı Stephen. “St Ogg halkını tanımıyorlar. Onu şurada biraz gezdir, beş dakika,” diye ekledi, artık yanlarına gelmiş olan Willy’ye. Sonra Maggie’nin yanına geçtiler ve yürümeye başladılar. Artık Maggie’nin de ilerlemesi gerektiği belliydi.
“Koluma gir,” dedi Stephen yalvarırcasına. Maggie de bütün bu sırada kâbus içinde aşağı doğru kayıyormuş gibi hissederek koluna girdi.
“Bu acının sonu yok,” diye söze başladı; konuşarak Stephen’ın etkisini savuşturmaya çalışıyordu. “Lucy’nin, başkalarının görmemiş olabileceği bir söze ya da bakışa bile izin vermek günah... alçakça. Lucy’yi düşün.”
“Onu düşünüyorum; Tanrı onu korusun. Düşünmeseydim...” Stephen elini Maggie’nin kendi koluna dayanan elinin üzerine koymuştu; ikisi de konuşmakta zorlanıyordu.
“Lucy olmasa bile başka bağlarım var,” diye sürdürdü Maggie sonunda, umutsuz bir çabayla.
“Philip Wakem’le nişanlı mısın?” diye aceleyle sordu Stephen. “Öyle mi?”
“Kendimi onunla nişanlı sayıyorum; başka biriyle evlenmek niyetinde değilim.”
Stephen yine sustu. Güneşin altından çıkıp otlarla kaplı, korunaklı bir ara sokağa dönene dek konuşmadı. Sonra birden sabırsızca haykırdı:
“Bu doğal değil, korkunç. Maggie, beni benim seni sevdiğim gibi sevseydin, birbirimize ait olabilmek için gerisini gözden çıkarırdık. Körlükle kurulmuş bütün bu yanlış bağları koparır, birbirimizle evlenmeye karar verirdik.”
“Bu ayartıya kapılacağıma ölmeyi yeğlerim,” dedi Maggie derin, yavaş ve açık bir sesle. Acıyla geçen yılların biriktirdiği bütün manevi güç bu zor anda yardımına koşmuştu. Konuşurken kolunu Stephen’ın kolundan çekti.
“Öyleyse beni umursamadığını söyle,” dedi Stephen neredeyse şiddetle. “Başka birini benden daha çok sevdiğini söyle.”
Maggie’nin aklından, kendisini dışarıdan gelen baskıdan kurtarmanın bir yolu geçti: Stephen’a bütün kalbinin Philip’e ait olduğunu söylemek. Ama dudakları bunu söylemedi; sustu.
“Beni seviyorsan, sevgilim,” dedi Stephen, elini yeniden tutup kendi koluna yerleştirirken, “evlenmemiz daha iyi, doğrusu bu. Bunun başkalarına vereceği acıyı engelleyemeyiz. Biz istemeden başımıza geldi; doğal bir şey. Karşı koymak için gösterdiğim her çabaya rağmen beni ele geçirdi. Tanrı biliyor, dile getirilmemiş bağlılık sözlerime sadık kalmaya çalıştım; işleri yalnızca daha da kötüleştirdim. Başından beri teslim olmam daha iyi olurdu.”
Maggie sustu. Ya yanlış değilse? Buna bir kez ikna olup yaz deresinin yumuşak ama güçlü akıntısına karşı debelenmekten vazgeçmesi gerekmiyorsa!
“‘Evet’ de, sevgilim,” dedi Stephen, yüzüne yalvaran gözlerle bakmak için eğilerek. “Birbirimize ait olduktan sonra bütün dünyada başka neyi umursayabilirdik ki?”
Nefesi yüzüne değiyordu; dudakları Maggie’ninkilere çok yakındı, ama ona duyduğu sevginin içinde büyük bir korku vardı.
Dudakları ve gözkapakları titredi; gözlerini bir anlığına onunkilere dikti. Okşanırken ürküp çırpınan güzel bir yabani hayvan gibiydi; sonra birden keskin bir dönüşle yeniden eve doğru yöneldi.
“Hem zaten,” diye sürdürdü Stephen, hem kendi hem de Maggie’nin kuşkularını bastırmaya çalışarak sabırsızca, “kesin bir bağlılık sözü vermiş değilim. Lucy’nin sevgisi benden çekilip başkasına yönelseydi, onun üzerinde hak iddia etmeye hakkım olmadığını düşünürdüm. Philip’e kesin olarak söz vermediysen, ikimiz de bağlı sayılmayız.”
“Sen buna inanmıyorsun; asıl hissettiğin bu değil,” dedi Maggie içtenlikle. “Sen de benim gibi, asıl bağın başkalarında uyandırdığımız duygular ve beklentiler olduğunu hissediyorsun. Yoksa dışarıdan bir cezası olmadığı sürece verilen her söz bozulabilirdi. Sadakat diye bir şey kalmazdı.”
Stephen sustu; bu savı sürdüremezdi. Önceki mücadele döneminde, karşıt düşünce onun içine fazlasıyla işlemişti. Ama bu düşünce kısa süre sonra yeni bir biçimde karşısına çıktı.
“Bu sözü tutamayız,” dedi, ateşli bir ısrarla. “Bu doğal değil; kendimizi başkasına vermiş gibi yapabiliriz ancak. Bunun da yanlış yanı var; onlar da bizim kadar mutsuz olabilir. Maggie, bunu görmelisin; görüyorsun da.”
Uyum göstereceğine dair en ufak bir işaret bulmak için gözlerini hevesle Maggie’nin yüzüne dikmişti; iri, güçlü ve yumuşak eli onun elini kavrıyordu. Maggie gözlerini yere dikmiş halde birkaç an sustu; sonra derin bir nefes aldı ve başını kaldırıp ağır bir kederle ona bakarak şöyle dedi:
“Ah, çok zor; hayat çok zor! Bazen en güçlü duygumuzun peşinden gitmemiz doğruymuş gibi geliyor. Ama sonra bu duygular, geçmiş hayatımızın bizim için kurduğu bağlara durmadan çarpıyor; başkalarını bize bağımlı kılan bu bağları koparmak, o insanları ikiye bölerdi. Hayat bütünüyle kolay ve yalın olsaydı, Cennet’te olabileceği gibi, ve her zaman ilk sırada kime yer vermemiz gerektiğini görebilseydik—demek istediğim, hayat aşk gelmeden önce bize görevler yüklemeseydi—o zaman aşk, iki kişinin birbirine ait olması gerektiğinin işareti olurdu. Ama artık bunun böyle olmadığını görüyorum, hissediyorum; hayatta vazgeçmemiz gereken şeyler var; bazılarımız aşktan vazgeçmeli. Pek çok şey bana zor ve karanlık geliyor; ama bir şeyi çok açık görüyorum: Başkalarını feda ederek kendi mutluluğumu aramamalıyım, arayamam. Aşk doğaldır; ama merhamet, sadakat ve geçmişi unutmamak da elbette doğaldır. Onlar içimde yaşamaya devam eder; onlara uymazsam beni cezalandırırlar. Başkalarına çektirdiğim acı peşimi bırakmaz. Aşkımız zehirlenir. Beni zorlama; bana yardım et, yardım et, çünkü seni seviyorum.”
Maggie konuştukça daha da içtenleşmişti; yüzü kızarmış, gözleri yalvaran bir sevgiyle dolmuştu. Stephen’ın içinde, onun bu çağrısına karşılık veren soylu bir yan vardı; ama tam o anda—başka türlüsü mümkün müydü?—Maggie’nin yakarışlarla dolu güzelliği onun üzerinde yeni bir güç kazandı.
“Sevgilim,” dedi, neredeyse fısıltıyla; kolu usulca Maggie’nin çevresine dolanırken, “Ne istersen yaparım, neye katlanmamı istersen katlanırım. Ama... bir öpücük... bir tane... ayrılmadan önce son bir öpücük.”
Bir öpücük, ardından uzun bir bakış... Sonunda Maggie titrek bir sesle, “Bırak gideyim; hemen geri dönmem gerek,” dedi.
Maggie aceleyle yürüdü, bir daha da tek kelime konuşulmadı. Willy’yle atı görür görmez Stephen olduğu yerde durup el etti; Maggie kapıdan geçip yoluna devam etti. Moss Teyze eski sundurmanın kapısında tek başına bekliyordu; ince düşünceli davranıp bütün kuzenleri içeri yollamıştı. Maggie’nin zengin ve yakışıklı bir sevgilisi olması sevindirici olabilirdi, ama geri dönerken doğal olarak mahcup hissedebilirdi; üstelik bu sevindirici bir şey de olmayabilirdi. Her iki durumda da Moss Teyze, Maggie’yi yalnız başına karşılamak için kaygıyla bekliyordu. Yüzünden her şey anlaşılıyordu: Sevinç varsa bile, insanı sarsan, kuşku dolu bir sevinçti.
“Gel, biraz şuraya otur, canım.” Maggie’yi sundurmaya çekip yanına, sıraya oturdu; evde baş başa kalabilecekleri bir yer yoktu.
“Ah, Gritty Teyze, çok mutsuzum! Keşke on beş yaşımdayken ölebilseydim. O zaman vazgeçmek ne kolay görünüyordu; şimdi ne kadar zor.”
Zavallı kız kollarını teyzesinin boynuna doladı ve uzun, derin hıçkırıklara boğuldu.
Bölüm etkileşimi
